Friday, 16 September 2011

Αποανάπτυξη τώρα!!!

Ήθελα εδώ και πολύ καιρό να μιλήσω για την Αποανάπτυξη:

Παρότι είναι ένα σχετικά μεγάλο κείμενο, σας ζητάω να το διαβάσετε με πολύ προσοχή,

Γιατι η φρόνηση είναι η τελευταία μας ευκαιρία!!!



View more presentations from Ange Ta

Σκέφτηκα, ότι κάποιοι δεν θα ανοίξουν την παρουσίαση, γι αυτό γράφω τα λόγια εδω αμέσως:
Εισαγωγή
Οι τελευταίες δεκαετίες πέφτουν πολύ βαριά πάνω στον πλανήτη μας. Μοιάζουν με κτυπήματα βαριοπούλας πάνω σε καρύδια..
Από το 74 - που η Ελλάδα ήταν στους δρόμους και πανηγύριζε το τέλος της επταετούς δικτατορίας, έχουν συμβεί πάρα πολλά, εδώ σε μας αλλά και στον κόσμο μας!
1. Υπερπληθυσμός
προστέθηκαν άλλα 3δις, δηλαδή ο πληθυσμός της γης αυξήθηκε κατά περίπου 65%
2. Διάλυση του Ανατολικού κόσμου,
Νίκη του Καπιταλισμού
• Ο υπαρκτός σοσιαλισμός κατέρρευσε, και όπως ειρωνικά αναφέρει ο Σερζ Λατούς, η πάλη των τάξεων ολοκληρώθηκε και το κεφάλαιο νίκησε !
• Με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, ξέφτισε και κάθε ιδεολογία για μια παρεμβατική οικονομία και για ένα κοινωνικό κράτος. Η θεωρία των πιο αντιδραστικών οικονομολόγων, όπως του Φρίντμαν, του Χάγιεκ και άλλων της περιβόητης σχολής του Σικάγου, χρωματίστηκε με τον τόνο της απόλυτης αλήθειας,
• Στην Ελλάδα, οπαδοί της νεοφιλελεύθερης θεωρίας, είναι το ΠΑΣΟΚ και η εκσυγχρονιστική σχολή.

• Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής απέκτησε διανοούμενους υποστηρικτές, που 30 χρόνια πριν θα φαίνονταν αδιανόητο. Μάλιστα ο Φουκουγιάμα, έφτασε σε τέτοιο παραλήρημα εξύμνησης του σημερινού κόσμου, που έγραφε στο βιβλίο του «Το τέλος της Ιστορίας και ο τελευταίος Άνθρωπος»:
• Τα τελευταία χρόνια έχει αναδυθεί σε παγκόσμια κλίμακα μια καθολική ομολογία περί της ορθότητας της φιλελεύθερης δημοκρατίας ως συστήματος διακυβέρνησης, καθώς αυτή υπέταξε τις αντίπαλες ιδεολογίες, όπως η κληρονομική μοναρχία (αυτό δεν αληθεύει βέβαια) ο φασισμός (και δω δεν αληθεύει) και πρόσφατα ο κομμουνισμός. Και ακόμα παραπέρα υποστήριζα, ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία μπορεί να αποτελεί το «ακροτελεύτιο σημείο της ιδεολογικής εξέλιξης της ανθρωπότητας» και την τελική μορφή της ανθρώπινης διακυβέρνησης ώστε να συνιστά το «τέλος της ιστορίας»
• 3. Είσοδος στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα
• Η Ελλάδα μπήκε στην οικογένεια των πλουσίων κρατών. Παρέδωσε το μικρό της νόμισμα, χάνοντας κάποια εργαλεία νομισματικής υφής, όπως υποτίμηση για τόνωση των εξαγωγών, χωρίς να εξασφαλίσει τα ελάχιστα όπως ισονομία στα επιτόκια. Ωστόσο, ολόκληρη η Ευρωζώνη θεμελιώθηκε σε σαπισμένες βάσεις οι αδυναμίες των οποίων έγιναν φανερές ευθύς με την πρώτη κρίση.

