ange-ta

Ψυχραιμία, τα χειρότερα δεν ήρθαν ακόμα, γι αυτό ας κάνουμε τα σχεδια μας! Ο καθένας όσο καλύτερα μπορεί

2012-02-02T12:49:00.000+02:00

Παρακολουθώ τον κύριο Βιλιάρδο από τότε που άρχισε να αρθρογραφεί για την κρίση. Πολλά από τα άρθρα του τα έβρισκα εξαιρετικά, αλλά αυτό νομίζω ότι είναι το πιο περιεκτικό Άρθρο που έχω διαβάσει μέχρι σήμερα.
Παρότι είναι μεγάλο, αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε.
Είναι η πρώτη φορά, που θα πω: Ναι στην δραχμή όταν δεν θα υπάρχει άλλη λύση. Όχι στον συνεχιζόμενο διασυρμό της χώρας και όχι στην γενοκτονία μας!
Όταν και όποιος το διαβάσει ας μας πει ποιος πολιτικός μας – της αριστεράς, της κομμουνιστικής αριστεράς, της δημοκρατικής αριστεράς ή της κυβερνώσας αριστεράς όπως διατυμπανίζει ο Φώτης, της σοσιαλιστικής ή της σοσιαληστρικής παράταξης επί του ορθότερου, της δεξιάς ακραίας και μεσαίας - έχει κάνει τέτοια ανάλυση;

ΣΕΝΑΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ

Του κ.Βασίλη Βιλιάρδου -

Η υιοθέτηση του μάρκου από τη Γερμανία, η επιστροφή της Ιταλίας στη λιρέτα, η διάλυση της Ευρωζώνης, η ελεγχόμενη ή ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Ελλάδας εντός ή εκτός του ευρώ, οι μέθοδοι επιβίωσης και οι στόχοι της χώρας μας

"Η κατοχή δεν μπορεί να είναι ανθρώπινη. Υπάρχουν επομένως δύο επιλογές: ή αποδέχεσαι την κατοχή και όλες τις μεθόδους που είναι αναγκαίες για την επιβολή της ή, διαφορετικά, την απορρίπτεις εξ ολοκλήρου και όχι μόνο κάποια συγκεκριμένα μέρη της" (Simone de Beauvoir).

Ανάλυση

Οφείλει κανείς να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του, όσον αφορά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει - αποφεύγοντας να «ενοχοποιεί» διαρκώς την κρίση, παρά το ότι ίσως αποδειχθεί τελικά χειρότερη από τη Μεγάλη Ύφεση του 1930. Αρκετά από αυτά οφείλονται χωρίς καμία αμφιβολία σε εμάς τους ίδιους- κυρίως λόγω του ότι δεν «μεριμνήσαμε» στις καλές εποχές του παρελθόντος, για τις κακές του μέλλοντος.

Περαιτέρω, τόσο οι επιχειρήσεις (τα κράτη επίσης), όσο και τα νοικοκυριά, οφείλουν πάντοτε να λειτουργούν, λαμβάνοντας υπ' όψιν τα χειρότερα δυνατά σενάρια - ευχόμενοι φυσικά να μη συμβούν ποτέ. Παράλληλα, πρέπει να έχουν έτοιμες εναλλακτικές δυνατότητες διαχείρισης κρίσεων (σχέδιο Α, Βκλπ.), έτσι ώστε να μην «άγονται και φέρονται» από τα γεγονότα - δηλαδή, να μην αναγκάζονται να αποφασίζουν κάτω από συνθήκες πίεσης ή/και εκβιασμών (όπως η σημερινή πολιτική μας ηγεσία, η οποία διαρκώς προβληματίζει τους Έλληνες - ιδίως όταν υποκλίνεται, χωρίς αντίκρισμα, απέναντι στονεχθρό της Ευρώπης).

ΥΠΟΘΕΤΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ

Στα πλαίσια αυτά, ορισμένα από τα σενάρια (worst case scenarios' κλπ.), με βάση τα οποία οφείλουν να λαμβάνονται οι επιχειρηματικές αποφάσεις, καθώς επίσης η διαχείριση των περιουσιακών μας στοιχείων, σε συνθήκες «χρυσής μεσότητας» (χωρίς υπερβολική αισιοδοξία ή απαισιοδοξία), είναι αναμφίβολα τα εξής:

(Α) Η έξοδος της Γερμανίας από την Ευρωζώνη: Στο σενάριο αυτό συνηγορεί ο πρόσφατος αρνητικός δανεισμός της Γερμανίας, αφού σημαίνει έμμεσα ότι οι επενδυτές, αυτοί δηλαδή οι οποίοι αγόρασαν γερμανικά ομόλογα, πιθανολογούν την υιοθέτηση ενός δικού της νομίσματος - με αποτέλεσμα να ανατιμηθεί το γερμανικό μάρκο, οπότε να κερδίσουν από το γεγονός αυτό.

Με κριτήριο το ότι, δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάμε τις αγορές, κυρίως επειδή επενδύουν στις εκάστοτε προβλέψεις τους και δεν «θεωρητικολογούν», υποθέτουμε ότι σε καμία περίπτωση δεν θα τοποθετούσαν χρήματα, έναντι αρνητικών αποδόσεων (επιτοκίων). Επομένως ότι προσδοκούν κέρδη, αναλαμβάνοντας ελάχιστο ρίσκο - κέρδη τα οποία, στην προκειμένη περίπτωση, θα ήταν «συναλλαγματικά».

Στο ίδιο σενάριο συνηγορεί επίσης η άποψη ότι, αφού η Γερμανία πήρε όσα ήθελε να πάρει από την Ευρωζώνη, δεν έχει πλέον κανένα λόγο να παραμείνει - πόσο μάλλον να επιστρέψει τα κέρδη της, βοηθώντας στην καταπολέμηση της κρίσης («η ευρωπαϊκή κρίση είναι ευλογία για τη χώρα», αναφέρουν χαρακτηριστικά τα γερμανικά ΜΜΕ, διαπιστώνοντας ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 3% και αρνητικά επιτόκια δανεισμού του δημοσίου).

Το ενδεχόμενο της «μονομερούς» εξόδου της Γερμανίας θα ήταν μάλλον θετικό, εάν δεν κατέρρεε η Ευρωζώνη, με τις υπόλοιπες χώρες να παραμένουν στο κοινό νόμισμα - γεγονός που θα οδηγούσε ίσως στην πληθωριστική αντιμετώπιση της κρίσης, με τη βοήθεια της ΕΚΤ. Εν τούτοις, η Γερμανία θα απομονωνόταν, γεγονός που θα ήταν αρκετά προβληματικό, σε σχέση με τη διατήρηση της ειρήνης στην Ευρώπη - κάτι που αποτέλεσε έναν από τους λόγους της απόφασης υιοθέτησης του κοινού νομίσματος.

Ειδικά όσον αφορά τη Γερμανία, μία τέτοια «κατάληξη» θα ήταν αναμφίβολα πάρα πολύ ενδιαφέρουσα. Ξεκινώντας το 1952, παρά τα εγκλήματα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου κατάφερε να επιτύχει την εθελούσια διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους των δημοσίων χρεών της, με την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των υπολοίπων και με χαμηλά επιτόκια, χωρίς καν να υποχρεωθεί στην εξόφληση των πολεμικών αποζημιώσεων - αναβάλλοντας τες μέχρι τη στιγμή της ενδεχόμενης ένωσης της. Στη συνέχεια ενώθηκε με την Ανατολική πλευρά της, με τη βοήθεια της Γαλλίας και με την προοπτική της Ευρωζώνης - καταφέρνοντας να μην υποχρεωθεί να εξοφλήσει τις επανορθώσεις, οι οποίες ήταν (και είναι) πλέον «απαιτητές».

Αργότερα, χρησιμοποιώντας τα πλεονεκτήματα της ΕΕ και της Ευρωζώνης, κατόρθωσε να εξυγιάνει την Α. Γερμανία, δαπανώντας περί τα 150 δις € ετησίως - κόστος το οποίο «εξυπηρέτησε» με τη βοήθεια των «μερκαντιλιστικών» εξαγωγών προς τους «εταίρους» της, εκμεταλλευόμενη μεταξύ άλλων τηδιαφθορά των κυβερνήσεων τους (ειδικά όσον αφορά τα εξοπλιστικά προγράμματα).

Σήμερα, θα μπορούσε να «αποσχισθεί», έτσι ώστε να μην υποχρεωθεί να καταβάλλει απολύτως τίποτα για τη διάσωση της Ευρωζώνης - με τη βοήθεια του διασυρμού και της ώθησης της Ελλάδας στη χρεοκοπία. Τα αποτελέσματα ενός τέτοιου ενδεχομένου για την ειρήνη στην ΕΕ, ειδικά για τη Γαλλία, την Ολλανδία και τις υπόλοιπες χώρες, με τις οποίες συνορεύει, δεν είναι τόσο δύσκολο να προβλεφθούν - ενώ η Γερμανία δεν ήταν ποτέ «διάσημη» για την ευγνωμοσύνη της (όταν αναφερόμαστε στη συγκεκριμένη χώρα εννοούμε πάντοτε το βιομηχανικό καρτέλ, το οποίο ουσιαστικά την κυβερνάει και όχι τους Πολίτες της).

(Β) Η διάλυση της Ευρωζώνης: Εάν υποθέσουμε πως η έξοδος της Γερμανίας δεν θα οδηγούσε στην κατάρρευση του κοινού νομίσματος, είναι δεδομένο το ότι, εάν δεν επιλυθεί το πρόβλημα της μη ισορροπημένης κατανομής ελλειμμάτων και πλεονασμάτων εντός της νομισματικής ένωσης (όπου κυρίως η Γερμανία και η Ολλανδία κερδίζουν εις βάρος αρκετών εκ των υπολοίπων χωρών), οι εναλλακτικές λύσεις που απομένουν είναι είτε η δημοσιονομική ένωση (μεταφορά χρημάτων από τις πλεονασματικές στις ελλειμματικές οικονομίες), είτε η έξοδος όλων των χωρών μαζί από την Ευρωζώνη.

Κατά την άποψη μας, η έκδοση Ευρωομολόγων ή/και η αγορά δημοσίων ομολόγων εκ μέρους της ΕΚΤ, από την πρωτογενή αγορά, προϋποθέτει τη δημοσιονομική ένωση - τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης δηλαδή. Φυσικά δεν θεωρούμε ότι, πρόκειται για μία ρεαλιστική πιθανότητα - τουλάχιστον όχι από εθνολογικής ή οικονομικής πλευράς (άρθρο μας). Επομένως, οι προοπτικές διατήρησης της Ευρωζώνης είναι ελάχιστες - ενώ ο μεγάλος κίνδυνος θα προέλθει από την Ιταλία (θα αναζητήσει αναχρηματοδότηση ύψους περί τα 300 δις € εντός του 2012 - με τις τράπεζες της σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση).

Βέβαια, η δημοσιονομική ένωση της Ευρωζώνης είναι πιθανόν να προωθείται εκ μέρους των Η.Π.Α., στα πλαίσια του 1ουπαγκόσμιου οικονομικού πολέμου που βιώνουμε - κρίνοντας από τις συνεχείς υποτιμήσεις των ευρωπαϊκών χωρών, εκ μέρους των εταιρειών αξιολόγησης, οι οποίες δυσχεραίνουν τη λειτουργία του μηχανισμού στήριξης (EFSF). Οι υποτιμήσεις αυτές, οι οποίες ανταποκρίνονται στις καθαρές, βιώσιμες λύσεις που απαιτούν οι αγορές, έχουν σαν αποτέλεσμα την υποχρέωση λήψης ριζικών αποφάσεων εκ μέρους των ηγετών της ΕΕ, οι οποίες σε τελική ανάλυση θα ήταν είτε η ένωση της Ευρωζώνης, είτε η πλήρης διάλυση της.

Το σενάριο της διάλυσης θα μπορούσε επίσης να είναι θετικό για την Ελλάδα, αφού η αποχώρηση όλων μαζί από την Ευρωζώνη θα ήταν κατά πολύ λιγότερο επώδυνη, από την κατά κάποιον τρόπο «μονομερή» έξοδο της.

(Γ) Η έξοδος της Ιταλίας από την Ευρωζώνη: Όπως αναφέραμε προηγουμένως, οι ανάγκες χρηματοδότησης της Ιταλίας είναι τεράστιες - ενώ δεν πρέπει να μας καθησυχάζει η πρόσφατη μείωση των επιτοκίων δανεισμού της, η οποία ήταν μάλλον τεχνητή, αφού ακολούθησε την αύξηση του δανεισμού των ευρωπαϊκών τραπεζών κατά 500 δις €, εκ μέρους της ΕΚΤ (η οποία μάλλον υποχρέωσε τις Ιταλικές και Ισπανικές τράπεζες να αγοράσουν ομόλογα του δημοσίου τους, θέλοντας να «ξεγελάσει» τις αγορές - οι υποτιμήσεις της S&P ήταν πιθανότατα η απάντηση των αγορών).

Περαιτέρω η Ιταλία είναι μία μεγάλη, υπερήφανη χώρα, η οποία πιθανολογούμε ότι δεν θα αποδεχόταν την «επιτήρηση» του ΔΝΤ ή της Γερμανίας, όπως δυστυχώς η Ελλάδα - ενώ φυσικά δεν θα επέλεγε τη χρεοκοπία εντός Ευρωζώνης, πόσο μάλλον αφού το ταμείο σταθερότητας (EFSF) δεν θα μπορούσε να τη βοηθήσει, λόγω περιορισμένων κεφαλαίων (ειδικά μετά τη χθεσινή υποτίμηση της Γαλλίας και της Αυστρίας, η οποία αποτελεί ένα τεράστιο πλήγμα για τη χρηματοδότηση τουEFSF - άρθρο μας).

Ταυτόχρονα βέβαια έχει αρκετά οικονομικά προβλήματα (δημόσιο χρέος άνω του 120% του ΑΕΠ, έλλειμμα προϋπολογισμού, έλλειμμα εξωτερικού ισοζυγίου, συνεχή μείωση της βιομηχανικής παραγωγής της κλπ.), για τα οποία απαιτούνται ριζικές λύσεις - γεγονός που την καθιστά στόχο τωνεταιρειών αξιολόγησης και, κατ' επέκταση, των διεθνών τοκογλύφων.

Εάν λοιπόν διαπιστώσει το αυτονόητο, το ότι δηλαδή η παραμονή της στην Ευρωζώνη θα τη φέρει αντιμέτωπη με κινδύνους, ανάλογους με αυτούς της Ελλάδας, υποθέτουμε πως δεν θα περιμένει το μοιραίο - οπότε θα αποχωρήσει από το κοινό νόμισμα, υιοθετώντας ξανά τη λιρέτα. Στο ενδεχόμενο αυτό, λόγω μεγέθους της οικονομίας της, θεωρούμε μάλλον βέβαιη τη διάλυση της Ευρωζώνης (άρθρο μας) - γεγονός που μπορεί να συμβεί πολύ πιο σύντομα, από ότι φανταζόμαστε, μετά τη χθεσινή μείωση της πιστοληπτικής της αξιολόγησης κατά δύο μονάδες (μαζί με την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Κύπρο, παρά την ανακάλυψη πλούσιων κοιτασμάτων στο θαλάσσιο υπέδαφος της).

Σε κάθε περίπτωση, θεωρούμε εντελώς απίθανο να αποδεχθεί η Ιταλία τα «βασανιστήρια του βατράχου» (ο οποίος τοποθετείται στην αρχή σε χλιαρό νερό, το συνηθίζει, στη συνέχεια αυξάνεται σταδιακά η θερμοκρασία και τέλος ψήνεται, χωρίς να το καταλάβει), στα οποία συνεχίζει να υποβάλλεται η Ελλάδα - προκαλώντας μας απορία για τη «σιωπή των αμνών». Επίσης απίθανο θεωρούμε το να συνεχίσει να ανέχεται το διασυρμό της εκ μέρους της Γερμανίας ο οποίος, με αφετηρία τα εξαιρετικά προσβλητικά άρθρα του Spiegel (Chao Italia, 2010), συνέχισε με τις κατηγορίες εναντίον των Ιταλών πολιτών, για εκτεταμένη φοροδιαφυγή (η γνωστή ναζιστική μέθοδος της θυματοποίησης).

(Δ) Η ελεγχόμενη, εθελούσια χρεοκοπία της Ελλάδας εντός Ευρωζώνης: Γνωρίζοντας ότι, ελεγχόμενη χρεοκοπία σημαίνει διαγραφή μέρους των δημοσίων χρεών ή/και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, ενδεχομένως με χαμηλότερα επιτόκια, με τη συμφωνία των δανειστών (όπως αποφάσισαν οι σύνοδοι κορυφής του Ιουλίου και Οκτωβρίου του 2011), καθώς επίσης ότι,

είναι απόλυτα συνδεδεμένη με «μνημόνια», τα οποία οδηγούν στη χρεοκοπία, με την Ελλάδα λεηλατημένη και με τους Έλληνες εξαθλιωμένους, οφείλουμε να λάβουμε υπ' όψιν τόσο τις βραχυπρόθεσμες (παρατεταμένη ύφεση), όσο και τις μακροπρόθεσμες συνέπειες της (ανεξέλεγκτη χρεοκοπία). Επίσης το ότι, εάν τελικά η διαγραφή ξεπεράσει το 50%, είναι δυνατόν να θεωρηθεί ως πιστωτικό γεγονός - επομένως, ως μη εθελούσια.

(Ε) Η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Ελλάδας εντός του Ευρώ: Εάν δεν επιτευχθεί η συμφωνία διαγραφής (Ο γρίφος τουPSI), για οποιονδήποτε λόγο, ή εάν δεν θα μπορέσει κάποια στιγμή στο μέλλον να «εξυπηρετηθεί» το χρέος, τότε η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει ανεξέλεγκτα - δεν θα μπορεί δηλαδή να αποπληρώσει «μονομερώς» τις οφειλές της, οπότε θα πάψει να εξοφλεί τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα (τα 14,4 δις € λήγουν στις 20. Μαρτίου).

Στην περίπτωση αυτή είναι πιθανόν να σταματήσει ο περαιτέρω δανεισμός της από την Τρόικα, με αποτέλεσμα να μην χρηματοδοτούνται πλέον τα δίδυμα ελλείμματα της (προϋπολογισμός, ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών) - οπότε ουσιαστικά θα τίθετο σε λειτουργία το σενάριο της χρεοκοπίας (άρθρο μας).

