Sunday, 16 September 2012

Οταν οι «αφ’ υψηλού» νουθετούν τον «λαό»


Διαβάζοντας παλιές αναρτήσεις μου διαπίστωσα ότι περιορίζομαι στην καθημερινότητα της Ελληνικής πραγματικότητας και έχω αφήσει πίσω πλείστα άλλα θέματα, όπως το προσφιλές μου θέμα του περιβάλλοντος.
Ωστόσο, πώς να πάει κανείς παραπέρα, όταν διαπιστώνει καθημερινά αυτήν την κατάρρευση της πατρίδας του;  Διάβασα σήμερα το Αρθρο του Κούρτοβικ και δεν άντεξα στον πειρασμό να μην το αναδημοσιέυσω!




«δεν γουστάρω άλλο κήρυγμα
και νουθεσίες
για μούλτι κούλτι μαλακίες». 


Του Δημοσθένη Κούρτοβικ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2012

Στην οδό Αιόλου, στην πρόσοψη ενός από τα παλιότερα αθηναϊκά νεοκλασικά, ένα πανό που έχει αναρτήσει η συμπαθής ομάδα των Atenistas ειδοποιεί με μεγάλα τυπογραφικά ψηφία τον περαστικό ότι «Στέκεσαι στο Ξενοδοχείο "Βύρων"». Ακολουθεί ένα μακροσκελές κείμενο, που μας πληροφορεί ότι το κτίριο οικοδομήθηκε τη δεκαετία του 1830, ότι λειτούργησε για τουλάχιστον έναν αιώνα ως ξενοδοχείο, ότι φιλοξένησε πιθανώς τον Οθωνα κατά την πρώτη του επίσκεψη στην Αθήνα, ότι στέγασε για ένα διάστημα το αστρονομικό και μετεωρολογικό παρατηρητήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών κ.λπ. κ.λπ.
Πάνω σ' αυτό το κείμενο, ένα χέρι έχει γράψει με τεράστια κόκκινα γράμματα, που το καλύπτουν από πάνω ώς κάτω: «Αντε ρε, αλήθεια;».
Αμέσως σού έρχεται να πεις ότι έχεις μπροστά σου άλλη μια περίπτωση βανδαλισμού (έστω έμμεσου αυτή τη φορά) κατά ιστορικού μνημείου, από εκείνες που τείνουν να γίνουν ενδημικές στην Αθήνα. Ε, λοιπόν, εδώ αυτή είναι μόνον η μισή αλήθεια! Γιατί η βέβηλη επέμβαση είναι η ειρωνική απάντηση στην πρόκληση που εκτοξεύεται από το πανό, τόσο με την επιδεικτική παρουσία του όσο και με το πομπώδες, δασκαλίστικο ύφος του κειμένου, προπαντός της εισαγωγής, ύφος που μοιάζει να μη θέλει να πληροφορήσει αλλά να θαμπώσει και να εκβιάσει έναν περιδεή θαυμασμό.
Βρίσκω ειλικρινά συγκινητικές τις πρωτοβουλίες των Atenistas και τις υποστηρίζω όσο μπορώ. Αλλά στον παράξενο «διάλογο» που αποτυπώνεται σ' αυτή τη γωνιά της Αιόλου βλέπω μια εμβληματική εικόνα του πραγματικού χάσματος που χωρίζει τις περίφημες δύο Ελλάδες, την «Ελλάδα του εκσυγχρονιστικού πνεύματος» και την «οπισθοδρομική Ελλάδα», μια προβολή των πραγματικών όρων που καθορίζουν τη σύγκρουση των δύο κόσμων και που είναι, δυστυχώς, πιο σύνθετοι, πιο αμφίσημοι απ' όσο θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε αυτές οι δύο ετικέτες.
Γιατί οι νουθεσίες, η κριτική, οι εκκλήσεις που απευθύνει η «εκσυγχρονιστική» πολιτική, επιχειρηματική, κοινωνική ή πνευματική ελίτ της χώρας στον «λαό» για αλλαγή νοοτροπίας, για την αδήριτη ανάγκη περισσότερων θυσιών, για τον θανάσιμο κίνδυνο απομόνωσης από την Ευρώπη κ.λπ. γίνονται συνήθως μ' ένα αφ' υψηλού ύφος, με μια κραυγαλέα ρητορική που δίνει την εντύπωση πως θέλει μάλλον να παραλύσει από φόβο τους αποδέκτες (και μέσα στη σκοτοδίνη αυτού του φόβου να κρύψει ίσως κάτι) παρά να τους πείσει και να τους δραστηριοποιήσει θετικά. Είναι ένας λόγος που, έτσι αισθάνομαι πολλές φορές κι εγώ ο «εκσυγχρονιστής», εξωθεί σε μια απάντηση του τύπου «Αντε ρε, αλήθεια;». Πολύ περισσότερο όταν εκπέμπεται από ανθρώπους που, στην πλειονότητά τους, δεν έχουν νιώσει στο πετσί τους ούτε ένα τσιμπηματάκι της κρίσης που συνθλίβει κοινωνικά στρώματα ασθενέστερα από το δικό τους.

Αλλά μήπως είναι διαφορετικός ο «προοδευτικός» λόγος της Αριστεράς; Ας πάρουμε τη στάση της στο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης. Το ίδιο από καθέδρας ύφος, την ίδια ηθικολογική κατήχηση δεν ακούμε, όταν εκπρόσωποι αυτού του χώρου απευθύνονται σε πολίτες που βλέπουν την όποια περιουσία τους να καταστρέφεται, τη γειτονιά τους και το κέντρο της πόλης τους να έχουν γίνει αδιάβατα γκέτο, την ίδια τη ζωή τους ν' απειλείται, για να τους ζητήσουν κατανόηση, ανοχή, σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων (που έχουν μόνον οι άλλοι); Tην ίδια υποψία δεν έχουμε άραγε ότι μιλούν εδώ άνθρωποι που δεν ζουν καθημερινά, δεν έχουν καν αντικρίσει ποτέ από κοντά αυτή την ερεβώδη πραγματικότητα; Το ίδιο «Αντε ρε, αλήθεια;» δεν μας έρχεται να ξεστομίσουμε ως απάντηση στις μονότονες, δακρύβρεχτες αναφορές στα πάθη των «προσφύγων» (μια ταμπέλα που λες κι εξαγιάζει όποιον τη φοράει και τον τοποθετεί υπεράνω κάθε μομφής), τις βαρύγδουπες υπομνήσεις των δικών μας υποχρεώσεων απέναντί τους; Σκέφτονται ποτέ όλοι αυτοί οι αδιάβροχοι και αεροστεγείς κατηχητές τις δικές τους ευθύνες για το πράγματι ανατριχιαστικό θέριεμα της Χρυσής Αυγής;
Και η καλλιτεχνική ελίτ μας; Που τόσο της αρέσει να φαντάζεται ότι αυτή είναι ο γλυκός πυρήνας της καραμέλας που σερβίρει η υποκρισία των πολιτικών περί του πολιτισμού ως βαριάς βιομηχανίας μας; Με «πολιτιστικά γεγονότα» περισσότερο κοσμικά παρά πολιτιστικά, με «πειραματισμούς» περισσότερο εξεζητημένους (και κακόγουστους) παρά πρωτότυπους, με «παρεμβάσεις» περισσότερο σκανδαλοθηρικές παρά αληθινά αιρετικές, αντάμα όλα αυτά με τη θεσιθηρία, τις κολακείες προς τους διοικούντες, τη νοοτροπία του επιδοματισμού, τάχα δεν μας προκαλεί και αυτή η ελίτ να σαρκάσουμε «Αντε ρε, αλήθεια;» όποτε εξαπολύει σαν πυροτεχνήματα στον ουρανό της κρίσης, ζητώντας να μας καταπλήξει, τα προκάτ και σχεδόν πάντοτε ανούσια ή τετριμμένα μηνύματά της;

