Tuesday, 11 September 2012

Ο διανοούμενος, οι πολιτικοί και ο παρακατιανός λαός


Υπάρχουν κάποιοι κύριοι, οι οποίο απολαμβάνουν μεγάλης εκτίμησης από τα ΜΜΕ και τον τύπο και γι αυτό σκοντάφτεις συνεχώς μπροστά τους. Είτε μιλάνε λάϊφ, είτε φιγουράρει η φωτό τους και αραδιάζονται πλησίον της οι φιλοσοφίες τους.
Ένας από αυτούς είναι ο κύριος Χρήστος Γιανναράς, θα αποφύγω να βάλω την φωτό του, ωστόσο θα αναρτήσω μια προσωπικότητα, που κύριος Γιανναράς νομίζει ότι είναι ο γνήσιος πνευματικός του απόγονος!
Διαβάστε το παρακάτω Άρθρο και θαυμάστε τις ασυναρτησίες του ανδρός. Δεν έχει καταλάβει γρι από όσα συμβαίνουν στον σύγχρονο κόσμο.
Τι μας λέει εν πρώτοις:

Πώς να τιθασευθεί η λοιμική της φοροδιαφυγής, όταν το κράτος καταληστεύει, με κυνισμό και ιταμότητα, συμφωνημένους μισθούς και ανταποδοτικές συντάξεις; Πώς να αναχαιτιστεί η δραματική μείωση της παραγωγής και η αλόγιστη αύξηση των καταναλωτικών απαιτήσεων, όταν το ίδιο το κράτος, το πελατειακό, καταξιώνει προκλητικά τον παρασιτισμό και την αργομισθία; 

1. Αν το κράτος δεν καταπολεμήσει την φοροδιαφυγή είναι προφανές ότι θα καταφύγει σε μείωση μισθών και συντάξεων. Επομένως δεν έχει πώς να καταπολεμήσει την φοροδιαφυγή, αφού μειώνει μισθούς, αλλά αφού δεν καταπολεμά την φοροδιαφυγή, αναγκάζεται να μειώσει τους μισθούς και τις συντάξεις. Ωστόσο, δεν πιστεύω ότι στην Ελλάδα η φοροδιαφυγή είναι μεγαλύτερη από αλλού. Εκείνο που είναι υψηλότερο από ότι στην Β. Ευρώπη είναι η μαύρη εργασία των παράνομων μεταναστών και η ως εκ τούτου μη καταβολή των εισφορών για την κοινωνική ασφάλεια και επομένως η εκπτώχευση των ασφαλιστικών ταμείων. Το μαύρο χρήμα δεν μπορεί να γίνει αιτία οικονομικής κρίσης, καθόσον κυκλοφορεί στην αγορά και συμβάλει και αυτό στην ευημερία και όχι στην κρίση. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τον κ. Χ.Γ.

2. «ανταποδοτικές συντάξεις»: Δεν υπάρχουν ανταποδοτικές συντάξεις γιατί τότε θα παίρναμε μηδέν εις το πηλίκιον που είπε και ο Γιωργάκης. Δείτε γιατί: Ένας εργαζόμενος καταβάλει κατά μέσον όρο ας πούμε 300 Ευρώ/μήνα επί 35 χρόνια. Δηλαδή μετά από 35 χρόνια θα είχαν συγκεντρωθεί για αυτόν τον εργαζόμενο 126.000. Αν οι συντάξεις ήταν αποκλειστικά ανταποδοτικές, αυτό το ποσόν πρέπει να πάρει πίσω αυτός ο εργαζόμενος, όσα χρόνια και αν ζήσει αυτός ή ο σύντροφός του, δικαιούχος μέρους της σύνταξης του. Χωρίς να υπολογίσω πληθωρισμό, αν ο εργαζόμενος ζήσει άλλα 20 χρόνια θα πρέπει να πάρει 525 ευρώ/μήνα και αν ζήσει 25 (καθόλου απίθανο) 420. Με αυτά τα λεφτά πρέπει να πληρώνει και τα έξοδα για την υγεία του. Επειδή, βέβαια, οι συντάξεις ξεπερνούν τα 500 Ευρώ, δεν είναι μόνο ανταποδοτικές αλλά συγκερασμός αλληλεγγύης και ανταποδοτικότητας. Ένα μέρος των συντάξεων πληρώνει το ασφαλιστικό ταμείο και ένα μέρος το κράτος. Αυτήν την συμμετοχή του κράτους θέλει η εσωτερική και η εξωτερική τρόϊκα να καταργήσει ή να μειώσει στο ελάχιστο.

