Sunday, 25 June 2017

Φάλαινες, αγαπημένες

υπέροχοι ήχοι, μοναδικοί.
είμαστε τυχεροί που τους ακούμε απο το σπίτι μας.
Καλημέρα Φάλαινες όλου τους κόσμου.
Σας λατρεύω!


The rolling Stones II

θα ξέρετε ότι το "δεν μπορώ να βρω ικανοποιήση" μαζί με το τραγούδι των φαλαινών ταξίδεύει στο απέραντο σύμπαν; Μπορεί ένας άλλος πολιτσμός να το ακούσει και να φρίξει. - Τι σόϊ όντα είναι αυτά που δεν μπορούν να βρουν ικανοποίηση με όλα τα δώρα που χαρίζει η Μεγάλη Θεά! Τώρα θα μου πείτε πως να ξέρουν για την δική μας φύση; Μα θα ακούσουν το τραγούδι των φαλαινών και θα καταλάβουν σε ποιόν παράδεισο βρισκόμαστε!

I can't get no satisfaction, I can't get no satisfaction
'Cause I try and I try and I try and I try
I can't get no, I can't get no
When I'm drivin' in my car, and the man come on the radio
He's tellin' me more and more about some useless information
Supposed to fire my imagination
I can't get no, oh, no, no, no, hey, hey, hey
That's what I say
I can't get no satisfaction, I can't get no satisfaction
'Cause I try and I try and I try and I try
I can't get no, I can't get no
When I'm watchin' my tv and a man comes on and tell me
How white my shirts can be
But, he can't be a man 'cause he doesn't smoke
The same cigarettes as me
I can't get no, oh, no, no, no, hey, hey, hey
That's what I say
I can't get no satisfaction, I can't get girl reaction
'Cause I…

the Rolling Stones

Καλή Κυριακή με ορίντζιναλ Ρόλινγκ Στόουνσ:

I see a red door and I want it painted black
No colours anymore, I want them to turn black
I see the girls walk by dressed in their summer clothes
I have to turn my head until my darkness goes
I see a line of cars and they're all painted black
With flowers and my love, both never to come back
I see people turn their heads and quickly look away
Like a newborn baby, it just happens everyday
I look inside myself and see my heart is black
I see my red door and must have it painted black
Maybe then I'll fade away and not have to face the facts
It's not easy facing up when your whole world is black
No more will my green sea go turn a deeper blue
I could not foresee this thing happening to you
If I look hard enough into the setting sun
My love…

Thursday, 22 June 2017

Φαραώ Ακετατόν και Καρλ Μάρξ

Το 1350 περίπου π.Χ. έγινε η πρώτη …….μαρξιστική επανάσταση! Είχε δηλαδή όλα τα στοιχεία για να χαρακτηριστεί ως τέτοια.
Ωστόσο, δεν ήταν οι καταπιεσμένες μάζες, που ξεσηκώθηκαν όπως π.χ. ο Σπάρτακος με τους σκλάβους, αλλά ο ίδιος ο Φαραώ διακήρυξε το πιο επαναστατικό δόγμα που είχαν ποτέ ακούσει αυτιά ανθρώπων. Έτσι, φώναξε ότι δεν υπάρχουν δούλοι, ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και ότι όλοι είναι αδέλφια. Δεν πρέπει να σκοτώνουμε. Δεν πρέπει να κάνουμε πόλεμο και το κυριότερο: Προσπάθησε να καταργήσει με μια μονοκονδυλιά όλους τους αρχαίους Θεούς, μαζί με τα ιερατεία τους και να τους αντικαταστήσει με έναν Θεό.
Κατάργησε την Δουλεία και μάλιστα όχι όπως ο Λίνκολν (ο οποίος πέθανε με 150 δούλους γραμμένους στα περιουσιακά του στοιχεία) αλλά στα σοβαρά.
Η αντεπανάσταση ξεκίνησε από τα κάτω, προφανώς με την ευγενική χορηγία των ιερέων του μέχρι τούδε θεού Άμωνα.
Η Αίγυπτος βυθίστηκε στο χάος και ο ίδιος ο Φαραώ, ο Ακετατόν, δέχτηκε να πάρει το δηλητήριο που του έδωσε ο γιατρός του και να πεθάνει.
Απίστευτη ιστορία Κάρολε! Αν την ήξερες έκανες την πάπια. Δεν είναι δηλαδή οι μάζες και η πάλη των τάξεων που κινούν την ιστορία, αλλά τι;
Ίσως η αγάπη, η απάτη και η δειλία που είχα σκεφτεί όταν διάβαζα τον Μαίτρ και την Μαργαρίτα

Tuesday, 20 June 2017

Ο Κορνήλιος και οι μπούρδες του ΙΙ



Περί της .......ανύπαρκτης Βυζαντινής Τέχνης, (όπως υποστηρίζει ο Κορνήλιος) γράφει ο κριτικός Τέχνης Κλάιβ Μπελ

«η εποχή από τον Τζιότο (1267 - 1337) μέχρι τον Σαιζάν((1839 – 1906) δεν είναι παρά μια παρατεταμένη παρακμή της τέχνης».


Σύμφωνα με τον Μπέλ, η Τέχνη του Τζιότο είναι κατώτερη της Βυζαντινής του ενδέκατου και δωδέκατου αιώνα και καταλήγει ότι «μόλις το 1913 φαίνεται ότι κατάφεραν να φτιάξουν φόρμες που εξέφραζαν τις ευαισθησίες της νεότερης γενιάς, αν και τα έργα τους δεν αποδεικνύουν ότι βρισκόμαστε εκεί που βρισκόταν η πρώιμη βυζαντινή τέχνη».

Ο Κορνήλιος και οι μπούρδες του!

Αν διαβάσει κανείς το  κείμενο χωρίς κόμπλεξ περι του ονόματος "Καστοριάδης", θα δει ότι μπορεί άριστα να είναι ο μέντορας όλων των μενουμευρωπηδων. ( Θοδωράκης, Τζίμερος κλπ)

Είναι λυπηρό, πως ο ΚΚ δεν πήρε χαμπάρι ούτε από την δυτική επιθετική βαρβαρότητα που ξεκίνησε ακριβώς την εποχή που αυτός την θεωρεί δραματικά επαναστατική και συνεχίζεται αμείωτη και ενισχυμένη μέχρι σήμερα και για την οποία μιλάει με ένα εξαιρετικά γελοίο θαυμασμό, αλλά ούτε και από τον νεωτερικ...ό ελληνικό πολιτισμό. Ας μην μιλήσουμε για το Βυζάντιο, για το οποίο ακολουθεί το "δαιμονικό πνεύμα του Γίβωνα και του Βολταίρου" , όπως τόσο δεικτικά γράφει ο Στήβεν Ράνσιμαν.


Το δε αντιφατικό σε όλα όσα λέει, είναι ότι ο ίδιος παρουσιάστηκε ως ο μέντορας του Ζαν Κλώντ Μισεά, ο οποίος τελευταίος ούτε λίγο ούτε πολύ θεωρεί τον σημερινό κόσμο ετοιμοθάνατο, επειδή είναι καπιταλιστικός και επειδή ο καπιταλισμός δεν συμβιβάζεται με ανθρώπινη κοινωνία.

Το γεγονός ότι ο καπιταλισμός έχει να παρουσιάσει και κάποια εξαιρετικά μεγάλα έργα στο πεδίο της τέχνης, δεν αναιρεί την μη ανθρώπινη φύση του.

Τώρα βέβαια που ο καπιταλσμός έχει περάσει σε μια καινούργια επιθετική φάση, όλη αυτή η φιλοσοφία του ΚΚ, αλλά και του Π. Κονδύλη (και οι δύο οποδοί του Φερνάν Μπρωντέλ, άλλου Γάλλου μεγάλου ιστορικού, αλλά ισλαμόφιλου σε σημείο να αναρωτιέσαι γιατι) αναδύεται όπως ακριβώς και το νέο Ισλάμ.
Και τα δυο, καπιταλισμός και Ισλάμ είναι δύο ακραίες μορφές οικονομικής και
θρησκευτικής φανατίλας.
Το μεγάλο δυστύχημα είναι, ότι δεν υπάρχει, αυτή τη στιγμή που γράφουμε αυτές τις ελάχιστες αράδες, καμία άλλη αναδυόμενη φιλοσοφία αναίρεσης τους, χωρίς την οποία (αναίρεση) ο σημερινός "πολιτισμός" κινδυνεύει να χαθεί ολοκληρωτικά για τα επόμενα εκατομμύρια χρόνια.

Saturday, 17 June 2017

Αφιερωμένο εξαιρετικά

για την ηλικία σου, φιλάρα μου, καλά κρατιέσαι!

Αλλά εγώ καλύτερα, δες την πιο πρόσφατη φωτό μου

Wednesday, 14 June 2017

When it's mainstream, it’s mainstream

 

Α προ πο  παρέλαση των βαρεμένων, βρήκα 'ενα  ενδιαφέρον  τραγούδι του Gaber:
 
 
 
I remember [those times] when I was marveled and maybe happy
To see those fews that refused [the world].
I remember some attitudes and some “fair” faces
Joint together in a whole tide – refusing and resisting.
 
Now[adays] the world is full of those faces,
Really, it’s overwhelmed.
And this exchange of emotions,
Of beards, of mustaches, of kimonos,
Does no longer hurt anyone.
 
When it's mainstream1, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
 
I don’t know what happened
To those faces, to those people,
If it’s only a matter of aesthetics,
Or something more.
 
[I don’t know] if it’s an afterthought of mine
Or my lack of enthusiasm,
But they seem to me to be faces
[That could appear either on] illustrated magazines or in Tourist Offices.
 
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
 
If you see them from a distance,
They are not so different from
Petty bourgeois,
Offering Champagne and act [as they were] generous.
 
They know how to enjoy theirselves,
And make the fortune (and the shame, too)
Of the most remote and biggest beaches
In Sardinia.
 
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
 
Even if it is different
– Your degree of consciousness,
When it's mainstream, it’s mainstream.
There is no difference
Between the Playboy’s way of life2
The most outdated and reactionary one –
To the more sublime one
Of doing either a commune or a “low-cost social service institution”.
 
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
 
For me, if I had3
the strength and the insolence,
I would say that I’m different
and – almost certainly – lonely.
I would say that I could not tolerate
The old and absurd institutions,
And your inventive craze
And your innovations.
 
I am different.
I change a little,
I change very slowly:
I cannot tolerate4
The crash courses from Lenin to East.
 
And even regarding Love,
I cannot conquer your lightness,
I cannot [either] improvise
Or act as an homosexual
Only to change a bit.
 
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
 
You’re original too:
You just have to listen to some of your sentences
full of new words,
Gradually more cultural, gradually more disgusting
 
A normal guy,
Full of honest and true feelings –
When he hears you saying those words –
Would have a strong desire to
Knock your teeth in.
 
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
 
For me, if I had3
The strength and the insolence,
I would say that there is no more time
For mix ups,
[And] that it’s time to distance ourselves [from all of this],
That I don’t want to make up new love stories,
That I don’t want to have you as my friends,
As my representatives.
 
I am different and – almost certainly – lonely.
I am different [from you] because I do tolerate neither
The good common sense
Nor the madman’s rhetoric.
 
I do want neither
To stiffle myself
Nor to make a fucking pig's ear of my freedom.
 
I do not want unrealistic melanges with anyone,
Including you lot.
And I do not tolerate
The widespread “Mind your own business” commonsense5.
 
I am different, I am argumentative, I am violent,
I do not respect Democracy,
And I have a bad opinion of both prostitutes and prisoners
Because people idolizing them make me sick.
 
If someone would say
that I am indifferent [to everything] –
I don’t care.
I am no more a comrade
and [I am no more] a feminist narrow-minded6 activist.
 
Your animations make me sick,
The “Popular Investigations” and other bullshit
And – finally – I do not like your “free women”6
With whom you debate “democratically”.
 
I am different because, when it’s bullshit, it’s a bullshit:
It doesn’t metter the type of it:
Taxi drivers7, students, barbers, gurus, artists, workers
Gramsci8 supporters, catholics, dwarfs, lighting technician, barmen,
Whores, crawlers, paratroopers, ufologists.
 
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.

Tuesday, 13 June 2017

Επιστήμη και αρχουσα τάξη

Ζούμε σε έναν κόσμο, στον οποίο η τεχνολογική ανάπτυξη έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία. Δεν υπάρχει κλάδος που να έχει στερηθεί αυτής της δόξας.
Γεωργία, βιομηχανία, κυβερνητική, υπηρεσίες, ενέργεια, όλα έχουν πάρει τα πάνω τους.
Ομοίως και οι κοινωνικές επιστήμες δεν έχουν παράπονο παρότι έχουν καπελωθεί από τις παραπάνω.
Ωστόσο, υπάρχει μια πνευματική δραστηριότητα της ανθρώπινης κοινωνίας που ενώ ακολούθησε την ίδια ανοδική πορεία, κάπου σκόνταψε και έμεινε στάσιμη. Όχι μόνο στάσιμη, αλλά γύρισε πίσω ολοταχώς, σαν να έβλεπε μπροστά της έναν γκρεμό χωρίς επιστροφή.
Αυτή η τελευταία είναι η θρησκεία.
Θα έλεγα, ότι οι άνθρωποι ξαμολήθηκα και ξαναμάζεψαν, άκων - εκών τα μαύρα λάβαρα που είχαν μπήξει στα ουράνια για να δηλώσουν τον θάνατο των Θεών.
Γιατί άραγε ;
Γιατί, αυτό το τεχνολογικό θαύμα δεν έγινε κτήμα όλης της ανθρωπότητας! Αντίθετα, οι δημιουργοί του κλείστηκαν σε χρυσά παλάτια που αφειδώς τους παρέσχε η άρχουσα τάξη προκειμένου να τους κάνει σκλάβους της. Ω! δεν έγιναν σκλάβοι με το ζόρι. Το ήθελαν, γιατί πίστεψαν ότι έτσι θα γίνουν μέτοχοι ενός πλούτου που ποτέ στο παρελθόν και σε καμία χώρα του πλανήτη δεν μαζεύτηκε σε τόσα λίγα χέρια.
Εκτός, όμως από την συμμετοχή στα κέρδη, απολάμβαναν και δόξα, χωρίς όρια. Βιβλία, βραβεία, διαλέξεις μπροστά σε κοινό, το μέγεθος του οποίου δεν είχε ονειρευτεί κανένας άλλος σοφός ποτέ στο παρελθόν. Στην αρχή ήταν χιλιάδες, τώρα είναι εκατοντάδες εκατομμύρια! Ο κόσμος υποκλίνεται μπροστά τους. Τα αφεντικά τους και οι προαγωγοί τους , μπορεί να είναι άγνωστοι, αυτοί όμως όχι!
Τα αφεντικά τους μπορεί να έχουν και ένα μικρό κοινό που θα τους καταδικάσει για το τάδε ή το δείνα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Αυτούς όμως κανείς. Είναι στο απυρόβλητο, αφού αυτοί κάνουν καθαρή επιστήμη, όπως ακούς τακτικά και από πολλούς.
Ο λαός λοιπόν, ξαναγύρισε σ αυτά που ήξερε: Θεέ μου βοήθα με να ζήσω και να περάσω στον άλλον κόσμο που θα με απαλλάξει από τα βάσανά μου.
Ο αριθμός αυτών των μεγάλων επιστημόνων, που βοήθησαν το έγκλημα και τον μαζικό φόνο είναι πάρα μα πάρα πολύ μεγάλος. Στην πραγματικότητα αμφιβάλω αν υπάρχουν εξαιρέσεις.
Δεν θα αναφέρω πολλούς, αλλά έναν και μάλιστα λέοντα, με το τρανταχτό όνομα: Αλβέρτος Άϊνστάϊν
Ο Αλβέρτος δεν ήταν μόνο ο θεωρητικός της ατομικής βόμβας, όπως όλοι γνωρίζουμε, αλλά και ο κύριος εμπνευστής της κατασκευής της. Είχε πιέσει τον Ρούσβελτ να την κατασκευάσει, γιατί δήθεν την ετοίμαζαν οι Γερμανοί! Ο πόλεμος είχε τελειώσει τον Μάϊο του 45 η βόμβα στην Χιροσίμα έπεσε τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου. Ο αρχηγός του τίμ, ο Οπενχάϊμερ, κατηγορήθηκε ως πράκτορας των Ρώσων, γιατί προσπάθησε να καθυστερήσει την κατασκευή της. Στο θεάρεστο αυτό έργο εργάστηκαν 42.000 άτομα μεταξύ των οποίων μερικές χιλιάδες επιστήμονες, όλοι τους αθώοι!
Όταν δε έπεσε η βόμβα, μόνο ο Καμύ αντέδρασε και βεβαίως και ο Οπενχάϊμερ με την πρόταση «κάναμε την δουλειά του διαβόλου και γυρίσαμε στα σπίτια μας»