Αν αναγάγουμε τον παγκόσμιο πληθυσμό στο 10 και αν φανταστούμε τον Παγκόσμιο πλούτο σαν μια τούρτα, και την κόψουμε σε 100 ίσια κομμάτια, τότε:
Ενας θα πάρει τα 99 και 9 θα πάρουν το 1
4. Μονοκουλτούρα – Μονοκαλλιέργεια
• Με την κατάρρευση του Ανατολικού κόσμου, ο Δυτικός κόσμος που παίζει πια σε μονό ταμπλώ πέρασε στον αιώνα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, δηλαδή στην εποχή μιας παγκόσμιας σούπας και μονοκουλτούρας.
• Μονοκουλτούρα, με την διπλή έννοια της λέξης. Δηλαδή από τη μια την μονοπολιτισμική, παρά τις φαρισαϊκές δηλώσεις και διακηρύξεις περί πολυπολιτισμικού μοντέλου και από την άλλη την γεωργική μονοκαλλιέργεια.
• 5. Διάβρωση διεθνών θεσμών
Η κυριαρχία της μιας υπερδύναμης έχει διαβρώσει και γελοιοποιήσει όλους τους διεθνείς θεσμούς. Για παράδειγμα αναφέρω:
• Την απονομή του Νόμπελ Ειρήνης στον Ομπάμα, με την αιτιολογία –για πρώτη φορά στα χρονικά της επιτροπής Νόμπελ - για την πρόθεση του για ειρήνη!!
• την απόφαση του ΟΗΕ για βομβαρδισμό της Λιβύης,
• Την εκτόξευση πολεμικών απειλών εναντίον της Συρίας του Ιράν του Πακιστάν
• Την εισβολή σε ξένη χώρα, με αιτιολογία τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, που έχει εφεύρει αυτή η μοναδική υπερδύναμη.
• 6. Εξαγορά των ΜΜΕ
• Δεν έχει υπάρξει μάλλον άλλη εποχή όπου τα ΜΜΕ να έχουν ευθυγραμμιστεί με τις απόψεις της εξουσίας και μάλιστα της ξένης κατοχικής εξουσίας, όσον αφορά τον τόπο μας.
• Έτσι όταν το ΝΑΤΟ δολοφόνησε εν ψυχρώ τρία εγγόνια του Καντάφι, Κανένα διεθνές δικαστήριο δεν ψέλλισε καν, ότι τέτοιου είδους πράξεις δυναμιτίζουν τις βασικές δικαϊκές Αρχές του δυτικού κόσμου!
• Πιστοί στο δόγμα του ΣΟΚ, παπαγαλίζουν και διαφημίζουν την φασιστική ρήση του Ραμσφεντ: όποιος δεν είναι μαζί μας είναι με την τρομοκρατία!
• 7. Διαφθορά των μαζών
• Αλλά το πιο θλιβερό απ όλα, είναι ότι έχουν διαφθαρεί οι κατά τον Μάο - a-priori αγνές μάζες, αναδεικνύοντας τον καταναλωτισμό σε αληθινό φετίχ, υποκατάστατο κάθε ευτυχίας και επιβάλλοντας μια απόλυτη εμποροκρατία υποκαθιστώντας άλλες ανθρώπινες επιθυμίες και αξίες, όπως:
• Την επιθυμία για την ευδαιμονία και το καλό
• Την αξία του δώρου και της προσφοράς σαν τρόπο ανταλλαγών, που δημιουργεί σχέσεις διαρκείας και προσμονής μιας επόμενης συνάντησης,
• την διάθεση για γενναιοδωρία και για αλληλεγγύη,
• την ροπή για ηρωικές πράξεις προς όφελος όλης της κοινωνίας,
• την απόλαυση της φιλοξενίας, στο κάλεσμα των φίλων.
• Και τόσα άλλα από εκείνα που ο άνθρωπος έχασε και θυσίασε στον βωμό του εργαλιακού ορθολογισμού, της εργατομανίας και του ανταγωνισμού.
• Ρεσουμέ
• Τι έχει απομείνει σήμερα από τον ηρωικό - κοινωνικό άνθρωπο άλλων εποχών; Όχι μόνο δεν έχει απομείνει τίποτα, αλλά τώρα τελευταία ξεφυτρώνουν διαρκώς λογής –λογής ιδεολόγοι της απαξίωσης κάθε ιδανικού, σπρώχνοντας τον άνθρωπο στον ατομισμό και στην ευτέλεια.
• Τέλος, δεν πρέπει να μας διαφεύγει, ότι μέσα σ αυτή την σούπα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού δεν ξέρουμε πια ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός του λαού και βέβαια και ποιο είναι το ιστορικό υποκείμενο.
• Στα σύντομα, θα μπορούσε να πει κανείς ότι από την αρχέγονη σούπα και το αρχέγονο χάος οδηγούμαστε στην παγκόσμια σούπα, όπου όλα κολυμπάνε σε μια απέραντη ‘θάλασσα ηθικής και υλικής αθλιότητας με ελάχιστα απομονωμένα και καλά οχυρωμένα νησιά χρηματικού υπέρ-ελιτισμού ή καλύτερα υπέρ-αλητείας.
• Καπιταλισμός σημαίνει μεγέθυνση και υπερπληθυσμός και μετανάστευση
• Τον προπερασμένο αιώνα γράφει ο Μαρξ σε ένα ντελίριο αισιοδοξίας:
• Με τη γρήγορη βελτίωση όλων των εργαλείων παραγωγής, με την απεριόριστη διευκόλυνση των επικοινωνιών, η αστική τάξη σέρνει στον πολιτισμό, ακόμα και τα πιο βάρβαρα έθνη. Οι φτηνές τιμές των εμπορευμάτων της είναι το βαρύ πυροβολικό που γκρεμίζει όλα τα σινικά τείχη, και εξαναγκάζει ακόμα και την πιο ανελέητη ξενοφοβία σε συνθηκολόγηση.
• 164 χρόνια μετά, αυτή η φαντασίωση του Μαρξ, έγινε χίλια κομμάτια. Δεν είναι τα βάρβαρα έθνη που θα εκπολιτιστούν μέσα στο καπιταλιστικό περιβάλλον που δημιουργεί η μπουρζουαζία, αλλά είναι ολάκαιρη η ανθρωπότητα που θα συρθεί σε βαρβαρότητα! Ο Μαρξ κατανόησε το πόσο ο καπιταλισμός ωθεί την ανθρωπότητα σε ανάπτυξη, μάλιστα διατύπωσε με πολύ αναλυτικό τρόπο ότι η εξέλιξη αυτή κλείνει μέσα της το σπόρο της ανατροπής του, ωστόσο η παράμετρος του πεπερασμένου κόσμου δεν μπήκαν μέσα στις εξισώσεις του.
• Η νομιμοποίηση του τόκου, που ξεκίνησε στις απαρχές του καπιταλισμού εισάγει άλλη μια ακόμα παράμετρο της μεγέθυνσης, επομένως συνεχίζουμε αυτήν τη πορεία σημαίνει ότι πρέπει να μεγεθύνουμε διαρκώς το ετήσιο παραγόμενο προϊόν.
• Όμως, ο κόσμος που ζούμε είναι πεπερασμένος, ενώ το δόγμα του καπιταλισμού είναι η Μεγέθυνση με κάθε θυσία και επ’ άπειρο. Επομένως οι δύο αυτές οντότητες είναι αντίθετες. Η μία μάχεται την άλλη. Καπιταλισμός ή ανθρωπότητα! Και τα δύο μαζί δεν μπορούν να συνυπάρχουν.
• Ακόμα και ο υπερπληθυσμός, είναι ένα εμμανές στοιχείο του καπιταλισμού.
• « Η σταθερή αναπαραγωγή ή η διαιώνιση του εργάτη είναι μια qua non της καπιταλιστικής παραγωγής» γράφει πάλι ο Μάρξ.
• Εάν λοιπόν στα πλούσια κράτη το μέγεθος της αναπαραγωγής πέφτει κάτω του 2,1 τότε το έλλειμμα πρέπει να συμπληρωθεί με μετανάστες!
• Δεν είναι τυχαίο που όλα τα σύνορα άνοιξαν υποχρεωτικά προς τους μετανάστες. Με την μείωση του πληθυσμού των πλουσίων χωρών, ο καπιταλισμός –που το βασικό χαρακτηριστικό του είναι η μεγέθυνση, χρειάστηκε νέο αίμα, που το βρήκε πρόθυμο στις φτωχές χώρες. Χωρίς την ένεση της μετανάστευσης ο καπιταλισμός θα είχε πεθάνει!
• Γράφει ο Λατούς για την μετανάστευση στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.
• Κατά την διάρκεια των Τριάντα Ένδοξων Χρόνων, οι πραγματικές ανάγκες που είχε η καπιταλιστική οικονομία μεγέθυνσης για εργατικό δυναμικό και η συνεχής αναζήτηση ενός «εφεδρικού βιομηχανικού στρατού» από τη μεριά του Κεφαλαίου ώθησαν τις αναπτυγμένες χώρες να ενθαρρύνουν την γεννητικότητα (ακόμα και στις αποικίες) και να προσφύγουν στην μετανάστευση. Μάλιστα ο δημοσιογράφος Alfred Sauvy, ένας καλός εκπρόσωπος αυτής της βλέψης της δημογραφικής μεγέθυνσης, γράφει: Η Γαλλία θα μπορούσε εύκολα να αντέξει ένα πληθυσμό 100 εκατομμυρίων κατοίκων και η γη έναν πληθυσμό 50 δισεκατομμυρίων.
• Και συνεχίζει αλλού ( ο Λατούς)
• Ἡ παγκοσμιοποίηση, ευνοώντας την εκμετάλλευση χωρίς σύνορα και πολλαπλασιάζοντας τις μεταναστεύσεις μη προστατευόμενου εργατικού δυναμικού, επαναφέρει τις καταστάσεις ημιδουλοπαροικίας και δουλείας.
• (Αντίθετα, οι δουλοκτητικές κοινωνίες δεν ενεθάρρυναν καθόλου την αναπαραγωγή των σκλάβων)
• Πρόοδος ή κατάρα;