Δύο Ελλάδες, εντάξει. Το έχω πει κι εγώ επανειλημμένα, ως έκφραση της διχοτομίας ανάμεσα σε κοινωνικές ομάδες με διαφορετική κουλτούρα και προσανατολισμό, όλες όμως προϊόντα της ίδιας ιστορίας, της ιστορίας τούτης 'δώ της χώρας. Αλλά βλέποντας, ειδικά σήμερα, πώς η μία πλευρά, αυτή που ακόμα αισθάνομαι πως βρίσκεται πιο κοντά στις δικές μου ανησυχίες, μιλάει στην άλλη, έχω συχνά την εντύπωση αγέρωχου άποικου που νουθετεί καθυστερημένους ιθαγενείς. Και με τέτοιους όρους πολύ λίγες ελπίδες υπάρχουν ν' αλλάξει κάτι ριζικά στην πατρίδα μας, όσες διευκολύνσεις και αν μας κάνουν ο Ντράγκι και η Μέρκελ. Πώς να συγκλίνει η Ελλάδα με την υπόλοιπη Ευρώπη, όταν δεν μπορεί να συγκλίνει με τον εαυτό της;

Wednesday, 12 September 2012

Σουλεϊμαν και Μπαρμπαρόσα

Ο Σουλεϊμαν ο Α"
Το παρακάτω σχόλιο για τον Σουλεϊμάν Α΄ είναι από τον Porta Aurea. Το κατέθεσε στο σάϊτ του Αρδην:

Μετά την άλωση της Ρόδου, στα 1522, κατά παραβίαση της συνθήκης παράδοσης στους Τούρκους, οι τελευταίοι, όπως αναφέρει σύγχρονος της άλωσης, «με τη βία μπήκαν στα σπίτια του καστέλλου και της πόλης, άρπαξαν ό,τι μπορούσαν και ό,τι ήθελαν, κακοποίησαν και χτύπησαν τους φτωχούς χριστιανούς, και πολλούς ανάγκασαν με ραβδισμούς να κουβαλούν σαν δούλοι τα δέματα με τα ίδια τα πράγματά τους… Και αφού πια έκλεψαν και λεηλάτησαν τα σπίτια, όσο τους άρεσε, μπήκαν μέσα στις εκκλησίες· εκεί άρπαξαν κι έσπασαν και σύντριψαν τις εικόνες, τα αγάλματα του Εσταυρωμένου, της Παναγίας και όλων των άλλων αγίων, ρίχνοντας τα κομμάτια στους δρόμους και στον βόρβορο. Έπειτα πήγαν στο αναρρωτήριο και στο Νοσοκομείο, όπου οι δυστυχισμένοι οι άρρωστοι, και έκλεψαν όλα τα κεραμεικά και τα ασημικά, …Εκεί με απανθρωπιά μεγάλη και πιο πολύ με βάρβαρη ωμότητα σήκωσαν τους δυστυχισμένους άρρωστους και πληγωμένους από τα κρεββάτια τους, τους έδειραν και τους πέταξαν έξω από το νοσοκομείο· έριξαν επίσης από τις στοές του δεύτερου πατώματος κάτω έναν ιππότη, που είχαν βρη πληγωμένο, ο οποίος αμέσως έμεινε στον τόπο. … Στην πόλη, έπειτα, κακοποίησαν μερικές γυναίκες και εβίασαν πολλές παρθένες και κοπέλλες της παντρειάς. Συνέλαβαν με την βία όλους τους Τούρκους, που είχαν βαπτιστή, και με τις γυναίκες και τα παιδιά τους τούς έστειλαν στην Τουρκία… Οι Τούρκοι με ξεχωριστή φροντίδα έψαχναν να βρουν και να πετύχουν τους ομοεθνείς τους χριστιανούς, γιατί θεωρούσαν μεγάλη ασέβεια, ιεροσυλία υπερβολική και αφόρητη προσβολή για το έθνος τους, να έχει γίνη ένας Τούρκος χριστιανός»

Σε επιστολή του μητροπολίτη της τουρκοκρατούμενης Ρόδου, Ευθυμίου, προς τον Πάπα (4-6-1528) διαβάζουμε «Δεν μπορούμε να υπομείνουμε πια περισσότερο χρόνο την έσχατη σκλαβιά και την αθλιότητα, μέσα στην οποία βρισκόμαστε· δεν μπορούμε πια να ανεχθούμε να βλέπουμε τις σκληρότατες περιφρονήσεις που κάθε μέρα γίνονται σε βάρος αυτού του δυστυχισμένου και αξιοδάκρυτου λαού. … Εμείς βέβαια είμεθα πρόθυμοι να την [ζωή μας] προσφέρουμε και την έχουμε έτοιμη να την θυσιάσουμε για τη σωτηρία και την ελευθερία αυτού του λαού»

Ανώνυμη πηγή γύρω στα 1533 «μιλεί γα τα δεινά των χριστιανών, για τις αβανίες που αποβλέπουν στον εξισλαμισμό τους, για το σκληρό παιδομάζωμα, για την επίδραση και αυτού στον εξισλαμισμό και για τους φόρους που δεν είναι τόσο ελαφροί, όπως συνηθίζεται να λέγεται, γιατί, εκτός από το χαράτσι που είναι ένα δουκάτο και το πληρώνει κάθε άρρενας πάνω από 15 ετών, εκτός από τη δεκάτη στο κρασί και τα 2/15 στα δημητριακά, τους φόρους στα μικρά ζώα κ.λπ., υπάρχουν και οι έκτακτοι, που επιβάλλονται για την ετοιμασία στόλου (αγορά πίσσας, στουπιού, πανιών κ.ά.) ή για την οργάνωση εκστρατείας, οι αγγαρείες και οι ποικίλες άλλες επιβαρύνσεις, που είναι τόσο βαρύτερες, όσο μακρύτερα από την έδρα του σουλτάνου ζουν οι χριστιανοί…. Γενικά η τουρκική τυραννία, γράφει επιγραμματικά ο συντάκτης του υπομνήματος, μεταβάλλει “την μορφή του ανθρώπου, μπορεί να πη κανείς, κάνοντάς τον ν’ αλλάξη την γλώσσα, τους νόμους και τα ήθη και την ψυχή σε σκληρότητα και δίψα του αίματος”»
ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα

Στην πολιορκία της Κέρκυρας στα 1537 ο Μπαρμπαρόσσα (διαβόητος πειρατής που ο Σουλεϊμάν του έδωσε πολλά αξιώματα και τον έκανε μέχρι αρχιναύαρχο) «κατέστρεψε το χωριό Ποταμός, δυο μίλια μακριά από την πόλη. Ο σύγχρονος Τούρκος ιστορικός Χατζή Κάλφα ανεβάζει τα λεηλατημένα χωριά έξω από την Κέρκυρα σε 140»