3. « δραματική μείωση της παραγωγής και αλόγιστη αύξηση των καταναλωτικών απαιτήσεων» Η δραματική μείωση της παραγωγής συμβαίνει επειδή έχει πέσει η κατανάλωση λόγω της μείωσης των αποδοχών, της αύξησης της φορολογίας και της ανεργίας. Δηλαδή, η αγορά στεγνώνει από ρευστότητα. Η κατανάλωση είναι η ευλογία της αγοράς και όχι το ελάττωμα. Τα έσοδα του κράτους είναι οι άμεσοι φόροι και οι έμμεσοι φόροι. Οι δεύτεροι είναι ο ΦΠΑ και οι δασμοί και σε εποχές άνθησης της οικονομίας η σχέση άμεσων προ έμμεσων φόρων είναι περίπου 35/65. Δηλαδή τα έσοδα από άμεσους φόρους είναι 35%, ενώ από τους έμμεσους 65%. Επομένως όσο πέφτει η κατανάλωση πέφτουν και τα έσοδα και μάλιστα δυσανάλογα, οπότε το κράτος θα αναγκαστεί να προβεί σε μειώσεις μισθών και συνάξεων, να μειώσει μέχρι εξαφανίσεως το κοινωνικό κράτος και να αυξήσει τους φόρους, έμμεσους (αυξάνοντας ΦΠΑ και δασμούς) και άμεσους. Δεν υποστηρίζω αυτήν την συνταγή, απλώς εκφράζω την νομοτέλεια του συστήματος. Η μείωση του κοινωνικού κράτους, καθώς και η εκπτώχευση της μεσαίας τάξης είναι ο στόχος της εξωτερικής και εσωτερικής τρόϊκας.

συνεχίζει ο κ. Χ.Γ.:

 Για να συνεγείρει η πολιτική την κοινωνία σε πεισματική πάλη για την ανάπτυξη, προϋποτίθενται κυβερνητικές συμπεριφορές άλλες –ίσιος, τίμιος λόγος– κάτι που ο ενδημικός στο Eλλαδέξ κομματικός αυτισμός δεν μπορεί ούτε να το υποψιαστεί. Tο να συνεγερθεί μια κρίσιμη μάζα πληθυσμού σε συνειδητό αγώνα για την αύξηση της παραγωγής, για μετρητή βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών, για τη διευκόλυνση και επιβράβευση κάθε παραμικρής δημιουργικής πρωτοβουλίας, είναι καθαρά πολιτικά αιτούμενο. Aγνωστο στους κομματανθρώπους.