Monday, 12 June 2017

Η απάντηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην απρέπεια του Μανώλη Γλέζου




«Χθες έκανα το αυτονόητο.
Για όλους τους Έλληνες.
Ο Πρέσβυς της Γερμανίας το κατάλαβε κι έκανε πίσω.
Ο Μανώλης Γλέζος προτίμησε να βάλει ο ίδιος με τα χέρια του τη σημαία του κατακτητή πάνω στο μνημείο των θυμάτων.
Τα υπόλοιπα στο κείμενο του Διαμαντή Καραναστάση, που λίγοι θα είχαν την τόλμη να γράψουν.
Προσυπογράφω»

Το κείμενο του Διαμαντή Καραναστάση:

«Για όσους δεν κατάλαβαν, στη σφαγή του Διστόμου εκτελέστηκαν 218 άνθρωποι, μωρά, παιδιά και έφηβοι και πιο μεγάλοι και ηλικιωμένοι… Εκτελέστηκαν…
Όσοι έχουν παιδιά ή γονείς καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτό. Όσοι έχουν ζωή καταλαβαίνουν. Όσοι μπορούν να καταλάβουν, καταλαβαίνουν.
Για όσους δεν κατάλαβαν, ο πρέσβης δεν έρχεται σε εκδηλώσεις ως φυσικό πρόσωπο. Δεν έρχεται για αναψυχή. Ο πρέσβης εκτελεί καθήκοντα πρεσβεύοντας μια χώρα.
Μια χώρα που αρνείται ακόμη να ζητήσει συγνώμη και να καταβάλει στο χωριό αυτό την δικαστική αποζημίωση από το 2000, στους συγγενείς και σε όσους λίγους ζούνε ακόμη.
Για όσους δεν κατάλαβαν, ο πρέσβης εκπροσωπεί μια χώρα που αρνείται να ζητήσει συγνώμη και να αναλάβει τις συνολικές αποζημιώσεις των 341 δις ευρώ. Τουλάχιστον…
(Αν κάποιος δεν τα θέλει ή δεν τα χρειάζεται, μπορεί να αράξει στην ησυχία του. Και εμείς να ζητήσουμε τα υπόλοιπά).
Για όσους δεν κατάλαβαν το “παιδί του εγκληματία” σύμφωνα με το Μανώλη Γλέζο, εκπροσωπεί αυτήν τη χώρα (κι ας είναι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου). Δεν ήρθε εκδρομή στο Δίστομο.
Για όσους δεν κατάλαβαν, η χώρα αυτή έχει καταλάβει τη χώρα μας.
Έχει επιβληθεί και εξοντώνει τη χώρα μας. Εξοντώνει εμάς έναν-έναν. Για όλους θα έρθει η σειρά…
Για όσους δεν κατάλαβαν, μια γυναίκα βγήκε και στάθηκε μπροστά χτες για να μη μπει η γερμανική σημαία πάνω στο μνήμα αυτών που εκτελέστηκαν, χωρίς καμία δικαίωση ακόμη για αυτούς. Το κατάλαβες;
Και προς τιμήν του ο πρέσβης έκανε πίσω, γιατί αυτός κατάλαβε. Γιατί είναι άνθρωπος.
Αυτό το καταλάβαμε.
Ο Γλέζος είναι ο ήρωας που πριν 76 χρόνια κατέβασε τη σημαία από την ακρόπολη.
Ο Γλέζος είναι αυτός που χτες την έβαλε πίσω. Αυτή τη φορά πάνω στο μνήμα των νεκρών.
Την άρπαξε και την έβαλε με μανία.
Οδηγώντας τον εκπρόσωπο του κατακτητή από το χέρι.
Μπροστά σε έναν δήμαρχο, βγαλμένο από τη χειρότερη ελληνική ταινία κατοχής, που επαναλάμβανε με λεπτή φωνή “bitte, bitte sen… bitte, bitte sen”.
Για όσους δεν κατάλαβαν ο Μανώλης Γλέζος αυτό έκανε χτες. Και αυτό δε χρειάζεται να είσαι ήρωας για να έχεις δικαίωμα να το λες.
Ήταν αυτός που παραμέρισε το “εμπόδιο” που στάθηκε μπροστά του.
Το έσπρωξε, για προσωπικούς λόγους.
Μετά τη μικροπρέπεια στην έναρξη του βιβλίου του, λίγους μήνες πριν, πάλι για προσωπικούς λόγους.
Ο Μανώλης Γλέζος, φοβήθηκε χτες ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου -που μπορεί να έχει μαζί της ό,τι προσωπικό θέλει- θα του πάρει τη σημαία που κατέβασε κάποτε.
Και προτίμησε να τη βάλει πίσω από το να την αφήσει στα χέρια άλλου.
Να σπρώξει αυτή τη γυναίκα και να βάλει τη σημαία πίσω. Πάνω στους νεκρούς πια.
Αρκεί να μην την πάρει άλλος.
“Παιδί εγκληματία” δεν είμαι και σίγουρα δεν είμαι παιδί του Γλέζου.
Μακριά από εμένα αυτή η ντροπή που είδα χτες.
Για όλους τους Έλληνες και για όλους τους Γερμανούς φίλους πολίτες.
Κάτι πολύ άρρωστο συμβαίνει στη χώρα μας.
Το βλέπουμε όλοι.
Και κάποιοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν.
δ».


και η απάντηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου:

«Δίστομο 2017.
73 χρόνια μετά.
Έχει δικαίωμα η Γερμανία να καταθέτει στεφάνι με τη σημαία της φαρδιά-πλατιά επάνω στο μνημείο των σφαγιασθέντων;
Δεν έχει το δικαίωμα.
Την ίδια ώρα αρνείται να εφαρμόσει την απόφαση να αποζημιώσει για τα εγκλήματά της. Σε συμφωνία με κάθε ελληνική Κυβέρνηση μέχρι σήμερα.
Η Γερμανία οφείλει να πληρώσει για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, το ολοκαύτωμα, την καταστροφή.
Αυτό είπα σήμερα στον Γερμανό πρέσβυ.
Λίγο μετά την εκφώνηση των ονομάτων των εκτελεσθέντων κατοίκων, ανθρώπων κάθε ηλικίας, που παραμένουν χωρίς δικαίωση, 17 χρόνια μετά την αμετάκλητη δικαστική απόφαση που υποχρεώνει τη Γερμανία να πληρώσει.
Τα ιστορικά γεγονότα δεν εξαλείφονται με εθιμοτυπίες ούτε εξανεμίζονται με χειρονομίες.
Διαμορφώνουν συνειδήσεις και στάση ζωής.
Πολύ πέρα από τους "καλούς τρόπους", σε συνθήκες επιβολής μιας νέας κατοχής, που δεν υπηρετούν αλλά ακυρώνουν τις αξίες.
Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ονομάστηκαν έτσι, γιατί τραυματίζουν τον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης, πλήττουν ολόκληρη την ανθρωπότητα και κάθε άνθρωπο χωριστά.
Τα στεφάνια που επικυρώνουν την άρνηση αποκατάστασης αυτών των εγκλημάτων δεν είναι συγγνώμη, αλλά κοροϊδία.
Που δεν την ανέχεται η ψυχή των ανθρώπων που συγκλονίζονται στη σκέψη και μόνον της ανείπωτης θηριωδίας.
Η ψυχή της ανθρωπότητας».

Sunday, 11 June 2017

το πλοίο των τρελλών



Das Quecksilber fällt, die Zeichen stehen auf Sturm,
Nur blödes Kichern und Keifen vom Kommandoturm
Und ein dumpfes Mahlen grollt aus der Maschine.
Und rollen und Stampfen und schwere See,
Die Bordkapelle spielt „Humbatäterä“,
Und ein irres Lachen dringt aus der Latrine.
Die Ladung ist faul, die Papiere fingiert,
Die Lenzpumpen leck und die Schotten blockiert,
Die Luken weit offen und alle Alarmglocken läuten.
Die Seen schlagen mannshoch in den Laderaum
Und Elmsfeuer züngeln vom Ladebaum,
Doch keiner an Bord vermag die Zeichen zu deuten!

Der Steuermann lügt, der Kapitän ist betrunken
Und der Maschinist in dumpfe Lethargie versunken,
Die Mannschaft lauter meineidige Halunken,
Der Funker zu feig‘ um SOS zu funken.
Klabautermann führt das Narrenschiff
Volle Fahrt voraus und Kurs auf‘s Riff.

Am Horizont wetterleuchten die Zeichen der Zeit:
Niedertracht und Raffsucht und Eitelkeit.
Auf der Brücke tummeln sich Tölpel und Einfaltspinsel.
Im Trüben fischt der scharfgezahnte Hai,
Bringt seinen Fang ins Trockne, an der Steuer vorbei,
Auf die Sandbank, bei der wohlbekannten Schatzinsel.
Die andern Geldwäscher und Zuhälter, die warten schon,
Bordellkönig, Spielautomatenbaron,
Im hellen Licht, niemand muß sich im Dunkeln rumdrücken
In der Bananenrepublik, wo selbst der Präsident
Die Scham verloren hat und keine Skrupel kennt,
Sich mit dem Steuerdieb im Gefolge zu schmücken.

Der Steuermann lügt, der Kapitän ist betrunken
Und der Maschinist in dumpfe Lethargie versunken,
Die Mannschaft lauter meineidige Halunken,
Der Funker zu feig‘ um SOS zu funken.
Klabautermann führt das Narrenschiff
Volle Fahrt voraus und Kurs auf‘s Riff.
Man hat sich glatt gemacht, man hat sich arrangiert.
All die hohen Ideale sind havariert,
Und der große Rebell, der nicht müd‘ wurde zu streiten,
Mutiert zu einem servilen, gift‘gen Gnom
Und singt lammfromm vor dem schlimmen alten Mann in Rom
Seine Lieder, fürwahr: Es ändern sich die Zeiten!
Einst junge Wilde sind gefügig, fromm und zahm,
Gekauft, narkotisiert und flügellahm,
Tauschen Samtpfötchen für die einst so scharfen Klauen.
Und eitle Greise präsentier‘n sich keck
Mit immer viel zu jungen Frauen auf dem Oberdeck,
Die ihre schlaffen Glieder wärmen und ihnen das Essen vorkauen.

Der Steuermann lügt, der Kapitän ist betrunken
Und der Maschinist in dumpfe Lethargie versunken,
Die Mannschaft lauter meineidige Halunken,
Der Funker zu feig‘ um SOS zu funken.
Klabautermann führt das Narrenschiff
Volle Fahrt voraus und Kurs auf‘s Riff.

Sie rüsten gegen den Feind, doch der Feind ist längst hier.
Er hat die Hand an deiner Gurgel, er steht hinter dir.
Im Schutz der Paragraphen mischt er die gezinkten Karten.
Jeder kann es sehen, aber alle sehen weg,
Und der Dunkelmann kommt aus seinem Versteck
Und dealt unter aller Augen vor dem Kindergarten.
Der Ausguck ruft vom höchsten Mast: Endzeit in Sicht!
Doch sie sind wie versteinert und sie hören ihn nicht.
Sie zieh‘n wie Lemminge in willenlosen Horden.
Es ist, als hätten alle den Verstand verlor‘n,
Sich zum Niedergang und zum Verfall verschwor‘n,
Und ein Irrlicht ist ihr Leuchtfeuer geworden.

Der Steuermann lügt, der Kapitän ist betrunken
Und der Maschinist in dumpfe Lethargie versunken,
Die Mannschaft lauter meineidige Halunken,
Der Funker zu feig‘ um SOS zu funken.
Klabautermann führt das Narrenschiff
Volle Fahrt voraus und Kurs auf‘s Riff.

ήθελα να ήμουν.........






Seit ich denken kann,

Denk‘ ich nur daran,

Und ein Wunsch beseelet allein

All mein Leben

Und all mein Streben:

Ich wollte immer schon ein Mannequin sein.


Kein Mechaniker,

Kein Botaniker,

Nicht Lokomotivführer, nein.

Auch kein Maurer,

Kein Dinosaurer,

Ich wollte immer schon ein Mannequin sein.


Zierlich mich spreizen,

Statt Kessel zu heizen

Und nach vierzehner Schlüssel zu schrei‘n.

Wenn ich Fliesen leg‘,

Träum‘ ich vom Laufsteg.

Ich wollte immer schon ein Mannequin sein.


Mich verbiegen

Und Beifall kriegen,

Wenn ich alsdann mein verknotetes Bein

Voller Grazie

Wieder gradziehe,

Ich wollte immer schon ein Mannequin sein.


Doch jetzt sagt man mir,

‘S wär zu spät dafür,

Mich als Mannequin zu engagier‘n,

Um auf Erden

Noch was zu werden,

Sollt‘ ich‘s doch mal als Mambokönig probier‘n.

Οι εκλογές στο ΗΒ



του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


Mόνο που δεν με έβρισε ένας φίλος τις προάλλες όταν του είπα ότι δεν αποκλείω ακόμα και νίκη του Κόρμπιν στις εκλογές, αλλά σίγουρα αποκλείω περίπατο των Συντηρητικών.