«Σκορπισμένοι οι Τούρκοι στρατιώτες έξω από την πόλη και σε όλο το νησί, αρπακτικοί και μανιασμένοι, αιχμαλώτιζαν, λεηλατούσαν, έβαζαν φωτιές, βίαζαν γυναίκες, έσφαζαν αλύπητα παιδιά και γέροντες, άρπαζαν ζώα, κατέστρεφαν ναούς, μοναστήρια, αγροικίες, ερήμωναν αγρούς και κήπους… Τρία ημερόνυχτα κράτησε η πυρκαϊά στα προάστεια. Τίποτε δεν έμεινε όρθιο… Από τις σκληρές αυτές δοκιμασίες γλύτωσαν μόνον οι χωρικοί που είχαν καταφύγει μέσα στο φρούριο Άγγελος, που βρισκόταν στην δυτική παραλία επάνω σε βραχώδες τοπίο»

«Ύστερα από την αποτυχία της Κερκύρας ο σουλτάνος με τις πεζικές του δυνάμεις επιστρέφει στην Αδριανούπολη, ενώ ο στόλος του πλέοντας προς Ν. πυρπολεί την Πάργα, λεηλατεί τους Παξούς, την Κεφαλληνία, όπου σκλαβώνει πάνω από 13.000 κατοίκους, παραπλέει την Ζάκυνθο, και την νύχτα αιχμαλωτίζει πάνω από 100 αγρότες… κατακαίει την μονή του Σωτήρος στις Στροφάδες, αποβιβάζει αγήματα στα Κύθηρα..και σκλαβώνει 7.000 κατοίκους από το κάστρο του Αγίου Δημητρίου»

«Ο Χαϊρεδδίν Μπαρμπαρόσσα μετά την ερήμωση των Κυθήρων παραπλέει τα νότια και ανατολικά παράλια της Πελοποννήσου, προσβάλλει την Αίγινα και ύστερα από τριών ημερών πολιορκία, στις 24 Οκτωβρίου, κυριεύει την οχυρή πρωτεύουσα του νησιού, την Παλιαχώρα. Οι άνδρες του λεηλατούν, καίουν, καταστρέφουν, σφάζουν τους άρρενες και σέρνουν στην καταισχύνη και αιχμαλωσία 4.708 γυναικόπαιδα, για να τα πουλήσουν στα σκλαβοπάζαρα της Κωνσταντινούπολης»

Κατά την άλωση της Πάρου «από τους 6.000 περίπου κατοίκους, οι γέροι σφάζονται, οι νέοι ρίχνονται στις γαλέρες ως κωπηλάτες και τα γυναικόπαιδα γεμίζουν τα χαρέμια ή τις τάξεις των ατζέμ και ίτς ογλάν»

«Γενικά από την εκστρατεία του αυτή ο Μπαρμπαρόσσα μετέφερε 18.000 αιχμαλώτους στο ναύσταθμο της Κωνσταντινουπόλεως και στα ναυπηγεία του Κερατίου και της Νικομηδείας. Όπως γράφει ανώνυμο χρονικό: «Άρας πλήθη ανδρών τε γυναικών έφερν εν τη πόλει μετά κατέργων. Γέγονε γαρ εν αυτοίς νόσος λοιμική τοσαύτη, ως μη δύνασθαι τους ζώντας θάπτειν τους θνήσκοντας. Έρριπτον γαρ αυτούς εν τη θαλάσση και ην ιδείν τας ακτάς των αιγιαλών νεκρών σωμάτων πεπληρωμένας»».

Αναμένονται λοιπόν τα ποσοστά τηλεθέασης σε Ρόδο, Κέρκυρα, Αίγινα, Πάρο, Κύθηρα και αλλού.

Tuesday, 11 September 2012

Ο διανοούμενος, οι πολιτικοί και ο παρακατιανός λαός


Υπάρχουν κάποιοι κύριοι, οι οποίο απολαμβάνουν μεγάλης εκτίμησης από τα ΜΜΕ και τον τύπο και γι αυτό σκοντάφτεις συνεχώς μπροστά τους. Είτε μιλάνε λάϊφ, είτε φιγουράρει η φωτό τους και αραδιάζονται πλησίον της οι φιλοσοφίες τους.
Ένας από αυτούς είναι ο κύριος Χρήστος Γιανναράς, θα αποφύγω να βάλω την φωτό του, ωστόσο θα αναρτήσω μια προσωπικότητα, που κύριος Γιανναράς νομίζει ότι είναι ο γνήσιος πνευματικός του απόγονος!
Διαβάστε το παρακάτω Άρθρο και θαυμάστε τις ασυναρτησίες του ανδρός. Δεν έχει καταλάβει γρι από όσα συμβαίνουν στον σύγχρονο κόσμο.
Τι μας λέει εν πρώτοις:

Πώς να τιθασευθεί η λοιμική της φοροδιαφυγής, όταν το κράτος καταληστεύει, με κυνισμό και ιταμότητα, συμφωνημένους μισθούς και ανταποδοτικές συντάξεις; Πώς να αναχαιτιστεί η δραματική μείωση της παραγωγής και η αλόγιστη αύξηση των καταναλωτικών απαιτήσεων, όταν το ίδιο το κράτος, το πελατειακό, καταξιώνει προκλητικά τον παρασιτισμό και την αργομισθία; 

1. Αν το κράτος δεν καταπολεμήσει την φοροδιαφυγή είναι προφανές ότι θα καταφύγει σε μείωση μισθών και συντάξεων. Επομένως δεν έχει πώς να καταπολεμήσει την φοροδιαφυγή, αφού μειώνει μισθούς, αλλά αφού δεν καταπολεμά την φοροδιαφυγή, αναγκάζεται να μειώσει τους μισθούς και τις συντάξεις. Ωστόσο, δεν πιστεύω ότι στην Ελλάδα η φοροδιαφυγή είναι μεγαλύτερη από αλλού. Εκείνο που είναι υψηλότερο από ότι στην Β. Ευρώπη είναι η μαύρη εργασία των παράνομων μεταναστών και η ως εκ τούτου μη καταβολή των εισφορών για την κοινωνική ασφάλεια και επομένως η εκπτώχευση των ασφαλιστικών ταμείων. Το μαύρο χρήμα δεν μπορεί να γίνει αιτία οικονομικής κρίσης, καθόσον κυκλοφορεί στην αγορά και συμβάλει και αυτό στην ευημερία και όχι στην κρίση. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τον κ. Χ.Γ.

2. «ανταποδοτικές συντάξεις»: Δεν υπάρχουν ανταποδοτικές συντάξεις γιατί τότε θα παίρναμε μηδέν εις το πηλίκιον που είπε και ο Γιωργάκης. Δείτε γιατί: Ένας εργαζόμενος καταβάλει κατά μέσον όρο ας πούμε 300 Ευρώ/μήνα επί 35 χρόνια. Δηλαδή μετά από 35 χρόνια θα είχαν συγκεντρωθεί για αυτόν τον εργαζόμενο 126.000. Αν οι συντάξεις ήταν αποκλειστικά ανταποδοτικές, αυτό το ποσόν πρέπει να πάρει πίσω αυτός ο εργαζόμενος, όσα χρόνια και αν ζήσει αυτός ή ο σύντροφός του, δικαιούχος μέρους της σύνταξης του. Χωρίς να υπολογίσω πληθωρισμό, αν ο εργαζόμενος ζήσει άλλα 20 χρόνια θα πρέπει να πάρει 525 ευρώ/μήνα και αν ζήσει 25 (καθόλου απίθανο) 420. Με αυτά τα λεφτά πρέπει να πληρώνει και τα έξοδα για την υγεία του. Επειδή, βέβαια, οι συντάξεις ξεπερνούν τα 500 Ευρώ, δεν είναι μόνο ανταποδοτικές αλλά συγκερασμός αλληλεγγύης και ανταποδοτικότητας. Ένα μέρος των συντάξεων πληρώνει το ασφαλιστικό ταμείο και ένα μέρος το κράτος. Αυτήν την συμμετοχή του κράτους θέλει η εσωτερική και η εξωτερική τρόϊκα να καταργήσει ή να μειώσει στο ελάχιστο.