1. «Πάλη για την ανάπτυξη». Αυτό είναι το χάπι που μας σερβίρουν όλοι οι ανόητοι δούλοι του συστήματος. Ανάπτυξη – Ανάπτυξη – Ανάπτυξη. Κύριε Γιανναρά, πες και τίποτε πιο πρωτότυπο, αφού θέλεις να κατακεραυνώνεις με τις σοφίες σου όλο το πολιτικό σύστημα.
2. Για την ανάπτυξη, δεν χρειάζεται ίσιος και τίμιος λόγος, αλλά άνισος και άτιμος. Αυτά λέει το ιστοριέξ και όχι το Ελλαδέξ, κύριε Γιανναρά.
3. «αγώνα για την αύξηση της παραγωγής».  Εδώ γελάμε σπαραξικάρδια ή κλαίμε σπαραξικάρδια. Τα κοινωνικά συνθήματα – από καταβολής κοινωνίας - είναι πολλά και ποικίλα και κάθε εποχή εκφράζουν (τις περισσότερες φορές) κάποιο λαϊκό αίσθημα. Αλλά σύνθημα όπως αυτό που εννοεί ο Μέγας Γιανναράς, δηλαδή «Εμπρός για την αύξηση της παραγωγής» δεν γνωρίζω. Δεν υπάρχει κανένας οικονομολόγος που να υποστηρίζει ότι η αύξηση της παραγωγής (καλύτερα να λέμε παραγωγικότητας) είναι θέμα του εργαζόμενου. Αν ήταν έτσι, τότε η οικονομική θεωρία θα περιείχε μόνο λίγες λέξεις: «Δούλε, Εργάτη, δούλεψε πιο αποδοτικά να πάρεις πιο πολλά»

συνέχεια, έτι αστειότερη

η πολιτική είναι Tέχνη, το υλικό που χρησιμοποιεί για να εκφραστεί είναι οι θεσμοί και η έμπνευση, η μετάγγιση της έμπνευσης, η μεταποίησή της σε κοινωνική δυναμική. Kαι το μυστικό της μεγαλοσύνης στην πολιτική, όπως σε κάθε Tέχνη, είναι η αυθυπέρβαση του δημιουργού, η ελευθερία του από σκοπιμότητες εντυπωσιασμού, η ανιδιότελεια. Kυρίως, εξαναγκασμό των Tραπεζών να ανταποκριθούν στο κοινωνικό τους λειτούργημα. 
Για να προκύψει τέτοιο θαύμα σε κοινωνία εκφαυλισμένη από τον κτηνώδη εγωκεντρισμό της «προοδευτικής» απολυτοποίησης των «δικαιωμάτων», κοινωνία προ πολλού χρεοκοπημένη και στα πρόθυρα της λιμοκτονίας, μία και μόνη πιθανότητα υπάρχει: Nα προκύψει ηγέτης με ηγετικό επιτελείο ολοφάνερης, πειστικής, δοκιμασμένης ανιδιοτέλειας και έκτακτου πολιτικού ταλέντου. Oμως το πολιτικό σύστημα που διαμορφώθηκε από τη μεταπολίτευση του 1974, αποκλείεται εκ των πραγμάτων να αναδείξει, να αναζητήσει ή και απλώς να ανεχθεί πολιτικό ανάστημα έκτακτου ταλέντου και φανερής ανιδιοτέλειας. Λειτουργεί το σύστημα, παγιωμένα και αμετάτρεπτα, με λογικές, νοοτροπίες και αντανακλαστικά που αποκλείουν την ανιδιοτελή ευφυΐα – πρόκειται για απαράβατους όρους λειτουργίας του συστήματος, όπως οι όροι-τρόποι για να παίξει κανείς σκάκι ή μπριτζ. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα ο οποιοσδήποτε καλοπροαίρετος που θα ενταχθεί στο ελλαδικό πολιτικό σύστημα με μεταρρυθμιστικές φιλοδοξίες: ή θα φύγει τρέχοντας ή θα συμμορφωθεί, έστω και ανεπίγνωστα, θα «ρινοκεροποιηθεί»H νομοτέλεια της μεταμόρφωσης είναι αδυσώπτη, η αλλοτρίωση αναγκαιότητα.

Στα περί Τέχνης και πολιτικής τι να σχολιάσω; αν ο κ. Χ.Γ αντιλαμβάνεται την πολιτική ως τέχνη, τότε πέσαμε σε ατάλαντους! Αλλά προφανώς και δεν συμβαίνει αυτό. Οι πολιτικοί μας δεν είναι ατάλαντοι αλλά απάτριδες. Κάποιοι από αυτούς είναι ένοχοι εσχάτης προδοσίας και σαν τέτοιους πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε και όχι ως ατάλαντους καλλιτέχνες. Ωστόσο θα σχολιάσω δύο ζητήματα.