Ειδικότερα, θα ακολουθούσε μία τραπεζική κρίση, αφού οι Ελληνικές τράπεζες θα έπρεπε να διαγράψουν (να μηδενίσουν) την αξία των ομολόγων στα βιβλία τους - με αποτέλεσμα να χρεοκοπήσουν οι περισσότερες, πρακτικά μέσα σε μία νύχτα. Οι πιστώσεις προς την πραγματική οικονομία, καθώς επίσης ο εφοδιασμός της με χρήματα θα κατέρρεαν, οπότε η Ελλάδα θα υποχρεωνόταν να δανεισθεί χρήματα από το ταμείο σταθερότητας (EFSF), έτσι ώστε να ανακεφαλαιώσει και να διασώσει τις τράπεζες της - κάτι που νομικά θα ήταν εφικτό, αλλά πολιτικά πολύ δύσκολο,αφού θα απαιτούσε τη συμφωνία των κοινοβουλίων των χωρών της Ευρωζώνης.

Κατά την άποψη μας, ο κίνδυνος μίας μη ελεγχόμενης χρεοκοπίας της Ελλάδας τόσο για την Ευρωζώνη, όσο και για τον υπόλοιπο πλανήτη (κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος), δεν έχει ακόμη εξουδετερωθεί - αν και είναι πολύ μικρότερος, σε σχέση με το 2010 (άρθρο μας). Επομένως, μάλλον θα υπάρξει δανεισμός για την εξόφληση του ομολόγου των 14,4 δις €, έτσι ώστε να καθυστερήσει η χρεοκοπία - μέχρι τη στιγμή που δεν θα αποτελεί πλέον κίνδυνο η Ελλάδα για την Ευρωζώνη.

Σε κάθε περίπτωση, η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη φαίνεται να είναι προτιμότερη για την ίδια, από την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία εντός ευρώ - γεγονός που οφείλει να λάβει σοβαρά υπ' όψιν η πολιτική ηγεσία, αν και δεν παύει να αποτελεί μία αρκετά δυσμενή εξέλιξη για τη χώρα μας.

(ΣΤ) Η έξοδος της Ελλάδας από το Ευρώ: Είναι δυνατόν να επιλεχθεί η υιοθέτηση της δραχμής, σε συνδυασμό με τη μετατροπή του δημοσίου χρέους στο εθνικό νόμισμα, με απόφαση της Βουλής, (φυσικά πριν υιοθετηθεί το Αγγλικό Δίκαιο, το οποίο απαγορεύει τέτοιες ενέργειες), έτσι ώστε να αποπληρώνονται οι οφειλές - αφού τότε η Ελλάδα θα έχει τη δυνατότητα έκδοσης χρημάτων, σε οποιεσδήποτε ποσότητες και δεν θα χρεοκοπήσει. Επομένως, θα μπορούσε επίσης να αναχρηματοδοτήσει η ίδια τις τράπεζες, χωρίς να περιμένει την έγκριση δανείων, από το μηχανισμό σταθερότητας.

Στην περίπτωση αυτή, η υποχρεωτική μετατροπή των Ευρώ σε δραχμές θα ήταν δεδομένη - επίσης ο διασυνοριακός έλεγχος της διακίνησης των χρημάτων, το άνοιγμα των τραπεζικών θυρίδων, ο πληθωρισμός, η υποτίμηση του νέου νομίσματος κλπ. (άρθρο μας).

Όπως συνέβη στη Ν. Αμερική, όλες οι καταθέσεις στις τράπεζες, όλες οι πιστώσεις (δάνεια) των τραπεζών και όλες οι «συμβάσεις» στην πραγματική οικονομία (μεταχρονολογημένες επιταγές, πιστώσεις, οφειλές κάθε είδους κλπ.), θα μετατρεπόταν δια νόμου σε δραχμές - έτσι ώστε να αποφευχθεί η χρεοκοπία τραπεζών, νοικοκυριών και επιχειρήσεων από την υποτίμηση του νέου νομίσματος (κάτι δεδομένο, εάν τα χρέη θα παρέμεναν σε ευρώ).

Συνεχίζοντας, θεωρούμε πολύ πιθανή την επιλογή μίας ισοτιμίας 1:1 με το ευρώ, έτσι ώστε να χρησιμοποιηθούν τα Ευρώ που κυκλοφορούν («μαγνητισμένα» σε δραχμές) - μέχρι την αντικατάσταση τους από νέες δραχμές, η οποία απαιτεί τουλάχιστον ένα έτος. Ο υπερπληθωρισμός θα μπορούσε να αποφευχθεί (όπως συνέβη στην Αργεντινή μετά το 2002), η ραγδαία υποτίμηση του νέου νομίσματος επίσης (αφού μάλλον δεν θα συνέφερε τους δανειστές της χώρας), οι εισαγωγές θα μπορούσαν να εξασφαλισθούν σε κάποιο «βιώσιμο» βαθμό (η αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης έχει προβλέψει τέτοιου είδους ενδεχόμενα, αφού έχουν διατηρηθεί τόσο οι κεντρικές τράπεζες, όσο και κάποια συναλλαγματικά αποθέματα), ενώ φυσικά δεν θα επρόκειτο για το τέλος του κόσμου.

Κατά την άποψη μας, πρόκειται για ένα σενάριο με ελάχιστα θετικά και πάρα πολλά αρνητικά επακόλουθα - ειδικά για την Ευρωζώνη, για την οποία θα ήταν μάλλον προτιμότερη η χρεοκοπία της Ελλάδας εντός ευρώ. Μεταξύ άλλων, όταν για την αγορά ενός ευρώ θα απαιτούνται 1,30 δραχμές (30% υποτίμηση), οι πολίτες των υπολοίπων ελλειμματικών χωρών της Ευρωζώνης, υποθέτοντας ότι θα συμβεί κάτι ανάλογο και στους ίδιους, θα αποσύρουν μαζικά τις καταθέσεις τους από τις τράπεζες - επίσης από το Ευρώ, μετατρέποντας τις αποταμιεύσεις τους σε άλλα νομίσματα και μεταφέροντας τες σε άλλες τράπεζες.

Το ενδεχόμενο αυτό θα προκαλούσε την άμεση κατάρρευση τόσο του ευρώ, όσο και του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Ευρωζώνης - πολύ πιθανόν ολόκληρου του πλανήτη. Θεωρείται λοιπόν ως μία πολύ περισσότερο επικίνδυνη «επιπλοκή», σε σχέση με την ενδεχόμενη ζημία των τραπεζών, σε περίπτωση χρεοκοπίας της Ελλάδας - αν και μάλλον δεν έχουν συμπεριληφθεί οι ζημίες της ΕΚΤ, στην οποία οι Ελληνικές τράπεζες οφείλουν περί τα 55 δις €, ενώ η Τράπεζα της Ελλάδας (άρθρο μας) οφείλει 101 δις € (συνολικά 156 δις €, όταν το κεφάλαιο της ΕΚΤ δεν υπερβαίνει τα 10 δις €).

(Ζ) Η έξοδος της Ελλάδας από το Ευρώ και η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία: Η μη προγραμματισμένη και χωρίς σχέδιο επιστροφή στη δραχμή, ειδικά κάτω από συνθήκες πίεσης ή/και εκβιασμών, θα οδηγούσε πολύ πιθανόν στη χρεοκοπία - εάν όχι άμεσα, τότε αργά ή γρήγορα.

Σύμφωνα με ορισμένους οικονομολόγους, ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα συνοδευόταν από υπερπληθωρισμό, καθώς επίσης από μεγάλες κοινωνικές αναταραχές, ενώ θα ήταν πολύ πιθανή η «εγκατάσταση» δικτατορικού καθεστώτος. Η μαζική επιδρομή στις τράπεζες (bank run) θα ήταν δεδομένη, ενώ η λέξη «καταστροφή» δεν θα μπορούσε να περιγράψει ούτε στο ελάχιστο, το τι ακριβώς θα επακολουθούσε.

Αν και είναι το δεύτερο χειρότερο δυνατό σενάριο για την Ελλάδα (το χειρότερο όλων είναι να οδηγηθεί στη δραχμή και στη χρεοκοπία, αφού λεηλατηθεί από τους δανειστές της τόσο η δημόσια, όσο και η ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων), οφείλει να ληφθεί επίσης υπ' όψιν - εάν δεν θέλουμε να βρεθούμε ξαφνικά προ απροόπτου.

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Με βάση τα παραπάνω υποθετικά σενάρια είναι εμφανές ότι, εάν προετοιμασθεί κανείς για το τελευταίο, θα περιορίσει σε μεγάλο βαθμό τις ζημίες του. Στα πλαίσια αυτά, γνωρίζοντας ότι τα κράτη δεν χρεοκοπούν όπως οι επιχειρήσεις (δεν «κλείνουν» δηλαδή και συνεχίζουν να πληρώνουν - η στάση πληρωμών αφορά κυρίως τα ομόλογα του δημοσίου), ότι δεν πρόκειται για τη συντέλεια του κόσμου, καθώς επίσης ότι κάποια στιγμή «η τάση αντιστρέφεται», η χώρα «αναρρώνει» και αρχίζει ξανά να αναπτύσσεται, έχουμε την άποψη πως η εξασφάλιση συνθηκών επιβίωσης, για το πρώτο χρονικό διάστημα, είναι ότι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε - τόσο όσον αφορά τις επιχειρήσεις, όσο και τα νοικοκυριά.

Ειδικά όσον αφορά τη διαχείριση των περιουσιακών στοιχείων μας, προέχει η μείωση των δαπανών μας στις απόλυτα απαραίτητες, η εξασφάλιση του κεφαλαίου (όχι η αύξηση του), η διατήρηση των οφειλών μας, η μείωση των απαιτήσεων μας, καθώς επίσης η διασπορά του κινδύνου. Για παράδειγμα (όπως πάντα, εντελώς υποκειμενική τοποθέτηση, επιφυλασσόμενοι για την ορθότητα της),

(α) η ενοικίαση των ακινήτων, έστω και με πολύ μειωμένα ενοίκια, έτσι ώστε να καλύπτονται τα πάγια έξοδα τους και να μην χρειαστεί να πουληθούν στις εξευτελιστικές τιμές των περιόδων χρεοκοπίας (οι οποίες, αργά ή γρήγορα, περνούν - με την ανάπτυξη να ξεκινάει πρακτικά την επόμενη ημέρα της επίσημης χρεοκοπίας, όπου οι τιμές των ακινήτων ακολουθούν συνήθως τον πληθωρισμό),

(β) η διατήρηση μετρητών και σε άλλα νομίσματα (τα οποία δεν θα μετατρεπόταν υποχρεωτικά στο εθνικό νόμισμα, εάν διαλυόταν η Ευρωζώνη ή εάν οδηγείτο μονομερώς η χώρα εκτός Ευρώ),

(γ) η αγορά υποτιμημένων μετοχών εταιρειών με χαμηλά χρέη, σταθερή κερδοφορία και περιορισμένες απαιτήσεις προς τους πελάτες τους (όταν η οικονομία επανέρχεται, οι τιμές των υγιών εταιρειών αυξάνονται με εκρηκτικό ρυθμό - κατά το παράδειγμα της Αργεντινής),

(δ) η διατήρηση τραπεζικών λογαριασμών σε ανθεκτικές τράπεζες του εσωτερικού ή/και του εξωτερικού (δεν υπάρχει κανένας λόγος ύπαρξης μετρητών σε θυρίδες), με κάποιες «πρόχειρες» ρεζέρβες, για την περίπτωση που οι τράπεζες θα κλείσουν μερικές ημέρες (αλλαγή νομίσματος κλπ.) ή οι καταθέσεις μας θα δεσμευθούν (με τον περιορισμό των ποσών ανάληψης για κάποιο χρονικό διάστημα, όπως συνέβη στην Αργεντινή),

(ε) η παράταση των δανείων μας προς τις τράπεζες, σε συμφωνία φυσικά μαζί τους (ενδεχόμενη επιστροφή στο εθνικό νόμισμα θα ήταν υπέρ των οφειλετών και εις βάρος των δανειστών),

(στ) η έντονη προσπάθεια μείωσης των απαιτήσεων μας από τους πελάτες μας, έτσι ώστε να μας χρωστούν το δυνατόν λιγότερα, καθώς επίσης η μείωση των τιμών πώλησης - με στόχο τη διατήρηση του «μετρητοίς», υγιούς τζίρου, στον οποίο οφείλουμε να προσαρμόσουμε τις δαπάνες,

(ζ) η αξιοποίηση όλων των περιουσιακών μας στοιχείων (ιδιαίτερα των αγρών - το μέλλον ευρίσκεται στα τρόφιμα και στη γεωργία), αφού δεν πρέπει να διατηρούμε τίποτα ανεκμετάλλευτο, χωρίς έσοδα δηλαδή,

(η) η τοποθέτηση ενός μικρού μέρους των χρημάτων μας σε μέταλλα (χρυσός, ασήμι), σε φυσική μορφή κλπ.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διασπορά του κινδύνου, με κριτήριο όχι την κερδοφορία, αλλά την επιβίωση και τη διατήρηση των περιουσιακών μας στοιχείων, έως τη στιγμή που θα περάσει η καταιγίδα, είναι μάλλον η καλύτερη «συνταγή» - γνωρίζοντας ότι τίποτα δεν διαρκεί τόσο όσο νομίζουμε, ενώ όλα περνούν αργά ή γρήγορα.

Δυστυχώς, για τους εργαζομένους χωρίς αποταμιεύσεις ή άλλα περιουσιακά στοιχεία (πόσο μάλλον για τους ανέργους, για τους οποίους η παραμονή στη ζώνη του Ευρώ, με πολιτικές λιτότητας που θα διευρύνουν συνεχώς την ανεργία, δεν είναι ότι καλύτερο), η στρατηγική επιβίωσης είναι μία πολύ δύσκολη διαδικασία.

Πόσο μάλλον όταν η αύξηση της ανεργίας αποτελεί σκόπιμη επιλογή των «μνημονιακών πολιτικών» (αφού διευκολύνει την «υποταγή» των συνδικάτων, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και τον περιορισμό των αμοιβών), ενώ η μείωση των μισθών επιδεινώνει όχι μόνο τη θέση τους, αλλά και την οικονομική κατάσταση της χώρας - αφού δεν πρόκειται μέσω αυτών να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας, η οποία προϋποθέτει κυρίως επενδύσεις (ο δείκτης του εργατικού κόστους ανά προϊόν στην Ελλάδα είναι μόλις 1, όταν στη Γερμανία είναι 1,7 - δηλαδή, η ώρα εργασίας είναι κατά 70% ακριβότερη στη Γερμανία, χωρίς να μειώνει την ανταγωνιστικότητα της).

Η συμμετοχή των εργαζομένων στα κέρδη της επιχείρησης, η αυτοδιάθεση, η ομαδικότητα, ο μοντέρνος κεφαλαιουχικός εξοπλισμός, οι νέες μέθοδοι παραγωγής και διανομής, η σωστή χρηματοδότηση κλπ. αυξάνουν πολύ περισσότερο την ανταγωνιστικότητα και την παραγωγικότητα, από το ύψος των μισθών - το οποίο οφείλει να είναι προσαρμοσμένο στο βιοτικό επίπεδο της εκάστοτε χώρας.

Κλείνοντας, οφείλουμε να προσθέσουμε ότι, η μετανάστευση επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τα φορολογικά έσοδα του δημοσίου (αφού περιορίζεται ο αριθμός των φορολογουμένων), ενώ δυσχεραίνει τις προοπτικές της χώρας - επειδή αυτοί που αναγκάζονται να μεταναστεύσουν είναι συνήθως οι νέοι, οι μορφωμένοι, οι ικανοί και οι παραγωγικοί πολίτες.

Επίσης ότι, τυχόν αύξηση της τιμής του πετρελαίου (λόγω Ιράν κλπ.), θα ήταν υπέρ της παραγωγής στην Ευρώπη - αφού θα αυξάνονταν τα μεταφορικά από τις χώρες φθηνού εργατικού δυναμικού (Κίνα κλπ.), τα οποία συμμετέχουν σε μεγάλο βαθμό στην τιμή του παραγομένου προϊόντος (αν και θα ήταν αρνητικό για τη ναυτιλία).

Ήδη πολλές επιχειρήσεις, τόσο στις Η.Π.Α., όσο και στη Γερμανία, παράγουν πλέον στις χώρες τους - αποσυρόμενες από την Κίνα και την υπόλοιπη Ασία. Το γεγονός αυτό θα ωφελήσει μεσοπρόθεσμα τους εργαζομένους, αφού αργά ή γρήγοραθα περιορίσει την ανεργία, ενώ θα λειτουργήσει θετικά στη διαμόρφωση των μισθών - κάτι που συνηγορεί επί πλέον, στην επιλογή μίας ψύχραιμης στρατηγικής επιβίωσης, η οποία πρέπει απαραίτητα να συμπεριλαμβάνει και την αλληλεγγύη.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Τα πλεονεκτήματα της συμμετοχής της χώρας μας στην Ευρωζώνη ήταν κυρίως η ασφάλεια των συνόρων, η λήψη ευρωπαϊκών προγραμμάτων χρηματοδότησης, οι επιδοτήσεις, η δυνατότητα δανεισμού με χαμηλά επιτόκια, η διατήρηση του πληθωρισμού σε χαμηλά επίπεδα, καθώς επίσης η προστασία του νομίσματος από συναλλαγματικές επιθέσεις - οι οποίες θα είχαν σαν αποτέλεσμα τη ραγδαία υποτίμηση του. Φυσικά αρκετά από αυτά τα πλεονεκτήματα, όπως για παράδειγμα ο δανεισμός με χαμηλά επιτόκια, έχουν πλέον εκλείψει - ενώ η Πολιτική αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων.

Περαιτέρω, το βασικότερο μειονέκτημα της συμμετοχής μας ήταν η επιδρομή των ξένων πολυεθνικών, εμπορικών κυρίως, η οποία οδήγησε πολλές μικρομεσαίες Ελληνικές επιχειρήσεις στη χρεοκοπία - με εξαιρετικά δυσμενή αποτελέσματα τόσο για την απασχόληση, όσο και για τα έσοδα, καθώς επίσης για τις δαπάνες του δημοσίου (ανεργία).