3. « δραματική μείωση της παραγωγής και αλόγιστη αύξηση των καταναλωτικών απαιτήσεων» Η δραματική μείωση της παραγωγής συμβαίνει επειδή έχει πέσει η κατανάλωση λόγω της μείωσης των αποδοχών, της αύξησης της φορολογίας και της ανεργίας. Δηλαδή, η αγορά στεγνώνει από ρευστότητα. Η κατανάλωση είναι η ευλογία της αγοράς και όχι το ελάττωμα. Τα έσοδα του κράτους είναι οι άμεσοι φόροι και οι έμμεσοι φόροι. Οι δεύτεροι είναι ο ΦΠΑ και οι δασμοί και σε εποχές άνθησης της οικονομίας η σχέση άμεσων προ έμμεσων φόρων είναι περίπου 35/65. Δηλαδή τα έσοδα από άμεσους φόρους είναι 35%, ενώ από τους έμμεσους 65%. Επομένως όσο πέφτει η κατανάλωση πέφτουν και τα έσοδα και μάλιστα δυσανάλογα, οπότε το κράτος θα αναγκαστεί να προβεί σε μειώσεις μισθών και συνάξεων, να μειώσει μέχρι εξαφανίσεως το κοινωνικό κράτος και να αυξήσει τους φόρους, έμμεσους (αυξάνοντας ΦΠΑ και δασμούς) και άμεσους. Δεν υποστηρίζω αυτήν την συνταγή, απλώς εκφράζω την νομοτέλεια του συστήματος. Η μείωση του κοινωνικού κράτους, καθώς και η εκπτώχευση της μεσαίας τάξης είναι ο στόχος της εξωτερικής και εσωτερικής τρόϊκας.

συνεχίζει ο κ. Χ.Γ.:

 Για να συνεγείρει η πολιτική την κοινωνία σε πεισματική πάλη για την ανάπτυξη, προϋποτίθενται κυβερνητικές συμπεριφορές άλλες –ίσιος, τίμιος λόγος– κάτι που ο ενδημικός στο Eλλαδέξ κομματικός αυτισμός δεν μπορεί ούτε να το υποψιαστεί. Tο να συνεγερθεί μια κρίσιμη μάζα πληθυσμού σε συνειδητό αγώνα για την αύξηση της παραγωγής, για μετρητή βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών, για τη διευκόλυνση και επιβράβευση κάθε παραμικρής δημιουργικής πρωτοβουλίας, είναι καθαρά πολιτικά αιτούμενο. Aγνωστο στους κομματανθρώπους.

1. «Πάλη για την ανάπτυξη». Αυτό είναι το χάπι που μας σερβίρουν όλοι οι ανόητοι δούλοι του συστήματος. Ανάπτυξη – Ανάπτυξη – Ανάπτυξη. Κύριε Γιανναρά, πες και τίποτε πιο πρωτότυπο, αφού θέλεις να κατακεραυνώνεις με τις σοφίες σου όλο το πολιτικό σύστημα.
2. Για την ανάπτυξη, δεν χρειάζεται ίσιος και τίμιος λόγος, αλλά άνισος και άτιμος. Αυτά λέει το ιστοριέξ και όχι το Ελλαδέξ, κύριε Γιανναρά.
3. «αγώνα για την αύξηση της παραγωγής».  Εδώ γελάμε σπαραξικάρδια ή κλαίμε σπαραξικάρδια. Τα κοινωνικά συνθήματα – από καταβολής κοινωνίας - είναι πολλά και ποικίλα και κάθε εποχή εκφράζουν (τις περισσότερες φορές) κάποιο λαϊκό αίσθημα. Αλλά σύνθημα όπως αυτό που εννοεί ο Μέγας Γιανναράς, δηλαδή «Εμπρός για την αύξηση της παραγωγής» δεν γνωρίζω. Δεν υπάρχει κανένας οικονομολόγος που να υποστηρίζει ότι η αύξηση της παραγωγής (καλύτερα να λέμε παραγωγικότητας) είναι θέμα του εργαζόμενου. Αν ήταν έτσι, τότε η οικονομική θεωρία θα περιείχε μόνο λίγες λέξεις: «Δούλε, Εργάτη, δούλεψε πιο αποδοτικά να πάρεις πιο πολλά»

συνέχεια, έτι αστειότερη

η πολιτική είναι Tέχνη, το υλικό που χρησιμοποιεί για να εκφραστεί είναι οι θεσμοί και η έμπνευση, η μετάγγιση της έμπνευσης, η μεταποίησή της σε κοινωνική δυναμική. Kαι το μυστικό της μεγαλοσύνης στην πολιτική, όπως σε κάθε Tέχνη, είναι η αυθυπέρβαση του δημιουργού, η ελευθερία του από σκοπιμότητες εντυπωσιασμού, η ανιδιότελεια. Kυρίως, εξαναγκασμό των Tραπεζών να ανταποκριθούν στο κοινωνικό τους λειτούργημα. 
Για να προκύψει τέτοιο θαύμα σε κοινωνία εκφαυλισμένη από τον κτηνώδη εγωκεντρισμό της «προοδευτικής» απολυτοποίησης των «δικαιωμάτων», κοινωνία προ πολλού χρεοκοπημένη και στα πρόθυρα της λιμοκτονίας, μία και μόνη πιθανότητα υπάρχει: Nα προκύψει ηγέτης με ηγετικό επιτελείο ολοφάνερης, πειστικής, δοκιμασμένης ανιδιοτέλειας και έκτακτου πολιτικού ταλέντου. Oμως το πολιτικό σύστημα που διαμορφώθηκε από τη μεταπολίτευση του 1974, αποκλείεται εκ των πραγμάτων να αναδείξει, να αναζητήσει ή και απλώς να ανεχθεί πολιτικό ανάστημα έκτακτου ταλέντου και φανερής ανιδιοτέλειας. Λειτουργεί το σύστημα, παγιωμένα και αμετάτρεπτα, με λογικές, νοοτροπίες και αντανακλαστικά που αποκλείουν την ανιδιοτελή ευφυΐα – πρόκειται για απαράβατους όρους λειτουργίας του συστήματος, όπως οι όροι-τρόποι για να παίξει κανείς σκάκι ή μπριτζ. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα ο οποιοσδήποτε καλοπροαίρετος που θα ενταχθεί στο ελλαδικό πολιτικό σύστημα με μεταρρυθμιστικές φιλοδοξίες: ή θα φύγει τρέχοντας ή θα συμμορφωθεί, έστω και ανεπίγνωστα, θα «ρινοκεροποιηθεί»H νομοτέλεια της μεταμόρφωσης είναι αδυσώπτη, η αλλοτρίωση αναγκαιότητα.

Στα περί Τέχνης και πολιτικής τι να σχολιάσω; αν ο κ. Χ.Γ αντιλαμβάνεται την πολιτική ως τέχνη, τότε πέσαμε σε ατάλαντους! Αλλά προφανώς και δεν συμβαίνει αυτό. Οι πολιτικοί μας δεν είναι ατάλαντοι αλλά απάτριδες. Κάποιοι από αυτούς είναι ένοχοι εσχάτης προδοσίας και σαν τέτοιους πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε και όχι ως ατάλαντους καλλιτέχνες. Ωστόσο θα σχολιάσω δύο ζητήματα.