1. «εξαναγκασμό των Tραπεζών να ανταποκριθούν στο κοινωνικό τους λειτούργημα» Οι τράπεζες δεν εκτελούν κοινωνικό λειτούργημα. Δεν είναι ιδρύματα κοινής ωφελείας. Ούτε οι ίδιες δεν θα υποστήριζαν τέτοιες φαρισαϊκές απόψεις.
 «Nα προκύψει ηγέτης» Ο κ. Χ.Γ ονειρεύεται έναν ηγέτη, που θα οδηγήσει, ως δια μαγείας, την χώρα έξω από την κρίση. Ψάχνει για την πεφωτισμένη ηγεσία. Αλλά, μάλλον ξεχνάει ότι η ιστορία είναι γεμάτη από ιλλουμινάτι, που μόνο δυστυχία και συμφορές έφεραν από όπου πέρασαν, ανεξάρτητα από το ερώτημα που τίθεται αυτομάτως από την λογική που διέπει το κείμενο του. Πώς θα μας προκύψουν αυτοί οι ιλλουμινάτι σε μια χώρα, για την οποία εκφράζεται τόσο απαξιωτικά , λες και αυτός είναι από τον Αρη και όχι από το Ελλαδεξ; Ο κ. Χ.Γ. είναι ένα γνήσιο δείγμα αυτής της αρρωστημένης διανόησης της χώρας μας! Γι αυτούς τους δήθεν διανοούμενους ο λαός απουσιάζει από κάθε δράση. Αυτός, δηλαδή ο λαός, κατά τον κ. Χ.Γ. απλώς πρέπει να αυξήσει την παραγωγή!

Και τελειώνει με ένα κρεσέντο ασυναρτησιών, τις οποίες αδυνατώ να κατανοήσω και να σχολιάσω..