Αλλά δεν ήταν μόνος του. Για ακόμα μια φορά, η μεγάλη πλειοψηφία των παρατηρητών παγκοσμίως, αλλά και των πολιτικών, έπεσαν τελείως έξω στις προβλέψεις τους. Η “πολιτική ορθότητα”, αφού κατάφερε να ελέγξει όλη τη δημόσια ζωή έπεσε θύμα της επιτυχίας της, φτάνοντας να εξαπατάει τον εαυτό της και εκλαμβάνοντας ως αλήθεια αυτό που η ίδια υπαγορεύει.


Πρόκειται για συστηματικό, όχι τυχαίο λάθος, γι’ αυτό και επαναλαμβάνεται διαρκώς, όπως έγινε στα δημοψηφίσματα της Ολλανδίας και της Βρετανίας, στις εκλογές στις ΗΠΑ, τη Γαλλία, το ισπανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και τώρα στη Βρετανία.


Σημειώνεται πάντα τέτοιο λάθος σε περιόδους βαθειάς κρίσης και μετάβασης σε νέα ιστορική εποχή. Οι άνθρωποι τείνουν να αναλύουν το μέλλον με όρους του βιωμένου παρελθόντος και παρόντος.


Διάβασα στην “Εστία” ότι η στροφή της βρετανικής και αμερικανικής αριστεράς σε εβδομηντάρηδες είναι η απόδειξη της παρακμής της. Προφανώς ο αρθρογράφος εκλαμβάνει την κρίση του συστήματος ως κρίση της αριστεράς, τη στιγμή που, σε μια σειρά κεντρικών δυτικών χωρών, είναι η αριστερά που “νεκρανασταίνεται”, όπως και η άκρα δεξιά, ακριβώς γιατί κάτι δεν πάει καθόλου καλά και οι άνθρωποι, ιδίως οι νέοι, αναζητούν επειγόντως πολιτική διέξοδο. (Ειρήσθω εν παρόδω, οι πρόφατες γαλλικές και βρετανικές εκλογές απέδειξαν ότι η εμφάνιση μιας πραγματικής, αυθεντικής αριστεράς περιορίζει δραστικά τη δύναμη της άκρας δεξιάς. Στην μεγάλη πλειοψηφία τους, οι Ευρωπαίοι πολίτες ενδιαφέρονται κυρίως για τη διατήρηση των κοινωνικών τους κατακτήσεων και της ουσιαστικής δημοκρατίας).


Ο αρθρογράφος δεν καταλαβαίνει τα κυκλικά στοιχεία στην Ιστορία, αυτής των Ιδεών περιλαμβανομένης. Πιστεύει ότι το σύστημα που ο ίδιος έμαθε, στο οποίο έζησε, πιστεύει και υπηρετεί είναι αδιατάρακτο, θα παραμείνει εσαεί στη θέση του, αμφισβητούμενο όλο και λιγότερο, στο πλαίσιο του κατά Φουκουγιάμα “Τέλους της Ιστορίας”.


Ο Κόρμπιν, ο Σάντερς και ο Μελανσόν είναι τόσο ελκτικοί ιδίως στις πολύ μικρές ηλικίες γιατί αυτές οι ηλικίες, που είναι το μέλλον, καταδικασμένες από τώρα στην επισφάλεια μέσα σε έναν κόσμο άσχημο, απαράδεκτο, επικίνδυνο, προϊστορικό και βάρβαρο, αναζητούν πολύ έντονα λύση “εκτός συστήματος” και “εκτός διαφθοράς και υποκρισίας”, είτε στη ριζοσπαστική αριστερά, είτε στη ριζοσπαστική δεξιά.


Βρίσκουν “εβδομηντάρηδες” να τους εκπροσωπήσουν, γιατί δεν βρίσκουν συχνά στις ενδιάμεσες ηλικίες άλλους, αφού έχουν σχεδόν όλοι συμβιβασθεί ή αποτραβηχτεί, κατά τη διάρκεια σχεδόν μισού αιώνα αδιατάρακτης ηγεμονίας του νεοφιλελευθερισμού και διεθνούς κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου (“παγκοσμιοποίηση”). Μερικοί δεν συμβιβάστηκαν, επέμειναν και τώρα συναντούν ξανά το ιστορικό κύμα που εκφράζει το “κοινωνικό πρόβλημα”, που ξαναγίνεται τώρα επίκαιρο, όσο και πριν από δύο αιώνες, κατά τρόπο ειρωνικό τη στιγμή που πολλοί διακηρύσσουν την “υπέρβαση” της αριστεράς και της δεξιάς, μια πολιτική διάκριση που έλκει την καταγωγή από αυτό ακριβώς.


Η ορμητική είσοδος της νεολαίας και ιδίως της σπουδάζουσας στην πολιτική, έπαιξε πολύ βασικό ρόλο στην άνοδο του Σάντερς, του Μελανσόν και του Κόρμπιν.


Η νεολαία αναζητά λύση στα τεράστια κοινωνικά της προβλήματα, αλλά και νοιώθει ότι ο πλανήτης αρμενίζει πολύ στραβά. Όλα αυτά συμπυκνώνονται στην απεγνωσμένη αναζήτηση τίμιων και ειλικρινών πολιτικών. Κι όταν δεν τους βρίσκει στις μικρότερες ηλικίες, τους αναζητά στις μεγαλύτερες.


Μια πρόσφατη μελέτη στις ΗΠΑ έδειξε ότι μεταξύ των πιτσιρικάδων 16-20 ετών, το 45% θα ψήφιζε σοσιαλιστή και το 21% κομμουνιστή, σε μια χώρα δηλαδή που δεν υπάρχουν καλά καλά σοσιαλιστές και κομμουνιστές.


Ήττα του Κόμματος του Πολέμου


Όπως αποδεικνύει η κρίση με το Κατάρ, η διαρκής επανεμφάνιση σχεδίων πολέμου κατά του Άσαντ, του Ιράν και της Κορέας, τα σχέδια δηλαδή που επεξεργάστηκαν και δημοσιοποίησαν προ είκοσι ετών οι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί και οι φίλοι τους, στα πλαίσια αυτού που ονομάστηκε “Στρατηγική του Χάους”, παραμένουν πάντα ενεργά και απειλούν πάντα με νέα κλιμάκωση στη Μέση και την Άπω Ανατολή ,ενδεχομένως και με πυρηνική ανάφλεξη σε κάποιο σημείο.


Οι διαφορετικά ανεξήγητες πρόωρες εκλογές που προκήρυξε η Μέι αποσκοπούσαν ενδεχομένως να ξεκαθαρίσουν και την βρετανική πολιτική σκηνή από τον ενοχλητικό κύριο Κόρμπιν, την ύπαρξη του οποίου στην κορυφή ενός από τα δύο βασικά βρετανικά κόμματα, ουδέποτε ανέχθηκε το κατεστημένο της χώρας και οι διεθνείς σύμμαχοί του.


Πως θα μπορούσε η Μέι και ο ιδιαίτερα πολεμοχαρής Υπουργός της Άμυνας Φάλλον να πάνε σε νέους μεγάλους πολέμους στη Μέση Ανατολή, με επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον πρώην ηγέτη του βρετανικού αντιπολεμικού κινήματος και κατεξοχήν άνθρωπο αρχών, είτε κάποιος συμφωνεί, είτε διαφωνεί μαζί του;


Εδώ υπεισέρχεται και το ζήτημα της “ισλαμικής τρομοκρατίας”, καθώς οι επιθέσεις της στη Γαλλία και τη Βρετανία μοιάζουν σχεδόν με… εκλογικές παρεμβάσεις, δύσκολα ερμηνεύσιμες από τη σκοπιά φανατικών ισλαμιστών και της δικής τους ιδεολογίας.


Το γεγονός επισημαίνουν πλέον αρκετοί αναλυτές, που τονίζουν ότι ο ISIS φαίνεται να ενισχύεται από τη Σαουδική Αραβία, χώρα προς την οποία ο Κόρμπιν ζήτησε να διακοπούν οι πωλήσεις όπλων και να γίνουν “δύσκολες συζητήσεις”. Στο παρελθόν σύμφωνα με δημοσιεύματα της εφημερίδας Γκάρντιαν, Σαουδάραβες ιθύνοντες είχαν απειλήσει τον Τόνι Μπλερ με τρομοκρατικές επιθέσεις στη Βρετανία! (1)


Έχει πάντως ενδιαφέρον ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις, όπως απεδείχθη στις βρετανικές εκλογές, συγκινούν ασφαλώς πάντα την κοινή γνώμη, όλο και μεγαλύτερα τμήματα της οποίας αρχίζουν όμως να τη συνδέουν με την ίδια τη δυτική πολιτική στον αραβομουσουλμανικό κόσμο και να μην αντιδρούν όπως συνήθως αναμένεται.


Είτε έτσι, είτε αλλιώς, η προσπάθεια εκτόπισης του Κόρμπιν από την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος όχι μόνο απέτυχε, αλλά έγινε και μπούμερανγκ, δυσχεραίνοντας πάρα πολύ οποιαδήποτε σχέδια βρετανικής συμμετοχής σε νέο μεγάλο πόλεμο στη Μέση Ανατολή, όπως αυτό που φάνηκε να ευνοεί, με την τελευταία περιοδεία του στην περιοχή, ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ.


Δυστυχώς όμως η ήττα της Μέι δεν ήταν αρκετά εκτεταμένη ώστε να οδηγήσει σε αποτυχία τον σχεδιασμό για τη μετατροπή της Κύπρου σε προτεκτοράτο.


Λίγο μετά τον σχηματισμό της κυβέρνησής της, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, δρώντας ως όργανο των ΗΠΑ, της Βρετανίας και των συμμάχων τους, και όχι ως Γραμματέας ενός Οργανισμού επιφορτισμένου με την τήρηση της διεθνούς νομιμότητας, συνεκάλεσε διάσκεψη για το κυπριακό στη Γενεύη. Αποτέλεσμα πραξικοπήματος στο εσωτερικό της Κύπρου και στην ΕΕ, η παράνομη αυτή Διάσκεψη, αντίθετη προς βασικές πρόνοιες του Κυπριακού Συντάγματος και των Συνθηκών της ΕΕ, αποσκοπεί στην υφαρπαγή του κυπριακού κράτους από τον πληθυσμό του και στη μετατροπή του σε αποικία. Εγκυμονεί επίσης τον κίνδυνο μετατροπής της Κύπρου σε Συρία, με ότι αυτό συνεπάγεται (2)


Τα μεγάλα προβλήματα της Αριστεράς


Η θεαματική επανάκαμψη μιας αυθεντικής Αριστεράς σε σημαντικές χώρες του δυτικού κόσμου, δεν σημαίνει βέβαια ότι ο δρόμος μπροστά της είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, ούτε ότι η ίδια είναι ήδη έτοιμη να αντιμετωπίσει τα τεράστια προβλήματα μπροστά της.


Ο Ζαν Λικ Μελανσόν έμοιαζε απογοητευμένος το βράδυ του πρώτου γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Πίστευε ότι μπορούσε να περάσει στον δεύτερο γύρο και ότι όλες οι δυνατότητες θα ήταν ανοιχτές.


Ακόμα όμως κι αν κατάφερνε να εκλεγεί Πρόεδρος της Γαλλίας, πρέπει να διατηρεί κανείς σοβαρές επιφυλάξεις για το τι θα μπορούσε να κάνει στην πραγματικότητα. Υπάρχουν δύο τρόποι να δει κανείς αυτή την “αποτυχία” του. Από τη μια είναι όντως μια ¨αποτυχία”. Από την άλλη, είναι σαν η Ιστορία να κάνει, σε αυτόν και στην “Ανυπότακτη Γαλλία” ένα μεγάλο δώρο. Τους δίνει χρόνο για να ετοιμαστούν. Από το πως θα τον αξιοποιήσουν εξαρτάται το μέλλον αυτού του ρεύματος, αλλά και πολύ περισσότερα.


Μια υπενθύμιση από την Ελλάδα


Το ίδιο δώρο έκανε η ιστορία το 2012 στον Αλέξη Τσίπρα. φέρνοντάς τον στο κατώφλι της εξουσίας. Αυτός όμως καβάλησε καλάμι. Αντί να χρησιμοποιήσει τον χρόνο που του δόθηκε για να οργανωθεί και να ετοιμαστεί, προτίμησε να υποτάξει την ανάγκη εκπόνησης μιας στρατηγικής αντιμετώπισης του ελληνικού προβλήματος στην επιδίωξη να κερδίσει τις εκλογές. Εξέλαβε τις επιθυμίες του ως πραγματικότητες, ελπίζοντας ότι θα έβρισκε ανώδυνο τρόπο να συμβιβαστεί με τις δυνάμεις που επιτίθενται και καταστρέφουν την Ελλάδα.


Αντί ο ΣΥΡΙΖΑ να ανοίξει και να αλλάξει ποιοτικά, προσαρμοζόμενος στο πολύ δύσκολο πρόβλημα που αντιμετώπιζε, προσπάθησε να προσαρμόσει το πρόβλημα στις δικές του διαθέσεις, δυνατότητες και μικροσυμφέροντα.


Δυνάμεις του Βαθέος Χρήματος και του άξονα ΗΠΑ-Βρετανία-Ισραήλ μπόρεσαν τελικά να χειραγωγήσουν επιδέξια την ηγετική του ομάδα, χρησιμοποιώντας τις ιδιότητές της για να τον οδηγήσουν τελικά από μόνο του στην συνθηκολόγηση και στη συντριβή.


Φυσικά, υπάρχουν πολλές διαφορές ανάμεσα στην κατάσταση στη Γαλλία, την Βρετανία και τις ΗΠΑ, όπως και πολύ σημαντικές διαφορές στις προσωπικότητες. Εντούτοις, υπάρχει και βασική δομική ομοιότητα ανάμεσα στο τι συμβαίνει στη Νότιο Ευρώπη και σε αυτές τις χώρες, γι’ αυτό και θα επανέλθουμε με πρώτη ευκαιρία στο πολύ κακά και ανακριβώς γνωστό και στην Ελλάδα και διεθνώς ελληνικό παράδειγμα.


Το πρόβλημα του υποκειμένου και του προγράμματος


Οι επιτυχίες του Σάντερς, του Μελανσόν, του Κόρμπιν επιβεβαίωσαν ότι σημαντικό μέρος των λαών συνειδητοποιεί την ανάγκη για μια ριζική στροφή προς πολιτικές πιο κοινωνικές, δημοκρατικές, οικολογικές, την ανάγκη να ανακοπεί η διαρκής πορεία προς νέους πολέμους στη Μέση Ανατολή, στην Ευρώπη (Ουκρανία), στην Άπω Ανατολή (Κορέα), στην Αφρική.


Από την άλλη, η αναδυόμενη αμερικανική, βρετανική, γαλλική αριστερά δύσκολα μπορεί κανείς να θεωρήσει ότι έχει ήδη τα πολιτικά και προγραμματικά υποκείμενα που μπορούν να διεξάγουν τον πόλεμο εναντίον μιας “Αυτοκρατορίας του Χρήματος” ισχυρότερης από ποτέ.


Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, οποιαδήποτε κυβέρνηση επιχειρήσει να εφαρμόσει τέτοιες πολιτικές θα βρεθεί αμέσως αντιμέτωπη με την πίεση των “αγορών”, σε ένα οικονομικό περιβάλλον παγκοσμιοποιημένο, όπου το χρηματιστικό κεφάλαιο έχει τεράστιες δυνατότητες να πιέσει οποιοδήποτε κράτος, αλλά και τεχνολογικά μέσα πρωτοφανούς παρακολούθησης και χειραγώγησης τόσο μικρών ηγετικών ομάδων, όσο και μεγάλων κοινωνικών συνόλων. Η προσφυγή σε έναν επικαιροποιημένο Κέινς, συνιστά μια πρώτη αλλά μάλλον πολύ ανεπαρκή απάντηση. Η δημιουργία κομμάτων και κινημάτων ικανών να απαντήσουν στις δύσκολες ανάγκες του “πολέμου” που θα χρειαστεί να διεξάγουν, για να εφαρμόσουν τις πολιτικές τους, απομένει να γίνει, δεν έχει γίνει, απλώς επειδή ορισμένοι πολιτικοί πήγαν καλά σε εκλογικές αναμετρήσεις.


Ο Σάντερς, ο Μελανσόν, ο Κόρμπιν θα ήθελαν ασφαλώς κι αυτοί να ασκήσουν μια σοσιαλδημοκρατική πολιτική. Είναι αμφίβολο όμως ότι υπάρχουν αυτά τα περιθώρια στον σημερινό καπιταλισμό.


Η προσφυγή στην αριστερή ρητορεία του 1930 είναι εντελώς παρωχημένη. Όχι όμως και τα μαθήματα από την εμπειρία της αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων του Εικοστού Αιώνα πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ακριβώς επειδή ο κόσμος που θεμελιώθηκε το 1945 βρίσκεται τώρα σε κρίση και απέρχεται.


Η επείγουσα, πιεστική, ελάχιστα κατανοητή ανάγκη ενός νέου “Τσίμερβαλντ”


Από την άλλη, στην Ευρώπη βρισκόμαστε άλλωστε αντικειμενικά, όλο και περισσότερο, εντός ενιαίου κράτους, ενώ εξακολουθούμε υποκειμενικά να νοιώθουμε, να νομίζουμε και να δρούμε εντός μιας εθνικής πραγματικότητας που είναι όλο και πιο εικονική.


Είναι σήμερα στην Ευρώπη, αλλά και διεθνώς, απαραίτητο για όποιον θέλει να κάνει πολιτική απέναντι και όχι εντός του “συστήματος”, όχι απλώς μια “Διεθνής”, αλλά ένα σταδιακά σχηματιζόμενο νέο διεθνές πολιτικό εργαλείο, που το ένα πόδι του θα είναι βαθιά ριζωμένο στις εθνικές πραγματικότητες, το άλλο στη διεθνή. Χρειάζεται δηλαδή μια “διάσκεψη του Τσίμερβαλντ ΙΙ” (2), που να συγκεντρώσει τις δυνάμεις που συνδυάζουν σοβαρότητα και ριζοσπαστικότητα, λαϊκότητα και εθνικό ρίζωμα.


Τέτοιο ρόλο δεν μπορεί να παίξει ούτε βέβαια η Σοσιαλιστική Διεθνής και το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, ούτε όμως και η αυτοαποκαλούμενη ριζοσπαστική Ευρωπαϊκή Αριστερά.


Χρειάζεται κάτι καινούριο.


Μετά άλλωστε τις μεγάλες τραγωδίες και αποτυχίες της Αριστεράς κατά τον 20ό αιώνα, παραμένει ανοιχτό ζήτημα ένα εναλλακτικό όραμα για τον κόσμο τον 21ο αιώνα.


Προς το παρόν ούτε η δυτική αριστερά, ούτε η Ρωσία, η Κίνα ή οι BRIICS διαθέτουν τέτοιο όραμα, στρατηγικά απαραίτητο για μια νικηφόρα αντιπαράθεση με το Χάος και την Καταστροφή που οργανώνει το παγκόσμιο Χρήμα, δρώντας όπως ο καρκίνος στο σώμα του ανθρώπινου Γένους.


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ


1 Για το θέμα της ισλαμικής τρομοκρατίας και της ευρωπαϊκής πολιτικής δες ενδεικτικά:


Hillary Confirms Saudi Arabia, Qatar Fund ISIS In Leaked Email


BAE: secret papers reveal threats from Saudi prince


Uptick In UK Terrorism Could Be Linked To Corbyn’s Pledge To Halt Saudi Arms Sales


2. Δες σχετικά http://www.konstantakopoulos.gr/2017/06/03/%ce%bf-k%ce%b1%cf%85%ce%b3%ce%ac%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b2%ce%b1%cf%84%ce%b6%ce%ae%ce%b4%cf%89%ce%bd-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%b8%ce%ac%ce%bb%ce%b1%ce%bc


3 Η Διάσκεψη του Τσίμερβαλντ συνήλθε το 1915 στην ομώνυμη πόλη της Ελβετίας συγκεντρώνοντας τους λίγους Σοσιαλιστές που δεν είχαν συμβιβασθεί με τη φιλοπόλεμη πολιτική των κυβερνήσεών τους κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρξε ο θεμέλιος λίθος στην πορεία που οδήγησε στη Ρωσική Επανάσταση του 1917.

Thursday, 8 June 2017

Κατάρ και Τουρκία

Τελικά η Τουρκία έκανε την επιλογή της:
Μαζί με το Κατάρ!
Το σοβαρό ερώτημα που μπαίνει είναι, το κατά πόσον αυτό θα επιφέρει ρίξη με τις ΗΠΑ!
Είδομεν. Οπως εχω πει αρκετές φορές η Τουρκία έχει ένα μεγάλο ατού: Εχει την πόλη και δεσπόζει στα στενά. Οσο είναι εκεί μπορεί να το παίζει δίπορτο και τρίπορτο. Εμείς θα μένουμε πάντα η τελευταία τρύπα της φλογέρας και θα χορεύομε τον χορό που μας παίζουν οι δήθεν σύμμαχοί μας.
...

Thursday, 1 June 2017

Η σοφία των Ελλήνων

Ο Ερμής επισκέπτεται την Καλυψώ για να απαιτήσει να αφήσει ελεύθερο τον Οδυσσέα, επειδή αυτή είναι η βουληση του Δία.

Κι η Καλυψώ, η θεά η πανέμνοστη, στου Ερμή τα λόγια τούτα
επάγωσε, και με ανεμάρπαστα του συντυχαίνει λόγια:
«Ζηλόφτονοι θεοί κι ανέσπλαχνοι, πιο πάνω εσείς απ᾿ όλους!
Με άντρα θνητό δε σας καλόρχεται θεά ποτέ να σμίξει, (1)


Κι εγώ τον γνοιαζόμουν, τον έθρεφα, και το 'χα στο μυαλό μου,
αν μείνει, να τον κάνω αθάνατο κι αγέραστο για πάντα.
Μα τη βουλή του Δία δε γίνεται του βροντοσκουταράτου
να την ξεφύγει άλλος αθάνατος μηδέ να τη χαλάσει.
Ας πάει λοιπόν, αφού το θέλησεν ο Δίας και το προστάζει.(2)

Οι Strandburg, στον Γκιούλιβερ (ελεύθερη παρουσίαση) :

Η αθανασία στη χώρα της Λουγνάγης ήταν ζήτημα τυχαιότητας. Κάποιο παιδί θα μπορούσε να έχει γεννηθεί αθάνατο.
- Ευτυχισμένος λαός που κάθε παιδί έχει την ευκαιρία να γεννηθεί αθάνατος, αναφωνεί γεμάτος ενθουσιασμό ο Γκιούλιβερ, ενώ οι ακροατές του τον κοιτάνε με ένα ελαφρύ μειδίαμα

-Εσύ τι θα έκανες αν ήσουν αθάνατος; τον ρωτάει κάποιος.
Η απάντησή του ήταν πολύ εύκολη, αφού αυτό ήταν και το μεγάλο του όνειρο.

- Πρώτον θα φρόντιζα να γίνω ο πιο πλούσιος άντρας του βασιλείου, κάτι που θα μου έπαιρνε περί τα 200 χρόνια.
- (χαμόγελα στην ομήγυρη)
- Θα μάθαινα όλες τις επιστήμες, αφού ο χρόνος δεν παίζει κανένα ρόλο
- (γέλια στην ομήγυρη)
- Θα ……………. Θα γινόμουνα μια ζωντανή εγκυκλοπαίδεια που καμία γνώση δεν θα μου ήταν άγνωστη
- Θα κατάφερνα να καταπολεμήσω την διαφθορά και να κάνω μια δίκαιη κοινωνία, όσα χρόνια και αν μου έπαιρνε!
Αυτά και άλλα πολλά είπε ο ευφάνταστος Γκιούλιβερ, και όποιος διαβάζει το κείμενο μπορεί να γράψει όλα όσα επιθυμεί να πραγματοποιήσει σε κάποια αιώνια ζωή, καθώς νομίζει ο ανόητος ότι δεν προλαβαίνει να τα πραγματοποιήσει στην μικρή και φθαρτή.
Τρανταχτά γέλια στην ομήγυρη, γιατί αυτοί ήξεραν, όσα ο Γκιούλιβερ δεν ήξερε. Ότι δηλαδή οι Strandburg, ήταν μεν αθάνατοι αλλά συνέχιζαν μέσα στους απέραντους αιώνες που ζούσαν να γερνάνε.
Μπορείτε να φανταστείτε την δυστυχία του γέρου, να σέρνει χωρίς τέλος την θλιβερή του ύπαρξη;

(1) Οδύσσεια, στοίχος 115
(2) Στο ίδιο, στοίχος 135

Μετά την άλωση

Με την άλωση οι Ελληνες έχασαν τα πάντα, αλλά μπορούσαν ακόμη να τραγουδούν τα δικά τους τραγούδια. Η Ορθοδοξία διατήρησε ζωντανό τον Ελληνισμό σε όλη τη διάρκεια των σκοτεινών χρόνων, αλλά χωρίς την ηθική δύναμη του Ελληνισμού η ίδια η ορθοδοξία θα είχε σβύσει.
Ράνσιμαν, η Μεγάλη Εκκλησία εν αιχμαλωσία, σελ. 476

Η ανατολή της Δύσης

Η πτώση της Κωνσταντινούπολης σηματοδότησε το τέλος του Μεσαίωνα, σύμφωνα με μερικούς ιστορικούς, και το ξεκίνημα της νέας εποχής.
Για την δική μου αντίληψη σηματοδότησε την δύση της καθ ημάς Ανατολής και την ανατολή της Δύσης.
Η νέα εποχή, αναδύθηκε πάνω από ποτάμια αίματος. Στην σφαγή αυτή η Δύση της Αναγέννησης και η  ισλαμική πια Ανατολή ανταγωνίστηκαν επ άξια!
Ο ποιητής Christopher Marlowe (1564 – 1593) εκφράζει με ιδιαίτερη ενάργεια την αφύπνιση της ανθρωπότητας από τον ύπνο του Μεσαίωνα....
Οι άνθρωποι, χαρούμενοι, όπως μας είπε και η κ. Ρεπούση θα ξαμοληθούν στον ανοιχτό ορίζοντα γκρεμίζοντας όλα τα εμπόδια που εύρισκαν στην διάβα τους.

Πρώτα - πρώτα θα ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς τους με τους Θεούς:


Εμπρός, ας ορμήσουμε ενάντια στις ουράνιες δυνάμεις
Και ας στήσουμε μαύρα λάβαρα στο στερέωμα
Που θα δηλώνουν τη σφαγή των θεών


Και παρακάτω από τον ίδιο ποιητή:

Δεν είναι η θρησκεία άλλο από ένα ανόητο παιχνίδι
Και η αμαρτία; άγνοια.


Αυτός ο στρατός του φωτισμένου κόσμου, απελευθερωμένος από κάθε ηθικό φραγμό θα φτάσει στον νέο κόσμο, τρέμοντας από τον φόβο του Μεγάλου Ωκεανού, που μόλις τον ξεπεράσει δεν θ' αφήσει τίποτα όρθιο.
Πάνω από τέσαρεις αιώνες οι ινδιάνοι πολέμησαν φωταδιστές και φωτισμένους!
Οι πρώτοι με βέλη οι δεύτεροι με κανόνια. Στο τέλος οι πρώτοι έχασαν τα πάντα! Την ιστορία τους, τη θρησκεία τους, τη γη τους, τις οικογένειες τους, τα παιδιά τους, το μέλλον τους.

«Κυνηγημένοι στην ίδια τους τη γη σαν άγρια ζώα, ρίχτηκαν κατακρεουργημένοι στους τάφους τους».(1)

---------------
(1) Τζώρτζ Κάτλιν


καλό μήνα από την κουκλάρα αρκουδάρα!

Wednesday, 31 May 2017

Η σημασία της Αλωσης


Η άλωση της Κωνσταντινούπολης αποτέλεσε μια σημαντική καμπή της παγκόσμιας ιστορίας. Η διασπορά των λογίων και των θησαυρών της γνώσης έδωσε νέα ώθηση στη δυτική σκέψη.
Ο Χάλαμ επισημαίνει, ορθώς, πως παρ ότι η Κωνσταντινούπολη είχε επιβιώσει πέραν κάθε προσδοκίας η γνωστοποίηση της άλωσης της έγινε δεκτή ως μια αιφνίδια καταστροφή. Ένα αίσθημα θλίψης ίσως και αυτοεπιτίμησης τάραξε την καρδιά της Χριστιανοσύνης.
Τα αποτελέσματα της κατάλυσης της Αυτοκρατορίας είχαν καταστροφικό χαρακτήρα. Η Κωνσταντινούπολη η οποία ήταν επί αιώνες η καρδιά της και το μεγάλο προπύργιο του ευρωπαϊκού πολιτισμού απέβη οχυρό των οπαδών μιας εχθρικής θρησκείας.
Με την άλωσή της η Ευρώπη απώλεσε όλα όσα οι κάτοικοί της Κωνσταντινούπολης θα μπορούσαν να συνεισφέρουν στην ανάπτυξη του πολιτισμού. Η φιλοσοφία η τέχνη η θεολογία και το δίκαιο που είχαν αναπτυχθεί στους κόλπους της είχαν ευτυχώς επηρεάσει ήδη τις δυτικές χώρες και λέω ευτυχώς γιατί μετά την άλωση της η πόλη έπαψε να ασκεί οποιαδήποτε επιρροή επί της ευρωπαϊκής σκέψης.