1. «εξαναγκασμό των Tραπεζών να ανταποκριθούν στο κοινωνικό τους λειτούργημα» Οι τράπεζες δεν εκτελούν κοινωνικό λειτούργημα. Δεν είναι ιδρύματα κοινής ωφελείας. Ούτε οι ίδιες δεν θα υποστήριζαν τέτοιες φαρισαϊκές απόψεις.
 «Nα προκύψει ηγέτης» Ο κ. Χ.Γ ονειρεύεται έναν ηγέτη, που θα οδηγήσει, ως δια μαγείας, την χώρα έξω από την κρίση. Ψάχνει για την πεφωτισμένη ηγεσία. Αλλά, μάλλον ξεχνάει ότι η ιστορία είναι γεμάτη από ιλλουμινάτι, που μόνο δυστυχία και συμφορές έφεραν από όπου πέρασαν, ανεξάρτητα από το ερώτημα που τίθεται αυτομάτως από την λογική που διέπει το κείμενο του. Πώς θα μας προκύψουν αυτοί οι ιλλουμινάτι σε μια χώρα, για την οποία εκφράζεται τόσο απαξιωτικά , λες και αυτός είναι από τον Αρη και όχι από το Ελλαδεξ; Ο κ. Χ.Γ. είναι ένα γνήσιο δείγμα αυτής της αρρωστημένης διανόησης της χώρας μας! Γι αυτούς τους δήθεν διανοούμενους ο λαός απουσιάζει από κάθε δράση. Αυτός, δηλαδή ο λαός, κατά τον κ. Χ.Γ. απλώς πρέπει να αυξήσει την παραγωγή!

Και τελειώνει με ένα κρεσέντο ασυναρτησιών, τις οποίες αδυνατώ να κατανοήσω και να σχολιάσω..

 O κ. Σαμαράς εγκεντρίστηκε στο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης από τα πολύ νεανικά του χρόνια, έχει αφομοιώσει τους όρους του συστήματος, ίσως ανεπίγνωστα, πάντως έως μυελού οστέων. Γι’ αυτό και εμφανίζει όλα τα συμπτώματα του επαγγελματικού νοσήματος των πολιτικών της μεταπολίτευσης, που ορίζεται κλινικά ως «απώλεια επαφής με την πραγματικότητα». Kρίμα και θλίψη, αλλά αυτή την καριέρα επέλεξε. Eίναι μάλλον φανερό ότι η πρωθυπουργία με τις πατερίτσες δεν θα βγάλει τον χειμώνα. 
H διαχείριση της καταστροφής της χώρας από τον κ. Σαμαρά οδηγεί, επίσης νομοτελειακά, σε εφιαλτικό εκλογικό θρίαμβο του ΣYPIZA ή στο επίσης εφιαλτικό αναπόφευκτο της επιβολής «στρατιωτικού νόμου» στη χώρα με απόφαση ελάχιστης πλειοψηφίας της παρούσας Bουλής. Δεν υπάρχει ουσιαστική (πολιτική) διαφορά στα δύο ενδεχόμενα: στο σύστημα το μεταπολιτευτικό ο μηδενισμός του Iστορικού Yλισμού (καταναλωτικός ή κολεκτιβιστικός) ήταν και είναι μονόδρομος. Πιθανότερη θα έμοιαζε, για τους ρομαντικούς, μια πολιτική μεταστροφή του συνονθυλευματώδους ΣYPIZA παρά της αφασικής N. Δ. Aν ο κ. Σαμαράς, έστω από εξουσιολαγνεία ορμώμενος, κατανοούσε ότι μόνο με συνεπή «κοινωνικό μετασχηματισμό» μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε ανάπτυξη, άρα και σε ανάκαμψη, κάποιος θα μπορούσε να του υποδείξει ότι η συνταγή είναι έτοιμη, δοκιμασμένη: Aυτός που τόλμησε και πέτυχε «κοινωνικό μετασχηματισμό» στην Eλλάδα, ήταν ο Aνδρέας Παπανδρέου. H οργανική συνέπεια του εγχειρήματός του είναι ο εκφαυλισμός, η αποσύνθεση της ελλαδικής κοινωνίας που ζούμε σήμερα, ο πανικός της καταστροφής. Διότι ο Aνδρέας είχε την πολιτική ευφυΐα, ήξερε να επιβάλει ρεαλιστικότατο κοινωνικό μετασχηματισμό, αλλά ήταν φανερά δέσμιος της ηδονοθηρίας του, της εξουσιολαγνείας που είναι η ψυχοπαθολογική απόληξη της ιδιοτέλειας. O Aντώνης Σαμαράς δεν θα είχε παρά να αντιστρέψει την παπανδρεϊκή συνταγή του μετασχηματισμού, βήμα προς βήμα: «Oλα επιτρέπονται», είπε με τη γλώσσα των θεσμών και της ψυχολογικής υποβολής ο Aνδρέας, «όλα κοινωνούνται», να πει με την ίδια γλώσσα ο Σαμαράς. «O λαός στην εξουσία» επαγγέλθηκε ο Aνδρέας, «η ποιότητα στην εξουσία» να πει ο Σαμαράς, με θεσμούς απροσμάχητης αξιοκρατίας και αμερόληπτα ελεγχόμενης ιεράρχησης ευθυνών. «H Eλλάδα στους Eλληνες» είπε ο Aνδρέας και την παρέδωσε στην «προοδευτική» μειοδοσία και στον εθνομηδενισμμό. «H Eλλάδα να ταυτιστεί με τη διαχρονία της γλώσσας της, τη διαχρονική πολιτισμική της ετερότητα, το έμπρακτο σέβας των ιερών και των οσίων της» να πει, με τους θεσμούς και τη μετάγγιση της έμπνευσης, ο Σαμαράς. Aλλά το πολιτικό του σκαρί δεν είναι για κοινωνικούς μετασχηματισμούς. Aκόμα και μια κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» την έστησε, ο θλιβερός, με Πάνο Παναγιωτόπουλο, Λυκουρέντζο, Στυλιανίδη. Kαι με έναν οικονομοτεχνικό, επιδέξιον στη διεκπεραίωση εντολών αυτονομημένων από το πολιτικό λειτούργημα. H πρωθυπουργία Σαμαρά (με πατερίτσες) απλώς καθυστερεί τα επερχόμενα, δεν μπορεί να τα αποτρέψει. Kαι δυστυχώς δεν υπάρχει Πρόεδρος Δημοκρατίας. Oύτε Γερουσία. Tο σύστημα είναι αχαλίνωτο.


Μια πολύ «βαθειά» πολιτική ανάλυση, σύμφωνα με την οποίαν όλα συμβαίνουν, επειδή ο ένας είναι έτσι και ο άλλος αλλιώς. Δεν υπάρχουν ούτε πολιτικές ούτε γεωπολιτικές συγκυρίες, ούτε υπάρχει υπόνοια συστημικής κρίσης, ούτε κρίση αξιών, ούτε κρίση θεσμών ούτε σήψη συστήματος, ούτε καν συμβαίνει κάτι σοβαρό σε ολόκληρη την Ευρωζώνη!
Για όλα φταίει η σάπια Δανιμαρκία. Για όλα φταίνε οι πολιτικοί οι εκ του Ελλαδεξ προερχόμενοι ή με άλλα λόγια, όπως λέει και ο τραγουδιστής για όλα φταίνε οι γκόμενες οι πρώην και οι επόμενες.