 O κ. Σαμαράς εγκεντρίστηκε στο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης από τα πολύ νεανικά του χρόνια, έχει αφομοιώσει τους όρους του συστήματος, ίσως ανεπίγνωστα, πάντως έως μυελού οστέων. Γι’ αυτό και εμφανίζει όλα τα συμπτώματα του επαγγελματικού νοσήματος των πολιτικών της μεταπολίτευσης, που ορίζεται κλινικά ως «απώλεια επαφής με την πραγματικότητα». Kρίμα και θλίψη, αλλά αυτή την καριέρα επέλεξε. Eίναι μάλλον φανερό ότι η πρωθυπουργία με τις πατερίτσες δεν θα βγάλει τον χειμώνα. 
H διαχείριση της καταστροφής της χώρας από τον κ. Σαμαρά οδηγεί, επίσης νομοτελειακά, σε εφιαλτικό εκλογικό θρίαμβο του ΣYPIZA ή στο επίσης εφιαλτικό αναπόφευκτο της επιβολής «στρατιωτικού νόμου» στη χώρα με απόφαση ελάχιστης πλειοψηφίας της παρούσας Bουλής. Δεν υπάρχει ουσιαστική (πολιτική) διαφορά στα δύο ενδεχόμενα: στο σύστημα το μεταπολιτευτικό ο μηδενισμός του Iστορικού Yλισμού (καταναλωτικός ή κολεκτιβιστικός) ήταν και είναι μονόδρομος. Πιθανότερη θα έμοιαζε, για τους ρομαντικούς, μια πολιτική μεταστροφή του συνονθυλευματώδους ΣYPIZA παρά της αφασικής N. Δ. Aν ο κ. Σαμαράς, έστω από εξουσιολαγνεία ορμώμενος, κατανοούσε ότι μόνο με συνεπή «κοινωνικό μετασχηματισμό» μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε ανάπτυξη, άρα και σε ανάκαμψη, κάποιος θα μπορούσε να του υποδείξει ότι η συνταγή είναι έτοιμη, δοκιμασμένη: Aυτός που τόλμησε και πέτυχε «κοινωνικό μετασχηματισμό» στην Eλλάδα, ήταν ο Aνδρέας Παπανδρέου. H οργανική συνέπεια του εγχειρήματός του είναι ο εκφαυλισμός, η αποσύνθεση της ελλαδικής κοινωνίας που ζούμε σήμερα, ο πανικός της καταστροφής. Διότι ο Aνδρέας είχε την πολιτική ευφυΐα, ήξερε να επιβάλει ρεαλιστικότατο κοινωνικό μετασχηματισμό, αλλά ήταν φανερά δέσμιος της ηδονοθηρίας του, της εξουσιολαγνείας που είναι η ψυχοπαθολογική απόληξη της ιδιοτέλειας. O Aντώνης Σαμαράς δεν θα είχε παρά να αντιστρέψει την παπανδρεϊκή συνταγή του μετασχηματισμού, βήμα προς βήμα: «Oλα επιτρέπονται», είπε με τη γλώσσα των θεσμών και της ψυχολογικής υποβολής ο Aνδρέας, «όλα κοινωνούνται», να πει με την ίδια γλώσσα ο Σαμαράς. «O λαός στην εξουσία» επαγγέλθηκε ο Aνδρέας, «η ποιότητα στην εξουσία» να πει ο Σαμαράς, με θεσμούς απροσμάχητης αξιοκρατίας και αμερόληπτα ελεγχόμενης ιεράρχησης ευθυνών. «H Eλλάδα στους Eλληνες» είπε ο Aνδρέας και την παρέδωσε στην «προοδευτική» μειοδοσία και στον εθνομηδενισμμό. «H Eλλάδα να ταυτιστεί με τη διαχρονία της γλώσσας της, τη διαχρονική πολιτισμική της ετερότητα, το έμπρακτο σέβας των ιερών και των οσίων της» να πει, με τους θεσμούς και τη μετάγγιση της έμπνευσης, ο Σαμαράς. Aλλά το πολιτικό του σκαρί δεν είναι για κοινωνικούς μετασχηματισμούς. Aκόμα και μια κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» την έστησε, ο θλιβερός, με Πάνο Παναγιωτόπουλο, Λυκουρέντζο, Στυλιανίδη. Kαι με έναν οικονομοτεχνικό, επιδέξιον στη διεκπεραίωση εντολών αυτονομημένων από το πολιτικό λειτούργημα. H πρωθυπουργία Σαμαρά (με πατερίτσες) απλώς καθυστερεί τα επερχόμενα, δεν μπορεί να τα αποτρέψει. Kαι δυστυχώς δεν υπάρχει Πρόεδρος Δημοκρατίας. Oύτε Γερουσία. Tο σύστημα είναι αχαλίνωτο.


Μια πολύ «βαθειά» πολιτική ανάλυση, σύμφωνα με την οποίαν όλα συμβαίνουν, επειδή ο ένας είναι έτσι και ο άλλος αλλιώς. Δεν υπάρχουν ούτε πολιτικές ούτε γεωπολιτικές συγκυρίες, ούτε υπάρχει υπόνοια συστημικής κρίσης, ούτε κρίση αξιών, ούτε κρίση θεσμών ούτε σήψη συστήματος, ούτε καν συμβαίνει κάτι σοβαρό σε ολόκληρη την Ευρωζώνη!
Για όλα φταίει η σάπια Δανιμαρκία. Για όλα φταίνε οι πολιτικοί οι εκ του Ελλαδεξ προερχόμενοι ή με άλλα λόγια, όπως λέει και ο τραγουδιστής για όλα φταίνε οι γκόμενες οι πρώην και οι επόμενες.

 Με τέτοια διανόηση πού πας ρε Ελλαδίτσα;


Το άρθρο εδώ 





2 comments:

koutroulis_spyros said...

Πολύ εύστοχο,
Σπύρος Κουτρούλης

ange-ta said...

Καλώς τον Σπύρο.

Μπορεί, αλλά ποιος τ' ακούει. Ρίξε μια ματια στα σχόλια του Porta Aurea στο επόμενο ποστ.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...