Ειδικά όσον αφορά τα δημόσια έσοδα, η συνήθης φοροαποφυγή των πολυεθνικών (transfer pricing - μεταφορά ουσιαστικά των κερδών και μειωμένη φορολόγηση τους εκτός Ελλάδας) είχε σαν αποτέλεσμα τον περιορισμό της φορολογικής βάσης - γεγονός που οδήγησε την Ελλάδα στη συνεχή αύξηση των φορολογικών συντελεστών, καθώς επίσης σε διαρκώς νέους φόρους (με οδυνηρές συνέπειες για τις εγχώριες επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά).

Δυστυχώς οι Ελληνικές εταιρείες δεν μπόρεσαν να επεκταθούν ανάλογα στην Ευρώπη, έτσι ώστε να εξισορροπηθούν οι συνθήκες - με αποτέλεσμα αφενός μεν να μειώνονται τα δημόσια έσοδα, αφετέρου να κλείνουν η μία μετά την άλλη. Ταυτόχρονα, η βασισμένη στην κατανάλωση ανάπτυξη, ο εύκολος δανεισμός, τα υπερτιμημένα έργα υποδομής (από τα οποία κέρδισαν κυρίως οι ηγετικές δυνάμεις της Ευρωζώνης), οι πανάκριβοι Ολυμπιακοί αγώνες, οι τεράστιες εξοπλιστικές δαπάνες, η διαφθορά κλπ., ενέτειναν τα προβλήματα μας - για τα οποία φυσικά δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών.

Η «επιδρομή» των πολυεθνικών συνέβαλλε παράλληλα στην αποβιομηχανοποίηση της Ελλάδας, καθώς επίσης στο συνεχώς αυξανόμενο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της - αφού οι εμπορικές αυτές εταιρείες (Lidl, Carrefour, Makro, Media Marktκλπ.), εισάγουν κυρίως τα προϊόντα τους είτε από τις «μητρικές» τους χώρες, είτε από άλλες, φθηνού εργατικού δυναμικού (Κίνα κλπ.). Επομένως, οι εισαγωγές αυξάνονταν, οι Ελληνικές βιομηχανίες αδυνατούσαν να ανταγωνιστούν τις τιμές, οι εξαγωγές μειώνονταν κλπ. - οπότε ο παραγωγικός ιστός της χώρας οδηγήθηκε σταδιακά στην απόλυτη καταστροφή.

Με κριτήριο τα παραπάνω, η λύση του προβλήματος της χώρας μας απαιτεί πολύ περισσότερα, από την εξασφάλιση της αποπληρωμής του δημοσίου χρέους - εάν επιθυμεί πράγματι να επιστρέψει στις αγορές, να πάψει να ευρίσκεται «στον ορό» της Τρόικας, καθώς επίσης να μην μετατραπεί σε γερμανική αποικία. Όπως έχουμε αναφέρει λοιπόν, απαιτούνται τα εξής:

(1) Χρηματοδότηση με επιτόκιο ΕΚΤ (1%), μακροπρόθεσμο διακανονισμό των δόσεων αποπληρωμής του χρέους (χρεολύσια) και εκδίωξη (εξόφληση) του ΔΝΤ.

(2) Παραγωγικές (όχι εμπορικές) επενδύσεις, στη βιομηχανία και στις υπηρεσίες, από χώρες της Ευρωζώνης (σχέδιο Μάρσαλ) - οπότε θα αυξηθούν οι εξαγωγές μας, παράλληλα με τη μείωση των εισαγωγών, λόγω μεγαλύτερης παραγωγής.

(3) Ανταγωνιστικό φορολογικό περιβάλλον, με κριτήριο τις γείτονες χώρες. Δεν είναι δυνατόν να απαιτείται φόρος εισοδήματος στην Ελλάδα της τάξης του 45%, όταν στα γειτονικά κράτη είναι 10-20%. Εάν δεν αλλάξει αμέσως η τακτική που μας έχει επιβληθεί, όχι μόνο δεν θα προσελκύσουμε επενδύσεις αλλά, αντίθετα, θα εγκαταλείψουν τη χώρα μας όλες οι εναπομείναντες παραγωγικές επιχειρήσεις.

(4) Συμμετοχή της ΕΕ στα εξοπλιστικά προγράμματα μας, καθώς επίσης σε αυτά της προστασίας των συνόρων μας από τη λαθρομετανάστευση - με την παράλληλη συμβολή της Ευρωζώνης στη διαχείριση του προβλήματος των λαθρομεταναστών που ευρίσκονται ήδη στην Ελλάδα.

(5) Αξιοποίηση του εξαιρετικά εκπαιδευμένου εργατικού δυναμικού της χώρας μας σε νέες επενδύσεις. Οι πλεονασματικές χώρες της ΕΕ πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι, οφείλουν να επενδύουν στο ζωτικό χώρο τους - στην Ευρώπη δηλαδή και όχι στην Κίνα, στις Η.Π.Α., στη Βραζιλία ή αλλού.

(6) Ισοσκελισμένος προϋπολογισμός - δηλαδή, τα έξοδα μας να μην υπερβαίνουν τα έσοδα. Μείωση λοιπόν των περιττών δαπανών του δημοσίου, ει δυνατόν χωρίς απολύσεις και με επιλεκτικές μειώσεις μισθών, παράλληλα με την αύξηση της παραγωγικότητας των ΔΥ, μέχρι να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Διατήρηση τόσο των στρατηγικών, όσο και των κοινωφελών δημοσίων επιχειρήσεων, με την παράλληλη αναδιοργάνωση τους.

(7) Αναμόρφωση της δημόσιας διοίκησης, με στόχο την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας (διευκόλυνση στο άνοιγμα και κλείσιμο των επιχειρήσεων, σταθερό φορολογικό περιβάλλον, σταθερό οικονομικό πλαίσιο κλπ.), καθώς επίσης τον εξορθολογισμό του φορολογικού μηχανισμού.

(8) Καθοδήγηση και κίνητρα ανάπτυξης του ιδιωτικού τομέα, για να αυξηθεί το ΑΕΠ και να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας (γεωργία, τουρισμός, ναυτιλία, διαδίκτυο, λοιπές υπηρεσίες).

(9) Περιορισμός των ελλειμμάτων στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών. Ειδικά το εμπορικό μας ισοζύγιο, αν και βελτιώθηκε το 2010, παρέμεινε αρνητικό - στο -8,6% σε σχέση με το 2009, χωρίς τα πετρελαιοειδή. Αν και δεν είναι θετικό, ο ισχυρισμός πολλών σε σχέση με το ότι η χώρα μας δεν παράγει τίποτα, είναι εντελώς εσφαλμένος - αφού οι εισαγωγές μας, ύψους 33.786,4 εκ. € το 2010, ήταν της τάξης του 15,5% του ΑΕΠ μας.

Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι, το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της κατανάλωσης καλύπτεται από προϊόντα που παράγονται εντός Ελλάδας - πόσο μάλλον εάν προσθέσουμε τις εξαγωγές, ύψους 14.529 εκ. € (έλλειμμα 2010 19.257,50 εκ. €). Δυστυχώς οι εισαγωγές καυσίμων και λοιπών πετρελαιοειδών επιδεινώνει τα μεγέθη μας - κάτι που ίσως μελλοντικά αντιμετωπισθεί, με τη βοήθεια της εκμετάλλευσης του υπογείου πλούτου της χώρας μας.

(10) Καταπολέμηση της φοροαποφυγής των πολυεθνικών (με ειδικό φόρο επί του τζίρου) - παράλληλα με την εγκατάσταση ενός λειτουργικού Κράτους Δικαίου, καθώς επίσης με τη διεκδίκηση των αποζημιώσεων από τη Γερμανία (περί τα 90 δις € συν τους τόκους - ενδεχομένως έως και 560 δις €).

Ολοκληρώνοντας, θεωρούμε πως το μεγαλύτερο πρόβλημα μίας χώρας είναι η ανεργία η οποία, εκτός του ότι κοστίζει στο κράτος περί τα 400 εκ. ανά 1%, εξαθλιώνει ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων. Έχουμε την άποψη λοιπόν ότι δεν είναι εύλογη η ανακοίνωση συνεχώς νέων μέτρων από μίακυβέρνηση, τα οποία «εξακοντίζουν» την ανεργία σε ποσοστά άνω του 20% - πόσο μάλλον αφού ο προϋπολογισμός επιβαρύνεται με τα ποσά που αναφέραμε (συνολικά πάνω από 4 δις €).

Σε κάθε περίπτωση, δεν θα ήταν σκόπιμο να επικρατήσει και στην Ελλάδα η νεοφιλελεύθερηαντιμετώπιση, με βάση την οποία (άρθρο μας) "οι νέοι καπετάνιοι του υπερωκεανίου ρίχνουν έναν μεγάλο αριθμό ταξιδιωτών στη θάλασσα, για να μπορέσει το καράβι να συνεχίσει το δρόμο του με τους υπόλοιπους".

Εάν λοιπόν δεν επιλυθούν τα προβλήματα μας, εάν δηλαδή η κυβέρνηση δεν τα καταφέρει, καθώς επίσης εάν η ΕΕ συνεχίσει να μας αρνείται τα εκ μέρους της απαιτούμενα, τότε είναι καλύτερα να επιλεχθεί αμέσως η στάση (αναβολή) πληρωμών - έτσι ώστε να εξασφαλισθεί ο απαραίτητος χρόνος, εντός του οποίου θα μπορούσαμε να διαπραγματευθούμε, σωστά και μεθοδικά, το μέλλον της χώρας μας, η οποία πρέπει να παραμείνει ελεύθερη και δημοκρατική (άρθρο μας).

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)
Αθήνα, 14. Ιανουαρίου 2012
viliardos@kbanalysis.com

Ποιός είναι ο χειρότερος των χειρότερων;

2012-01-30T19:50:00.000+02:00

Είπε ο Χρυσοχοΐδης “Δεν διάβασα το Μνημόνιο” και ξεσηκώθηκαν οι πάντες.
Είπε ο Πάγκαλος “Μαζί τα φάγαμε” και έγινε το έλα να δεις.
Είπε ο Λοβέρδος “Αν μου πειράξετε το Γιώργο θα γίνει μακελειό” και αλαλάξαμε ομαδικά.
Εκείνη η αγέλαστη υποχιτλερίζουσα φατσούλα που γκρέμισε την Ελλάδα στα Τάρταρα, εκείνο το αθόρυβο σερπετό που μας δάγκωσε ρήμαξε η ζωή μας και χάθηκε η χαρά από τις ψυχές μας, εκείνος ο μοιραίος για την Ελλάδα και τους Έλληνες πρώην Υπουργός Εθνικής Οικονομίας, στέφθηκε από τον επίσης μοιραίο Πρωθυπουργό, Υπουργός Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής!
Και από τον Ιούλιο 2011 που τον ενθρόνισε ο ΓΑΠ στο ΥΠΕΚΑ μέχρι τον Ιανουάριο 2012, τα άλλαξε όλα. Και το περιβάλλον και το κλίμα και το έδαφος και το υπέδαφος της Ελλάδας. Τα πυρά για το χάλι της οικονομίας συγκέντρωσε ο νέος Υπουργός Εθνικής Οικονομίας Βαγγέλης Βενιζέλος και μουλώξαμε όλοι για τον προκάτοχό του που συνέχιζε το έργο της διάλυσης της χώρας σε άλλο Υπουργείο.
Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Ο κύριος Τίποτα. Χαμηλόβαθμος για 10 χρόνια στον ΟΟΣΑ, παιδί της μαμάς του που τον κουβάλησε στην Ελλάδα για πολιτική καριέρα με τις πλάτες του θείου Μιχάλη. Τσιράκι στο γραφείο του άλλου “μεγάλου ανδρός” της Εθνικής Οικονομίας, Χρήστου Πάχτα, βαφτίστηκε στα νάματα της εξαπάτησης των πάντων. Της μεταμόρφωσης με μια “Τροπολογία” 17.000 στρεμμάτων δάσους σε 300.000 τ.μ. πολυτελών κατοικιών στο PORTO CARRAS, για να γίνουν χρυσάφι στις κασέλες του ενός εκ των “εθνικών νταβατζήδων”, Κώστα Στέγγου. Της καταλήστευσης, παρέα με τους άλλους δύο “εθνικούς νταβατζήδες” Μπόμπολα-Κούτρα, του ορυκτού πλούτου των 317.00ο στρεμμάτων Μεταλλείων Κασσάνδρας, χωρίς κανένα όφελος για την Εθνική Οικονομία.
Η προηγούμενη Υπουργός Τίνα Μπιρμπίλη δεν ενέδωσε στις πιέσεις και δεν υπέγραψε την Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ) για την επένδυση στα Μεταλλεία Κασσάνδρας. Για να γίνει η βρώμικη δουλειά (και άλλες βρώμικες δουλειές) αντικαταστάθηκε από το γνωστό για τον αμοραλισμό του Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ο οποίος μια βδομάδα μετά την ανάληψη του ΥΠΕΚΑ έβαλε φαρδιά-πλατιά την υπόγραφή του στην ΑΕΠΟ. Τη διάβασε πριν υπογράψει; Δεν πρόλαβε, αλλά είχε εμπιστοσύνη στον κ. Κούτρα. Το δελτίο τύπου που έβγαλε και μιλάει για “την υπογραφή της ΑΕΠΟ του έργου στην Κασσάνδρα Χαλκιδικής“είναι ενδεικτικό του βαθμού κατανόησης του θέματος από το νεοφώτιστο Υπουργό ΠΕΚΑ.
Με την ΑΕΠΟ της 18ης Ιουλίου επιτρεπόταν η εκρίζωση 1.780 στρεμμάτων“αρχέγονου δάσους” στις Σκουριές, παρά την αντίθεση του αρμόδιου Δασαρχείου Αρναίας και της Διεύθυνσης Δασών Χαλκιδικής. Όμως μετά την ΑΕΠΟ, η εταιρεία απαιτεί από το Δασαρχείο Αρναίας την έγκριση εκρίζωσης 3.300 στρεμμάτων “αρχέγονου δάσους”. Μέχρι σήμερα το Δασαρχείο, εφαρμόζοντας το Δασικό Νόμο, αρνείται να δώσει έγκριση.
Πρόβλημα για τη “μεγάλη επένδυση”; Ο Παπακωνσταντίνου θα το λύσει! Στο εκτρωματικό πολυνομοσχέδιο του ΥΠΕΚΑ περιλαμβάνεται διάταξη που καταργεί την υποχρέωση λήψης άδειας επέμβασης από το Δασαρχείο για έργα και δραστηριότητες εντός δασών και δασικών εκτάσεων! Το νομοσχέδιο που δεν τόλμησαν να βγάλουν σε δημόσια διαβούλευση, πέρασε από την αρμόδια Επιτροπή της Βουλής και οδεύει για ψήφιση από την Ολομέλεια στις 1 Φεβρουαρίου.
Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου αφού ρήμαξε την Ελληνική οικονομία, μετακινήθηκε στο Υπουργείο Περιβάλλοντος για να τελειώσει αυτό που ξεκίνησε στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Τώρα αφανίζει το Ελληνικό περιβάλλον υπακούοντας στις απαιτήσεις των εγχώριων και ξένων νταβατζήδων. Κι εμείς οι ραγιάδες τον καμαρώνουμε ανίκανοι ν’αντιδράσουμε, “δειλοί μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα” χωρίς να προσμένουμε πλέον κάποιο θάμα.
Ραγιάδες είμαστε κι αυτός ο Βεζύρης μας πρέπει. Ή μήπως όχι;

Βαριές ποινικές ευθύνες καταλογίζουν οι εισαγγελείς που ερευνούν το σκάνδαλο της πλαστογράφησης του ελλείμματος της χώρας από τους ελεγκτές της τρόϊκας σε συνεργασία με την κυβέρνηση Γ.Παπανδρέου και κατ'αυτό τον τρόπο ζητούν από την Βουλή των Ελλήνων την ποινική δίωξη του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου και του πρώην υπουργού Οικονομικών και νυν υπουργού ΠΕΚΑ, Γιώργο Παπακωνσταντίνου!

Πηγή

Παπανδρέου - Παπαδημος - Παπαπαπα και ανεκδοτάκι

2012-01-30T19:10:00.000+02:00

Δείτε με τι ασχολείται το ίδρυμα "Ισταμε" και με κάνει και εξίσταμαι: Αφού λύσαμε τα οικονομικά του 2012 πάμε στην Ανάπτυξη και την επιχειρηματικότητα στο σωτήριο έτος 2020 ( Αφήνω κατά μέρος τον σολοικισμό της πρότασης, επιχειρηματικότητα του 2020)

Στην ελληνική τιβί συζήτηση μεταξύ ξανθών:

Είδες την ταινία "Κινγκ - Κόγκ" με την Τζέσικα Λάνγκ στον ομώνυμο ρόλο!

Ευτυχία η δική μας!! Θέλει ο κλέφτης να κρυφτεί,
μα η χαρά δεν τον αφήνει

Κουρευε κούρευε κούρευε στο τέλος
θα γεμίσουμε με τρίχες την οικουμένη

Οι Τούρκοι επιχειρούν να εξαγοράσουν 60 Γάλλους γερουσιαστές για να ακυρώσουν το νόμο της Γενοκτονίας

2012-01-28T10:50:00.002+02:00

Του Σάββα Καλεντερίδη

Έχουμε χρησιμοποιήσει και στο παρελθόν τους όρους κεμαλικός ρατσισμός, κεμαλικός φασισμός, ισλαμοφασισμός, αναφερόμενοι σε πολιτικές και φαινόμενα που παίρνουν θέση κατά καιρούς στην επικαιρότητα και δικαιολογούν τέτοιους χαρακτηρισμούς. Είναι αλήθεια ότι οι χαρακτηρισμοί αυτοί δεν τυγχάνουν και μεγάλης αποδοχής από σοβαρή μερίδα της ελληνικής και ακόμα μεγαλύτερη της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης. Και αυτό γιατί η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη δεν ένοιωσε στο πετσί της τον τουρκικό φασισμό, τουλάχιστον μέχρι τώρα, αφού ο Οθωμανός Καρά Μουσταφά Πασά, το 1683, απέτυχε να καταλάβει τη Βιέννη, αποτυχία που πλήρωσε με τη ζωή του, στην αγχόνη που στήθηκε γι’ αυτόν στο Βελιγράδι.