 Με τέτοια διανόηση πού πας ρε Ελλαδίτσα;


Το άρθρο εδώ 





Friday, 7 September 2012

Η κυβερνώσα Αριστερά



Καιρό είχα να διαβάσω ένα τόσο καυστικό κείμενο για τον Κυρ -  Φώτη.
Για τον κύριο αυτόν, με το μειλίχιο ύφος και τα μετρημένα λόγια (μου έφερναν στο μυαλό τον «ηγεμόνα εκ δυτικής Λιβύης»  του Μεγάλου Είρωνα ποιητή μας) δεν έτρεφα ποτέ καμιά ιδιαίτερη εκτίμηση. 
Έφυγε από την Αριστερά γιατί του ξίνιζε ο Τσίπρας. Παιδάκι ο ένας, ώριμος ο άλλος, πού να τα βρούν.
Ο ένας πήρε την Ρεπούση και ο άλλος τη Δούρου.  Ο πρώτος τα κατάφερε να μπλεχτεί στα φουστάνια της εξουσίας και να παριστάνει την γλάστρα. Ο άλλος το παίζει Ρουβάς. Τι να πεις; Έτσι που καταντήσαμε αυτή η αριστερά μας πάει γάντι.

Ναυάγια κάθε μορφής
Είναι γεγονός ότι εκείνο που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς στον μειλίχιο Πρόεδρο της Νοικοκυρεμένης Αριστεράς, είναι το ότι πάλεψε πολύ ο άνθρωπος μέσα στον ωκεανό της ελληνικής γλώσσας για να ανασύρει κάθε φορά την αρμόζουσα λέξη στην οφιοειδή ευελιξία του κόμματος του.       Ξεκίνησε από την ερασιτεχνικής αλιείας προερχόμενη απαγκίστρωση η οποία και τον ωφέλησε τα μάλα γιατί αρκετοί συμπατριώτες μας κόντρα προς την εδώ πρακτική που οι ερασιτέχνες ψαράδες δεν απαγκιστρώνουν ζωντανό ούτε και γύλο, πίστεψαν το αντίθετο για τους πιστωτές μας επηρεασμένοι ίσως από ανάλογα ντοκυμαντέρ διαφήμισης δολωμάτων που παίζει ο σκάϊ αργά.
Μετά τις εκλογές η αλιευτική λέξη μετατράπηκε σε επιμήκυνση που δεν ερχόταν και σε μεγάλη αντίθεση με την προκάτοχο της γιατί ευθέως παρέπεμπε σε ξετύλιγμα πετονιάς που ούτε το ψάρι σκοτώνει αλλά ούτε και αρνείται τελείως μια μελλοντική δυνατότητα απαγκίστρωσης.
Τα πράγματα, όμως, άρχισαν να μπλέκουν δραματικά όταν ο απρόσεκτος στις εκφράσεις του Στουρνάρας μίλησε για εφεδρεία, μια λέξη ...φτου κακά για τη δημάρ.
Έκαναν πως δεν κατάλαβαν και στην αρχή χρησιμοποίησαν την ηπιότερης διαβάθμισης διαθεσιμότητα   αλλά όταν αντιλήφθηκαν ότι ο διαθέσιμος μπορεί να είναι και της καρπαζιάς, προσέφυγαν στην ευπρεπή και ελκυστική συνταξιοδοτική ωρίμανση η οποία όμως θυμίζει εποχές παροχών και δεν πείθει. 
Για να έρθει τέλος  εκείνο το "είμαστε αντίθετοι προς κάθε έννοια οριζοντιότητας εκτός και αν αυτή συνοδεύεται από συγκεκριμένα μέτρα ανάπτυξης" με τις δυο τελευταίες λέξεις να παραπέμπουν στο πιο σύντομο ανέκδοτο της εποχής και να βγάζουνε πολύ γέλιο!
Το κείμενο από τον φίλο Ναβαρίνο.    

Thursday, 6 September 2012

Αρρώστιες παλιές και σύγχρονες

Οι σφαγές επί Τουρκοκρατίας ήταν αδιάκοπες
Τέτοιου είδους είναι αυτές οι θανατηφόρες αρρώστιες, η μία από το μέρος της Ανατολής και η άλλη από το μέρος της Δύσης: σαν δύο μεγάλα σκοτάδια και κολασμένες συννεφιές κατασκέπασαν και σκοτείνιασαν σχεδόν όλη την Οικουμένη και, το κυριότερο, δεν απέμεινε υγιές σώμα και φωτεινό μέρος, παρά μια ελάχιστη ξαστεριά ανάμεσα στις δύο συννεφιές για να λάμπει ο ήλιος και αυτός όχι καθαρός αλλά μισός λαμπερός και μισός χλομιασμένος. * 



αυτά έγραφε ο λόγιος   Αναστάσιος Γόρδιος, στα τέλη του 17 αιώνα, τότε δηλαδή που η Ελλάδα έπρεπε να διώξει δύο ζυγούς: Τον έναν, τον  πιο τρομερό και πιο αφόρητο που άντεξε ποτέ έθνος και τον άλλον των "εταίρων" της! 
Μην ονειρεύεστε "Ανάκαμψη" και σήμερα η κατάσταση είναι η ίδια. Έχουμε βγεί ζητιανιά για να βρούμε λεφτά να δώσουμε  στις Τράπεζες, ενώ εμείς μέρα με τη μέρα οδηγούμαστε σε πείνα και εξαθλίωση. Ετοιμαζόμαστε να ξεπουλήσουμε όλη την εθνική μας περιουσία για πενταροδεκάρες, ώστε  να μείνουμε στο έλεος των κοράκων της Αυτοκρατορίας του Χρήματος,  των   Ελίτ της "ενάρετης" και "φίλης" Εσπερίας. Και σαν να μην έφτανε η φτώχεια μας, τα ΜΜΕ, αλλά και η συστημική διανόηση μας ποτίζουν με το όπιο των σίριαλ, προβάλλοντας μας το άλλο σκοτεινό σύννεφο, που γράφει ο Γόρδιος, σαν αεράκι για να δροσιστούμε.

Πρέπει να αντιδράσουμε το χρωστάμε  όχι στους προγόνους μας, αλλά στα παιδιά μας.

Κλείστε την γαμημένη τηλεόραση και υπογράφτε εναντίον αυτής της απαξίωσης που μας σπρώχνει η κουστωδία που διαφεντεύει τον τόπο και τις ψυχές μας.

υπογράφτε κατά της προβολής του σίριαλ εδώ
του Γιώργου Καραμπελιά

 Η προβολή του «Σουλεϊμάν» από τον ΑΝΤ-1 ξεχείλισε το ποτήρι. 

Τουλάχιστον, σε ό,τι με αφορά, ανακάλυψα έντρομος, από τις επτά η ώρα το απόγευμα μέχρι τις έντεκα το βράδυ, στα ιδιωτικά κανάλια μεγάλης ακροαματικότητας και κατ’ εξοχήν στο Μέγκα και τον Αντένα (αλλά βέβαια δεν μπορούσε να λείψει και ο Άλφα), το τουρκικό κράτος να έχει ήδη καταλάβει τις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες της Ελληνικής Δημοκρατίας, χωρίς ακόμα να χρειαστεί να καταλάβει το έδαφος της Ελλάδας. 

 Ο νεο-οθωμανισμός εισβάλλει στις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες Κάθε μέρα, ασταμάτητα και συστηματικά, η Τουρκία αιχμαλωτίζει το φαντασιακό, τη διασκέδαση και την αποβλάκωση των Ελλήνων που, αλαλιασμένοι από τα χαράτσια της Μέρκελ, είναι έτοιμοι να παραδοθούν, τουλάχιστον ιδεολογικά, στον Νταβούτογλου και τον Ερντογάν. Και μιλάω για το τουρκικό κράτος, διότι, από την πρόχειρη τηλεθέαση αυτών των εκπομπών, επί δύο ημέρες –κακώς δεν είχα ασχοληθεί ενωρίτερα–, διαπίστωσα πως είναι ειδικά φτιαγμένες ως προπαγανδιστικό όπλο για την επανοθωμανοποίηση των βαλκανικών λαών και των Ελλήνων. 