Δεν έχει μείνει πολύς χρόνος διαθέσιμος! θα εξαρτηθεί από τον τρόπο που η γενιά μας θα πετύχει να αλλάξει τον τρόπο σκέψης της. Αν δεν τα καταφέρει τότε οι μέρες της ανθρωπότητας είναι μετρημένες,
• έχουν περάσει 2441 χρόνια από τότε που ηγέτης σε έναρξη πολέμου διήγγελλε στον λαό του:
• Εμείς είμαστε καλύτεροι από τους προγόνους μας και τα παιδιά μας θα είναι καλύτερα από μας.
• Τι αισιοδοξία για το αύριο!
• Μακάρι να την είχαμε και μείς σήμερα!
• Σήμερα, ενώ η επιστήμη έχει κάνει τεράστια άλματα,
• Ενώ η παραγωγικότητα σε όλους τους τομείς απασχόλησης έχει πολλαπλασιαστεί (κατά τον Μεζουαγιέ, η παραγωγικότητα της γεωργίας αυξήθηκε κατά 2000 από γέννησή της),
• Ενώ οι άνθρωποι επικοινωνούν από τη μια άκρη του πλανήτη στην άλλη,
• Ενώ με το ιντερνετ, διαθέτουμε μια βιβλιοθήκη που παλιότερα δεν διέθετε ούτε ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου,
• Ενώ έχουμε καταπολεμήσει όλες σχεδόν τις παιδικές αρρώστιες
• ενώ λοιπόν είμαστε εξοπλισμένοι, με εκπληκτικά επιστημονικά εφόδια,
δεν θα βρεθεί σ’ολόκληρο τον κόσμο ένας ηγέτης που να διακηρύσσει ότι εμείς περνάμε καλά και τα παιδιά μας θα περνάνε καλύτερα.
• Αντίθετα, οι διακηρύξεις και οι προβλέψεις για το μέλλον είναι σκοτεινές,
• οι άνθρωποι έχουν χάσει την αισιοδοξία τους
• έχουν ξεχάσει τις χαρές της ζωής,
• Και την ομορφιά της φύσης
• βασανίζουν τα ζώα, πριν τα φάνε
• ψαρεύοντας, σφαγιάζουν τον θαλάσσιο βυθό
• σπέρνουν καταστρέφοντας το τροφοδοτικό έδαφος
• τα δυναμικά στελέχη των επιχειρήσεων έχουν γίνει δολοφόνοι.
Το σπίτι μας καίγεται και μείς κοιτάμε αλλού έλεγε ο Σιράκ, ενώ την ίδια στιγμή συνέχιζε την ίδια πολιτική του καπιταλισμού της καταστροφής.
Η εικόνα του σημερινού κόσμου
• Ποια είναι η εικόνα του κόσμου μας 2441 χρόνια μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο ή 163 χρόνια μετά την έκδοση του κομμουνιστικού μανιφέστου;
Ο κόσμος χωρίστηκε στα δύο: Από την μια μεριά υπάρχει η αυτοκρατορία της ντροπής, όπως έχει ονομάσει ο Ζαν Ζιγλέρ τον εξαθλιωμένο κόσμο, που δεν έχει τίποτα και από την άλλη βρίσκεται η αυτοκρατορία του χρήματος που σπαταλά ασύστολα !
Η αυτοκρατορία της ντροπής
• Η αυτοκρατορία του χρήματος επιδοτεί κάθε μια αγελάδα της με 2 Ευρώ/ημέρα, όταν 2.7 δις άνθρωποι ζούνε με λιγότερα από αυτά τα δύο ευρώ.
• Περί τα 1.300.000.000 ανθρώπινα όντα ζουν στην απόλυτη φτώχεια, ενώ 800 εκατομμύρια άτομα υποφέρουν από χρόνιο υποσιτισμό. Κάθε χρόνο πεθαίνουν 40 εκατομμύρια από πείνα. Περισσότερα από τα μισά είναι παιδιά.
• Ξεριζώνονται δάση ολόκληρα για να φυτέψει η αυτοκρατορία του χρήματος φυτά για βιοκαύσιμα ξεσπιτώνοντας ντόπιους πληθυσμούς
• Παιδιά δουλεύουν σε ανήλιαγα υπόγεια για να κατασκευάζουν παρδαλά και ηλίθια παιγνίδια για τα παιδιά της αυτοκρατορίας του χρήματος
• Άλλα παιδιά κόβουν πέτρες για τις πλατείες της ίδιας αυτοκρατορίας του χρήματος
Η αυτοκρατορία του χρήματος
• Οι πόλεμοι πολλαπλασιάζονται σε σφοδρότητα και σε διάρκεια. Τα θύματα πολεμικών συρράξεων ξεπερνούν τα 20 εκατομμύρια, από το πέρας του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.
• Ο πόλεμος του Αφγανιστάν ξεκίνησε το 1978, και ξεπέρασε σε διάρκεια τον Πελοποννησιακό
• Η Μεσόγειος αντί να είναι κέντρο κουλτούρας, αφού εδώ βρίσκονται οι ρίζες του πολιτισμού, κατάντησε να είναι απλώς ένα πρατήριο βενζίνης της Δύσης, το οποίο προστατεύει το ΝΑΤΟ και η συμμορία του.
• το 1/3 της ανθρωπότητας ζει σπάταλα, θεωρώντας ότι τα αποθέματα της γης είναι ανεξάντλητα. Το οικολογικό αποτύπωμα αυτής της μειοψηφίας είναι τρεις και τέσσερεις πλανήτες και μεγαλώνει. Τα δραματικά αποτελέσματα αυτής της αλόγιστης σπατάλης του πλούτου της γης είναι:
• Υπερθέρμανση, του πλανήτη. Οι εκπομπές CO2, από καθαρώς ανθρωπογενείς αιτίες, εγκλωβίζουν τη ακτινοβολία του ήλιου και δεν την αφήνουν να διαφύγει προς το διάστημα αυξάνοντας έτσι την θερμοκρασία της γης.
Τα κατορθώματα της αυτοκρατορίας του χρήματος
• Μείωση της βιοποικιλότητας . Με ρυθμό που κατά 1000 έως 30.000 φορές είναι μεγαλύτερος από άλλες εποχές που συνέβησαν γεωλογικές καταστροφές.
• Μείωση των δασικών εκτάσεων
• Μείωση των αποθεμάτων σε καθαρό νερό
• Θάνατος των κοραλλιών,
• μείωση της αντίστασης του πλανήτη να επουλώνει τις πληγές του.
• ερημοποίηση,
• μείωση της αποδοτικότητας των εδαφών, λόγω αυξημένης χρήσης των ανόργανων λιπασμάτων με επακόλουθο την δηλητηρίαση τους.
• Τα Ραδιενεργά κατάλοιπα πολλαπλασιάζονται, (κάθε πυρηνικός σταθμός παράγει 200 κιλά πλουτώνιο για κάθε 1000ΜW ηλεκτρικής ισχύος), ενώ μειώνεται η βούληση για την σωστή τους αποθήκευση, αφού όλοι σκέφτονται και δρούν όπως οι λογιστές μιας υπερελίτ, που δεν θέλει να δώσει ούτε δίφραγκο για το δημόσιο συμφέρον.
• Για τον ίδιο λόγο μειώνεται η βούληση των κυβερνήσεων να παρακολουθούν τις σωστές διαδικασίες λειτουργίας των πυρηνικών σταθμών, με αποτέλεσμα την αύξηση κινδύνου να συμβεί στο άμεσο μέλλον ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα.
Συμβατικές πηγές Ενέργειας
• Οι συμβατικές πηγές ενέργειας εξαντλούνται, αλλά καμία κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να επενδύσει σε ανανεώσιμες! εξ άλλου τα χρέη της πλούσιας Δύσης είναι τόσα πολλά που και να ήθελε μια Κυβέρνηση δεν μπορεί να το κάνει.
• Δεν πρέπει να παραλείψουμε να πούμε, ότι η κοινοβουλευτική Δημοκρατία, έτσι όπως εκφυλίστηκε, προβάλλοντας όλο και πιο διεφθαρμένα άτομα, δεν μπορεί να αναλάβει έργα το αποτέλεσμα των οποίων θα γίνουν αισθητά μετά 4, 8, 12 ή 16 χρόνια οπότε ξεπερνούν την θητεία του κυβερνόντος κόμματος.
• Μείωση των αποθεμάτων σε μέταλλα και σε άλλα μη ανανεώσιμα υλικά.
Γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί
• Ανεξέλεγκτη διάδοση των μεταλλαγμένων, δείγμα έλλειψης δημοκρατίας, αφού πάνω από 70% του Ευρωπαϊκού πληθυσμού είναι εναντίον τους επειδή τα θεωρεί βλαβερά για την υγεία και το περιβάλλον .
• Παρανοϊκό σούρτα - φέρτα αγαθών που θα οδηγήσει μια ώρα αρχύτερα την εξάντληση του πετρελαίου.
Η παγκοσμιοποίηση ώθησε σε παροξυσμό τη λογική της σφαγής. Οι μεταφορές αγαθών, που ενισχύθηκαν από τα φτηνά καύσιμα, δηλαδή το πετρέλαιο έχουν ξεπεράσει και την πιο νοσηρή φαντασία. Ήδη εδώ και μερικά χρόνια τα καταναλωτικά αγαθά ενσωματώνουν, κατά μέσο όρο, όχι λιγότερο από 5000 χιλιόμετρα μεταφοράς.
«κατά μέσον όρο σύμφωνα με τον Bill McKibben, « οι μπουκιές ενός δείπνου ταξίδεψαν 2.400 χιλιόμετρα πριν φτάσουν στα χείλη μας» Υπολόγισαν, επίσης , ότι ένα κουπάκι γιαούρτι φράουλα των 125 γραμμαρίων το οποίο πουλήθηκε στην Στουτγάρδη το 1999 διέσχισε 9.115 χιλιόμετρα, εάν προσθέσουμε τη διαδρομή του γάλατος, των φραουλών που καλλιεργήθηκαν στην Πολωνία του αλουμινίου για την ετικέτα, την απόσταση προκειμένου να διανεμηθεί το προϊόν κλπ.