Σερ Εντουιν Πήαρσ, Η καταστροφή της Ελληνικής Αυτοκρατορίας, σελ.439

Η σημασία του Βυζαντίου

Το Βυζαντινό κράτος ήταν ο χώρος μέσα στον οποίο επέζησε ανά τους αιώνες ο πολιτισμός της Ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας. Για τον λόγο αυτόν το Βυζάντιο ήταν δότης , ενώ η Δύση δέκτης. Ιδιαίτερα την περίοδο της Αναγεννήσεως, όταν το πάθος για τον αρχαίο πολιτισμό κατέλαβε την ανθρωπότητα, ο δυτικός πολιτισμός βρήκε στο Βυζάντιο την πηγή, από την οποία γεύθηκε τους θησαυρούς της αρχαιότητας. Το Βυζάντιο διατήρησε την κληρονομά του αρχαίου κόσμου και επιτέλεσε έτσι την αποστολή του στην παγκόσμια ιστορία. Διέσωσε από τον αφανισμό το ρωμαϊκό δίκαιο τα ελληνικά γράμματα την φιλοσοφία και την επιστήμη, για να παραδώσει στην συνέχεια την ανεκτίμητη αυτή κληρονομιά στους λαούς της δυτικής Ευρώπης που είχαν ωριμάσει για να την δεχτούν.

Ιστορία του Βυζαντινού κράτους, Georg Ostrogorsky, τόμος ΙΙΙ σελ 277

Tuesday, 30 May 2017

(33) Μετά τη Αλωση

Η ήττα αυτή της Κωνσταντινουπόλεως, τόσον αθλία όσο και αξιοθρήνητη, υπήρξε μία μεγάλη νίκη των Τούρκων, μια τρομερή καταστροφή των Ελλήνων, ένα αίσχος των Λατίνων. Mε την ήττα αυτή ετραυματίσθη η πίστι των καθολικών, η θρησκεία εταράχθη και το όνομα του Χριστού εξυβρίσθη και εταπεινώθη. Ένα από τα δύο μάτια του Χριστιανισμού εξεριζώθη ένα από τα δυο του χέρια εκόπη εφ όσον οι βιβλιοθήκες εκάησαν και οι αρχές της ελληνικής φιλολογίας δίχως τις οποίες κανείς δεν μπορεί να θεωρεί τον εαυτόν του μορφωμένο κατεστράφησαν

Πολωνός ιστορικός Jan Clugosz

(32) Μετά την Αλωση

Για την άλωση έχουν μιλήσει σχεδόν όλοι οι ιστορικοί.
Θα κάνω μια ανθολογία από όσα έχω διαβάσει και θα ξεκινήσω με το πιο εύστοχο, του μεγάλου ιστορικού και του αγαπημένου μου του Στήβεν Ράνσιμαν:


Η Δυτική Ευρώπη, με προγονικές αναμνήσεις ζήλιας για το βυζαντινό πολιτισμό, με τους πνευματικούς της συμβούλους να καταγγέλλουν τους Ορθοδόξους ως αμαρτωλούς σχισματικούς, και με μια αίσθηση ενοχής να την καταδιώκει, ότι στο τέλος είχε εγκαταλείψει την πόλη, προτίμησε να ξεχάσει το Βυζάντιο. Δεν μπορούσε να ξεχάσει το χρέος της προς τους Έλληνες, αλλά θεωρούσε ότι όφειλε το χρέος μόνο στην κλασική περίοδο. Οι Φιλέλληνες που πήγαν να συμμετάσχουν στον πόλεμο της ανεξαρτησίας μιλούσαν για το Θεμιστοκλή και τον Περικλή, αλλά ποτέ για τον Κωνσταντίνο. Πολλοί διανοούμενοι Έλληνες μιμήθηκαν το παράδειγμά τους, παρασυρμένοι από τη δαιμονική αυθεντία του Κοραή, μαθητή του Βολταίρου και του Γίββωνα, για τους οποίους το Βυζάντιο ήταν ένα απαίσιο ιντερλούδιο δεισιδαιμονίας, που ήταν καλύτερο να αγνοηθεί. Έτσι ο πόλεμος της ανεξαρτησίας ποτέ δεν κατέληξε στην απελευθέρωση του ελληνικού λαού αλλά μόνο στη δημιουργία ενός μικρού βασιλείου της Ελλάδας. Στα χωριά οι άνθρωποι γνώριζαν καλύτερα. Εκεί θυμούνταν τους θρήνους που είχαν συντεθεί όταν έφθασαν τα νέα ότι η πόλη είχε πέσει, τιμωρημένη από το Θεό για την πολυτέλεια, την υπερηφάνεια και την αποστασία της, αλλά πολεμώντας μέχρι το τέλος σε μια ηρωική μάχη. Θυμούνταν εκείνη τη φρικτή Τρίτη, μια ημέρα την οποία όλοι οι πραγματικοί Έλληνες θεωρούν ακόμη αποφράδα. Αλλά το πνεύμα τους σκιρτούσε και το κουράγιο τους μεγάλωνε καθώς διηγούνταν για τον τελευταίο χριστιανό αυτοκράτορα που στεκόταν στο ρήγμα, εγκαταλελειμένος από τους Δυτικούς συμμάχους του, αποκρούοντας τους απίστους, μέχρις ότου οι αριθμοί τους τον κατέβαλαν και πέθανε, με την αυτοκρατορία ως σάβανό του.

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης, Στηβεν Ράνσιμαν , σελ. 275 -276

(31) Οι πρώτες ημέρες μετά την Άλωση

Η σφαγή στην οποία επιδόθηκε αυτός ο συρφετός όλων των αποβρασμάτων της εποχής, υπό την καθοδήγηση του σκύλου (όπως γράφει ο Μπάρμπαρο) Μεχμέτ ΙΙ, δεν περιγράφεται.
Ωστόσο, δεν θα σταθώ σ αυτήν, προς το παρόν, αλλά θα ήθελα να μιλήσω για τον μεγάλο δούκα τον Λουκά Νοταρά.
Υπάρχει ένα μυθιστόρημα, με τον τίτλο «ιερή παγίδα» της Λείας Βιτάλης, το οποίο υποτίθεται ότι περιγράφει το "ιστορικό" της άλωσης, μάλιστα στηριζόμενη στον Στήβεν Ράνσιμαν όπως η ίδια αναφέρει.
Σ αυτό το μυθιστόρημα, εκτός που αραδιάζει ένα σωρό μαλακίες και ψευτιές για την συμπεριφορά του λαού, του κλήρου και των αρχόντων, του βασιλιά μη εξαιρουμένου, σε σημείο που να αναρωτιέται κανείς, για ποιόν λόγο αναφέρει τον Ράνσιμαν ως βιβλιογραφία του βιβλίου της, διαστρεβλώνεται σκανδαλωδώς η προσωπικότητα του Λουκά Νοταρά, και ολόκληρης της οικογένειας του.
Η ιστορική αλήθεια, αυτή που αναφέρεται σε όλους τους ιστορικούς είναι ότι ο σουλτάνος ζήτησε τον πανέμορφο γυιό του Νοταρά για το χαρέμι του και ο Νοταράς αρνήθηκε. Ο σουλτάνος ζήτησε το κεφάλι του ίδιου, του γιού του και του μεγαλύτερου γιού του.
Ο Νοταράς παρακάλεσε τον σουλτάνο να αποκεφαλίσει πρώτα τα παιδιά του, επειδή φοβήθηκε μήπως λιποψυχήσουν και μετά τον ίδιον! Και έτσι και έγινε.
«Ο δήμιος έφερε τας Κεφαλάς του Νοταρά και των περί αυτόν προς τον σουλτάνον εις το συμπόσιον, καθά λέγει ο Δούκας, εμφανίσας αυτά τω αιμοβόρω θηρίω, τα δε σώματα γυμνά εκεί και άταφα κατέλειπεν» (1)
Η γυναίκα του σύρθηκε αιχμάλωτη και πέθανε. Η κόρη του διέφυγε στην Βενετία. (Ο Μίκα Βαλτάρι αναφέρει ότι σφαγιάστηκε στην Κερκόπορτα) Τι μας λέει όμως η Λεία Βιτάλη; Σημεία και τέρατα μας λέει!
Ο Νοταράς είναι για την συγγραφέα ένας μεγάλος προδότης, ο οποίος γλύφει και προσκυνά τον σουλτάνο, του παραδίδει τα χρυσά (sic) κλειδιά της πόλης σε χρυσό δίσκο και μαζί με αυτά όλα τα ασημικά του σπιτιού του, διαμάντια, μαργαριτάρια, ρουμπίνια, βραχιόλια, δακτυλίδια και άλλα φανταχτερά και πλούσια αντικείμενα , προφανώς για να δηλώσει τι είδους σίχαμα ήταν ο Νοταράς ο οποίος κρατούσε τόσα πλούτη όταν οι υπερασπιστές της πόλης πεινούσαν.
Τέλος, παραδίδει και τον γυιό του, όπου η επόμενη έμπνευση της συγγραφέως είναι η σκηνή του βιασμού του από τον ίδιον τον Μεχμέτ και άλλα πολλά.
Τι να πει κανείς; Όχι πείτε μου τι να πει;

(1) Schlumberger. Η Αλωση της Κωνσταντινουπόλεως υπό των Τούρκων

Monday, 29 May 2017

Ελλάδα σ αγαπώ και για τις νίκες σου και τις ήττες!

και πιο πολύ για τις ήττες, γιατι σ αυτές δείχνεις τον πολιτισμό σου και την ανδρεία σου.

(30) 29 Μαϊου 1453

Η πόλη έπεσε. Αυτή η κραυγή θ αντηχεί όσο υπάρχει ο κόσμος. Αν έπειτα από αιώνες ξαναγεννηθώ, αυτές οι λέξεις θα γεμίζουν τα μάτια μου τρόμο και οι τρίχες των μαλλιών μου θα σηκώνονται. (1)


Περίπου στις μιάμιση το πρωΐ ό σουλτάνος έκρινε ότι όλα ήταν έτοιμα και έδωσε την διαταγή της επίθεσης.

«Ο ξαφνικός θόρυβος ήταν τρομακτικός. Σε όλη την έκταση της γραμμής των τειχών οι Τούρκοι όρμησαν στην επίθεση, βγάζοντας τις πολεμικές κραυγές τους, ενώ τους παρότρυναν τύμπανα, σάλπιγγες και φλογέρες. Τα χριστιανικά στρατεύματα περίμεναν σιωπηλά, όταν όμως οι φρουροί στους πύργους έδωσαν το σύνθημα του συναγερμού, οι εκκλησίες κοντά στα τείχη άρχισαν να κτυπούν τις καμπάνες τους, και η μία εκκλησία μετά την άλλη στην πόλη μετέδιδε τον ήχο του συναγερμού, μέχρις ότου σήμαινε κάθε καμπαναριό. Τρία μίλια πιο μακριά, στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας, οι πιστοί ήξεραν ότι η μάχη είχε αρχίσει. Κάθε άνδρας σε μάχιμη ηλικία επέστρεψε στη θέση του, και οι γυναίκες, μεταξύ τους και μοναχές, έσπευσαν στα τείχη για να βοηθήσουν στη μεταφορά λίθων και δοκαριών για την ενίσχυση των αμυντικών έργων, καθώς και κουβάδων με νερό για να φρεσκαριστούν οι υπερασπιστές.

Πρώτους έστειλε στη μάχη τους άτακτούς του, τους βαζιβουζούκους. Υπήρχαν πολλές χιλιάδες από αυτούς, τυχοδιώκτες από κάθε χώρα και φυλή, πολλοί Τούρκοι, αλλά πολύ περισσότεροι από χριστιανικές χώρες, Σλάβοι, Ούγγροι, Γερμανοί, Ιταλοί, ακόμη και Έλληνες, όλοι τους έτοιμοι να πολεμήσουν εναντίον των ομοθρήσκων τους Χριστιανών έναντι της αμοιβής που τους έδινε ο σουλτάνος και των λαφύρων που τους υποσχόταν.

Ο Τζουστινιάνι και όλοι οι Έλληνες και οι Ιταλοί ήταν εξοπλισμένοι με όλα τα μουσκέτα και τις βομβάρδες που μπορούσαν να βρεθούν στην πόλη. Ο ίδιος ο αυτοκράτορας έσπευσε να τους ενθαρρύνει. Μετά από περίπου δύο ώρες αγώνα ο Μωάμεθ διέταξε τους βαζιβουζούκους να αποσυρθούν.

Η δεύτερη επίθεση έγινε από τους Ανατολίτες και αποκρούστηκε και αυτή γενναία. Οι Χριστιανοί τους περικύκλωσαν, σφαγιάζοντας το μεγαλύτερο μέρος και απωθώντας τους υπόλοιπους πίσω στην τάφρο. Η ανάσχεση προκάλεσε σύγχυση στους Ανατολίτες. Η επίθεση ανακλήθηκε, και αποσύρθηκαν στις γραμμές τους

Κατά μήκος της Προποντίδας ο Χαμζά μπέης δυσκολευόταν να φέρει τα πλοία του κοντά στην ακτή. Τα λίγα αποβατικά αγήματα που κατόρθωσε να στείλει αποκρούστηκαν εύκολα από τους μοναχούς στους οποίους είχαν αναθέσει την άμυνα, ή από τον πρίγκιπα Ορχάν και τους οπαδούς του.

Τώρα είχε έλθει η ώρα να μπουν και οι επιλεγμένοι του σουλτάνου, οι γενίτσαροι, στη μάχη. Οι Χριστιανοί ήταν εξουθενωμένοι. Είχαν πολεμήσει για περισσότερες από τέσσερις ώρες με μόνο μερικές στιγμές ανάπαυσης, αλλά πολεμούσαν με απελπισία, γνωρίζοντας ότι εάν έκαναν πίσω, αυτό θα ήταν το τέλος. Πίσω τους στην πόλη οι καμπάνες των εκκλησιών σήμαιναν και πάλι, και στον ουρανό υψώθηκε ένα μεγάλο μουρμούρισμα προσευχών.

Τώρα ο αγώνας στο φράχτη γινόταν σώμα με σώμα. Επί περίπου μία ώρα οι γενίτσαροι δεν μπορούσαν να ανοίξουν δρόμο. Οι Χριστιανοί άρχισαν να πιστεύουν ότι η επίθεση εξασθενούσε κάπως. Αλλά η μοίρα ήταν εναντίον τους. Στη γωνία του τείχους των Βλαχερνών, υπήρχε, μισοκρυμμένη σε έναν πύργο, μια μικρή πύλη εξόδου γνωστή ως Κερκόπορτα
.» (2)

Για τον Πήαρς, ωστόσο η ανοιχτή Κερκόπορτα δεν ήταν το καθοριστικό γεγονός της Άλωσης.

«Ενώ η επίθεση εκ μέρους των γενίτσαρων είχε αποκρουστεί και η ορμή είχε αρχίσει να εξασθενεί, εκείνη τη στιγμή συνέβη ένα από εκείνα τα μοιραία ατυχήματα τα οποία μερικές φορές αποφασίζουν τα πεπρωμένα των λαών. Ο Ιωάννης Ιουστινιάνης τραυματίστηκε σοβαρά και εγκατέλειψε τη θέση του, παρά την παράκληση του αυτοκράτορα να παραμείνει και να μην προσπαθήσει να εισέλθει στην πόλη. Η αποχώρηση έδωσε την εντύπωση ότι η άμυνα έσπασε.