Οι Τούρκοι, που παρουσιάζονται σ’ αυτά, ζουν σε μυθικές επαύλεις και διαμερίσματα, οι γυναίκες τους δεν φοράνε φερετζέ ή μαντήλα, οι σειρές απαγορεύεται να μεταγλωττιστούν και μεταδίδονται με ελληνικούς υποτίτλους, ώστε να εθιζόμαστε στην τουρκική γλώσσα, ενώ, όσον αφορά τον Σουλεϊμάν, οι γυναίκες στο χαρέμι κυκλοφορούν σαν πόρνες σε δυτικό πορνείο ή ελληνικό σήριαλ, για να μην ξεφύγουν οι Έλληνες από τα πολιτιστικά τους πρότυπα των τελευταίων δεκαετιών. 

 Με την προβολή του Σουλεϊμάν κάνουν ένα επί πλέον βήμα. Το πρώτο ήταν ο εθισμός και η αποδοχή, μέσα από δήθεν ανούσιες ιστορίες, όπου οι «καθυστερημένοι» –όπως με πληροφόρησαν φίλοι που γνωρίζουν τα τουρκικά– είναι «Κούρδοι» και οι προοδευμένοι πάντοτε «Τούρκοι». Αφού η αφασική ελληνική κοινωνία, τα πειθήνια όργανα των αφεντικών τους, οι δημοσιογράφοι, το ΕΣΡ και τα κόμματα δεν έβγαλαν τσιμουδιά και πέρασε με επιτυχία το πρώτο κύμα, ήρθε η σειρά για το δεύτερο. Τώρα πλέον, αφού είχε φροντίσει πρώτα ο ΣΚΑΪ να αποδομήσει, μαζί με όλη την παρέα των Βερέμηδων, την ελληνική ιστορία και το ’21, έρχεται η ώρα να αντικατασταθεί η ελληνική ιστορία από την τούρκικη. Καθημερινά, την ώρα της υψηλότερης τηλεθέασης, η τουρκική ιστορία, εξωραϊσμένη, περνάει στον ελληνικό λαό, έτσι ώστε να εθιστεί σε αυτά που πρόκειται να ακολουθήσουν, την υπαγωγή της Ελλάδας και της Κύπρου απευθείας στο νεο-οθωμανικό οικοδόμημα. Εξάλλου, τόσοι και τόσοι έχουν φροντίσει γι’ αυτό. Οι κράχτες της «ελληνοτουρκικής φιλίας», παρά την κατοχή της Κύπρου, παρά το casus belli, παρά τις ανοικτές παραβιάσεις στο Αιγαίο, έχουν κάνει τη δουλειά τους – το Αιγαίο, εξάλλου, κατ’ αυτούς, «ανήκει στα ψάρια του», δηλαδή στα τουρκικά πολεμικά πλοία, και τις τουρκικές θαλαμηγούς εσχάτως. 

 Διανοούμενοι που μέχρι χθες ψωμιζόντουσαν στις Βρυξέλλες και τις ποικίλες ΜΚΟ, ανακαλύπτουν πως η «πρωτεύουσά» τους είναι η Κωνσταντινούπολη και ξημεροβραδιάζονται εκεί σε σεμινάρια, πανεπιστήμια και καλοπληρωμένα συνέδρια. 

Η ελλαδική εκκλησία έχει κομματιαστεί στα πέντε και επιδιώκεται η πλήρης υπαγωγή της σε ένα πατριαρχείο που, αντί να διεκδικεί την απελευθέρωσή του από το τουρκικό κράτος, υπονομεύει συστηματικά τα τελευταία υπολείμματα αυτονομίας της ελλαδικής εκκλησίας – και ο «εθνικιστής» Χριστόδουλος δεν είναι πλέον εδώ. Ακόμα και διανοούμενοι, που κάποτε πρωτοστατούσαν στις κινητοποιήσεις για το βιβλίο της Ιστορίας και ενάντια στο σχέδιο Ανάν, ανακαλύπτουν τη γοητεία του νεο-οθωμανισμού και μας καλούν σε υπαγωγή σ’ αυτόν. Και όλα αυτά, σε ένα φόντο οικονομικής κρίσης, ξέφρενου οικονομισμού κομμάτων, μέσων ενημέρωσης και διανοουμένων, που, επικεντρώνοντας αποκλειστικά στην οικονομική διάσταση της κρίσης, συσκοτίζουν τη γεωπολιτική και την πολιτισμική της διάσταση, εν τέλει το ίδιο το πρόβλημα της ελευθερίας και της επιβίωσής μας ως έθνος. 

 Υπερέβησαν τα εσκαμμένα 

 Μέσα σ’ όλα αυτά, λοιπόν, γιατί όχι και ο Σουλεϊμάν, που μπορεί να πολιόρκησε και να σφαγίασε τους Κερκυραίους με τον Μπαρμπαρόσα, μπορεί να υποχρέωσε όλους τους χριστιανούς γαιοκτήμονες να εξισλαμιστούν, μπορεί να εξεστράτευσε ο ίδιος ενάντια στη Ρόδο, αλλά, είχε χριστιανές σκλάβες στο χαρέμι του, και ερωτεύτηκε μία απ’ αυτές! Τι άλλο θα επιθυμούσαν οι εκπρόσωποι μιας ελίτ και μιας μεταπρατικής τάξης που πάντα έψαχνε ένα αφεντικό να υπηρετεί και να την πληρώνει. Αφού τα έφερε η ιστορία να μην αρκούν πλέον οι δυτικοί και ο τουρκικός νεο-οθωμανισμός να ξεπροβάλλει και πάλι στο ιστορικό προσκήνιο, τι να κάνουν οι άνθρωποι; Έχουν «οικογένεια», κανακάρηδες στο Χάρβαρντ, εξοχικά στη Μύκονο και στο Πήλιο, σκάφη, λογαριασμούς στην Ελβετία, και όλα αυτά απαιτούν και μερικές «υποχωρήσεις». 
Εν τέλει, υπάρχει διέξοδος από την κρίση! Πως τα κατάφερε η «σκλάβα Αλεξάνδρα» να γίνει κυρία φορώντας… γαλλικές τουαλέτες στο χαρέμι του Σουλεϊμάν; Δεν θα προσλάβει και ο κ. Ερντογάν μερικούς καναλάρχες και μεγαλοδημοσιογράφους για θυρωρούς παρατρεχάμενους και γιουσουφάκια; Όσο για τον ελληνικό λαό, την ελληνική ιστορία, τις μνήμες του, τόσα χρόνια κάνουν ό,τι μπορούν για να τα ξεθεμελιώσουν. Τώρα λοιπόν είναι η ώρα να βάλουν ανοικτά τον Τούρκο κατακτητή στο μυαλό του και στο «φαντασιακό» του. Επειδή όμως υπάρχουν και μερικοί «τρελοί», και είμαστε πολλοί, για να μην πω η πλειοψηφία, που δεν ενδιαφερόμαστε για το αν θα βγούμε στα κανάλια τους, αν θα γράψουμε στις φυλλάδες τους, που δεν μας κρατάνε από πουθενά γιατί δεν υποταχτήκαμε ποτέ στη θλιβερή μικροεξουσία και τους εκβιασμούς τους, δεν πρόκειται να σιωπήσουμε, ούτε θα τους αφήσουμε να συνεχίζουν ατιμωρητί το καταστροφικό τους έργο. 