• Μεγέθυνση χωρίς όφελος
• Και όπως λέει ο Ζαν Ζιγκλέρ:
• Ο καπιταλισμός της καταστροφής μεγεθύνεται διαρκώς χωρίς να δημιουργεί θέσεις εργασίας , χωρίς να βελτιώνει την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων, χωρίς οι εργαζόμενοι να βελτιώνουν την κοινωνική τους θέση!
• Το 2003 τα πλούσια κράτη έδωσαν στις φτωχές χώρες 54 δις δολάρια για βοήθεια και πήραν 436 δις από εξυπηρέτηση δανειακών υποχρεώσεων. Αλλά και αυτά τα 54 δις, δεν πήγαν εκεί που έπρεπε να πάνε. Τα περισσότερα από τα χρήματα της οικονομικής βοήθειας, αν δεν χαθούν στα λαδώματα μιας διεφθαρμένης τοπικής εξουσίας, θα γίνουν δρόμοι και λιμάνια για να διευκολύνονται οι κοσμοκράτορες, να μεταφέρουν την λεία τους από τις φτωχές χώρες που κατακλέβουν ασύστολα.
• Η παράλογη μεγαμηχανή του καπιταλισμού της καταστροφής μπήκε σε λειτουργία με τον διαφωτισμό και πήρε για καύσιμα την λεία που λήστεψε η Δύση από την Ανακάλυψη της Αμερικής και σήμερα συνεχίζει μέχρι τελικής πτώσης.
• Έτσι, ενώ είναι καλά στημένη μια μεγαμηχανή που παράγει αδιάκοπα υλικά αγαθά, η αθλιότητα και η ανέχεια δεν έχει τέλος και δεν θα διορθωθεί με το να αυξήσουμε την ισχύ της, γιατί αυτή ακριβώς η μηχανή κατασκευάζει συστηματικά την αθλιότητα. Όπως τονίζει ο Majid Rahnema
• Οικονομοκρατία - Χρηματοκρατία
Και όμως τι συζητάει ο κόσμος σήμερα; Για τι μιλούν οι g8 G20 g7 τα τελευταία 2 - 3 χρόνια;
• Για σπρνετ, cds, ομόλογα, παράγωγα, στοιχήματα, αναθέρμανση της οικονομίας, γενικώς δηλαδή μόνο περί χρήματος, τραπεζών, χρηματιστήριου και αγορών!!
• Έχουν γίνει όλοι λογιστές! Δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Αυτή η ηθική της οικονομίας έχει διαφθείρει τα πάντα. Όλοι σχεδόν είναι έτοιμοι να πουληθούν για λίγα ευρώ και πολλοί από αυτούς για μια καρέκλα στα τραπέζια της εξουσίας. Ξεπουλάνε όχι μόνο την συνείδηση τους, αλλά και άλλα πράγματα που δεν έχουν απολύτως κανένα δικαίωμα να αγγίξουν, όπως λ.χ. η εθνική μας Ανεξαρτησία, τα πατρώα εδάφη μας, η δημόσια περιουσία μας, το φυσικό μας περιβάλλον, το μέλλον μας και οδηγούν την ανθρωπότητα στο τέλος της.
• Ένας μύθος για το Αύριο
• Υπήρχε κάποτε μία πόλη, στην καρδιά της Αμερικής όπου κάθε είδος ζωής έμοιαζε να συνυπάρχει αρμονικά με το περιβάλλον.
Η πόλη βρισκότανε ανάμεσα σε εύφορα αγροκτήματα και σε χωράφια με σπαρτά και λόφους γεμάτους οπωροφόρα δένδρα.
Την άνοιξη, ο αέρας έφερνε πάνω από τα πράσινα χωράφια άσπρα σύννεφα από τα λουλούδια των δένδρων αυτών. Το φθινόπωρο οι βελανιδιές, οι σημύδες και οι νεροπλάτανοι έπαιρναν τέτοια χρώματα που έμοιαζαν με φωτιές που λαμπύριζαν μέσα στο πράσινο φόντο των πεύκων.
• Στο μήκος των δρόμων φύτρωναν δάφνες και πικροδάφνες και σημύδες και φτέρες και αγριολούλουδα, που υπήρχαν σχεδόν όλο τον χρόνο και ήταν χάρμα οφθαλμών να τα βλέπεις
Άλλοι έρχονταν να ψαρέψουν στα ποτάμια που κατέβαιναν από τους λόφους και που τα νερά του ήταν δροσερά και κρυστάλλινα και σχημάτιζαν μικρές σκιερές λίμνες από πέστροφες.
Έτσι είχαν τα πράγματα μέχρι που ήρθαν οι πρώτοι άποικοι και έφτιαξαν τα σπίτια τους, έσκαψαν τα πηγάδια τους και έχτισαν τους αχυρώνες τους.
Ύστερα κάποια παράξενη αρρώστια έκανε την εμφάνισή της στην περιοχή και όλα άρχισαν να αλλάζουν. Κάποια κατάρα έπεσε πάνω στη πόλη: περίεργες επιδημίες σάρωναν τα κοπάδια και πολλά από τα ζωντανά τους αρρώσταιναν και πέθαιναν. Παντού υπήρχε η σκιά του θανάτου. Οι αγρότες μιλούσαν για αρρώστιες που κτυπούσαν την οικογένεια τους
Στην πόλη οι γιατροί δεν ήξεραν τι να κάνουν με αυτές τις καινούργιες αρρώστιες που εμφανίζονταν στους ασθενείς τους. Είχαν και αρκετούς και ανεξήγητους θανάτους, όχι μόνο ενηλίκων αλλά και παιδιών. Εκεί που έπαιζαν τα βρισκε μια αρρώστια και πέθαιναν μέσα σε λίγες ώρες.
Υπήρχε μια ασυνήθιστη ησυχία.
Τα λίγα πουλιά που έβλεπες εδώ και κει ήταν ετοιμοθάνατα έτρεμαν πολύ και δεν μπορούσαν να πετάξουν.