Ο Μπάρμπαρο γράφει ότι όταν ο Ιουστινιάνι αποχώρησε ακούστηκε η κραυγή «οι Τούρκοι μπήκαν μέσα» , ακούστηκε από εκείνον και «φευδόταν γιατι δεν είχαν μπεί ακόμα» Ο Λεονάρντο που ήταν και αυτός Γενοβέζος είναι ελάχιστα λιγότερος αυστηρός απεναντί του και αφορά τον τρόπο με τον οποίο εγκατέλειψε την μάχη. Ο τελευταίος δηλώνει ότι έπρεπε να παραμείνει ή να υποδείξει αντικαταστάτη του. Το ηθικό των στρατιωτών του κατέρρευσε με την αποχώρησή του
.» (3)

«Αλλά η διήγησις αυτή του Βαρβάρου είναι μυσερόν ψεύδος. Το δ αληθές είναι ότι τον ανδρείον εκείνον απεκόμισαν οι περί αυτόν εις το πλοίον χωρίς να δυνηθεί μηδέ λέξιν να προφέρη. Οτε δε το πλοίον αυτού κατέπλευσεν εις Χίον, ήτο πιθανώς ήδη νεκρός» (4)

«Ενόσω ο Κωνσταντίνος παρακαλούσε τον Τζουστινιάνι πληροφορήθηκε την είσοδο των Τούρκων μέσα από την Κερκόπορτα. Έσπευσε αμέσως εκεί, αλλά έφθασε πολύ αργά. Τότε έστρεψε το άλογό του και κάλπασε πίσω στην κοιλάδα του Λύκου και στα ανοίγματα στον φράχτη. Πέταξε από πάνω του τα αυτοκρατορικά του εμβλήματα και με το δον Φρανσίσκο και τον Ιωάννη Δαλμάτη στο πλευρό του ακολούθησε τον Θεόφιλο. Δεν τον ξαναείδαν πια» (3)

Ο Μεχμέτ ο Β μπήκε στην πόλη με την Ανατολή του ηλίου.

Η τριήμερη λεηλασία μόλις είχε αρχίσει.

«Σ αυτή τη πόλη την μεθυσμένη από το αίμα και την λεηλασία, η ανθρώπινη ζωή είχε γίνει τόσο φτηνή και τόσο ασήμαντη όσο δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ. Οι Τούρκοι άρχισαν να σκοτώνονται μεταξύ τους, φιλονικώντας για την λεία τους και αρπάζοντας ο ένας από τον άλλο τις γυναίκες που τους είχαν ανάψει τον πόθο. Οι αμόρφωτοι δερβίσηδες μέσα στη θρησκευτική τους μανίας ακρωτηρίαζαν με μανία τους Έλληνες που είχαν αιχμαλωτίσει κάποιοι άλλοι, επειδή αρνιόνταν να αναγνωρίσουν τον Προφήτη.

Μια καινούργια μέρα ξημερώνει πάλι. Ο ήλιος του Θεού δεν θα πάψει να ανατέλλει. Ο ουρανός λάμπει γαλάζιος. Ζεστές και σπλαχνικές οι αχτίδες του ήλιου χαϊδεύουν και τους κακούς και τους καλούς.

Χαίρομαι που η αγαπημένη μου πέθανε και δεν χρειάστηκε να ζήσει αυτή τη μέρα
.» (1)

(1) Μίκα Βαλτάρι Ιωάννης Άγγελος
(2) ) Στήβεν Ράνσιμαν Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης
(3) ) Εντουϊν Πήαρς, η Καταστροφή της Ελληνικής Αυτοκρατορίας
(4) Gustave Schlumberger, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και η Άλωσις της Κωνσταντινουπόλεως υπό των Τούρκων



Sunday, 28 May 2017

(29) 28 Μαΐου 1453



Το απόγευμα της 28ης Μαΐου ήταν ήσυχο, και στα δύο στρατόπεδα.

Η ψυχή των υπερασπιστών είχε πλημυρίσει με ταπεινότητα και αγάπη, είχαν ξεχαστεί τα μίση που έτρεφαν οι ανθενωτικοί προς τους ενωτικούς και αντιστρόφως. Για πρώτη φορά προσήλθαν στην Μεγάλη Εκκλησία όλοι μαζί να προσευχηθούν και να πάρουν αντίδωρο οι μεν από το χέρι των δε. Η λειτουργία αυτή ήταν η τελευταία που τελέστηκε στην Μεγάλη Εκκλησία. Σχεδόν κανένας πολίτης, εκτός από τους στρατιώτες στα τείχη, δεν έμεινε μακριά από αυτήν την απελπισμένη λειτουργία ικεσίας.

Αυτή η νύχτα είναι η νύχτα των Ελλήνων. Κοίταζα τα μαύρα τους μάτια γεμάτα από την μελαγχολία αιώνων και την ανείπωτη θλίψη τους που καθρεπτίζεται στα σκυμμένα τους πρόσωπα. Μέσα στην νύχτα οι καμπάνες και τα σήμαντρα σημαίνουν τον θάνατο της τελευταίας Ρώμης. (1)

Αντίθετα, οι ψυχές των πολιορκητών είχαν γεμίσει προσδοκία για λεηλασία και σφαγές.

Ο Μεχμέτ, πριν απευθυνθεί στα στίφη του πολύ περίεργου στρατού του, ο οποίος απαριθμούσε μεταξύ άλλων και 30.000 χριστιανούς, (δηλαδή 23.000 παραπάνω από τους υπερασπιστές της Χριστιανοσύνης και της Βασιλεύουσας) πέρασε από την Γενοβέζικη συνοικία του Πέραν για να τους προειδοποιήσει ότι αν προσέφεραν οποιαδήποτε βοήθεια στους Έλληνες θα τους τιμωρούσε αμέσως.

Κατόπιν, συγκάλεσε τους στρατηγούς,  τους πασσάδες και τούς βεζύρηδες και τους απηύθυνε τον παρακάτω λόγο, όπως μας τον έχει μεταφέρει ο αυτόπτης μάρτυρας Κριτόβουλος:

Σας προσφέρω σήμερα μια μεγάλη και πολυάριθμη πόλη, την πρωτεύουσα των αρχαίων Ρωμαίων που έχει καταστεί το κέντρο του κόσμου. Σας την προσφέρω να την λεηλατήσετε, να αρπάξετε τους αμύθητους θησαυρούς της, τους άνδρες, τις γυναίκες, τα αγόρια της και ότι την κοσμεί. (2)

Την ώρα που ο σουλτάνος μιλούσε με πάθος και με το όραμα της λεηλασίας, της σφαγής και της επικείμενης δόξας του να καθρεπτίζεται στα κρύα μάτια του, ο ήλιος έγειρε στην δύση του.

Ο Μεγάλος Βασιλιάς, ο τελευταίος Έλληνας, όπως τον ονόμασε ο Ελύτης, έχει μια άλλη πορεία και έναν άλλον λόγο.

Ο Κωνσταντίνος είπε στους ακροατές του ότι επρόκειτο να αρχίσει η μεγάλη επίθεση. Στους Έλληνες υπηκόους του είπε ότι ένας άνδρας έπρεπε να είναι πάντοτε έτοιμος να πεθάνει είτε για την πίστη, είτε για την πατρίδα, είτε για τον ηγεμόνα, είτε για τους συγγενείς και φίλους.
Τώρα ο λαός του έπρεπε να είναι προετοιμασμένος να πεθάνει και για τους τέσσερεις λόγους.

Μίλησε για την δόξα και τις υψηλές παραδόσεις της μεγάλης αυτοκρατορικής πόλης . Μίλησε για τη δολιότητα του άπιστου σουλτάνου που είχε προκαλέσει έναν πόλεμο προκειμένου να καταστρέψει την αληθινή πίστη και να βάλει τον ψεύτικο προφήτη του στην θέση του Χριστού .

Τους παρότρυνε να θυμούνται ότι ήταν απόγονοι των ηρώων της αρχαίας Ελλάδας και Ρώμης, και να είναι αντάξιοι των προγόνων τους.

Από την πλευρά του , είπε, ήταν έτοιμος να πεθάνει για την πίστη του και το λαό του.

Στην συνέχεια γύρισε προς τους Ιταλούς, ευχαριστώντας τους για τις μεγάλες υπηρεσίες και αναφέροντας την εμπιστοσύνη του απέναντί τους για τον επικείμενο αγώνα. Τους παρακάλεσε όλους Έλληνες και Ιταλούς να μην φοβηθούν τους τεράστιους αριθμούς του εχθρού. Να είναι γενναίοι και σταθεροί. Με την βοήθεια του Θεού θα έβγαιναν νικητές. 'Όλοι όσοι ήταν παρόντες σηκώθηκαν για να διαβεβαιώσουν τον αυτοκράτορα ότι ήταν έτοιμοι να θυσιάσουν τις ζωές τους και τα σπίτια τους γι αυτόν. Εκείνος στην συνέχεια περπάτησε αργά γύρω στην αίθουσα, ζητώντας από τον καθένα τους να τον συγχωρήσει εάν ποτέ τον είχε προσβάλει. Ακολούθησαν το παράδειγμα του, όπως κάνουν άνδρες που περιμένουν να πεθάνουν.
(3)

Ο Αυτοκράτορας έφυγε έφιππος από την Αγία Σοφία στο ανάκτορο των Βλαχερνών. Ο Φραντζής ο οποίος τον συνόδευε ρωτάει «ποιος θα μπορούσε να παραμείνει ασυγκίνητος όταν ο αυτοκράτορας στην διάρκεια της σύντομης παραμονής του στα ανάκτορα ζήτησε συγνώμη από όλους τους παρόντες. Ακόμα και αν ήταν φτιαγμένος από ξύλο ή πέτρα, θα δάκρυζε αυτή την στιγμή.»

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 28ης προς την 29η ο αυτοκράτορας, συνοδευόμενος από τον Φραντζή, αναχώρησε έφιππος από τα ανάκτορα των Βλαχερνών, προκειμένου να επιθεωρήσει αν όλα ήταν στη θέση τους.
Ήταν πιθανόν μία ή δύο το πρωί όταν ο Φραντζής και ο Αυτοκράτορας χώρισαν και κατά πάσα πιθανότητα δεν ξανασυναντήθηκαν.
(2)


(1) Μίκα Βαλτάρι Ιωάννης Άγγελος

(2) Εντουϊν Πήαρς, η Καταστροφή της Ελληνικής Αυτοκρατορίας

(3) Στήβεν Ράνσιμαν Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης.


Saturday, 27 May 2017

(28) 27 Μαΐου 1453

 
Εκείνη την ημέρα, την 27η Μαΐου, ο σουλτάνος διέτρεξε έφιππος όλο το στράτευμα του, για να ανακοινώσει ότι η μεγάλη επίθεση θα πραγματοποιούνταν πολύ σύντομα. Τον ακολουθούσαν οι κήρυκες του, σταματώντας εδώ και κει για να διακηρύξουν ότι, όπως επέβαλαν τα έθιμα του Ισλάμ, θα παραχωρούνταν στους στρατιώτες της πίστης τρεις ημέρες στην διάρκεια των οποίων θα μπορούσαν να λεηλατήσουν την πόλη ελεύθερα.

Μέσα από τα τείχη της πόλης οι άνθρωποι μπορούσαν να ακούν τα στίφη των Μωαμεθανών να κραυγάζουμε με αγαλίαση: "Ενας είναι ο Θεός, ένας είναι ο θεός και ο Μωάμεθ ο προφήτης του"


---------------------------------------------------------------------------------------
Στηβεν Ράνσιμαν Η αλωση της Κωνσταντινούπολης, σελ 193

(27) 25 και 26 Μαΐου 1453


Μεταξύ των Χριστιανών οι ελπίδες έσβηναν, αλλά και στο τούρκικο στρατόπεδα υπήρχε απαισιοδοξία και μια γενική αίσθηση απογοήτευσης. Η πολιορκία είχε κρατήσει 7 βδομάδες, αλλά παρά ταύτα ο τεράστιος τουρκικός στρατός με τις υπέροχες πολεμικές μηχανές του είχε κατορθώσει ελάχιστα. Οι υπερασπιστές μπορεί να ήταν καταβεβλημένοι και να είχαν ελλείψεις ανδρών και υλικού, ενώ τα τείχη της πόλης είχαν υποστεί σοβαρές ζημιές, α...λλά μέχρι τώρα δεν είχε περάσει κανένας Τούρκος μέσα. Υπήρχε ακόμα ο κίνδυνος άφιξης βοήθειας από την θάλασσα, και πάντα υπήρχε η πιθανότητα οι Ούγγροι να διασχίσουν τον Δούναβη.
Στην Αυλή του σουλτάνου ο γερο βεζίρης Χαλήλ και οι φίλοι του εξακολουθούσαν να κατακρίνουν όλη την επιχείρηση. Αντίθετως ο  Ζουγανός πασάς που αντιπαθούσε τον βεζίρη τάχτηκε υπέρ μιας γενικής επίθεσης, καθώς πίστευε ότι ο χριστιανικός κόσμος είναι διασπασμένος και δεν υπήρχε καμία περίπτωση να φτάσει βοήθεια.
Ο σουλτάνος, προκειμένου να αποφύγει τις συγκρούσεις στο ίδιο του το περιβάλλον, έστειλε τον Ισμαήλ, έναν νεαρό ευγενή, γυιό ενός αρνησίθρησκου Έλληνα που βρέθηκε στο στρατόπεδό του, να κάνει τις τελευταίες διαπραγματεύσεις με τους Έλληνες. Ο Ισμαήλ μπήκε στην πόλη και έφερε στον σουλτάνο έναν διαπραγματευτή. Το όνομα του άνδρα δεν καταγράφηκε, γνωρίζουμε μόνο ότι ήταν άτομο χωρίς αξίωμα, καθόσον η συμπεριφορά του σουλτάνου ήταν αβέβαιη.
Ο σουλτάνος τον δέχτηκε με ευγένεια και τον έστειλε πίσω με το μήνυμα ότι η πολιορκία θα λυνόταν αν ο αυτοκράτωρ κατέβαλε 100.000 χρυσά νομίσματα ετησίως, ποσόν που ήξερε ότι ήταν αδύνατον να καταβληθεί.
Ο Μεγάλος Βασιλιάς απάντησε ότι θα παραδώσει όλα όσα του ανήκουν, εκτός από την πόλη.
Ο σουλτάνος απάντησε ότι η μόνη επιλογή που απέμενε στους Έλληνες βρισκόταν μεταξύ της παράδοσης της πόλης, του θανάτου από το σπαθί ή του προσηλυτισμού στο Ισλάμ.
Αυτές οι απατηλές διαπραγματεύσεις πιθανόν πραγματοποιήθηκαν την Παρασκευή, 25 Μαΐου.
Το Σάββατο ο Μωάμεθ συγκάλεσε τον μυστικοσύμβουλό του Χαλίλ, ο οποίος ύψωσε το ανάστημά του στηριζόμενος στην ιστορία των μακρών και διακεκριμένων δημοσίων υπηρεσιών του και απαίτησε να εγκαταλειφτεί η πολιορκία, καθώς μέχρι τώρα αχούν υποστεί μερικές ταπεινωτικές αποτυχίες.