Ευκαιρία να πάρουν μια γεύση της τουρκικής βαρβαρότητας και του τουρκικού φασισμού οι Γάλλοι και οι λοιποί Ευρωπαίοι, αποτέλεσε η ψηφοφορία πού έγινε πρώτα στη γαλλική βουλή και στη συνέχεια στη γερουσία, για την έγκριση του νομοσχεδίου, σύμφωνα με το οποίο όποιος αρνείται την ύπαρξη γενοκτονίας που είναι ήδη αναγνωρισμένη από τη Γαλλία, θα τιμωρείται με φυλάκιση ενός έτους και χρηματική ποινή 45 χιλιάδων ευρώ.
Για όσους θεωρούν ότι ο συγκεκριμένος νόμος ανοίγει την πόρτα για απαγορεύσεις που θα περιορίσουν μελλοντικά την ελεύθερη έκφραση, παραθέτουμε την άποψη σύμφωνα με την οποία οι αρνητές μιας γενοκτονίας, είναι ή λειτουργούν ως μέλη της εγκληματικής συμμορίας που διέπραξε την γενοκτονία, αφού η άρνηση είναι η τελευταία φάση αυτού του εγκλήματος, που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στρέφεται κατά της ανθρωπότητος.
Ενισχυτικό ή καλύτερα αποδεικτικό της παραπάνω άποψης είναι το γεγονός ότι το τουρκικό κράτος, υποβοηθούμενο από τους διανοουμένους, τους καλλιτέχνες, τους δημοσιογράφους, τις μαζικές συνδικαλιστικές οργανώσεις, και τους κορυφαίους παράγοντες του επιχειρηματικού κόσμου, επιτέθηκε με σφοδρότητα εναντίον της Γαλλίας, με αφορμή τη διαδικασία έγκρισης του ως άνω νόμου. Μάλιστα, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, στη χώρα του οποίου υπάρχει νόμος που οδηγεί στα δικαστήρια με απειλή πολυετούς κάθειρξης όποιον ισχυρισθεί ότι έγινε γενοκτονία των Αρμενίων, κατηγόρησε ανοικτά τη Γαλλία ότι με το νόμο αυτό περιορίζει την ελευθερία της έκφρασης και ότι σπέρνει τους σπόρους του φασισμού στην Ευρώπη. Και όλα αυτά τα λέει ο πρωθυπουργός μιας χώρας, που είναι ο διαχρονικός πρωταθλητής στις καταδίκες για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελευθερίας της έκφρασης από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Να σημειωθεί ότι οι μηχανισμοί του τουρκικού βαθέος κράτους που έχουν απλώσει τα πλοκάμια τους στις κοινότητες των Τούρκων εργατών στην Ευρώπη (περιγράφονται με κάθε λεπτομέρεια στο βιβλίο του Μάνου Ηλιάδη «Η Μυστική Δράση των Τούρκων στην Ελλάδα και η Σύγχρονη ΜΙΤ), κινητοποίησαν δεκάδες χιλιάδες κόσμο στο Παρίσι, για να τρομοκρατήσουν τη Γαλλία και τους Γάλλους γερουσιαστές τις παραμονές της ψήφισης του νόμου. Εκεί έβλεπε κανείς νεολαίους που φοιτούν σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, αντί να υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ευρωπαϊκές αξίες, να υπερασπίζονται με πρωτοφανή αγριότητα και βαρβαρότητα τη γενοκτονία 1,5 εκατομμυρίων Αρμενίων, που και οι ίδιοι γνωρίζουν ότι έκαναν οι πρόγονοί τους. Άλλο ένα δείγμα που μας επιτρέπει να λέμε πόσο λανθασμένη και μάτια είναι η προσδοκία να περιμένει κανείς από Τούρκους μουσουλμάνους να ενστερνιστούν τις αξίες και τα ιδανικά του πολιτισμένου κόσμου.
Αν αναλύσει κανείς αντικειμενικά και με ψυχραιμία τις αντιδράσεις όλων αυτών των μηχανισμών της εγκληματικής συμμορίας που συντονίζεται από του τουρκικό κράτος και από την τουρκική κυβέρνηση, θα διαπιστώσει ότι πράγματι, μια φασιστική χώρα επιστρατεύει το σύνολο της κοινωνίας και διεξάγει έναν αγώνα μέχρις εσχάτων, για να ολοκληρώσει το έργο των Νεοτούρκων, που επίσης επιστράτευσαν την τουρκική κοινωνία, για να εκτοπίσουν και να κατασφάξουν 1,5 εκατομμύριο Αρμενίους, άλλους τόσους Έλληνες και 700 χιλιάδες Ασσυρίους, από τις πατροπαράδοτες εστίες τους στην Ανατολή.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ένωση Τούρκων Βιομηχάνων (TOBB), η οποία αντί να λειτουργήσει ως εξισορροπητικός παράγοντας, προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τα χρήματα που απέκτησαν πολλά από τα μέλη της αρπάζοντας και λεηλατώντας τις περιουσίες των Αρμενίων, για να εντάξει στην εγκληματική συμμορία των αρνητών της γενοκτονίας Γάλλους γερουσιαστές. Στόχος τους είναι να εξαγοράσουν 60 γερουσιαστές, για να καταγγείλουν τον ψηφισθέντα νόμο στο Συνταγματικό Συμβούλιο.
Να σημειωθεί ότι ενώ οι περιουσίες των Ελλήνων της Θράκης, του Πόντου και της Ανατολής, που ήταν πολλαπλάσιας αξίας από αυτές των ανταλλάξιμων μουσουλμάνων της Ελλάδος, πέρασαν στην κυριότητα του τουρκικού κράτους με τη Συνθήκη της Λοζάννης και με επόμενες διμερείς ρυθμίσεις, οι περιουσίες των Αρμενίων είτε λεηλατήθηκαν από τους Τούρκους, είτε πέρασαν στην κυριότητα της τράπεζας Ζιραάτ, η οποία σημειωτέον ασκεί την νεοθωμανική πολιτική της Τουρκίας στην Ελλάδα με τα λεφτά των γενοκτονημένων Αρμενίων.
Για να επιστρέψουμε στους Τούρκους βιομηχάνους, που ψάχνουν εναγωνίως να εξαγοράσουν και να δωροδοκήσουν Γάλλους γερουσιαστές, που θα συμμετέχουν στη συμμορία της ολοκλήρωσης του εγκλήματος της γενοκτονίας, τετραμελής ομάδα αποτελούμενη από τον ίδιο τον πρόεδρο της ΤΟΒΒ, Ριφάτ Χισαρτζικλίογλου (Rifat Hisarcıklıoğlu), τους βοηθούς του, Τανίλ Κιουτσούκ (Tanıl Küçük) και Μουράτ Γιαλτσίντας (Murat Yalçıntaş) και την πρόεδρο του Γαλλο-τουρκικού Εμπορικού Συλλόγου, Ζεϋνέπ Νετζίπογλου (Zeynep Necipoğlu), ανέλαβε ενεργό ρόλο στην όλη επιχείρηση. Η ως άνω ομάδα μετέβη στο Παρίσι τις παραμονές της ψήφισης του νόμου και συμμετείχε σε συσκέψεις με μέλη των διπλωματικών αντιπροσωπειών, των μυστικών υπηρεσιών, συλλόγων και άλλων μηχανισμών του τουρκικού βαθέος κράτους στην Ευρώπη, με στόχο την επιρροή της βούλησης των γερουσιαστών. Η ίδια ομάδα ήλθε σε επαφή με εταιρεία που κάνει λόμπι, η οποία εταιρεία τους έφερε σε επαφή με αρκετούς Γάλλους γερουσιαστές, με σκοπό να πειστούν να υπογράψουν την αίτηση για παραπομπή του νόμου στο Συνταγματικό Συμβούλιο.
Υπογραμμίζεται ότι στη μεγάλη διαδήλωση που έγινε στο Παρίσι συμμετείχε για πρώτη φορά το Παγκόσμιο Συμβούλιο Τούρκων Επιχειρηματιών (Dünya Türk İş Konseyi), ένα όργανο στρατευμένο και ελεγχόμενο από το τουρκικό βαθύ κράτος, με πλοκάμια δεκάδες χώρες του κόσμου.
Τελευταία ελπίδα των Τούρκων είναι τα 350 δισεκατομμύρια δολάρια που σχεδιάζουν να επενδύσουν τα επόμενα δέκα χρόνια στους τομείς της ενέργειας, των μεταφορών και της άμυνας, μέρος των οποίων υπόσχονται ότι θα κατευθυνθούν σε γαλλικές εταιρίες, σε περίπτωση που δεν δεχτεί ο Σαρκοζί να υπογράψει το νόμο.
Ο ρόλος του εβραϊκού λόμπι, που ήταν καθοριστικός μέχρι τώρα, θα κρίνει την τελική απόφαση του Γάλλου προέδρου, η οποία κατά πάσα πιθανότητα θα είναι θετική για τους Αρμενίους και για την ανθρωπότητα.
Τελικά, δεν θα περάσει ούτε ο τουρκικός φασισμός στην Ευρώπη!
Σημείωση: Για όσους τυχόν αναρωτιούνται γιατί οι Τούρκοι με τέτοιο πάθος και σφοδρότητα προσπαθούν να αποφύγουν το μοιραίο, υπενθυμίζουμε το ζήτημα των αρμενικών περιουσιών, που λεηλατήθηκαν ή παραμένουν στην κυριότητα του τουρκικού κράτους και της Ζιραάτ. Πριν λίγο καιρό, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ ακύρωσε απόφαση του πολιτειακού δικαστηρίου της Καλιφόρνιας, που δικαίωνε προσφυγή δυο Αρμενίων που διεκδικούσαν αποζημιώσεις και απόδοση των περιουσιών τους από τουρκικό κράτος, με το αιτιολογικό ότι μια τέτοια απόφαση, έρχεται σε σύγκρουση με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Αν πέσει το «μέτωπο» της Γαλλίας, οι Τούρκοι ξέρουν ότι θα πέσει πιο εύκολα το μέτωπο πέραν του Ατλαντικού. Πραγματικά είναι πολύ μεγάλο το παιχνίδι, τόσο μεγάλο που ελπίζουμε να ξυπνήσει τους τουρκολάτρες των Αθηνών, που απαξιούν να ασχοληθούν σοβαρά με το ζήτημα της γενοκτονίας των Ελλήνων. Κάτι ξέρει ο πολύς κύριος Μπεγλίτης γι’ αυτό.
Πηγή

Εδώ οι ενάρετοι Σκανδιναβοί, εδώ οι ενάρετοι Γερμανοί, εδώ ο ενάρετος ΟΗΕ, εδώ τα καλά καρπούζια!

2012-01-27T03:07:00.000+02:00

Για τους Γερμανούς τα έχουμε πει πολλές φορές, τα έγραψε και ο Εκο, μεταξύ αστείου και σοβαρού.
Το τελευταίο χαριτωμένο είναι ότι η γυναίκα του κυβερνητικού εκπροσώπου έγραψε ένα βιβλίο μαγειρικής το οποίο το δώριζε σε συμπόσια ο πρόεδρος του νομικού γραφείου του κράτους υπό την προεδρία του Christian Wulf, προφανώς με το αζημίωτο! Τα λεφτά τα πλήρωνε το γερμανικό κράτος.
Ψιλοκομπίνες δηλαδή ύψους 3411 Euro για βιβλία μαγειρικής (υψηλή κουλτούρα, τύφλα να χει η ελληνική τιβί), και κάποια άλλα ποσά για ταξιδάκια ιδιωτικά που τα δήλωναν για επαγγελματικά.

Μπα Κι Μουν

Για θαυμάστε τώρα ένα άλλο πρόσωπο υπεράνω πάσης υποψίας και κάποιον εκ των συνεργατών του, ομοίως πρόσωπο υπεράνω υποψίας. Υπόθεση άκρως σοβαρή, που δεν βρίσκεται στο επίπεδο των ψιλοκομπίνων των Γερμανών, αλλά στο επίπεδο της ασφάλειας και της ειρήνης του πλανήτη μας.
Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν επισκέφθηκε τον Λίβανο για να προετοιμάσει μια πιθανή δράση του ΝΑΤΟ εναντίον της Συρίας. Αυτός που κατέχει την ανώτατη ιεραρχία του ΟΗΕ για να προασπίζεται και να προωθεί την Ειρήνη μεταξύ των λαών της Γής, μαζί και ο συνεργάτης του Rod-Larsen κατηγορούνται από τον λιβανέζο Hassan Hamade ότι δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά διεφθαρμένοι κακοποιοί

Αναφέρω τα πιο σπαραχτικά αποσπάσματα της ανοιχτής επιστολής του Hassan Hamade προς τον επαίσχυντο Μπαν Κι Μουν

Κύριε Γενικέ Γραμματέα,
Ακούγοντας την ομιλία σας στη Βηρυτό περί απόλυτης ανάγκης για μεταρρυθμίσεις «επειδή η φλόγα της ελευθερίας που άναψε στην Τυνησία δεν θα σβήσει» ήρθε στον νού μου μια σουηδική προσωπικότητα, που φημίζεται για την ακεραιότητα, τη διαφάνεια, την αξιοπιστία και την φερεγγυότητα της.

Rod Larsen

Θέλω να μιλήσω για την Κυρία Inga-Britt Ahlenius, η οποία ήταν Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, υπεύθυνη για το Γραφείο Εσωτερικής Υπηρεσίας Εποπτείας των Ηνωμένων Εθνών (United Nations Office of Internal Oversight Services, OIOS), το Γραφείο που είναι αρμόδιο για τη διασφάλιση της ομαλής λειτουργίας αυτού του «διοικητικού εργαλείου» (Σ.Μετ.: αναφορά στον χαρακτηρισμό που είχε δώσει ο Ντε Γκωλ για τον ΟΗΕ), μεταξύ άλλων στους τομείς της χρηματοδότησης, και η οποία υπηρέτησε υπό την εξουσία σας.

Γνωρίζετε, ο κ. Γενικέ Γραμματέα, ότι η κα Ahlenius, της οποίας η επαγγελματική σταδιοδρομία υπήρξε πάντοτε άψογη, είτε στη Σουηδία είτε στον διοικητικό μηχανισμό των Ηνωμένων Εθνών, έγραψε μια έκθεση απογραφής του οργανισμού πενήντα σελίδων για την κατάσταση του οργανισμού στον τομέα της χρηματοδότησης και της χρήσης των δημόσιων κονδυλίων στους προϋπολογισμούς των διαφόρων τμημάτων.

Κατά την Ισραηλινή επίθεση στις 30/7/ 2006 στο χωριό Κανά

σκοτώθηκαν 37 παιδιά και άλλα 17 άτομα

Αυτή η έκθεση σας δείχνει με το δάχτυλο, σαν τον κύριο υπεύθυνο για τις οικονομικές καταχρήσεις, που διαπράττονται κυρίως στην υπηρεσία σας, σας θεωρεί υπεύθυνο για την έλλειψη διαφάνειας!
…..
Ενώπιο αυτής της έκθεσης έχετε κρατήσει μια ολική σιωπή, αγνοώντας την τελείως, ωστόσο διατάξατε την απόσυρσή της από την επίσημη ιστοσελίδα των Ηνωμένων Εθνών μέσα σε 48 ώρες από την ανάρτηση της στο Διαδίκτυο …

Θυμηθείτε, ο κ. Γενικέ Γραμματέα, ότι η κα Ahlenius, μετά την επιστροφή της στην γενέτειρα της και μετά τη δημοσίευση αυτής της έκθεσης τον Αύγουστο 2010, σας αφιέρωσε ένα βιβλίο που δημοσιεύει από κοινού με το Σουηδό δημοσιογράφο Nialas Ekdal.
Στο βιβλίο αυτό «Ο κ. Τύχη, η επιδείνωση των Ηνωμένων Εθνών υπό την ηγεσία του Μπαν Κι-Μουν» [1 ], οι συγγραφείς αναλύουν ένα πλήθος παραβιάσεις σας, που στερούν από τον ΟΗΕ την ελάχιστη ζωτικού επιπέδου αξιοπιστία.
Σας χαρακτηρίζουν ανίκανο και διεφθαρμένο, εκθέτοντας όλη τη επαγγελματική σας δράση.

κ. Γενικέ Γραμματέα,
Γνωρίζετε καλά τις κρυμμένες δυνάμεις που οδηγούν την καταπολέμηση της αλήθειας που υπερασπίζεται η κα Ahlenius. Αυτές οι σκοτεινές δυνάμεις είναι που σας προστατεύουν κ. Γενικέ Γραμματέα.
Πώς τολμάτε να μιλήσετε για μεταρρυθμίσεις, εσείς που είστε κλέφτης;
..
Ο κόσμος χρειάζεται μία Νυρεμβέργη για να δικαστούν τα εγκλήματα διαφθοράς και λεηλασίας των περιουσίων των λαών.

Ο Terje Rod-Larsen αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το υπουργικό αξίωμα του στη Νορβηγία, επειδή είχε παραποιήσει τις φορολογικές δηλώσεις του, έτσι ώστε να μην πληρώσει φόρους για 10 χρόνια. Δεδομένων των ιδιοτήτων του ως απατεώνας, διορίστηκε στα Ηνωμένα Έθνη.

Ο Terje Rod-Larsen ο πλαστογράφος

κ. Γενικέ Γραμματέα,
Φαίνεται ότι η πίστη σας στους προστάτες σας εκδηλώθηκε με την παρουσία σας στη Βηρυτό, μαζί με τον συντονιστή σας στο Λίβανο, τον κ. Terje Rod-Larsen.
Ο τελευταίος αρνείται να αναγνωρίσει ότι το Ισραήλ, το οποίο θεωρεί δεύτερη πατρίδα του, συσσώρεψε πάνω από 10.000 κατάφωρες παραβιάσεις των σχετικών ψηφισμάτων του ΟΗΕ σας προκαλώντας τον, σε πλήρη γνώση όλου του κόσμου.