Ήταν μια άνοιξη χωρίς φωνές
Από την εισαγωγή του βιβλίου της Ρακέλ Καρσον «Σιωπηλή Ανοιξη»
Νομίζετε, ότι αυτά είναι στην φαντασία της Κάρσον; Λάθος, όλα τα περιγραφόμενα γεγονότα έχουν σε κάποια μεριά της γης συμβεί, όχι όλα μαζεμένα αλλά σαν μεμονωμένα γεγονότα.
Έχει συμβεί, πουλιά να τρέμουν και να πέφτουν νεκρά στη γη.
Έχει συμβεί δένδρα να μαραίνονται και να πεθαίνουν.
Έχει συμβεί να καταρρέουν κοινωνίες μελισσών, να αδειάζουν ποτάμια από τα ψάρια, να πεθαίνουν ομαδικά τα γουρούνια, τα πρόβατα, τα βόδια, οι σοδιές να καίγονται, οι άνθρωποι να πεθαίνουν από τοξικά δηλητήρια που ψέκασαν τα λιβάδια τους.
Ας μην περιμένουμε να συμβούν όλα μαζί!

Κλείνοντας, θωρώ ότι τα ψωμιά της παγκοσμιοποίησης είναι μετρημένα.
Η μεγέθυνση είναι ένας παραλογισμός που μπορεί να υποστηριχτεί μόνο από αρρωστημένα μυαλά! Δεν υπάρχει στη φύση! Στην φύση όλα τα πράγματα μεγαλώνουν και κάποτε σταματούν! Πώς λοιπόν μπορεί αυτή η μεγαμηχανή να φουσκώνει να φουσκώνει να φουσκώνει και να συνεχίζει να φουσκώνει; Στην πραγματικότητα δεν κάνει τίποτα άλλο από αυτό που έκανε ο βάτραχος του Αίσωπου που ήθελε να φτάσει την αγελάδα.
Το ερώτημα που μπαίνει είναι τι συμβολίζει αυτός ο βάτραχος: Την περιπέτεια της κυριαρχίας της αστικής τάξης ή μήπως τον ίδιον τον άνθρωπο και την ύβρη του;

13 comments:

ΦΑΝΤΙ said...