Ωστόσο, πέρασε η αντίθετη άποψη, αυτή δηλαδή της γενικής επίθεσης, την οποίαν ο σουλτάνος ετοίμασε για τα ξημερώματα της Τρίτης.
Από εκείνη τη στιγμή ο Χαλήλ γνώριζε ότι οι μέρες του είναι μετρημένες.
Σε όλη τη διάρκεια της Παρασκευής και του Σαββάτου ο βομβαρδισμός ήταν εντονότερος παρά ποτέ. Αλλά οι ζημιές που προκλήθηκαν επισκευάστηκαν και πάλι γρήγορα. Το Σάββατο το απόγευμα ο φράκτης ήταν το ίδιο γερός όσο πριν.
---------------------------------------------------------------------------------------
Στηβεν Ράνσιμαν Η αλωση της Κωνσταντινούπολης, σελ 189-193

(26) 24 Μαΐου 1453



Είμαστε η πύλη της Δύσης, το τελευταίο της φυλάκιο πρό της Ανατολής. Μόλις γκρεμιστούν τα τείχη της, τείχη θα γίνουν τα ζωντανά μας σώματα.
Όχι είμαστε το τελευταίο φρούριο του παρελθόντος, του παρελθόντος που διάβηκε ανεπιστρεπτί. Το τελευταίο οχυρό της πρώτης χριστιανικής κοινότητας. Το τελευταίο καταφύγιο του ελληνικού πολιτισμού του Πλάτωνα του αιώνιου και του άφθαρτου.
Τα σήμαντρα των μοναστηριών χτυπούν αδιάκοπα. Το ίδιο κ...ακές θα αποδεχτούν Ανατολή και Δύση. Η λατινική κυριαρχία, όπως η τουρκική, θα είναι η κυριαρχία του θανάτου και της υποταγής.
Εσύ διαβάτη, που θα περάσεις κάποτε από τα ερείπια αυτού του τείχους, να ξέρεις πώς μέσα από τα κίτρινα λουλούδια και την σκόνη αυτού του τείχους, σε κοιτάζουν βαθιά και λυπημένα τα μάτια των τελευταίων ελλήνων

-----------------------------------------
Ιωάννης Αγγελος, Μίκα Βαλτάρι, σελ 410, 411

Thursday, 25 May 2017

(25) 24 Μαϊου 1453


Όταν έγινε γνωστό ότι η πόλη δεν είχε να περιμένει καμία βοήθεια από πουθενά, οι σύμβουλοι του αυτοκράτορα τον συμβούλεψαν να μην γίνει γνωστό στον κόσμο.
Ο αυτοκράτορας αρνήθηκε κατηγορηματική και είπε. «Δεν μπορούμε να κρύβουμε την αλήθεια από τον λαό. Γιατί μόλις ανακαλυφθεί η αλήθεια όλα θα χειροτερέψουν. Δεν θέλω να λέω ψέματα στον λαό μου. Θέλω να πεθάνω μαζί του».
Αλλά το πιο σπουδαίο γεγονός της ημέρας δηλώνει πως και ο σουλτάνος βρίσκεται σε δίλλημα. Μέχρι τώρα κάθε προσπάθειά του έχει αποτύχει. Η καταστροφή του μεγάλου πύργου θεωρήθηκε κακός οιωνός στο τουρκικό στρατόπεδο. Ο σουλτάνος είχε εκτελέσει όλους τους λαγουμιτζήδες που αρνήθηκαν να ξαναδουλέψουν.
Το απόγευμα μια λαμπρή ακολουθία ιππέων πλησίασε τα τείχη κοντά στην πύλη του Αγίου Ρωμανού. Οι Τούρκοι ζητούσαν ακρόαση από τον αυτοκράτορα.
Ο Ιουστινιάνης μοίρασε βιαστικά στους άνδρες τρόφιμα και το τελευταίο κρασί που είχε απομείνει και, πηγαίνοντας από τον έναν στον άλλον τους φοβέρισε με τη γροθιά του και τους πρόσταξε: «Γελάτε γελάτε, αλλιώς θα σας στρίψω το λαρύγγι».

Ο σουλτάνος ζήτησε παράδοση της πόλης και έδωσε υπόσχεση ότι θα σεβαστεί τους κατοίκους της. Αλλιώς θα τους σφάξει όλους.
Ο αυτοκράτορας δέχτηκε μόνος του τους απεσταλμένους του σουλτάνου, παρά τις επιφυλάξεις των συμβούλων του. Η απάντησή του ήταν άμεση και γενναία,
- «Οι όροι σου είναι ταπεινωτικοί και άδικοι. Ακόμα κι αν μπορούσα δεν θα ταίριαζε στο αξίωμά μου να δεχτώ. Μα έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ γιατί η παράδοση της πόλης δεν είναι στο χέρι μου, ούτε στο χέρι κάποιου άλλου από τους παρόντες. Είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε και θυσιάζουμε χωρίς παράπονο τη ζωή μας.

-----------------------------------------
Ιωάννης Αγγελος, Μίκα Βαλτάρι, σελ 408, 409

(24) 24 Μαΐου 1453

Τώρα για μια ακόμα φορά, οι υπουργοί του αυτοκράτορα πήγαν σ εκείνον για να τον ικετεύσουν να φύγει ενόσω ήταν ακόμη δυνατό, και να οργανώσει την άμυνα της Χριστιανοσύνης από κάποιο ασφαλέστερο σημείο, όπου ίσως θα εύρισκε υποστήριξη. Ήταν τόσο καταβεβλημένος, ώστε ενώ του μιλούσαν λιποθύμησε. Όταν συνήλθε τους είπε άλλη μια φορά ότι δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τον λαό του. Θα πέθαινε μαζί του.
Ο μήνας Μάϊος πλησίαζε στο τέλος του, και από τους κήπους και τους φράχτες τα τριαντάφυλλα άνθιζαν. Αλλά το φεγγάρι χανόταν και οι άνδρες και οι γυναίκες του Βυζαντίου, της αρχαίας πόλης σύμβολο της οποίας ήταν το φεγγάρι, προετοιμάζονταν να αντιμετωπίσουν την κρίση που όλοι γνώριζαν ότι βρισκόταν επάνω τους.

------------------------------------------------------------------------------
Στήβεν Ράνσιμαν, η άλωση της Κωνσταντινούπολης, σελ 188

Γυναίκες εκθαμβωτικής ομορφιάς

Εποχές που οι γυναίκες δεν κυκλοφορούσαν sans culottes

 

(23) 24 Μαΐου 1453


Καθώς οι μέρες της Μεγάλης Απώλειας πλησιάζουν, οι κάτοικοι διαισθάνονται τα μελλούμενα σε τόση δύναμη ώστε τα φυσικά φαινόμενα να παίρνουν υπερφυσικές διαστάσεις όχι μόνο για τους καθημερινούς ανθρώπους, αλλά και για τους αυτόπτες μάρτυρες  ιστορικούς της Άλωσης, οι οποίοι και τα κατέγραψαν.

Στις 24 Μαΐου θα ήταν πανσέληνος, και καθώς το φεγγάρι θα λιγόστευε θα έρχονταν η καταστροφή. Την νύχτα της πανσελήνου υπήρχε μια έκλειψη και τρείς ώρες σκοτάδι. Την επόμενη, όταν όλοι  οι κάτοικοι γνώριζαν το μήνυμα της απελπισίας  που έφερε το μπριγκαντίνι, και όταν η έκλειψη είχε χαμηλώσει το ηθικό τους, έγινε μια τελευταία έκκληση στην Θεομήτορα. Η πιο ιερή εικόνα μεταφέρθηκε επάνω στους ώμους των πιστών γύρω από τους δρόμους της πόλης και όλοι όσοι ήταν διαθέσιμοι από τα τείχη έλαβαν μέρος στην λιτανεία. Καθώς προχωρούσαν αργά και με επισημότητα η εικόνα ξαφνικά γλίστρησε από το βάθρο πάνω στο οποίο μεταφέρονταν. Όταν οι άνθρωποι έτρεξαν να την σηκώσουν τους φάνηκε σαν να ήταν φτιαγμένη από μολύβι. Μόνο με πολύ κόπο κατάφεραν να την ξαναβάλουν στη θέση τους. Έπειτα καθώς η λιτανεία εξελισσόταν ξέσπασε στην πόλη μια νεροποντή. Ήταν σχεδόν αδύνατο να αντιμετωπίσουν το χαλάζι και η βροχή έπεφτε τόσο καταρρακτώδης , ώστε ολόκληροι δρόμοι πλημύρισαν και παρασύρθηκαν ακόμα και παιδιά. Η Λιτανεία έπρεπε να εγκαταλειφτεί. Την επόμενη , σαν να μην ήταν αρκετοί τέτοιοι οιωνοί, ολόκληρη η πόλη σκεπάστηκε από πυκνή ομίχλη,  φαινόμενο άγνωστο σ αυτές τις περιοχές τον μήνα Μάϊο. Η Θεία Παρουσία καλυπτόταν με σύννεφα για να αποκρύψει την αποχώρησή της από την πόλη. Εκείνη την νύχτα, όταν διαλύθηκε η ομίχλη, παρατηρήθηκε ένα περίεργο φως που έπαιζε γύρω από τον τρούλο της Μεγάλης εκκλησίας της Αγίας Σοφίας. Το είδαν και στο τουρκικό στρατόπεδο και οι Τούρκοι θορυβήθηκαν. Ο ίδιος ο σουλτάνος χρειάστηκε να  καθησυχαστεί από  τους σοφούς του, οι οποίοι ερμήνευσαν το σημάδι ότι έδειχνε πως το φως της πραγματικής πίστης θα φώτιζε σύντομα το ιερό κτίριο. Για τους Έλληνες και τους Ιταλούς συμμάχους τους δεν υπήρχε καμία παρόμοια ανακουφιστική ερμηνεία.
Από τα τείχη είδαν φώτα να λαμπυρίζουν σε απόσταση στην ύπαιθρο, πολύ πίσω από το τουρκικό στρατόπεδο. Τα περίεργα αυτά φώτα δεν ερμηνεύτηκαν ποτέ.
--------------------------------------------------------------------------------

Στήβεν Ράνσιμαν, η άλωση της Κωνσταντινούπολης, σελ 186 - 187

Tuesday, 23 May 2017

(22) 21, 22 και 23 Μαΐου 1453


Οι πολιορκητές επιτίθενται με όλα τα μέσα που διαθέτουν, από θαλάσσης, από ξηράς και υπογείως.
Στην πόλη , γυναίκες και παιδία και γέροντες και ιερείς, όπως μας πληροφορεί ο Μπάρμαρο έχουν δραστηριοποιηθεί με όσες δυνάμεις έχουν. Όπου γκρεμίζονται τα τείχη, τα ξαναχτίζουν. Κοιμούνται για λίγο επάνω στις επάλξεις και όποιος δεν μπορεί να πολεμήσει κουβαλά φαγητό για αυτούς που πολεμούν. Η ξεκούραση έχει γίνει πολυτέλεια και ο ύπνος έχει μειωθε...ί στο ελάχιστο. Πολλοί πολεμούν χωρίς ασπίδες περιμένοντας ένα βόλι από τον εχθρό για να ξεκουράσουν το βασανισμένο τους κορμί.
Ωστόσο, αντέχουν, σαν μια υπερφυσική δύναμη να τους στηρίζει.
Τη δε 21 Μαΐου, δύο ώρας προ της ημέρας επεχειρήθη η νέα και τελευταία επίθεση του τουρκικού στόλου . Την δε μεσημβρίαν της αυτής εκείνης ημέρας ανεκαλύφθη εν τη αυτή περιοχή της
Καλιγαρίας νέα υπόνομος, ην οι Τούρκοι είχον ήδη κατορθώσει να ορύξωσι κάτωθεν των θεμελίων του τείχους μέχρι του εσωτερικού της πόλεως. Αλλά και αυτήν την φοράν ενίκησαν οι Ελληνες. Ο δε βομβαρδισμός υπήρξε σφοδρός την ημέραν εκείνη. Πύργος τις του τείχους κατηδαφίσθη πλήρως, άλλος δε ετρώθη δεινώς. Οι πολιορκούμενοι επισκεύασαν παρευθύς τα ζημίας ταύτας.
Την δ' υστεραίαν 22 Μαΐου, επανελήφθησαν φευ όμοια επεισόδια, της θλιβεράς εκείνης αλληλουχίας των δεινών.

Ανακαλύφθηκαν δύο νέοι υπόνομοι. Ο ένας ανακαλύφθηκε από τους Έλληνες, οι οποίοι έβαλαν φωτιά και έκαψαν τους υπονομευτές ο δε άλλος κατέρρευσε αφ εαυτού.
Την 23η Μαϊου, τα νέα ήταν πιο θλιβερά από ποτέ. Ο απεσταλμένος του αυτοκράτορα, στο Αιγαίο προκειμένου να διαπιστώσει αν έρχονταν βοήθεια προς την πόλη, επέστρεψε για να δώσει αρνητικές ειδήσεις.
Οι Έλληνες και οι εναπομείναντες Λατίνοι έπρεπε να πιουν τον πικρό ποτήρι μονάχοι τους! Βοήθεια δεν θα έρχονταν από πουθενά. Οι Ούγγροι, χριστιανοί, είχαν επισκεφτεί τον σουλτάνο για να του δώσουν τα διαπιστευτήρια τους. Μάλιστα λέγεται ότι είχαν υποδείξει στον σουλτάνο πώς θα έπρεπε να τοποθετήσει τα κανόνα του, προκειμένου να έχουν μεγαλύτερη αποδοτικότατα στο καταστροφικό τους έργο.
Την αυτήν δ εκείνην ημέραν παρετηρήθη φοβερόν ουράνιον φαινόμενον, έκλειψις σελήνης, ήν ο Βάρβαρος περιγράφει λεπτομερώς δια του ιδιαζόντος εις αυτόν απλοϊκού ύφους και ήτις ενέπλησε τρόμου τους πολιορκουμένους, πρωτοστατούντος του αυτοκράτορος. «Το σημείον εκείνο εδήλωσε εις τον Κωνσταντίνον, τον άξιον αυτοκράτορα της Κωνσταντινουπόλεως, ότι η εξαίρετος αυτού αυτοκρατορία προσήγγιζε προς το τέλος αυτής, καθ ά και πράγματι συνέβη.
Στις 23 Μαϊου ανεκαλύφθηκε κι άλλη υπόνομος πάλι εις την Καλιγαρία. Οι πολιορκούμενοι έβγαλαν τους Τούρκους από τα λαγούμια, τους πήραν το κεφάλι και πέταξαν τα σώματα πέρα από τα τείχη.
Ο σουλτάνος άφριζε από το κακό του.
--------------------------------------------------------------------------
Τα πλάγια από το βιβλίο:
Gustave Schlumberger,
Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και η Άλωσις της Κωνσταντινουπόλεως υπό των Τούρκων 1453, Μετάφραση Σπυρίδων Π. Λάμπρου
σελ. 249 250

 

Sunday, 21 May 2017

(21) 16 Μαϊου 1453

Για μένα η άλωση της πόλης είναι ένα από τα ιστορικά γεγονότα με την μεγαλύτερη σπουδαιότητα παγκοσμίως.