Ο κ. Rod-Larsen αρκείται να μιλήσει για «εισβολές» και όχι για «πολεμικές πράξεις επιθετικού χαρακτήρα». Η διαφορά μεταξύ των δύο είναι τεράστια, διότι, σύμφωνα με την ετυμηγορία του διεθνούς δικαστηρίου της Νυρεμβέργης, ο επιθετικός πόλεμος είναι «το ανώτατο διεθνές έγκλημα» και επομένως εκθέτει τους δράστες σε άσκηση διώξεων για εγκλήματα πολέμου ενώπιον της διεθνούς δικαιοσύνης.
Θα αρκεστώ σε αυτά, κ. Γενικέ Γραμματέα, ζητώντας συγγνώμη που δεν θα ολοκληρώσω αυτή την επιστολή μου υποβάλλοντας τον σεβασμό και την εκτίμησή μου, εν αναμονή των αποτελεσμάτων μιας πραγματικής έρευνας για το περιεχόμενο της έκθεσης και το βιβλίο που γράφτηκε από την κ. Inga-Britt Ahlenius, στην οποία παρακαλώ θερμά να αποδεχθεί την βαθύτατη εκτίμησή μου και τον βαθύτατο σεβασμό μου.
Hassan Hamade

Ο Hassan Hamade είναι γνωστός Λιβανέζος στοχαστής και πολιτικός κριτικός. Μέλος του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου του Λιβάνου. Για δεκαπέντε χρόνια, σχολιάζει την πολιτική σε μια εβδομαδιαία εκπομπή στο δορυφορικό κανάλι NourTV. Η εκπομπή του, «Ο Κόσμος καίγεται», συλλέγει κατά μέσο όρο 40 εκατομμύρια τηλεθεατές.
Πηγή

όλο το Άρθρο εδώ

Πού πας ρε Παπαδήμο!

2012-01-26T16:35:00.001+02:00

Λέγεται ότι ο τραπεζίτης που μας έλαχε για πρωθυπουργός, θα έχει συνάντηση με τους υπουργούς που εμπλέκονται στη διαπραγμάτευση για τη νέα δανειακή σύμβαση!
Σκεφτείτε τι θα συζητήσουν, όταν όλοι πάνε αδιάβαστοι…...
Ευκολο! ρίχνουν κάτι ύπνους που πάει σύνεφο!

Όταν η FED σκοπεύει να διατηρήσει τα επιτόκια μεταξύ 0% και 0,25% μέχρι το 2014, δείτε σε τι επιτόκια εξαναγκάζει η ΕΚΤ τα μέλη της
Ελλάδα 35.27%, συν επιτόκιο της ΕΚΤ
Ιρλανδία: 5,68%, συν επιτόκιο της ΕΚΤ
Πορτογαλία: 13,26%, συν επιτόκιο της ΕΚΤ
Ισπανία: 3,34%, συν επιτόκιο της ΕΚΤ
Ιταλία: 4,19%, συν επιτόκιο της ΕΚΤ
Γαλλία 1,24%, συν επιτόκιο της ΕΚΤ
Βέλγιο: 1,99%, συν επιτόκιο της ΕΚΤ
Γερμανία: 0, συν επιτόκιο της ΕΚΤ

Γι αυτό σε ρωτάω, Πού πας ρε τραπεζίτη;;;;

Γιατί κύριε Σημίτη θολώνετε τα νερά με δηθεν επιστροφή στη δραχμή;;;;

2012-01-24T14:31:00.008+02:00

Πόσο μικροί είναι οι Πρωθυπουργοί μας; Πόσο μικροί; Μπορεί κανείς να το πεί; Ανήκω σ αυτούς που υποστήριξε, ψήφισε και αγάπησε τον Κώστα Σημίτη, γιατί στις μέρες του η Ελλάδα είχε πάρει την ανηφόρα.

Γιατί σήμερα εμφανίζεται τόοοσο μικρός; Δεν βρήκε να πεί τίποτα στο κορίτσι για όσα του καταλόγισε; Ούτε καν μια συγνώμη, που επέτρεψε στον Τσουκάτο να λαδώνεται από την Σήμενς, τον Μαντέλη από δω και από κει και τον Τσοχατζόπουλο ομοίως; Δεν ήταν αυτοί συνεργάτες του; Και μάλιστα στενοί και ειδικά ο Τσουκάτος του περιβάλλοντός του;
Γιατί κύριε Σημίτη μιλάτε για διεφθαρμένους επιχειρηματίες; Ποιόν θέλετε να εντυπωσιάσετε; Γιατί δεν μας λέτε πόσοι από το υπουργικό Συμβούλιο, του πρώην Πρωθυπουργού συμπεριλαμβανομένου σπεκουλάρουν στην πτώχευση της Ελλάδας και την επιστροφή στη δραχμή;
Ποιοί είναι οι διεφθαρμένοι επιχειρηματίες; Μήπως και σεις ψάχνετε άλλοθι; επαναλαμβάνοντας τα ίδια εγκληματικά επιχειρήματα με τον Παπανδρέου εγγονό, ότι δηλαδή ο ελληνικός λαός είναι διεφθαρμένος; Ή μήπως επειδή ξέρετε ότι υπάρχει ένα μεγάλο κύμα στην Ελλάδα που αρέσκεται στην αυτομαστίγωση και στην λοιδορία κάθε τι εθνικού, κάθε τι λαϊκού, κάθε τι ελληνικού, παριστάνοντες τους άνομους και άσπιλους «ευρωπαίους»;
Πως τολμάτε να μιλάτε εσείς για λαϊκισμό, όταν το κόμμα στο οποίο ανήκετε υπέκλεψε την εξουσία δηλώνοντας το περιβόητο «λεφτά υπάρχουν»
Δεν το είπατε εσείς αυτό, αλλά τι παριστάνετε παραμένοντας σε ένα κόμμα που διέλυσε την χώρα, όσο καμία λαίλαπα φωτιάς δεν θα κατάφερνε;

Αλλά, ας ξεχάσουμε το παρελθόν και ας πάμε στο εδώ και τώρα:
Δεν ανήκετε στον ΟΠΕΚ, ο οποίος βγήκε – μετά από χρόνια ύπνωση - να υποστηρίξει το κίνημα υπέρ ενός Παπαδήμα, που θα είναι στον αιώνα τον άπαντα Πρωθυπουργός της χώρας είτε τον θέλει ο λαός είτε όχι, με την ίδια αιτιολογία: Ότι δηλαδή στα κόμματα κυβερνάει ο λαϊκισμός και όχι η ψυχρή λογική! Και άντε να το χάψουμε και αυτό! Για ποια ψυχρή λογική ομιλούν οι της δικής σας στενής ομάδας συνεργασίας ή οι του δικού σας βαρέως think – tank: Για την παράλογη (για να μην πω αισχρή και προδοτική) άποψη που λέει ΟΧΙ στο 2% επιτόκιο, αλλά ΝΑΙ στο κάτω του 4%;

Αντί να ζητήσει και να παλέψει για κάτω του 1% επιτόκιο, αφού υπάρχει το προηγούμενο της FED, που δάνεισε ένα τρις με 0.01, ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ Ο ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ μιλάει για 4%!
Και εσείς κύριε Σημίτη γιατί δεν τον κεραυνοβολείτε; Μήπως γιατί ξέρετε ότι μια τέτοια παρέμβαση σας θα άλλαζε άρδην το σκηνικό;

Να συνεχίσω όμως για όλα όσα ακούσαμε στο βίντεο: Χρησιμοποιείτε και σεις όπως όλοι οι πρώην συνεργάτες και φίλοι σας την δαμόκλεια σπάθη της δραχμής! Γιατί δεν μιλάτε όπως – ας πούμε για παράδειγμα ο Βαρουφάκης, που λέει ό,τι είπατε και σεις παλιότερα, ότι δηλαδή δεν υπάρχει καμία ρήτρα βάση της οποίας μπορεί να εκπαραθυρωθεί η Ελλάδα από το Ευρώ; Γιατί δεν λέτε τι πραγματικά θα συμβεί αν η Ελλάδα σπρωχθεί στην άτακτη χρεοκοπία και ποιος έχει να χάσει από μια τέτοια, εκτός – δεν το αμφισβητώ – από την Ελλάδα; Γιατί δεν λέτε ότι όλα τα εργαλεία που έχει μια χώρα, προκειμένου να αποφύγει την ύφεση, τα έχει καταστρέψει και αδρανοποιήσει η ΕΚΤ, μειώνοντας την εθνική μας ανεξαρτησία και κυριαρχία; Γιατί, δεν ζητάτε ευθύνες από αυτούς που παραποίησαν τα στατιστικά στοιχεία για να φέρουν το ΔΝΤ στην Ελλάδα και να μας οδηγήσει εδώ που μας οδήγησε;
Γιατί, κύριε Σημίτη, μιλάτε για λαϊκιστές;
Φταίει ο λαϊκισμός για τα λαδώματα της εξουσίας;
Φταίει ο λαϊκισμός για την ανικανότητα των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ;
Φταίει ο λαϊκισμός για την αδράνεια σας στα τόσα χρόνια που κυβερνήσατε το τόπο να μειώσετε την γραφειοκρατία που εμπόδιζε την ανάπτυξη;
Φταίει ο λαϊκισμός, που ο ήλιος μας πάει χαμένος και αγοράζουμε ρεύμα από την πρώην Γιουγκοσλαβία;
Φταίει ο λαϊκισμός που από αγροτικός πληθυσμός που ήμασταν καταντήσαμε διανομείς του γερμανικού – ολλανδικού και δεν ξέρω εγώ ποιού άλλου κτηνοτροφικού και γεωργικού προϊόντος;
Φταίει ο λαϊκισμός για τον τρόπο με το οποίο δικοί σας υπουργοί διαχειρίστηκαν τον εθνικό πλούτο της χώρας;
Φταίει ο λαϊκισμός που ο προϋπολογισμός των Ο.Α. ξεπέρασε κάθε προηγούμενο;
Φταίει ο λαϊκισμός για τον δικό σας υπουργό που προέτρεπε τον ελληνικό λαό να παίξει στο χρηματιστήριο;
Φταίει ο λαϊκισμός για το γεγονός ότι επανδρώσατε την παιδεία – όλων των βαθμίδων - με άτομα που λοιδόρησαν και λοιδορούν την ιστορία μας, που έγραψαν στα σχολικά βιβλία ότι «συγκεντρώθηκαν στο λιμάνι της Σμύρνης 4000 άτομα και δημιουργήθηκε συνωστισμός;
Και τέλος όταν μιλάτε για διεφθαρμένους επιχειρηματίες; Για ποιους μιλάτε; Εντάξει, υπάρχουν και αυτοί, δεν θα γίνω εγώ δικός τους απολογητής, αλλά φταίει και γι αυτούς ο λαϊκισμός;

Αλλά ακόμα και αν φταίει ο λαϊκισμός, που σημαίνει ότι δηλαδή οι πολιτικοί πράττουν αυτά που αρέσουν στον λαό (οποία γελοιότατης να μιλάει κανείς για το τι αρέσει σε έναν λαό που τον ξεζούμισαν) σας ερωτώ: Εσείς πού ανήκετε κύριε Σημίτη; Δεν ανήκετε σ αυτόν το λαό; Μήπως όλοι εσείς ήρθατε τελικώς από άλλον λαό;

Θλίβομαι, αλλά δεν βοηθάει!

********************
Για τους Σέρβους που τολμάει και μιλάει ο Κον Μπεντίτ διαβάστε εδώ

Μια ιστορική ευκαιρία για την Ελλάδα και μια εξίσου ιστορική προδοσία της κυβέρνησης Παπαδήμου και σια

2012-01-24T01:49:00.002+02:00

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μια ιστορική ευκαιρία για να μπει η Ελλάδα (και η Ευρώπη) στον δρόμο της πραγματικής σωτηρίας και όχι της καταστροφής της, που οι πράκτορες και απατεώνες παρουσιάζουν ως σωτηρία, εμφανίζεται τώρα. Αν είχαμε ελληνική κυβέρνηση ή αν εμφανισθούν πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη να την αξιοποιήσουν, μπορεί να ανατρέψουν όλη την κατάσταση, ανακόπτοντας την επίθεση του Χρήματος κατά των ευρωπαϊκών λαών και περνώντας στην αντεπίθεση.
Επί 18 μήνες συζητούσαμε ως λαός μια απίστευτη σαχλαμάρα, όχι τυχαία ασφαλώς, αλλά στα πλαίσια ενός προγράμματος που αποσκοπεί στη δική μας καταστροφή και στην, δι’ ημών, κατεδάφιση όλων των δημοκρατικών και κοινωνικών κατακτήσεων των ευρωπαϊκών λαών, μετά τη νίκη τους επί του Χίτλερ to 1945. Συζητούσαμε στα σοβαρά τι κακό έχουν κάνει οι ‘Eλληνες δημόσιοι υπάλληλοι και το υπερτροφικό κράτος της Ελλάδας. Σήμερα, η μισή Ευρώπη απειλείται από τις αγορές, η ΕΕ αντιμετωπίζει τη χειρότερη κρίση της ιστορίας της και ο κόσμος μια οικονομική κρίση ανάλογη, ή χειρότερη του 1929. Προφανώς, οποιαδήποτε ελληνική ιδιότητα ήταν αδύνατο να προκαλέσει τέτοια φαινόμενα. Αν εμείς oι ίδιοι φταίγαμε για το μνημόνιο, τότε τι έγινε και μπήκαν οι Ιρλανδοί και οι Πορτογάλλοι, ποια είναι η δύναμη που απειλεί Γαλλία και Ιταλία;
Μια σκληρότατη σύγκρουση διεξάγεται στους κόλπους του ίδιου του παγκόσμιου κατεστημένου, σύγκρουση που θα έχει ιστορικές συνέπειες για την πορεία της Ευρώπης, αλλά και συνολικά του πολιτισμού μας. ‘Eνα από τα μέτωπα αυτής της σύγκρουσης είναι αυτό μεταξύ της Αυτοκρατορίας του Χρήματος, μιας ομάδας τραπεζών και κατόχων κεφαλαίου, με ιστορικά πρωτοφανή συσσωρευμένη ισχύ και των πιο παραγωγικών, εθνικών, μετριοπαθών δυνάμεων του κεφαλαίου, αλλά και των δυνάμεων που υπερασπίζονται τα παραδοσιακά κράτη. Ακόμη και στις HΠΑ, το γνωστό περιοδικό The American Interest, με εκδότη τον Φουκουγιάμα, τιτλοφόρησε το τελευταίο τεύχος του με τη φράση: “(Mην) Ακολουθείτε το Χρήμα”, αφιερωμένο στις βλαβερές συνέπειες της επιρροής του χρηματιστικού κεφαλαίου και των ιδιωτικών συμφερόντων στην αμερικανική εξωτερική πολιτική και τις διεθνείς υποθέσεις. Θραύσματα από αυτή την υπόγεια σύγκρουση βλέπουμε στις υποθέσεις Στρως-Kαν, ή τον πρόσφατο εξαναγκασμό σε παραίτηση του επικεφαλής της ελβετικής Κεντρικής Τράπεζας.

Οι δυνάμεις που ανθίστανται στον αναθεωρητισμό της “κρυμμένης Αυτοκρατορίας” των Αγορών, εξαιτίας της ταξικής τους υφής, εξαιτίας του ιδεολογικού τους εγκλωβισμού στα δόγματα των αντιπάλων τους, εξαιτίας μιας συστηματικής προσπάθειας δεκαετιών ελέγχου των πάσης φύσεως ελίτ από το Χρήμα, ώστε να μη μπορούν οι κοινωνίες να βρουν, όταν τυχόν αναζητήσουν, ηγέτες, υποκείμενα, ιδέες, για όλους αυτούς τους λόγους, οι δυνάμεις αυτές δεν μπορούν ή δεν θέλουν να αρθρώσουν πολιτικό λόγο.
Συνιστά λοιπόν μια τεράστια ευκαιρία για έναν Ευρωπαίο Πρωθυπουργό, για μια κάπως υπολογίσιμη πολιτική δύναμη στην Ευρώπη και ασφαλώς για την Ελλάδα να εκφράσει τη μεγάλη ανάγκη προστασίας της Ευρώπης και του κόσμου από την καταστροφική μανία των Αγορών, να δώσει πολιτική διέξοδο σε μισό δισεκατομμύριο Ευρωπαίους που καταλαβαίνουν σιγά-σιγά, έστω θολά και από ένστικτο, τη φοβερή απειλή που επικρέμαται πάνω από τα κεφάλια τους, που αντιλαμβάνονται ότι οι τράπεζες έχουν ξεφύγει από κάθε έλεγχο και το Χρήμα, ως νέος Μολώχ, ετοιμάζεται να κατασπαράξει την εργασία, τη σύνταξη και αύριο τη δημοκρατία και την ειρήνη στην ήπειρό μας.

Είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη, που όποιος ηγέτης, δύναμη, χώρα την εκφράσουν και μπορέσουν να προσφέρουν καινούριο όραμα στην Ευρώπη, θα δουν τη δύναμή τους να πολλαπλασιάζεται αφύσικα, δυσανάλογα ως προς το μέγεθός τους, θα πάρουν ξαφνικά με το μέρος τους την τρομερή δύναμη της Ιστορίας, όπως τόκαναν στην εποχή τους, την εποχή που διαμόρφωσε η προηγούμενη μεγάλη κρίση, του 1929, και για πολύ διαφορετικούς σκοπούς και σχέδια ο καθένας, ηγέτες όπως ο Ρούζβελτ, ο Τσώρτσιλ, ο Χίτλερ, ο Στάλιν, ο Ντε Γκωλ. Ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Μακάριος ήταν επίσης τέτοιοι πολιτικοί.
Δυστυχώς όμως, και μόνο να τα σκέφτεται αυτά κανείς σε μια χώρα τόσο καθολικά άρρωστη όπως η δική μας, που η “ηγεσία” της έχει επιτυχώς δοκιμάσει χρόνια να τη βυθίσει σε ένα είδος βαθειάς εθνικής μειονεξίας, κατεβάζοντας την αυτοεικόνα μας στο επίπεδο των ανύπαρκτων δικών της προσόντων, αναδεικνύοντας τον ραγιαδισμό σε ύψιστη εθνική αρετή και νομίζοντας τον κουτσαβακισμό ρεαλπολιτίκ, κινδυνεύει να τον πούνε γραφικό ή αιθεροβάμονα. Είναι όμως ο μόνος τρόπος σωτηρίας της Ελλάδας, που δεν έπρεπε να μπει στην πρώτη γραμμή μιας τέτοιας τιτάνιας σύγκρουσης, τώρα όμως μπήκε και μόνο μια τέτοια απότομη και πλήρης αντιστροφή, θα της επέτρεπε να σταματήσει να αποτελεί την χρήσιμη μαύρη τρύπα στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι και να μετατραπεί σε ελκυστή αντιστροφής της καταστροφικής δίνης θανάτου στην οποία μπαίνει η ΕΕ, με ελκυστή την Ελλάδα.