Ίσως η απάντηση στο ερώτημά σου δίνεται από τον ίδιο τον Μάο που μνημονεύεις "οι - a-priori αγνές μάζες". Μάλιστα θα μπορούσε να οριστεί ως "Mao's fallacy" :)

Η "επιτυχία" του καπιταλισμού που στηρίζεται στην φιλοσοφία που ξεκίνησε ο Πρωταγόρας και εγκαινίασε ο Hobes, αποδεικνύεται πράγματι από την ιστορία. Το ότι πο "αγνές" μάζες διεφθάρησαν τι μας δείχνει; Ότι τελικά δεν ήταν και τόσο αγνές, ή τέλος πάντων ήταν επιρεπείς στο ατομικό συμφέρον και την αίσθηση ατομικής ιδιοκτησίας, το λεγόμενο "φυσικό δικαίωμα". Αυτό ακριβώς που αποτελεί την βάση της φιλοσοφίας του Hobes, η οποία επηρέασε έμμεσα ή άμεσα όλους τους επόμενους (ακόμη και τον Ρουσσώ).

Επιβεβαιώθηκαν επίσης οι κλασικοί - που τόσο πολύ εκτιμάς - οι οποίοι είχαν διατυπώσει πως "λίγοι οι εκλεκτοί, ελάχιστοι οι άριστοι" ότι δηλαδή η αρετή όχι μόνο δεν αποτελεί εγενές ανθρώπινο στοιχεία, αλλά ούτε και διδάσκεται παρά μόνο αποκτιέται μέσω της πράξης και εξάσκησης. Γι αυτό και οι κλασικοί όταν μιλούσαν για δημοκρατία ενοούσαν αριστοκρατία ως το ιδανικό πολίτευμα. Επομένως η μερικότητα και η μη καθολικότητα, η "ταξική" διάκριση θα λέγαμε με σύγχρονους όρους ήταν δεδομένη και αναπόδραστη για εκείνους. Ο άνθρωπος δεν αποτελούσε μια δεδομένη ύπαρξη με ανάγκες που έπρεπε να καλυφθούν αλλά ένα ΣΤΟΧΟ τελείωσης ... Τίποτε το καθολικό σε εκείνη την κοινωνία. Μετά την αποτυχία και κατάρευση του ελληνικού πολιτισμού, ανάλεβαν οι Ρωμαίοι και ύστερα οι Χριστιανοί που προσπάθησαν να "βελτιώσουν" την ιδεολογική πλατφόρμα στην κατεύθυνση της καθολικότητας των ανθρώπων με τα γνωστά αποτελέσματα (κάποια θετικά, άλλα αρνητικά.)

Πέρασαν 1.500 περίπου χρόνια και η Αναγέννηση αποφάσισε μετά και την αποτυχία του Χριστιανικού ιδεαλισμού, ότι για να φθάσουμε στον καθολικό άνθρωπο θα πρέπει να φθάσουμε στον απολύτως κοινόν παρονομαστή, δηλαδή στον "φυσικό" άνθρωπο, σε αυτό που είναι ο άνθρωπος είτε ντυμένος, είτε φτωχός, είτε πλούσιος, είτε έλληνας είτε πακιστανός, δηλαδή ένα εγωϊστικό ζώο που "ρυθμίζεται" μέσω του δίπολου απόλαυσης - πόνου.

Για να πετύχουμε την καθολικότητα είπε ουσιαστικά ο Hobes, πρέπει να "κατεβάσουμε τον πύχη" του ανθρώπου. Απ' αυτό δεν ξέφυγε κανένας, ούτε ο Μάρξ ούτε ο Ρουσσώ, ίσως μονάχα ο Χέγκελ με το ιστορικό πνεύμα, ένα πνεύμα όμως αυτοαναφορικό και πάντως υλιστικό (μέσω της ανθρώπινης εργασίας) στην εκδήπλωση της ιστορικής του τελείωσης ....

Τώρα καλούμαστε να αποδείξουμε ότι η ιστορία δεν τελειώνει με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή τον πνευματικό και υλικό εκφυλισμό του ανθρώπου, τον καθολικό "απανθρωπισμό" του ...

ange-ta said...

Γι αυτό και οι κλασικοί όταν μιλούσαν για δημοκρατία ενοούσαν αριστοκρατία ως το ιδανικό πολίτευμα:

Από πού προκύπτει αυτό;

ange-ta said...

Ο άνθρωπος δεν αποτελούσε μια δεδομένη ύπαρξη με ανάγκες που έπρεπε να καλυφθούν αλλά ένα ΣΤΟΧΟ τελείωσης: Ούτε αυτό το καταλαβαίνω.

Ο χρόνος για τον κλασικό κόσμο ήταν χωρίς αξία, ο Χέγκελ βάζει πρώτον την εξέλιξη μέσα στον χρόνο και την τάξη που κουβαλάει το σπόρο ακύρωσης (διαλεκτική)

ange-ta said...

Τίποτε το καθολικό σε εκείνη την κοινωνία: Πάλι δεν το καταλαβαίνω αυτό.

ange-ta said...

Μετά την αποτυχία και κατάρευση του ελληνικού πολιτισμού:
Ο ελληνικός πολιτισμός δεν απέτυχε, αντίθετα! Κατέκτησε τους κατακτητές και πέρασε στον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό μέχρι την επικράτηση του χριστιανισμού.
Με την αναγέννηση φόρτωσε όλη της γαλλική επανάσταση, με τις ιδέες του.

ange-ta said...

Τα υπόλοιπα αύριο

σε φιλώ

ΦΑΝΤΙ said...

1. Όπως είπε και ο Ράμφος στην εκπομπή της Στάη θα πρέπει να απομονώσεις το θυμικό :) ώστε όταν διαβάζεις τους κλασικούς (Πλάτωνα, Αριστοτέλη, κλπ) να προσπαθείς να τους ερμηνεύεις με την λογική και το πνεύμα όσο γίνεται όπως εκείνοι ερμήνευαν τα κείμενά τους ώστε να τους κατανοήσεις.