Και αυτό δεν έχει να κάνει απλώς και μόνο με την δική μου μεγάλη αγάπη για την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, την οποία θεωρώ επάξια συνέχεια της κλασικής Ελλάδας, (για την αξία της οποίας λίγοι θα βρεθούν να διαφωνήσουν) αλλά με την στροφή που πήρε ο κόσμος μετά από εκείνη την αποφράδα ημέρα.

Θα αναφερθώ μόνο στο κλείσιμο του δρόμου του μεταξιού,  την αναγκαιότητα της εξεύρεσης άλλου και την λόγω αυτού ανακάλυψη του υπόλοιπου πλανήτη γη.
Για την λαμπρή ιστορία της Δύσης κατά την συνάντηση των δυο κόσμων, θα μπορούσαμε να μιλάμε αιώνες και να μην σταματάμε να φρίττουμε!
Ας είναι, όμως. Σήμερα θα ήθελα να αντιγράψω μερικές αράδες από το μοναδικό βιβλίο του Μίκα Βαλτάρι, «Ιωάννης Άγγελος» που αν και Φιλανδός έχει καταφέρει να εισχωρήσει και στις ψυχές των ελάχιστων υπερασπιστών της Μεγάλης Πόλης, αλλά και στην σπουδαιότητα της κληρονομιάς της.
Οι χώρες της Δύσης μας έχουν εγκαταλείψει. Έχουμε άλλη γλώσσα, άλλη αλφάβητο, άλλη θρησκεία άλλη φιλοσοφία. Μας χωρίζει ζήλια, μίσος, δυσπιστία αιώνων. Φτωχή, φαγωμένη από τα σκουλίκια, περιορισμένη μόνο μέσα στα τείχη της, η Νέα Ρώμη, που κάποτε κυβερνούσε τον κόσμο, είναι πια ο φτωχός συγγενής και πρέπει να υποταχτεί χωρίς όρους. Ποτέ. Ποτέ. Καλύτερα να φύγουμε από αυτόν τον μάταιο κόσμο κι όταν κτυπήσουν τα τύμπανα του θανάτου ν αγγίξουμε με τα θνητά μας χέρια την αιωνιότητα. Χίλια χρόνια ιστορία έχει πίσω της η αυτοκρατορική πορφύρα. Οι βασιλείς και οι αυτοκράτορες της Ευρώπης είναι βάρβαροι και άξιοι περιφρόνησης, αν συγκριθούν μαζί μας. Πίσω μας έχουμε την πρώτη χριστιανική κοινότητα και πριν από αυτούς τους Αλεξανδρινούς σοφούς. Και πριν από αυτούς τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα.
Πιο εντυπωσιακή είναι η οργή του Αυτοκράτορα όταν ο Αυστριακός (Γερμανός) μηχανικός Γκράντ ζητάει από τον ίδιο την άδεια να επισκεφθεί την βιβλιοθήκη της Πόλης και να διαβάσει συγγράμματα του Πυθαγόρα και του Αρχιμήδη.
Γκράντ: Ξέρω πως υπάρχουν συγγράμματα του Αρχιμήδη και του Πυθαγόρα, αλλά ο βιβλιοθηκάριος τα φυλάει σαν άγριος σκύλος.
Αυτοκράτορας: Ο βιβλιοθηκάριος κάνει απλώς το καθήκον του. Η θέση του είναι κληρονομική και οι υποχρεώσεις του τόσο αυστηρά καθορισμένες που ούτε εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Αυτή την δύσκολη στιγμή για την πόλη μας, προσβάλεις τον Θεό θέλοντας να βγάλεις στην επιφάνεια τα συγγράμματα των ειδωλολατρικών φιλοσόφων.
Γκράντ: Αν μόνο ο Ένας μπορεί να μας σώσει τότε δεν υπάρχει λόγος να σπαταλώ τις εφευρέσεις μου και τους υπολογισμούς μου για να διώξω τους Τούρκους από την πόλη σου
Αυτοκράτορας: Η ελληνική φιλοσοφία είναι αιώνια κληρονομιά μας και δεν δανείζουμε τα συγγράμματά μας στους βάρβαρους για να τα νοθέψουν.
Ο Ιουστινιάνης ξερόβηξε και ο βάϊλος γούρλωσε τα μάτια του προσβεβλημένος. Ο αυτοκράτορας προσπάθησε να δώσει εξηγήσεις πως με την λέξη βάρβαρος δεν εννοούσε τους Λατίνους, αλλά ο Γκράντ ήταν Γερμανός, άρα βάρβαρος εκ γενετής.

Friday, 19 May 2017

(20) 19 Μαΐου 1453

Στις επόμενες ημέρες οι υπερασπιστές κατέστρεψαν περί τα 14 λαγούμια. Ο σουλτάνος κατάλαβε ότι δεν θα κατάφερνε τίποτα και εγκατέλειψε την προσπάθεια.

Παράλληλα έχτιζε μεγάλου ξύλινους πύργους και προσπαθούσε να υπερπηδήσει από εκεί τα τείχη.

Μα και αυτούς τους Πύργους οι λίγοι πολιορκούμενοι τους έκαιγαν.
Η περιγραφή του Μίκα Βαλτάρι σε παρασύρει στην τρέλα της φωτιάς και σε βουλιάζει στην απέραντη απελπισία εκείνων των ημερών.

Είναι φαίνεται γραφτό μου να πιω ως την τελευταία σταγόνα το ποτήρι της καταστροφής και του θανάτου. Χτες το βράδυ δεν κατόρθωσα να πεθάνω
Οι επαγγελματίες στρατιώτες μου λένε φθονερά «Είσαι τυχερός Ιωάννη Άγγελε».
Αυτό δεν είναι τύχη. Τώρα ξέρω, με μεγαλύτερη οδύνη από πριν, ότι κανένας δεν πεθαίνει πριν την ώρα του
Κι ας λυσσομανά αυτές τις μέρες τόσο άσκοπα ο θάνατος στα τείχη της πόλης.
Κάθε σφαίρα ακολουθεί, όπως η αστραπή την τροχιά που της έχει χαράξει ο Θεός.
Χτες την νύχτα κάψαμε τον ξύλινο πύργο των Τούρκων. Πολλοί θεωρούν πως αυτό είναι ακόμα μεγαλύτερο θαύμα κι από την ανέγερσή του μέσα σε μία μόνο νύχτα.
Τις πιο σκοτεινές ώρες της νύχτας, βρισκόμουν ξαπλωμένος στη βάση του Πύργου, ντυμένος με τούρκικη στολή. Άκουσα το σύνθημά τους. Δυο ώρες πριν τα ξημερώματα εισβάλαμε στον Πύργο, σπάσαμε τις πόρτες και πετάξαμε μέσα μερικά πήλινα δοχεία γεμάτα μπαρούτι. Αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να του βάζαμε φωτιά. Τα μαλλιά μου και τα φρύδια μου κάηκαν. Τα χέρια μου γέμισαν φουσκάλες. Από όσους μπήκαμε στον Πύργο, ήμουν ο μοναδικός που επέζησε.
Από τους Τούρκους στρατιώτες που ήσαν μέσα, μερικοί μόνο κατάφεραν να ξεφύγουν. Το πρωί ο σουλτάνος έδωσε εντολή να τους εκτελέσουν και να καρφώσουν τα κεφάλια τους πάνω σε πασσάλους.



Μίκα Βαλτάρι, Ιωάννης Αγγελος σελ.400

Wednesday, 17 May 2017

(19) 17 Μαϊου 1453


Ο Μεχμέτ, με την βοήθεια Σέρβων Χριστιανών προσπάθησε να εισέλθει στην Πόλη υπογείως. Ένας Γερμανός, ο Γκράντ το ανακάλυψε και ακύρωσε αυτή την προσπάθεια των Τούρκων.
Διαβάστε τις σχετικές περιγραφές από τους ιστορικούς και μυθιστοριογράφους της Πολιορκίας:

Τα αστέρια έλαμπαν ακόμα στον ουρανό σαν ασημένιες καρφίτσες. Η νύχτα αυτές τις τελευταίες ώρες πριν τα ξημερώματα ήταν ήσυχη και παγερή σαν τον θάνατο.
Κοντά στην Καλιγαρία Πύλη σταμάτησα ν’ αφουγκραστώ. Δεν ήταν μόνο οι χτύποι της καρδιάς μου, άκουγα θόρυβο κάτω από τα πόδια μου. Έπειτα είδα τον Γκράντ, τον Γερμανό, να ‘ρχεται προς το μέρος μου κρατώντας έναν δαυλό. Εκεί κοντά υπήρχαν βαρέλια γεμάτα νερό κι αυτός πήγαινε από το ένα στο άλλο, σταματούσε και τα παρατηρούσε. Στην αρχή νόμιζα ότι είχε χάσει τα λογικά του, ή πως έκανε μαγικά.
Με χαιρέτησε στο όνομα του Χριστού,   φώτισε με τον δαυλό του την επιφάνεια του νερού μέσα στο βαρέλι και με προέτρεψε να κοιτάξω κι εγώ. Κάθε τόσο η επιφάνεια του νερού έτρεμε σχηματίζοντας κύκλους, μολονότι η νύχτα ήταν ήσυχη και δεν χτυπούσε ούτε ένα κανόνι.
«Η γη τρέμει» είπα,  «Μήπως τρέμει ακόμα και η γη από θανάσιμο τρόμο;»
«Δεν καταλαβαίνεις τι είναι αυτό που βλέπεις Ιωάννη Άγγελε, έτσι; Οι Τούρκοι δουλεύουν κάτω από τα πόδια μας.»
«Μα πως γίνεται!» φώναξα. Την ίδια στιγμή όμως θυμήθηκα τους λαγουμιτζήδες που είχε ζητήσει ο σουλτάνος από τη Σερβία.
Μίκα Βαλτάρι, Ιωάννης Άγγελος  σελ 374 375.

Ο Μεγάλος Δουξ, ο Δούκας Νοταράς, του οποίου αποστολή ήταν να ασχολείται με παρόμοια  επείγοντα περιστατικά, έσκαψε, μετά από αίτημα του Γκράντ, ένα αντίθετο όρυγμα και κατόρθωσε να διεισδύσει στο τουρκικό, όπου έκαψε τα υποστηρίγματα. Η οροφή κατέρρευσε θάβοντας πολλούς υπονομευτές. 
Στήβεν Ράνσιμαν, η Αλωση της Κωνσταντινούπολης σελ 183

Στο μεταξύ ο αγώνας κατά των Τούρκων έχει παρασύρει τους πάντες μέσα στην Πόλη.

Γυναίκες, γέροι και παιδιά έχουν έρθει εθελοντικά να βοηθήσουν τις επισκευές των δύσμοιρων τειχών. Ο φόβος και η αγωνίας τους δίνει απίστευτες δυνάμεις. Μεταφέρουν πέτρες και κουβαλούν καλάθια γεμάτα χώμα, τα οποία σε κανονικές συνθήκες δεν θα μπορούσε να τα κουνήσει ούτε ο πιο δυνατός άνδρας.
«Προτιμάμε να πεθάνουμε κοντά στους άνδρες μας, στους πατεράδες μας και στους γυιούς μας» λένε «παρά να γίνουμε σκλάβοι»
Μίκα Βαλτάρι, Ιωάννης Άγγελος  σελ 362


Saturday, 13 May 2017

(18) 13 Μαϊου 1453

Τη δε 13η Μαϊου οι τετρακόσιοι εκ Βενετίας ναύται, καθά είπομεν ήδη, υπό την ηγεσία του γενναίου Τρεβιζάνου μετέβησαν και κατέλαβον την θέσιν αυτών ως μαχηταί κατά το κινδυνωδέστατον μέρος της αμύνης, απέναντι του Αϊβάν Σεραΐου, εκεί όπου είχαν γίνει αι μεγάλαι επισκευαί του τείχους. Εκεί το μικρό εκείνο, αλλ΄ηρωϊκό σώμα ηγωνίσθη μέχρι της τελικής καταστροφής.
Την αυτήν εκείνην ημέραν, λέγει ο Βάρβαρος, ήλθον τινες Τούρκοι εις τα τείχη, όπως συνάψωσιν αμιμαχίαν, αλλ’ ουδέν άξιον λόγου συνέβη, και μόνον αι βομβάρδαι καθ όλην την ημέραν και όλην την νύχτα ουδέν άλλο έπραττον ή να βομβαρδίζωσιν τα δυσμοιρα τείχη. 

Gustave Schlumberger,
Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και η Άλωσις της Κωνσταντινουπόλεως υπό των Τούρκων 1453, Μετάφραση Σπυρίδων Π. Λάμπρου
σελ. 233


Η Επίθεση κράτησε ως την αυγή. Ο Ιουστινιάνης υπολόγιζε πως αυτή τη φορά στην επίθεση είχαν πάρει μέρος καμμιά σαρανταριά χιλιάδες άνδρες.
«Ο Σουλτάνος απλώς προσπαθεί να μας κάνει να εξαντλήσουμε τις δυνάμεις μας» είπε. Έχουμε μεγάλες και ανεπανόρθωτες απώλειες. Παραδέχομαι πάντως πως απόψε ξέπλυναν την τιμή τους οι Βενετσιάνοι.

................
Ο ήλιος κοκκίνισε τους λόφους του Πέραν. Οι αδελφοί Γκουακάρντι, με ματωμένες πανοπλίες, πέταγαν ο ένας στον άλλο τα κεφάλια των νεκρών Τούρκων. Η στιγμή αυτή χαράχτηκε στην καρδιά μου ανεξίτηλα. Ο ουρανός και η γη, τα χρώματα, ο καπνός ακόμα και το αίμα, όλα ήταν αφάνταστα όμορφα στα ζωντανά μάτια μου, ενώ οι νεκροί με κοίταγαν από τη γη με τα δικά τους αδειανά μάτια.

...............
Όμως αυτή η εμπειρία δεν μου προκάλεσε χαρά, ούτε έκσταση, αλλά απέραντη θλίψη, γιατί είμαι και θα μείνω άνθρωπος, μια σπίθα που την παίρνει ο άνεμος του Θεού από το ένα σκοτάδι στο άλλο. Εκείνη τη στιγμή πιο πολύ από κούραση ένοιωθα την λαχτάρα της καρδιά μου για ανείπωτη ανάπαυση της λήθης. Αλλά λήθη δεν υπάρχει
Λήθη δεν υπάρχει.

Μίκα Βαλτάρι, Ιωάννης Αγγελος, σελ. 363, 365, 366

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...