Εσχάτη Προδοσία με το PSI
Tι γίνεται όμως στην Αθήνα; Μια αποκαλυπτική εικόνα μας έδωσε ο Τσαρλς Νταλάρα, εκπρόσωπος των δανειστών στους Financial Times (16.1.11). Eπαινεί τον Παπαδήμο γιατί δέχεται επιτόκια κοντά στο 5% και ψέγει τη Γερμανία και το ΔΝΤ ότι θέλουν μικρότερα επιτόκια, δηλαδή ότι παρεμβαίνουν στη διαπραγμάτευση υπέρ της Ελλάδας, παρόλο που η κυβέρνησή της δεν την υπερασπίζεται!!!

Η κυβέρνηση της Αθήνας, τύποις ελληνική, με “μυαλό” χειραγωγούμενο από την αυτοκρατορία του Χρήματος, και τους ανθρώπους της, πανταχού παρόντες στον κυβερνητικό, πολιτικό και κρατικό μηχανισμό της χώρας, η κυβέρνηση των Σαμαρά, Λαζαρίδη, Παπαδήμου, Βενιζέλου, Γιαννίτση και Γιωργάκη, με τη βοήθεια του Καρατζαφέρη, με τον Ρόντο και διάφορους άλλους πάνω και πίσω της, δίκην Καραμεσίνη ή Αβρακώτου, για λογαριασμό όχι της CIA αλλά του Χρήματος, σε μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις χειραγώγησης ολόκληρης χώρας στην παγκόσμιο ιστορία, όχι μόνο δεν αδράχνει την ευκαιρία, ούτε καν συνειδητοποιεί την ύπαρξή της, αλλά επιδίδεται με καταστροφική (και αυτοκαταστροφική) μανία στην ολοκλήρωση του εγκλήματος της εσχάτης προδοσίας.
Τίποτα λιγότερο δεν συνιστά η υπαγωγή των ομολόγων στο αγγλικό δίκαιο και μη ελληνικά δικαστήρια. Βαριές κουβέντες ίσως πείτε. Σας υποσχόμαστε να τις τεκμηριώσουμε στη συνέχεια, με τρόπο που κανένας νομομαθής να μην μπορέσει να φέρει ούτε ίχνος αξιόπιστης αντίρρησης και προκαλούμε όποιον έχει τέτοια να τη διατυπώσει. (To άρθρο γράφεται ενώ αναμένεται η επανάληψη των διαπραγματεύσεων Ελλάδας και τραπεζών).

Διαβάζουμε στη Ναυτεμπορική (16.1): “Σύμφωνα με γαλλικές εφημερίδες, η ελληνική πλευρά προτείνει επιτόκιο 3%, το ΔΝΤ πιέζει για 2%…Στα υψηλά επιτόκια αντιδρούν και χώρες της ευρωζώνης, όπως η Γερμανία … οι πιέσεις της οποίας φέρεται να προκάλεσαν την “παύση” των συνομιλιών”. H Καθημερινή (14.1), εφημερίδα στενότατα συνδεόμενη με την κυβέρνηση και στηρίζουσα μετά μανίας τα μνημόνια, δημοσιεύει ένα επίσης εντυπωσιακό ρεπορτάζ στην πρώτη σελίδα. “Οι πιστωτές”, γράφει, “φέρεται να ζήτησαν επιτόκιο άνω του 5%, η δε ελληνική κυβέρνηση αντιπρότεινε επιτόκιο κάτω του 4%. Μάλιστα πληροφορίες αναφέρουν ότι η Γερμανία ζήτησε επιτόκιο 2%”. Η Καθημερινή και η Ναυτεμπορική θεωρούναι από τις σοβαρότερες εφημερίδες της χώρας. Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε σωρεία άλλων διεθνών δημοσιευμάτων, με συγκλίνουσες πληροφορίες.
Μόνο ως παγκόσμιο ρεκόρ μπορούν να θεωρηθούν τέτοια πράγματα. Με εξαίρεση την ηγεσία του ΕΑΜ, στις αρχές του 1945, που υπέγραψε μια συμφωνία αφοπλισμού της προτού πάει στον πόλεμο, ή του Γκορμπατσώφ,λίγα παραδείγματα παρόμοιας διαπραγματευτικής τακτικής υπάρχουν στα παγκόσμια χρονικά. Στα μέλλοντα να εκδοθούν εγχειρίδια διαπραγμάτευσης παγκοσμίως, οι Παπανδρέου και Παπαδήμος θα αναφέρονται ως κεντρικό παράδειγμα στο κεφάλαιο “Τι πρέπει να μην κάνει ο διαπραγματευτής”.
Τι λένε τα ρεπορτάζ; Πρώτον, η ελληνική κυβέρνηση, εγκατέλειψε το σοβαρότερο όπλο της χώρας και το σοβαρότερο ζήτημα που θάπρεπε να την απασχολεί, το αγγλικό δίκαιο και τα δικαστήρια, ή, εναλλακτικά, το ύψος του κουρέματος, από την αρχή της διαπραγμάτευσης. Σαμαράς, Παπαδήμος, Λαζαρίδης και Σια, άρχισαν τις διαπραγματεύσεις “κατεβάζοντας τα σώβρακα”, παρόλο που ο Παπαδήμος διαβεβαίωνε τη Βουλή ότι δεν δέχεται υπαγωγή στο αγγλικό δίκαιο. Δεύτερο, σε αντάλλαγμα της παράδοσης του μεγαλύτερου όπλου τι πήραν; Μια συμφωνία τόσο άσχημη, που διέκοψε τις διαπραγματεύσεις όχι η Ελλάδα, οι “εκπρόσωποι” του λαού που θα πληρώσει τα επιτόκια, αυτοί ήταν διατεθειμένοι να συνεχίσουν με αυτό που συνήθως ακολουθεί όταν κανείς κατεβάζει τα σώβρακα, αλλά οι Γερμανοί και το ΔΝΤ! Που δεν έχουν φυσικά φήμη ούτε φίλου των λαών, ούτε εχθρού των τοκογλύφων, ακόμα κι αυτοί όμως ανησύχησαν και αγανάκτησαν με τις απαιτήσεις των τοκογλύφων!
Να συνοψίσουμε. Η ελληνική κυβέρνηση έχει ενδιάμεση θέση, μεταξύ τραπεζιτών και Γερμανίας-ΔΝΤ, λες και η διένεξη δεν αφορά την επιβίωση του ελληνικού λαού! Ζητάει επιτόκιο 4%, όταν το ΔΝΤ και η Γερμανία ζητάνε 2%! Θα μου πείτε, ο Παπαδήμος και ο Χριστοδούλου θα το πληρώσουν; Είναι κι αυτό μια άποψη.
Αυτή υποτίθεται ότι είναι ελληνική κυβέρνηση! Εσείς τι θα κάνατε σε ένα μεσίτη που κυττάει να πουλήσει το σπίτι σας σε μικρότερη τιμή από αυτή που κατά γενική ομολογία πιάνει; Τι θα λέγατε αν ο δικηγόρος σας χειριζόταν έτσι μια διαφορά σας με τράπεζα; Δεν θα τον στέλνατε στον Εισαγγελέα και τον Δικηγορικό Σύλλογο, αν δεν τον πλακώνατε στον ξύλο, πεπεισμένος ότι “τα πιάνει” από την τράπεζα; Αν τα έκανε ο διευθυντής μιας επιχείρησης, οι μέτοχοι δεν θα τον αντικαθιστούσαν; Δεν θα τον έστελναν στον Εισαγγελέα για απιστία;

Πλύση εγκεφάλου
Πιο εξωφρενικός από όσα γίνονται, είναι ο τρόπος που τα παρουσιάζουν οι εφημερίδες, όσες έχουν μείνει τουλάχιστο. Ουδέτερα, περιγραφικά, λες και είναι φυσιολογικά πράγματα, λες και είναι απολύτως φυσικό να ζητάνε Γερμανοί και ΔΝΤ πιο ευνοϊκό επιτόκιο για την Ελλάδα από την ίδια! Αφού αφήνει μια μέρα τους αναγνώστες της να χωνέψουν την είδηση ως φυσιολογική, η Καθημερινή επανέρχεται, στην πρώτη σελίδα του φύλλου της Κυριακής 15.1, για να υποβάλλει στους αναγνώστες ξανά την κεντρική ιδέα με την οποία κανοναρχούν συστηματικά τον ελληνικό λαό από την άνοιξη του 2010 (εκμεταλλευόμενοι, είναι αλήθεια, και την ανεπάρκεια των “αντιμνημονιακών” να προτάξουν απαντήσεις στο ύψος της πρόκλησης που αντιμετωπίζει η χώρα), ότι δηλαδή δεν έχει άλλη επιλογή από το αυτοκτονήσει συνθηκολογώντας εκ των προτέρων, με οποιουσδήποτε όρους του επιβάλλουν.
“Σκληρό παζάρι σε τρία μέτωπα”, είναι ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της εφημερίδας, που είναι, όπως μόλις σας δείξαμε, με στοιχεία από την ίδια,μεγάλο ψέμα. Κι αν υπάρχει σκληρό παζάρι, δεν το κάνει ο Παπαδήμος! Αφού κεντρίσει με τον τίτλο το ενδιαφέρον του αναγνώστη για το “σκληρό παζάρι”, που περιμένει να δει τώρα τι ακριβώς παίζεται και τι θα κάνει η κυβέρνησή του, τι μας πληροφορεί η εφημερίδα στο κείμενό της, από τις πρώτες κιόλας φράσεις; “Σε εξαιρετικά δυσχερή θέση”, λέει, “βρίσκεται από προχθές Παρασκευή η Ελλάδα, αναφορικά με την υπογραφή του PSI+” και “με την πλάτη στον τοίχο βρίσκεται η Αθήνα ενόψει της επίσκεψης της τρόικας”.
Ξεκινώντας από τέτοιες παραδοχές, το υποτιθέμενο παζάρι χάνει κάθε νόημα. Ας υπογράψουμε τι λένε οι τράπεζες για το PSI και η τρόικα για την οικονομία κι ας πάμε για ούζα, όσο έχουμε ακόμα να τα πληρώσουμε, είναι το απολύτως λογικό συμπέρασμα. Που στηρίζεται σε ένα χυδαίο, χονδροειδές και εγκληματικό ψέμμα. Γιατί πιστεύει η εφημερίδα ότι είναι σε εξαιρετικά δύσκολη θέση η Αθήνα και δεν είναι αίφνης ο Νταλάρα, που αντιμετωπίζει όχι μόνο τον Παπαδήμο, αλλά επίσης Βερολίνο και ΔΝΤ; Και που ασφαλώς, πολιτικά, ο Νταλάρα και οι διεθνείς υπερτράπεζες πίσω του, θα αυτοκτονούσαν, αν εμφανιζόντουσαν διεθνώς ως τορπιλίζουσες διαπραγματεύσεις και ΕΕ. Είτε ο Νταλάρα μπλοφάρει εκ του ασφαλούς, αφού έχει τον Παπαδήμο απέναντι, είτε σκοπεύει να συγκρουστεί άγρια με Γερμανία και το ΔΝΤ. Γιατί όμως η Αθήνα τον διευκολύνει; Ποιό λόγο έχει η Καθημερινή, να διασπείρει πανικό, απελπισία και ηττοπάθεια στον ελληνικό λαό, σε μια τόσο κρίσιμη μάχη για το μέλλον του; Γιατί μια ελληνική, φανταζόμαστε, εφημερίδα, προτρέπει ουσιαστικά, έστω κι αν δεν το λέει ακριβώς, σε συνθηκολόγηση τον Παπαδήμο, αντί να τον στηρίζει, να τον καλεί σε μαχητικότερη στάση, κλίμα που θα μπορούσε επωφελώς για τις ελληνικές θέσεις να επικαλεσθεί στη διαπραγμάτευση; Γιατί, απαντάει η ίδια στο κύριο άρθρο, “θα χρειασθούν σύνεση, ψυχραιμία και κυρίως σοβαρός αντίλογος απέναντι στις σειρήνες του λαϊκισμού και τους μισθοφόρους που επιδιώκουν την κατάρρευση”. Δεν καταλαβαίνω πια τίποτα. Διαπραγμάτευση μεταξύ τραπεζών και Ελλάδας γίνεται ή πολιτική μάχη λαϊκιστών και μισθοφόρων (άκουσον άκουσον). ‘Eχουμε μια καλή συμφωνία και την υπονομεύουν οι μισθοφόροι; Μήπως εξ ιδίων κρίνει τα αλλότρια και βλέπει παντού μισθοφόρους η καλή εφημερίς; Σε ένα πράγμα μπορεί κανείς να συμφωνήσει με το άρθρο, την ανάγκη σοβαρού αντίλογου. Ε, η Καθημερινή ας μας εξηγήσει γιατί θέλει αγγλικό δίκαιο, με πόσο επιτόκιο και τι κούρεμα θεωρεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος!
Την καλύτερη απάντηση την έδωσε ο … Σόιμπλε. ‘Iσως μη διαβάζοντας την προειδοποίηση της εφημερίδας για λαϊκιστές και μισθοφόρους, καταχειρίασε τις απαιτήσεις επιτοκίων των τραπεζών, μιλώντας στη γερμανική ραδιοφωνία, την επόμενη μέρα! Ο ίδιος ο Νταλάρα, στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, επαίνεσε την ελληνική πλευρά ψέγοντας ΔΝΤ και Γερμανία για τα χαμηλά επιτόκια που ζητάνε. Τώρα, αν εγώ συμπεράνω ότι ο Παπαδήμος και τα κόμματα και εφημερίδες που τον στηρίζουν, εξυπηρετούν τα συμφέροντα των τραπεζών κατά της Ελλάδας, θα έχω άδικο;
Αγγλικό Δίκαιο: η “μικρή διαφορά” ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο
Η ζημιά που ήδη έκανε η κυβέρνηση είναι πολύ μεγαλύτερη από τη διαφορά στα επιτόκια, δεν είναι εκεί το κυρίως ζήτημα. Δεν οδηγεί μόνο σε μικρότερα επιτόκια με τη “διαπραγμάτευση” που υποτίθεται ότι κάνει, καίει εμμέσως και το σημαντικότερο χαρτί της Ελλάδας. Γιατί προκαλείται μια ρήξη, κινητοποιείται η Γερμανία και το ΔΝΤ υπέρ μας, αλλά υπέρ μιας διαπραγματευτικής θέσης που δεν μας λύνει το πρόβλημα και όχι υπέρ ενός μεγαλύτερου κουρέματος ή της μη υπαγωγής στο αγγλικό δίκαιο που θα ήταν αρχή λύσης του προβλήματος. Η διαφορά αυτή μπορεί να είναι όση και η διαφορά ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο της Ελλάδας. Παραιτούμεθα από ένα σοβαρό πολιτικό όπλο, που θα μπορούσαμε να το επικαλεστούμε γιατί οι πάντες έχουν θέσει στην ατζέντα το βιώσιμο χρέος, άρα μπορεί εύκολα να το χρησιμοποιήσει η Αθήνα, αντί να το θυσιάζει, όπως έκανε ο Παπαδήμος κι όσοι τον στηρίζουν.
Ο κ. Σαμαράς μετά τη συνάντηση με τον Βεστερβέλε δήλωσε ότι ύψιστο εθνικό καθήκον είναι να καταστεί το ελληνικό χρέος βιώσιμο, με τις συμφωνίες PSI και τη δανειακή. Κάθε λογικός άνθρωπος, κάθε πατριώτης, με στοιχειώδη επίγνωση του προβλήματος το ίδιο θάλεγε. Αλλά είναι βιώσιμα αυτά που διαπραγματεύεται η κυβέρνηση Παπαδήμου, που υπάρχει χάρη στον Σαμαρά; Οποιαδήποτε συμφωνία PSI και οποιαδήποτε δανειακή λύνουν το πρόβλημά μας;

Ο Ολιβιέ Μπλανσάρ είναι ένας από τους τέσσερις-πέντε θεωρούμενους κορυφαίους κατεστημένους οικονομολόγους του κόσμου. Kατέχει τη νευραλγική για την παγκόσμια οικονομία θέση του επικεφαλής οικονομολόγου του ΔΝΤ. Βγήκε στα κεραμίδια, εναντίον και του ΔΝΤ, λέγοντας ότι χρειάζεται κούρεμα 80%, 50% δεν είναι βιώσιμο. Ο καθηγητής Μαξ ‘Oτε, από τα γνωστότερα ονόματα της ευρωπαϊκής οικονομολογίας, απαντάει στον Νίκο Χειλά του Βήματος (15.1.2011) ότι ο ίδιος δεν θα δεχόταν σε καμία περίπτωση το αγγλικό δίκαιο. Ο εκδότης της Handelsblatt, φωνής της γερμανικής βιομηχανίας, Στάινγκαρτ, μας ικετεύει περίπου να ζητήσουμε αναθεώρηση των Μνημονίων. Διερωτώμαι εγώ τώρα, ποιόν ρώτησαν οι Παπαδήμος, Βενιζέλος, Σαμαράς, Καρατζαφέρης και τους είπε ότι έχουνε άδικο οι Μπλανσάρ, ‘Oτε, Στάινγκαρτ, μεταξύ πολλών άλλων, ότι δηλαδή φτάνει 50% και αγγλικό δίκαιο; Μήπως τον Αλογοσκούφη, τον Παπακωνσταντίνου, τους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ που περιέγραψαν τους εαυτούς τους ως “πουτάνες” στο Βήμα τον Οκτώβριο, την καφετζού της γειτονιάς ή κανέναν από τους διεφθαρμένους υπαλλήλους που χρησιμοποιούν ως συμβούλους; Μην τους κρύβετε παιδιά, τέτοιες κορυφές της οικονομικής επιστήμης, Νόμπελ να πάρουν. Δεν θέλω να πιστέψω βέβαια ότι ο Πρωθυπουργοί και οι αρχηγοί των κομμάτων που τον στηρίζουν παίρνουν εντολές από κάποιον. Υποθέτω ότι ρωτάνε κάποιους οικονομολόγους. Ποιοι είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι η συγκεκριμένη συμφωνία PSI που διαπραγματεύονται είναι βιώσιμη;

Τι σημαίνει μη βιώσιμη συμφωνία; Σημαίνει βεβαιότητα χρεωκοπίας, υπό Σημαίνει πλήρη νομική κατοχύρωση της μετάβασης πάσης ελληνικής περιουσίας στην ιδιοκτησία τους. Σημαίνει δυνατότητα αποβολής της Ελλάδας από το ευρώ χωρίς συνέπειες για τις αξιώσεις των πιστωτών από τη χώρα. Χρειάζεται να πούμε περισσότερα για να πείσουμε για τη σημασία των όσων πάει να συμφωνήσει αυτή η κυβέρνηση;

Κάνε χρήση για να μην το χάσεις: Από τον ΚΙΜΠΙ

2012-01-23T15:58:00.001+02:00

Παρακολουθώ Τον Γιάννη Κιμπιρόπουλο με πολύ προσοχή, όχι μόνο γιατί έχει ταλέντο, αλλά κυρίως γιατί τα γραφόμενα του κτυπάνε πάντα κέντρο.
«Ο κόσμος του επενδυτή» μας τελείωσε, πολύ λογικό αφού οι επενδυτές μας τελείωσαν πιο πριν. Βέβαια υπάρχουν κάποιοι μεταλλαγμένοι επενδυτές, όπως ο αδελφός του πρώην Πρωθυπουργού της χώρας, που ακόμα είναι έξω και δεν είναι φυλακή, ο οποίος έχει επενδύσει στην πτώχευση της χώρας!
Τέλος πάντων ας μην φλυαρώ! Αφήνω τον Γιάννη Κιμπιρόπουλο να μας μιλήσει για το όραμα του και εύχομαι να πάει το περιοδικό δεξιά και καλά και όχι ΜΟΝΟ το περιοδικό ΜΟΝΟ να πάει καλά αλλά και η χώρα να ξυπνήσει από αυτόν το λήθαργο, που έχει πέσει.