Η μεγαλύτερη παγίδα είναι όταν χρησιμοποιούμε τους κλασικούς (ή άλλους) σύμφωνα με τις δικές μας επιθυμίες - σκέψεις

Για όλο αυτό το θέμα σου προτείνω το εξαίρετο βιβλίο του Leo Strauss "What is political philosophy"

http://www.amazon.co.uk/gp/product/0226777138/ref=oss_product

Το άριστο πολίτευμα είναι εκείνο που μπορεί να καλλιεργήσει άριστους πολίτες, άριστους ανθρώπους. Την αριστεία την έβλεπαν ως καθολική αρχή. Το άριστο πολίτευμα αποτελείτο από αρίστους και αυτός ήταν ο στόχος της πολιτικής διαδικασίας να αναδείξει σε άρχοντες των πολλών τους ελαχίστους αλλά πολύ-πολύ ικανούς (αρίστους). Δημοκρατία δεν ήταν η συμφωνία των πολλών με τις αποφάσεις των αρίστων, άλλωστε τα 2/3 του πληθυσμού δεν είχαν καν πολιτικά δικαιώματα !

2. Για τον άνθρωπο η αρετή όπως έγραψα ήδη δεν ήταν εγγενής και δεδομένη σύμφωνα με τους κλασικούς. Επομένως η ολοκλήρωση του ανθρώπου αποτελούσε πορεία, προσπάθεια, δρόμο και δεν ήταν μια "φυσική" κατάσταση που του την παρείχε η γέννησή του ..

Πράγματι ο Χέγκελ έβαλε τον γραμμικό χρόνο στο παιγνίδι και ήταν μια τεράστια συμβολή. Βέβαια πάτησε πάνω στα χνάρια της Αριστοτελικής τελεολογίας ... ;) Όμως πόσο μοιάζει η ψυχρή, απλή και "ουδέτερη" ιστορία ως καθολικότητα με την αρετή, την αριστεία, το αγαθό και την ευδαομονία των κλασικών ;!

3. Καθολικό από τα κυρίως ανθρώπινα χαρακτηριστικά εννοώ που όπως είπαμε καλείται ο άνθρωπος να τα καλλιεργήσει για να τα αποκτήσει ... Οι κλασικοί θεωρούσαν ότι δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να το κάνουν αυτό, είτε λόγω ικανοτήτων ή λόγω πρακτικών λόγων. Επομένως οι διαφορές μεταξύ των ανθρώπων (ενάρετοι, σοφοί, καλοί, κακοί, μωροί, έξυπνοι, κλπ) είναι αναπόδραστες, το ίδιο και η καλοσύνη που καλλιεργείται και δεν αποτελεί εγγενές και επομένως καθολικό ανθρώπινο γνώρισμα

4. Φυσικά και κατέρευσε, πρώτα υλικά - φυσικά, χάνοντας την ισχύ της, τις κατακτήσεις του Μ. Αλεξάνδρου, την ηγεμονία της και ύστερα σιγά-σιγά πνευματικά. Ναι πέρασε και επηρέασε από τους Ρωμαίους, μέχρι τον Χριστιανισμό και την Αναγέννηση αλλά επρόκειτο για αργό και ολικό εκφυλισμό .... Άλλωστε απόδειξη αποτελεί η συζήτηση για την σημερινή κατάσταση την οποία κάνουμε !

5. Καλημέρα

ange-ta said...

Η ενασχόλησή μου με τους κλασικούς ξεκινάει απο τα μικράτα μου, πέρασα απο το στάδιο της απόρριψης κάθε τι ελληνικού, (ως μια καλή αλλήθωρη) απο την αρχαιότητα, τον Μεγαλέξανδρο και την νεότερη εποχή.
Ξαναρχίνησα με τον Παπαδιαμάντη, τυχαία σε κάποιο ταξίδι αγόρασα ενα διήγημα για να περάσει η ώρα και την επόμενη ξενύχτισα να τον ξεκοκαλίσω! Διαπίστωσα το μέγεθος και το βάθος της ελληνικής σκέψης και αισθητικής.
Επέστρεψα στον ελληνικό πολιτισμό και μαγεύτηκα στην κυριολεξία.
Η Δύση ξεθώριασε μονομιάς και είδα στον δικό της πολιτισμό αυτήν την εμμονή στο Νόμο και στη Τάξη που αποσπάστηκε από την ενότητα της ηθικής και της ευδαιμονίας.
Δεν ξέρω, τι είναι εκείνο που σε κάνει να λες ότι η κλασική φιλοσοφία δεν είχε ανακαλύψει το όλο και περίμενε να το μάθει από τον Λοβλοκ, να πω ένα κοινό γνωστό μας δοκιμιογράφο. Ποιος μίλησε για την ύβρη της ανθρώπινης γνώσης;
Θα έφτανε αυτό από μόνο του για να θεωρηθεί ο κλασικισμός το ύψιστο του ανθρώπινου πολιτισμού.
Ας πάμε στα περί αριστοκρατίας: Πού υπάρχει αριστοκρατισμός στην κλασσική Αθήνα;;
Στους αγώνες; που πήγαιναν γυμνοί για να μην χαλάνε τα ρούχα τους; Στις χορηγίες που υποχρεώνονταν οι πλούσιοι; Στην Δημοκρατία που έπαιρναν οι πολίτες τρεις μνές για να μπορούν να συμμετάσχουν και οι φτωχοί. Ναι βέβαια δεν έχουν τη χυδαία άποψη της νεοτερικότητας ότι δηλαδή οι άνθρωποι είναι ίσοι μπροστά στον Νόμο, κάτι που ποτέ δεν ίσχυσε και δεν εφαρμόστηκε στην ουσία της, ας μην επεκταθούμε στο νόημα αυτής της ισότητας.
Προφανώς και η αρετή βελτιώνεται, αυτό τονίζει την αναγκαιότητα μιας ενάρετης κοινωνίας και όχι τον ατομικισμό. Η άποψη «Ο άνθρωπος είναι καλός ή κακός από τη φύση του», αναιρεί την κοινωνικότητα, την συντροφικότητα, την ενότητα, την εκπαίδευση και οδηγεί στην πλήρη αποξένωση και απαξίωση της κοινότητας που έφερε η νεοτερικότητα.
Ο Χεγγελ αναίρεσε την ευδαιμονία του ανθρώπου στον κόσμο του σήμερα και την πέταξε στην εξέλιξη της κοινωνίας μέσα στον χρόνο, δεν ξέρω αν αυτό είναι ίδιο ή παρόμοιο ή άσχετο με την αριστοτελική τελεολογία. Αυτό το έκανε και ο Χριστιανισμός, μόνο που η ευδαιμονία θα βρεθεί στον ουρανό και όχι στη γη.
Αυτές οι φιλοσοφίες είναι μετακλασικές και δεν εμπεριέχουν καθόλου την έννοια του όλου, αντιθέτως!
Ο Παπαϊωάνου, υποστηρίζει ότι η πορεία της ανθρωπότητας είναι από το καλό στο κακό και στο χειρότερο, αντί να είναι αντίστροφη.
Στο 4, είσαι εντελώς εκτός ιστορικής πραγματικότητας. Διαγράφεις τους ελληνιστικούς χρόνους, την πολιτιστική άνθηση της Αλεξάνδρειας, της νεοπλατωνικής σχολής, την μετεξέλιξη της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, το Βυζάντιο. Α πα πα πα , ούτε ο Ράμφος δεν θα έλεγε κάτι τέτοια.

