cern ακόμα μια φορά

Στην συζήτηση για το Cern, ακούστηκαν πολλές απόψεις και αισθάνομαι την υποχρέωση πριν αφήσουμε το θέμα να κοιμηθεί να κάνω μια ανακεφαλαίωση. Δεν θα το κρύψω, ότι οι σχολιαστές φώτισαν την υπόθεση με διαφορετικά χρώματα από αυτά που εγώ είδα από την αρχή, με πρώτον τον Mirage.

Σαν μηχανικός συστημάτων αυτομάτου ελέγχου που είμαι, γνωρίζω ότι ένα από τα ζητήματα στην τεχνική εφαρμογή μιας θεωρίας, είναι η διαχείριση των ενδεχομένων καθώς και των αναμενόμενων λαθών, σφαλμάτων και αποκλίσεων.
Το σφάλμα ή η απόκλιση είναι μέρος του κάθε πειράματος, της κάθε εφαρμογής, της κάθε μέτρησης. Ακόμα και το διάβασμα της τιμής μιας μέτρησης εμπεριέχει σφάλμα.
Η διαχείριση σφαλμάτων είναι κι από μόνη της, ένας ακόμα επιστημονικός κλάδος.
Στην κλασική φυσική η κατάσταση ενός φυσικού συστήματος προσδιορίζεται από ισχύουσες εξισώσεις.
Εάν ένα απομονωμένο σύστημα μπορεί να περιγραφεί σε μία δεδομένη στιγμή, εάν είναι γνωστή η συμπεριφορά του και αν είναι γνωστά τα μεγέθη του, τότε μπορεί να περιγραφεί και σε κάποια προηγούμενη ή σε κάποια επόμενη χρονική στιγμή.
Εάν δηλαδή μια σφαίρα δεδομένων διαστάσεων πέσει από δεδομένο ύψος, η ταχύτητα πρόσκρουσης στο έδαφος θα είναι η ίδια το πρωί και το βράδυ ή μετά από 100 χρόνια. (εφόσον είμαστε στο ίδιο σημείο του πλανήτη γη και οι ατμοσφαιρικές συνθήκες είναι ίδιες)
Αντίθετα στην κβαντική φυσική η τωρινή, η προηγούμενη ή η επόμενη κατάσταση ενός φυσικού μικροσυστήματος προσδιορίζεται στατιστικά. Εάν θέλουμε να μιλήσουμε για τα χαρακτηριστικά ενός μικροσυστήματος, πρέπει να προσδιορίσουμε την μέθοδο μετρήσεων και το αποτέλεσμα που θα εξαχθεί και που θα έχει σχέση με την μέθοδο μετρήσεων που εφαρμόσαμε θα το δούμε μετά το πέρας του πειράματος, χωρίς πιο πριν να ξέρουμε τι μας περιμένει!
Σε υποατομικό επίπεδο επικρατεί απροσδιοριστία λόγω της κυματικής μορφής των σωματιδίων που το συγκροτούν, στον πραγματικό κόσμο αυτή η λογική θα μας έκανε σίγουρα σχιζοφρενείς! Χρειαζόμαστε μια καθαρή εικόνα του κόσμου μας και όχι ένα συνονθύλευμα υποθέσεων .

Συνοπτικά στην φυσική επιστήμη, υπάρχει το «είναι» το «δεν είναι» και το «μπορεί να είναι»!

Με αυτό το υπόβαθρο γνώσεων ξεκίνησε η παράσταση ALICE ( A Large Ion Collider Experiment):

«Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων»

Α. Τι ξέρουμε για το Cern ή καλλίτερα τι μας λένε για το Cern

τα έγραψα στην πρώτη ανάρτηση για το Cern

Β. Τι ΔΕΝ ξέρουμε για το Cern ή καλλίτερα τι ΔΕΝ μας λένε για το Cern

Στη φυσική υπάρχουν 4 είδη δυνάμεων:
1. Η ισχυρή πυρηνική
2. Η ηλεκτρομαγνητική
3. Η ασθενής πυρηνική και
4. Η βαρυτική.
Η ισχυρή πυρηνική είναι αυτή που συγκρατεί μεταξύ τους τα σωματίδια που βρίσκονται στον πυρήνα του ατόμου και είναι 10 στην 38 (10 με 38 μηδενικά) πιο ισχυρή από την βαρυτική.
Δυνάμεις ασύλληπτες, δυνάμεις που ξεπηδάνε από έναν χώρο που επικρατεί η πιθανότητα της γνώσης ή η γνώση της πιθανότητας και τα δύο είναι εξ ίσου απροσδιόριστα.
Θα έπρεπε άραγε αυτή η απροσδιοριστία να μας εμποδίσει να ερευνήσουμε την υποατομική terra incognito;
Η, να θέσω αλλιώς το ερώτημα, πόσα από τα σημερινά προβλήματα έχουν τεθεί στο τραπέζι των αποριών και των ερωτημάτων, προκειμένου να αναλυθούν οι παράγοντες επικινδυνότητας για τον πλανήτη και την ανθρωπότητα, ώστε να πούμε, ότι η σημερινή επιστημονική κοινότητα έχει την πολυτέλεια να κοιτάει τον αφαλό της, αφού όλα τα άλλα προβλήματα έχουν με επιτυχία πάρει το δρόμο τους!
Αυτοί οι καλοπληρωμένοι και οι καλοσπονσορημένοι υπηρέτες του συστήματος, τι έχουν να μας πουν για την ρύπανση, την κλιματική ανατροπή, την εξαφάνιση των 20.000 ειδών ανά έτος που αυξάνει με δραματικούς ρυθμούς, την αύξηση της τοξικότητας στις τροφές και στο έδαφος, την εξαφάνιση των μελισσών, την κατάρρευση εκατοντάδων οικοσυστημάτων, το πνίξιμο των ωκεανών, την με λίγα λόγια μετατροπή των διαφορετικών ατόμων και μορίων μας σε μια σούπα από κουάρκ, ακόμα και αν μερικά από αυτά είναι γοητευτικά;
Θα μπορούσε να πει κανείς, ότι αυτά τα προβλήματα είναι άλλου παπά ευαγγέλιο, αλλά όμως και το δικό τους ευαγγέλιο, αυτοί οι σοφοί το έχουν ξεχάσει βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό σε πελάγη κενοδοξίας, φιλαυτίας, ναρκισσισμού και εγκληματικής αδιαφορίας!
Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, το εάν το
Εγχείρημα
«η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων»
Είναι επικίνδυνο ή όχι, αποχτάει τελικά δευτερεύουσα σημασία. Εκείνο που μένει είναι η στυφή γεύση, ότι οι σημερινές επιστημονικές ελίτ έχουν χάσει τον ορίζοντα των γεγονότων μας και των γεγονότων τους και ζουν αγκαλιά με τις οικονομικές και στρατοκρατικές ελίτ μέσα σε μια μαύρη τρύπα! Ο χρόνος γι αυτούς είναι σταματημένος, ενώ για όλους εμάς τρέχει με αυξανόμενη ταχύτητα και σίγουρα όχι προς την αυλή των θαυμάτων!

**************************
Παρατήρηση:

Το video, φαίνεται να είναι άσχετο με το κείμενο, αλλά δεν είναι:
Δηλώνει τη τύφλα αυτών των υπόγειων ανθρώπων, που δεν βλέπουν πόσο η μέρα είναι τελικά ωραία!