Το λάθος μας, και το αναγνωρίζουμε, είναι ότι, μέσα στην παραζάλη της αποκλειστικής ενασχόλησης με το μνημόνιο και με τον πράκτορα Γιωργάκη, αφήσαμε αυτή τη συστηματική πλύση εγκεφάλου του νεο-οθωμανισμού να εγκατασταθεί στη χώρα και, σήμερα, θα πρέπει να καταβάλουμε πολλαπλάσιες προσπάθειες για να την αναχαιτίσουμε. Όμως, ας είναι βέβαιοι ότι θα κάνουμε ό,τι μπορούμε!

 Να αντιδράσουμε εδώ και τώρα 

 Πριν απ’ όλα, καλούμε όλους τους δημοσιογράφους που σέβονται τον εαυτό τους (εάν υπάρχουν ακόμα τέτοιοι) και δουλεύουν σ’ αυτά τα μέσα ενημέρωσης, να πάρουν θέση, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, και να διαμαρτυρηθούν. Τι λέει άραγε η λαλίστατη ΕΣΥΕΑ του κ. Τρίμη; 
 Δεύτερον, απαιτούμε από το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης να παρέμβει για ανοικτή παραβίαση των συνταγματικών αρχών που διέπουν τη λειτουργία των μέσων ενημέρωσης σε μία χώρα που εξακολουθεί να λέγεται Ελλάδα. 
 Τρίτον, καλούμε τα κόμματα να πάψουν να τηρούν σιγή ιχθύος, και να πάρουν θέση. Δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο ο Αλέξης Τσίπρας, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, αρνήθηκε –και σωστά– στο παρελθόν να δώσει συνέντευξη στο τηλεοπτικό κανάλι ΜΕΓΚΑ και σήμερα σιωπά, απέναντι στην πολιτισμική γενοκτονία του ελληνικού λαού. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο Πάνος Καμένος και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες σιωπούν. Φοβούνται μήπως τους καναλάρχες, και θέλουν να μας πείσουν ότι θα αντιταχθούν στους δανειστές και στις τουρκικές παραβιάσεις;
Τέταρτον, καλούμε τους διανοουμένους, που εύκολα βάζουν την υπογραφή τους σε οποιοδήποτε κείμενο αφορά –και σωστά– λαούς που βρίσκονται στα πέρατα του κόσμου, να διαμαρτυρηθούν επιτέλους γι’ αυτό που συμβαίνει στη χώρα τους. 
Καλούμε την Ακαδημία, τις ενώσεις ηθοποιών. Καλούμε τις ομογενειακές οργανώσεις να κινητοποιηθούν άμεσα. Τέλος, ξέροντας πως μόνο ο πατριωτισμός των Ελλήνων μπορεί να υποχρεώσει τους ανενδοίαστους καναλάρχες και ιδιοκτήτες να ανακρούσουν πρύμναν, τους καλούμε να οργανώσουμε μαζί το μποϊκοτάζ αυτών των μέσων ενημέρωσης και των εταιρειών που διαφημίζονται σ’ αυτές τις εκπομπές, να κινητοποιηθούμε με όλα τα μέσα για την απόσυρσή τους. Η μάχη αυτή είναι συνέχεια, αλλά κατά πολύ ευρύτερη, εκείνης που δώσαμε για την απόσυρση του βιβλίου της Ιστορίας της Έκτης Δημοτικού και πρέπει να την διεξάγουμε με όλα τα πρόσφορα μέσα, στέλνοντας μαζικές διαμαρτυρίες σε κόμματα, δημοσιογράφους και κανάλια να πάρουν θέση, υπογράφοντας σε κείμενα διαμαρτυρίας με χιλιάδες υπογραφές που πρέπει να σταλούν σε όλους αυτούς, πραγματοποιώντας, αν χρειαστεί, ακόμα και συγκεντρώσεις έξω από τα κανάλια που τη γενοκτονία της μνήμης του ελληνισμού την μεταβάλουν πλέον σε εμφύτευση μιας νέας πλαστής αφήγησης που εκθειάζει τους σφαγείς, τους βιαστές και τους καταπιεστές μας. 

 Και σήμερα, 6 Σεπτεμβρίου, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είναι ημέρα μνήμης για την εξόντωση του ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, στα Σεπτεμβριανά του 1955, και έχουν περάσει μόλις ενενήντα χρόνια από τη γενοκτονία της Σμύρνης και του μικρασιατικού Ελληνισμού. 

Και αν ο Αντένα και το Μέγκα αποφάσισαν να τα εορτάσουν με τον τρόπο τους, αποκρύπτοντάς τα και εν τέλει εκθειάζοντάς τα, μπορούμε και εμείς με τον δικό μας. 

 Γιώργος Καραμπελιάς 6 Σεπτεμβρίου 2012 

 Υ.Γ Μία μικρή ένδειξη για το ότι οι Έλληνες είναι όντως διατεθειμένοι να αντιδράσουν, αποτελεί και το γεγονός ότι μέσα σε 24 ώρες το κείμενο των υπογραφών της «Κίνησης Πολιτών Άρδην», για την απόσυρση του «Σουλεϊμάν» συγκέντρωσε ήδη 4.000 υπογραφές.

 Για να υπογράψετε και εσείς πατήστε εδώ



Wednesday, 5 September 2012

Οικονομική πολιτική με στόχο την χρεωκοπία

Το έτος 2011 υποβλήθησαν 5.681.280 φορολογικές δηλώσεις εξ ων προκύπτει ένα μέσο εισόδημα 20.202 Ευρώ.

Ο πίθος των Δαναϊδων 
Με έναν μέσο φορολογικό συντελεστή ας πούμε 25% θα προέκυπταν περί τα 28 δις έσοδα. Σε μια υγιή οικονομία οι έμμεσοι φόροι είναι περίπου 60% των άμεσων, οπότε το Ελληνικό κράτος θα μπορούσε να είχε υπεραρκετά έσοδα, ικανά να πληρώνονται ακόμα και τα απαράδεκτα δάνεια των φίλων και εχθρών μας.

Όμως, στην ζοφερή ελληνική πραγματικότητα της τρόϊκα - δηλαδή της σάρας, της μάρας και του κακού συναπαντήματος - οι έμμεσοι φόροι έχουν πέσει σε πολύ χαμηλά επίπεδα, αφού, λόγω της οικονομικής πολιτικής των τροϊκανών και λοιπών ανεγκέφαλων που μας κυβερνούν, δεν περισσεύει ούτε σάλιο για αγορές πλην των απολύτως απαραιτήτων. Δηλαδή η πολιτική των χαρατσιών όχι μόνο δεν αποδίδει, αλλά επιδεινώνει την οικονομική δυσπραγία ολοένα και περισσότερο.
Απλά μαθηματικά της τρίτης δημοτικού, χρειάζονται και όχι διπλώματα και φούμαρα.

Για να καταλάβετε τι συμβαίνει με τους έμμεσους και άμεσους φόρους:

 Στο ανθηρό έτος 2008 η σχέση άμεσων προς έμμεσων φόρων ήταν 37/63. Δηλαδή 37% οι άμεσοι και 63% οι έμμεσοι.

Στο τροϊκανό έτος 2012, αυτή η σχέση έχει διαμορφωθεί σε 46/54! Δηλαδή 46% οι άμεσοι και 54% οι έμμεσοι. Κατακαημένη πατρίδα, πότε θα απαλλαγείς από αυτούς τους δυνάστες;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...