ΦΑΝΤΙ said...

Αυτό που μπερδεύει στην έννοια της καθολικότητας των κλασικών είναι το άπιαστο, το ακατόρθωτο του αγαθού ... Το αγαθό ως καθολικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό ετίθετο ως το άπιαστο όραμα. Ο Χέγκελ, ο Χόμπς, ο Ρουσσώ προσπάθησαν το καθολικό να το υλοποιήσουν, κατεβάζοντας τον πύχη, φέρνοντας κοντύτερα τον στόχο, προσπαθώντας να κάνουν την καθολικότητα πραγματοποιήσιμη (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ !)

Οι Ρωμαίοι το έκαναν εφευρίσκοντας και εφαρμόζοντας τον νόμο (όλοι είναι ίσοι απέναντι στον νόμο). Ακόμη και ο Χριστιανισμός με την ταπείνωση του Θεού στο πρόσωπο του Χριστού και την δυνατότητα κάθε πιστού να ακολουθήσει το παράδειγμά του, κατέβασε τον πύχη, διότι οι ΟΔΗΓΙΕΣ εφαρμογής του ενάρετου χριστιανού έγιναν πολύ συγκεκριμένες ...

Συμφωνώ με τον Παπαϊωάννου, από αυτή την πορεία δεν εξαιρείται η ελληνική ιστορία, άλλο μηδενισμός όμως (που δεν κάνω) άλλο η διαπίστωση Παπαϊωάνου ... όλοι όσοι ανέφερες ξένοι και ντόπιοι έχουν συνεισφέρει στην πορεία του Πνεύματος. Η τελική σύνθεση όμως στην πράξη έχει αποδειχθεί μέχρι στιγμής εξαιρετικά ανεπαρκής. Το "κακό" ζει και βασιλεύει στον κόσμο με αποκορύφωμα την πλήρη και συνολική εξάρθρωση φυσικών, κοινωνικών και πολιτισμικών εκφάνσεων αυτού του Πνεύματος ...

Επομένως δεδομένου του σημαντικού χρονικού διαστήματος που έχει περάσει, θα λέγαμε ότι ο Χέγκελ απέτυχε, δεν είναι γραμμική η πορεία του Πνεύματος στην Ιστορία, το τελικό αίτιο της ύπαρξης του ανθρώπου (εδω δένει με την τελεολογία του Αριστοτέλη) δεν φαίνεται να είναι η υλοποίηση (μέσω της εργασίας) της πληρότητας και του μεγαλείου του Πνεύματος, αλλά μάλλον η υποβάθμισή του ...!!

ange-ta said...

@ Φάντη,

Σε διάβασα, αλλά δεν θα μπορούσα να απαντήσω, γιατί βάζεις πολλά θέματα στο τραπέζι, φιλοσοφίας σε πρώτη γραμμή.
Ωστόσο στην ανάρτησή μου, δεν βάζω θέματα φιλοσοφίας, αλλά πρακτικά.

Ολα τα υπόλοιπα, κάθε πρόταση που βάζεις (όχι παράγραφο, αλλά πρόταση) είναι θέματα που θα μπορούσαμε να συζητάμε ώρες. Όχι πως δεν θα ήθελα, αλλά δεν θεωρώ την εαυτή μου βαθύ γνώστη των φιλοσοφικών σχολών. Πάντως, υποστηρίζω ότι όλες οι φιλοσοφίες μετά τους κλασικούς είναι φιλοσοφίες επί μέρους και όχι φιλοσοφίες επί του όλου. Αλλά κυρίως ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ, είναι φιλοσοφίες που επιδιώκουν την δικαίωση της ανθρώπινης βαρβαρότητας, που κατ εμένα (το έχω γράψει πολλές φορές εδώ, σ αυτο το μπλόγκ) ξεκινάει με τον διαφωτισμό.

ΦΑΝΤΙ said...

Η σύγχρονη βαρβαρότητα, ας την ονομάσουμε συμβολικά και χάριν ευκολίας, "επιστημονική βαρβαρότητα" ΝΑΙ ! Αλλά πάντα υπήρχε βαρβαρότητα (μαζί με επιτεύγματα βεβαίως) και πολύ μεγάλη μάλιστα ! Θυμήσου τον Μεσαίωνα ... από την μια δημιούρησε ουσιαστικά τα Πανεπιστήμια (!) στην σύχγρονη μορφή τους και από την άλλη βασάνιζε και έκαιγε μάγισσες !!

Ας θυμηθούμε ένα παλιό μου πόστ

http://philosophical-mirage.blogspot.com/2007/02/blog-post.html

ange-ta said...

Βαρβαρότητα υπήρχε πάντα, με μια διαφορά: Η σημερινή βαρβαρότητα είναι επικίνδυνη για τον πλανήτη, σε αντίθεση με την βαρβαρότητα του Μεσαίωνα, που απλώς βασάνιζε ανθρώπους.

Σήμερα καταστρέφουμε το σύμπαν και μάλιστα έχουμε όλα τα επιστημονικά μέσα να το γνωρίζουμε.

ΦΑΝΤΙ said...

Έτσι ακριβώς! Γι αυτό λέγαμε ότι πάμε από το κακό στο χειρότερο ...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...