Use it, or lose it
Υπάρχει αυτό το αγγλοσαξονικό ρητό, με το σαφές σεξουαλικό υπονοούμενο, που στα ανδρικά περιοδικά lifestyle προβάλλεται εν είδει ευαγγελίου, ανάμεσα στις λοιπές παραινέσεις και συμβουλές για το πώς θα αποκτήσεις κοιλιακούς-φέτες, πώς θα ενυδατώσεις την επιδερμίδα σου, ποιος είναι ο dress code για να διεκδικήσεις επιτυχώς μια δουλειά, τι θα τρως, τι θα βλέπεις, τι θα διαβάζεις, τι θα ακούς για να είσαι cool, να ρίχνεις γκόμενες, να είναι η ζωή σου γενικώς ένα success story, ανάλογο με τους περιφερόμενους νάρκισσους, τα πουροτζόβενα που τυγχάνουν εκδότες αυτών των περιοδικών.

Το use it, or lose it, ως γνωστόν, αναφέρεται στις οδηγίες χρήσης του πέους, το οποίο κατά τους γκουρού του ανδρικού life style πρέπει να βρίσκεται σε διαρκή κινητοποίηση, ανεξαρτήτως Λιβιδούς, έστω και με αυνανισμό ή με χημική ενίσχυση. Τυχόν παρενέργειες της κατασταλτικής επίδρασης της μνημονιακής λαίλαπας στο εν λόγω εργαλείο αγνοούνται επιμελώς από τα πουροτζόβενα του life style, ορισμένα εκ των οποίων κανονικά θα έπρεπε να πηγαινοέρχονται στα εισαγγελικά γραφεία ως πρωταγωνιστές της εισφοροδιαφυγής, της φοροδιαφυγής, της επιχειρηματικής απάτης, των παράνομων απολύσεων στις μικρές μιντιακές αυτοκρατορίες που έστησαν την εποχή της χλίδας και της βλαχογκλαμουριάς, πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες, εξυπνακισμό, κυνισμό κι ένα είδος συγκαλυμμένης μαστροπείας μέσα από τις σελίδες και τις συχνότητες των ΜΜΕ τους.

Παρ’όλα αυτά, το use it or lose it, που άλλωστε προϋπήρξε αυτών των γλοιωδών πλασμάτων, είναι μια χρήσιμη συμβουλή όχι μόνο για τη σεξουαλική μας εγρήγορση, αλλά και γι’ άλλες διαστάσεις της ύπαρξής μας που τελούν υπό την απειλή της τρόικας, του PSI, των Ευρωπαίων «σωτήρων» μας, των πιστωτών μας, των κοινωνικών εταίρων, της κυβέρνησης Παπαδήμου, του ανακάμπτοντος Σημίτη και άλλων «δημοκρατικών δυνάμεων», που θα λέγαμε τη δεκαετία του ’80.

Αίφνης, αυτό εδώ το υποτιθέμενο μπλογκ, έχει πέσει σε αγρανάπαυση εδώ και τρεις εβδομάδες για λόγους που ενημέρωσα με «΄Εκτακτο ανακοινωθέν» (βλέπε κατωτέρω ανάρτηση). Ο μνημονιακός ντουβρουτζάς μάς έπληξε δυνατά στην εφημερίδα «Κόσμος του Επενδυτή» που φιλοξενούσε τα κείμενα αυτά πριν αναρτηθούν στο μπλογκ. Η στήλη έμεινε ορφανή, ανέστια και πένης, τουλάχιστον στην έντυπη εκδοχή της, η ιδιοκτησία της εφημερίδας μάς έχει συνδέσει με Κάιρο και, παρά την απεργιακή μας επιμονή, για να είμαστε ειλικρινείς, η πρόγνωση για την έκβαση της όλης υπόθεσης δεν είναι διόλου αισιόδοξη.

Αλλά, τι φταίει το έρμο το μπλογκ να μείνει κι αυτό ορφανό και σε αχρησία; Δεν είναι διόλου ευγενικό εκ μέρους μου προς τους τυχόν επισκέπτες να τ’ αφήνω αχρησιμοποίητο, έτσι, να χάσκει σαν νεκρή φύση. Use it or lose it. Δεν ξέρω αν ο κανόνας ισχύει και στους παρόχους υπηρεσιών μπλογκ, αν δηλαδή έπειτα από μια περίοδο αχρησίας σε πετάνε, σου κλείνουν την ψηφιακή πόρτα και, αν κάποια μέρα εσύ ξυπνήσεις κι αποφασίσεις να γράψεις μια μουτζαλιά, πάπαλα, μένεις απ’ έξω.

Έπειτα, εγώ δεν είμαι παρά ένα ψηφιακά ημι-αναλφάβητος μεσήλικας, το μπλογκ μού το άνοιξαν φίλοι, μου έδειξαν και τα βασικά, να κάνω μια ανάρτηση δηλαδή, κι αυτή την έκανα πάντα μετά φόβου Θεού, νόμιζα πως μια λάθος κίνηση να κάνω θα καταρρεύσει το ψηφιακό σύμπαν και σε λίγη ώρα θα βρεθώ στο Γκουντάναμο ως ένοχος ψηφιακής τρομοκρατίας. Κι έτσι, το μπλογκ έμεινε μουντό, μελαγχολικό, χωρίς καμιά διάθεση εκσυγχρονισμού (κι εγώ είμαι αλλεργικός στη λέξη, αλλά πώς αλλιώς να το πω;) χωρίς μια εικόνα, ένα παιχνίδι. Τώρα, λοιπόν, που είμαι οιονεί άνεργος (και οσονούπω κανονικά άνεργος), λέω να κάνω την ψηφιακή μου επανάσταση σ’ αυτό το ρημάδι, ρωτάω δεξιά κι αριστερά για twitter και facebook, αν βοηθάνε κατά κάποιο τρόπο, λέω να ενδώσω, να γεμίσω το μπλογκ με links για άλλα ενδιαφέροντα πράγματα που γράφονται στο Διαδίκτυο, κι αν δεν το ’χω κάνει μέχρι στιγμής δεν είναι από ναρκισσισμό, εγωπάθεια ή αντίληψη μοναδικότητας, αλλά από απλή ασχετοσύνη.

Ωστόσο, επειδή παραμένω άνθρωπος της εποχής του Γουτεμβέργιου και του χαρτιού, χρειάζομαι ένα έντυπο κίνητρο για να use it και να μην το lose it. Και το κίνητρο ευρέθη: Μια ομάδα παιδιών (και λέω «παιδιών», γιατί στους περισσότερους ρίχνω μια εικοσαετία και βάλε) ξεκινούν μια δημοσιογραφική, «συνεταιριστική» προσπάθεια. Ένα 15ήμερο πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό, πολιτιστικό περιοδικό-το όνομα αυτού ΜΟΝΟ-, ένα πείραμα ανεξάρτητης δημοσιογραφίας και ενημέρωσης από δημοσιογράφους αλλά και μπλόγκερ. Αυτά τα πράγματα, όπως είναι προφανές, θα πυκνώσουν το επόμενο διάστημα με φόντο τη γενική κατάρρευση στο υπάρχον σύστημα ΜΜΕ. Και δεν είναι καθόλου κακό ακόμη και να υπάρξει και ολίγον «ανταγωνισμός» αυτόνομων προσπαθειών να αντιταχθεί άλλου είδους ενημέρωση στο μονοπώλιο των troika news και των ΦΕΚ-το Unfollow που προηγήθηκε είναι μια ακόμη τέτοια αξιόλογη προσπάθεια. Κι αυτό το νέο περιοδικό που έρχεται, το ΜΟΝΟ, είναι μια ψηφίδα στο νέο σκηνικό που ελπίζω να διαμορφωθεί στα ΜΜΕ. Τρέμετε πουροτζόβενα του μνημονιακού life style, κρυφτείτε ομιλούσες κεφαλές των troika news, έρχεται το ΜΟΝΟ. Και δεν θα είναι το μόνο…
ΚΙΜΠΙ
Υ.Γ. Λεπτομέρειες για το περιοδικό:

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Περιοδικό ΜΟΝΟ: η απάντηση στη μονοφωνία

Το ΜΟΝΟ είναι ένα νέο 15ήμερο περιοδικό για την πολιτική, την κοινωνία, την οικονομία και τον πολιτισμό. Ανεξαρτησία, πολυφωνία , αντικειμενικότητα, τόλμη και διαφάνεια αποτελούν τα κύρια χαρακτηριστικά της έκδοσης.

Μία προσπάθεια έμπειρων αλλά και νέων δημοσιογράφων για αξιοπρεπή εργασία στον χώρο της ενημέρωσης. Όλοι οι συντελεστές, δημοσιογράφοι, φωτογράφοι και γραφίστες συμμετέχουν ισότιμα στη διαμόρφωση της ύλης του περιοδικού.

Στόχος μας είναι να αποτελέσουμε ένα βήμα ανεξάρτητης ενημέρωσης, που αντιτίθεται στο τοπίο της σχεδόν ολοκληρωτικής εξάρτησης των ΜΜΕ από επιχειρηματικά και πολιτικά συμφέροντα.

Ταυτόχρονα αποφασίσαμε να λειτουργήσουμε με όρους ισότιμης συμμετοχής όπου όλοι οι συντελεστές συνεισφέρουμε στο κόστος αλλά και μοιραζόμαστε τα ενδεχόμενα κέρδη της προσπάθειάς μας στα πρότυπα μιας κολεκτίβας της ενημέρωσης.

Στο ΜΟΝΟ συμμετέχουν οι Λευτέρης Αδαμίδης, Αδάμ Γιαννίκος, Γιάννης Gizmo, Δανάη Δάσκα, Δολερός, Χρήστος Ιωάννου, Μιχάλης Καλαμαράς, Γιάννης Κιμπουρόπουλος (ΚΙΜΠΙ), Άγγελος Κυρούσης (Loan me a dime), Νεκτάριος Λαμπρόπουλος, Άννα Μαρτίνου, Ειρήνη Μουντράκη, Μαρία Μπακοπούλου, Γιάννης Μπαμπούλιας, Επιστήμη Μπινάζη, Σπύρος Παπαδόπουλος (Το Βυτίο), Τάσος Πετρόπουλος, Γιάννης Πλιώτας, Βασίλης Ρούβαλης, Βίκυ Στρατάκη, Βασιλική Σιούτη, Τάσος Τσακίρογλου, Βίκτωρας Τσιλώνης, Μάρκος Φράγκος, HUMBA!

Τον σχεδιασμό του περιοδικού και του λογοτύπου έχουν αναλάβει οι ταλαντούχοι γραφίστες του Keik Bureau (http://keikbureau.gr/)

Το πρώτο μας τεύχος κυκλοφορεί την Τρίτη 31 Ιανουαρίου.

Διαστάσεις περιοδικού: 20,5Χ26,5 cm
80 τετράχρωμες σελίδες
Τιμή λιανικής: 2,90 ευρώ
20.000 αντίτυπα
Σημεία διανομής: Πανελλαδικά σε περίπτερα, κέντρα Τύπου, επιλεγμένα βιβλιοπωλεία
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
E-mail: monopressgr@gmail.com
Twitter: @monopressgr
Facebook: http://tinyurl.com/6tr8hxt
Σύντομα κοντά σας και το site μας www.monopress.gr που είναι υπό κατασκευή.

Χωρίς Πέτρες και Ξύλα, εμπρός για ένα μεγάλο επιτόκιο δανεισμού!

2012-01-22T21:37:00.001+02:00

Αντιγράφω από τον ελλ. κόσμο σχετικά με την εκδήλωση υπέρ του μνημονίου στην παλιά Βουλή σήμερα Κυριακή 22 Ιανουαρίου,

"Την ονόμασαν, «Για την Ελλάδα, τώρα». Μια νέα συστημική «πρωτοβουλία» για τη στήριξη των μνημονιακών πολιτικών, βρίσκεται στα σκαριά και φυσικά, δεν έχασε το χρόνο της! Την εκδήλωση θα προλογίσει και θα συντονίσει ο Νίκος Αλιβιζάτος, καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, υπερασπιστής του λαθρονομοσχεδίου στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Ομιλητές θα είναι η «εκσυγχρονίστρια» Άννα Διαμαντοπούλου, υπουργός (της πάλαι ποτέ Εθνικής) Παιδείας (της χωρίς βιβλία...), ο φιλοκεμαλικός δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Λουκάς Τσούκαλης και στέλεχος του γνωστού για τις Soros-type απόψεις του ΕΛΙΑΜΕΠ και ο νεοφιλελεύθερος «γαλάζιος» βουλευτής στη Β' Αθηνών, Κωστής Χατζηδάκης. Η εγχώριος «φωταδιστική» κομπανία, σε απαρτία!

Σκέφτηκα να πάω, να ακούσω τι στο διάβολο μπορεί να πει ακόμα το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, αυτό που από την «ισχυρή Ελλάδα» μας οδήγησαν στον Τιτανικό.
Έφτασα στις 12 και πέντε άντε και δέκα. Μια με δύο αυτοκινητιές μπάτσων είχε φράξει την είσοδο, με την αιτιολογία ότι η αίθουσα ήταν γεμάτη. Δηλαδή, ήρθαν από τις 11 και κλείστηκαν μέσα μην τυχόν και φτάσει, κανένα ξωτικό και τους ξινίσει τον τραχανά! (Πρώτη σημειολογία.)
Το είδαμε και αυτό: Μπάτσοι να προστατεύουν «Συγκέντρωση Πολιτών» Ρε αυτοί οι πολίτες, αρχίζουν να μου ξυπνούν την λέξη «πωλητές» στο μυαλό μου. Δεν έχω βρει βέβαια τι πουλάνε εκτός από μούρη. Αλλά πού θα μου πάει θα το μάθω και αυτό. (Δεύτερη σημειολογία.)
Σε μια γωνία ήταν μια κοπέλα, ελαφρών βαρών (ήταν δεν ήταν 50 κιλά) και διαμαρτύρονταν κόσμια και για κάποιους όχι κόσμια. Έπεσε επάνω της ο Κουναλάκης, κόσμια, στο στιλ, άσε μας να ακούσουμε αφού το θέλουμε. Έπεσε πάνω της και ένας κύριος που άρχισε να αφρίζει, να την φωνάζει μωρή και να ετοιμάζεται να την αρπάξει από τα μαλλιά. Αυτόν το κύριο τον γνωρίζω από άλλες συναντήσεις, είχε πάντα ένα γλυκό προφίλ, και θα έσχιζε τα ρούχα του για την ισότητα των γυναικών. Τώρα που κάποια του έβγαλε γλώσσα έγινε «μωρή» Σε λίγο κατέφτασαν και τα ΜΑΤ, όπου οι κύριοι πολίτες απέτισαν από τα ΜΑΤ να την απομακρύνουν. 10 με 20 ματατζήδες με πλήρη εξοπλισμό, ήτοι ασπίδες και δοχεία με χημικά έτοιμα για χρήση, παρέλαβαν ελαφρά το κορίτσι, α’ λα μπρατσέτα, χωρίς σπρώξιμο και φωνές, σε αντίθεση με τον «σοσιαλιστή πολίτη» που την έσπρωχνε άγρια και πέταγε αφρούς και σάλια. (Τρίτη σημειολογία.)

Εγώ πλακώθηκα με κάποιον στην είσοδο, ο οποίος μου δήλωσε ότι είναι πανεπιστημιακός (χι χι, το κατάντησαν βρισιά) και του απάντησα σίγουρα τέταρτης κατηγορίας, αν κρίνω από το λεξιλόγιο και την συμπεριφορά σου. (Τέταρτη σημειολογία.)
Υπήρξε και μια κυρία – αρτι εξελθούσα από κομμωτήριο και μακιγιαρισμένη στην πένα, η οποία τράβαγε τα ρούχα της με την παρουσία του ΠΑΜΕ. Δεν χρειάζεται να σας πω ότι δεν υπήρχε ΠΑΜΕ ούτε για δείγμα, γιατί τότε θα είχε κοκκινίσει ο χώρος. 10 ξέμπαρκα άτομα ήμασταν που διαμαρτυρόμασταν, χωρίς πέτρες και ξύλα.
Λέγεται, ότι ο Παπαδήμος διαφωνεί με το ΔΝΤ και την Τρόϊκα αναφορικά με το επιτόκιο. Οι πρώτοι ζητάνε μέγιστο 2%, ο Παπαδήμος ζητάει τουλάχιστον 5%. Γι αυτό και οι πιο πάνω φωταδιστές ζητάνε υποστήριξη του Παπαδήμου. Τα σχόλια δικά σας.

Έμεινα καμιά ώρα, επειδή άνοιξα συζήτηση με κάποιον παριστάμενο. Ύστερα πήγα στο «παζάρι του βιβλίου» το οποίο βρήκα πιο ακριβό από ποτέ. Όλα τα βιβλία τσιμπημένα με 2 και 3 και 10 ευρώ πάνω.

Ήταν μια ωραία Κυριακή του Χειμώνα.

Ο λαός κοιμάται και η τύχη του ........τον δουλεύει

2012-01-21T19:29:00.000+02:00

Ενώ μέχρι σήμερα, εκτός από τις μεγαλειώδεις διαμαρτυρίες του Συντάγματος δεν έχει συσταθεί κανένας αληθινά λαϊκός συνασπισμός, οι εχθροί του λαού ετοιμάζουν νέα σχήματα.
Νέοι Σωτήρες ξεπροβάλλουν, μετά την " εξουσιάζουσα αριστερά" όπως κάπως έτσι δήλωσε ο αρχηγός της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης!
Σωτήρες, συφοριασμένοι που βρωμάνε μούχλα και προδοσία.

- Αύριο, Κυριακή 22 Ιανουαρίου, στην παλιά Βουλή θα συγκεντρωθούν αυτοί που δεν ξέρουν τίποτε από τον φόνο, όπως οι :
Νίκος Αλιβιζάτος, νομικός, Νάσος Βαγενάς, φιλόλογος/ποιητής, Αρίστος Δοξιάδης, οικονομολόγος, Τάκης Θεοδωρόπουλος, λογοτέχνης, Νίκος Καλογεράς, αρχιτέκτων, Ορέστης Καλογήρου, φυσικός, Βάσω Κιντή, φιλόσοφος, Αντώνης Μανιτάκης, νομικός, Πέτρος Μάρκαρης, συγγραφέας, Δημήτρης Μαρωνίτης, φιλόλογος, Μάνος Ματσαγγάνης, οικονομολόγος, Νίκος Μουζέλης, κοινωνιολόγος, Ανδρέας Παππάς, επιμελητής εκδόσεων/μεταφραστής, Κων. Παπαγεωργίου, νομικός, Παύλος Σούρλας, νομικός, Σταύρος Τσακυράκης, νομικός, Λουκάς Τσούκαλης, οικονομολόγος, Κίμων Χατζημπίρος, οικολόγος.

-Άλλη Επιτροπή Πρωτοβουλίας με τους

Άννα Δαμιανίδη
Σπύρος Καβουνίδης
Ναπολέων Μαραβέγιας
Ανδρέας Παππάς
Γιάννης Τούντας,
Δημήτρης Ψυχογιός .

για να στηρίξουν - όπως δηλώνουν, μεταξύ άλλων ανούσιων - την κυβέρνηση Παπαδήμου.
Οι πολιτικοί, δεν με ενοχλούν τόσο, η δουλειά τους είναι. Αυτοί που μου τη δίνουν είναι οι συγγραφείς.
Πού πάτε ρε ψώνια; Νομίζετε ότι θα σας δώσουν κανένα υπουργείο, ή ότι θα πουλήσετε καλύτερα τις ανοησίες που γράφετε;;

Γι αυτό, αργήσαμε μεν να το σκεφτούμε, αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ: Το Εσωτερικό Δάνειο είναι η μόνη λύση!! Ας το απαιτήσουμε δυναμικά!

Εσωτερικό Δάνειο τώρα γιατί: άλλη θροφή απ' τη θροφή μου δε θα βρώ, απ᾿ την ψυχή μου άλλη ψυχή, άλλο κορμί από το κορμί μου!

2012-01-20T21:46:00.010+02:00

ἐγὼ μὲν γὰρ ἡγοῦμαι στρατιώτας δεῖν κατασκευασθῆναι [καὶ ταῦτ᾽ εἶναι στρατιωτικὰ] καὶ μίαν σύνταξιν εἶναι τὴν αὐτὴν τοῦ τε λαμβάνειν καὶ τοῦ ποιεῖν τὰ δέοντα, ὑμεῖς δ᾽ οὕτω πως ἄνευ πραγμάτων λαμβάνειν εἰς τὰς ἑορτάς. ἔστι δὴ λοιπόν, οἶμαι, πάντας εἰσφέρειν, ἂν πολλῶν δέῃ, πολλά, ἂν ὀλίγων, ὀλίγα. δεῖ δή χρημάτων, καὶ ἄνευ τούτων οὐδὲν ἔστι γενέσθαι τῶν δεόντων.

Τι είναι όμως χρήμα; Ένα ισοδύναμο των αγαθών που παράγει ή που κατέχει ο άνθρωπος. Εγώ έχω αγελάδες, εσύ πρόβατα. Για να τα ανταλλάξουμε, εγώ που έχω μόνο αγελάδες πρέπει να πάρω 5 πρόβατα για μία αγελάδα. Αν δεν θέλω πέντε πρόβατα ή 200 κοκόρια ή 2000 αυγά, τότε πώς θα ανταλλάξουμε πράγματα που εμένα μου περισσεύουν, ενώ εσένα σου χρειάζονται; και αντίστροφα;
Αν ήμασταν γείτονες αγαπημένοι, εγώ θα σου έδινα την αγελάδα και εσύ θα μου έδινες ένα πρόβατο και θα μου χρωστούσες άλλα 4. Και υποθέτω ότι έτσι θα ήταν τα πράγματα όταν οι ανταλλαγές δεν συνέβαιναν εδώ - μέσα σε μια χυδαία αγορά - και τώρα, αφού ο ένας δεν θα ξαναδεί τον άλλον. Έτσι λοιπόν μπήκε στη μέση το χρήμα, για να διευκολύνει τις ανταλλαγές. Αντί να μου χρωστάς πρόβατα, μου δίνεις λεφτά, με τα οποία μπορώ να αγοράσω πρόβατα αργότερα ή άλλα αγαθά, όποια ώρα θέλω. Επομένως, όσο οι άνθρωποι παράγουν αγαθά, δεν υπάρχει θέμα χρημάτων. Θα μπορούσε να είναι και ένα χαρτί υπόσχεσης, προς αυτόν που πουλάει αγαθό μεγαλύτερης αξίας από αυτό που αγοράζει.
Όμως, άλλες οι Βουλές των ανθρώπων και άλλες των Δαιμόνων!
Οι άνθρωποι – μέσω του χρήματος - αποξενώνονται, όχι μόνο μεταξύ τους, αλλά και από τα αγαθά που κατέχουν ή παράγουν. Το χρήμα από μέσον γίνεται αυτοσκοπός και από το 15ον αιώνα που εισήχθησαν και οι τόκοι, το χρήμα απέκτησε άλλη υπόσταση. Δαιμονοποιήθηκε, όταν οι δαίμονες άρχισαν να υποχωρούν μπροστά στην νέα Θεότητα – μητέρα όλων των Θεών – την "Μεγάλη Επιστήμη"!
Σήμερα, δεν υπάρχουν αγαθά. Υπάρχει χρήμα. Αν θέλουμε να ξαναγυρίσουμε στην σοφή συνύπαρξη των ανθρώπων, όπου θα βασιλεύει η αλληλεγγύη και η ευσπλαχνία, πρέπει να χαράξουμε τον δρόμο προς αυτήν την κοινωνία, πατώντας σήμερα πάνω στον δρόμο του χρήματος, αφού άλλη λύση δεν είναι εφικτή.
Ας μη περιμένουμε το Παπαδημο και ας θυμηθούμε ότι κανένας λαός δεν πήγε μπροστά με τέτοιους "ηγέτες".
Οι λαοί πάνε μόνο τότε μπροστά, όταν στηρίζονται στις δυνάμεις τους. Ήρθε η ώρα να φωνάξουμε :

Δεν χρειαζόμαστε τη Δόση μας!

Εμείς μπορούμε να συσπειρώσουμε όλους τους απανταχού Έλληνες και να τους φωνάξουμε να αγοράσουμε το χρέος μας. Αυτό έχουν κάνει οι Ιάπωνες που έχουν σήμερα 220% του ΑΕΠ χρέος, έτσι έκαναν και οι Βέλγοι και οι Ιταλοί: Εξέδωσαν ομολογιακό εσωτερικό δάνειο. Η δική μας η κυβέρνηση δεν το έκανε και άφησε όλους τους καταθέτες από μικρούς έως πολύ μικρούς και από μεγάλους έως πολύ μεγάλους να βγάλουν τα λεφτά τους στην αλλοδαπή, λες και εκεί είναι όλα εξασφαλισμένα.
Χρειαζόμαστε μια στρατιωτική διοίκηση (μεταφορικά το εννοώ, όχι κυριολεκτικά) που θα διαχειριστεί και θα διαφυλάξει ένα μεγάλο ομολογιακό ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ δάνειο.

Ας διαβάσουμε το Γιώργο Καραμπελιά που ήταν και ο εμπνευστής αυτής της μεγάλης ιδέας.

Αυτό που απομένει να κάνουμε είναι ΝΑ ΔΑΝΕΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ
Ας δούμε ποιά είναι τα κυριότερα επιχειρήματα ενάντια σε αυτή την πρόταση:
Α. Ποιος θα αναλάβει τη διαχείριση του, δεδομένου ότι οι ελληνικές ελίτ και η κυβέρνηση είναι «κλέφτες» και «θα τα φάνε»;
Είναι προφανές ότι, για να ευοδωθεί η προσπάθεια, όπως εμείς τη βλέπουμε, θα πρέπει να οριστεί μια ανεξάρτητη επιτροπή διαχείρισης και ελέγχου, η οποία θα ελέγχει όχι μόνο τη χρηστή διαχείρισή του αλλά και την κατεύθυνσή του προς παραγωγικές χρήσεις, για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών και όχι για τους τοκογλύφους-δανειστές μας. Στην επιτροπή πρωτοβουλίας θα πρέπει να συμμετάσχουν όχι μόνο οικονομολόγοι αλλά καταξιωμένοι άνθρωποι από όλους τους χώρους και τις κοινωνικές κατηγορίες.
Β. Υπάρχει άραγε χρόνος για κάτι τέτοιο, ή μήπως είναι αργά;
Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Τα επόμενα χρόνια, με τον ένα ή άλλο τρόπο, οι Έλληνες θα πρέπει να στραφούν σε ανάλογες επιλογές, αν θέλουν να επιβιώσουν και να μην υποδουλωθούν. Κατά συνέπεια, η αντίληψη της αυτοδυναμίας και του εσωτετρικού δανεισμού θα πρέπει να πρυτανεύσει.
Γ. Έτσι θα εξισωθούν οι θύτες, που προκάλεσαν την κρίση, με τα θύματα.
Σε καμία περίπτωση. Η συμμετοχή στον δανεισμό θα είναι αναλογική και πρώτοι θα κληθούν να συμμετάσχουν απαρέγκλιτα και με συγκεκριμένο πλαφόν, που θα οριστεί από την επιτροπή που θα συγκροτηθεί, οι πολιτικοί, οι βουλευτές, οι υπουργοί, ο πρωθυπουργός και ο πρόεδρος. Στη συνέχεια, οι εκπρόσωποι των επιχειρηματιών, τα υψηλά εισοδήματα, όλοι όσοι παίρνουν κρατικά έργα κ.λπ. Κατά συνέπεια, θα κληθούν πρώτοι να συμμετάσχουν στη σωτηρία της χώρας όλοι αυτοί που μέχρι τώρα μας καλούν με το αζημίωτο «να κάνουμε θυσίες».
Δ. Υπάρχουν άραγε χρήματα, πλέον, μετά από δύο χρόνια κρίσης;
Και βέβαια υπάρχουν. Όχι μόνο στις τράπεζες του εξωτερικού, όχι μόνο στην Ομογένεια αλλά και στο εσωτερικό της χώρας και στις τράπεζες, αλλά και σε θυρίδες και κάτω από τα στρώματα. Και, εξ άλλου, δεν προτείνουμε να χαριστούν αυτά τα χρήματα, αλλά να δανειστούν στο ελληνικό κράτος με ανάλογο επιτόκιο.
Ε. Οι Έλληνες έχουν ατομικοποιηθεί και ο καθένας κοιτάει την «πάρτη του».
Ναι, μόνο που αυτή είναι η πιο σίγουρη συνταγή για να πάνε όλοι φούντο, εκτός από ορισμένα λαμόγια και μαυραγορίτες. Ένα σχέδιο σωτηρίας της χώρας, αξιόπιστο, που να αφορά το σύνολο του λαού, δεν έχει μόνο οικονομική αποτελεσματικότητα αλλά και ιδεολογική και πολιτική. Οι Έλληνες θα στηριχτούν επιτέλους στις δικές τους δυνάμεις, θα ανασυστήσουν την εθνική τους κοινότητα.
Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα…

Όλο το Αρθρο του Γιώργου Καραμπελιά εδώ

**************
Σύντομη μετάφραση:

Φρονώ λοιπόν ότι χρειάζονται στρατιώτες, και τα χρήματα είναι στρατιωτικά και να ορισθούν έτσι τα πράγματα διά νόμου, ώστε όσοι λαμβάνουν χρήματα να κάμνουν ό,τι πρέπει να κάμνουν— το καθήκον τους και να μην τα σπαταλούν στα γλέντια!
Ο καθένας πρέπει να προσφέρει ανάλογα με την δυνατότητα του. Πολλά όποιος έχει πολλά και λίγα όποιος έχει λίγα.
Χωρίς χρήματα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα από όσα επιβάλλονται.

Δεν πρόκειται να γίνει ο πόλεμος κατά του Ιράν!

2012-01-15T21:13:00.001+02:00

γράφει ο Robert Bibeau*

Σκηνές σαν αυτές να τις ξεχάσετε..........

Τα στενά του Ορμούζ
Ο πόλεμος του Ιράν δεν πρόκειται να γίνει σύντομα ακόμα και αν φωνάζει «Λύκοι, λύκοι» «ο Τρελοκαμπέρος» -ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου, πρωθυπουργός του Ισραήλ- στην Κνεσέτ -την ισραηλινή βουλή- ενώ ο Αχμαντινετζάντ -ο πρόεδρος του Ιράν- δεν τον ακούει και δεν του δίνει σημασία και δικαίως, γιατί το Ιράν γνωρίζει τα σχέδια της αμερικανικής ύαινας και ο Αγιατολάχ Χαμενεΐ, επίσης, γνωρίζει ότι η ισραηλινή αλεπού δεν διατάζει τον Αμερικανό λύκο. Μάλλον συμβαίνει το αντίθετο (1).

Όλοι οι αναλυτές, παρατηρητές, στρατιωτικοί και εμπειρογνώμονες της γης συγκινήθηκαν την περασμένη εβδομάδα με την ανακοίνωση ότι ένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο του Πέμπτου Στόλου, σε περιπολία στο Στενό του Ορμούζ, μακριά από το λιμάνι νηολόγησης του, διώχθηκε από την περιοχή λόγω μιας ιρανικής στρατιωτικής άσκησης. Το πλοίο θα μπορούσε πράγματι να προκαλέσει ένα περιστατικό-ατύχημα μεταξύ των δύο αντιμαχόμενων πλευρών που διεκδικούν τον Περσικό Κόλπο (2).

Το περιστατικό δεν ήταν όμως μια άσκηση προθέρμανσης πριν από την ερχόμενη έκρηξη. Μετά την παρακολούθηση αυτής της προσχεδιασμένης επίδειξης, να σκεφτείτε ότι μία από τις επόμενες φορές θα είναι η καλή και ότι αυτό το περιστατικό θα προκαλέσει όχι τον «τρίτο παγκόσμιο πόλεμο», αλλά την αμερικανοισραηλινή επίθεση εναντίον του Ιράν που περιμένει η Αμερική τόσο πολύ καιρό.

Γιατί όχι αυτή τη φορά, ούτε την ακόλουθη, αλλά μόνο την επόμενη; Και γιατί το 2013 και όχι πριν;
Για να απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά πρέπει να κατανοήσουμε γιατί οι ΗΠΑ κρατάνε τόση κακία στο Ιράν. Αν δεν μπορούμε να απαντήσουμε αυτό το αρχικό ερώτημα, είμαστε καταδικασμένοι να προβούμε σε εικασίες -να υποθέσουμε-, να διαδώσουμε τα τοξικά χαρτιά των αμερικανικών και ισραηλινών αρθρογράφων που δηλητηριάζουν την κοινή γνώμη .

Ας θέσουμε πρώτα μια οφθαλμοφανή εισαγωγή. Εννέα χώρες σε όλο τον κόσμο κατέχουν το πυρηνικό όπλο. Αυτές είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ινδία, η Κίνα, το Πακιστάν, η Βόρεια Κορέα και το Ισραήλ -μεταξύ 100 και 200 κεφαλές- (3).
Υπάρχει μεγαλύτερος εγκληματίας από την κυβέρνηση των ΗΠΑ;
Υπάρχει πιο υστερική από την ισραηλινή κυβέρνηση;
Υπάρχει πιο ασταθής από την πακιστανική κυβέρνηση;
Υπάρχει λιγότερο προβλέψιμη από την κορεατική κυβέρνηση;
Υπάρχει περισσότερο δουλοπρεπής από τη κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασίλειου;
Υπάρχει πιο κυνική από την κυβέρνηση της Ρωσίας;
Υπάρχει πιο χαοτική από την κυβέρνηση του Σαρκοζί;
Ωστόσο, ούτε ο ΔΟΑΕ (Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας), ούτε τα Ηνωμένα Έθνη προτείνουν τον πυρηνικό αφοπλισμό αυτών των απειλητικών και επικινδύνων κυβερνήσεων.

Πρέπει να συμπεραίνουμε ότι η προπαγάνδα για την ιρανική πυρηνική απειλή δεν είναι παρά μια απάτη που κρύβει κάτι άλλο, ειδικά όταν ο κάποιος που δηλώνει περισσότερο από όλους ενοχλημένος και ότι απειλείται ενώ είναι ο μοναδικός που χρησιμοποίησε την ατομική βόμβα δύο φορές (Χιροσίμα και Ναγκασάκι) και απειλεί για άλλη μια φορά να την χρησιμοποιήσει εναντίον του Ιράν – βόμβες τύπου Blu-117- (4).
Επιπλέον, οι ΗΠΑ κατέχουν 2.200 πυρηνικές κεφαλές και 800 φορείς, που αρκούν για να καταστρέψουν ολόκληρο τον πλανήτη (5).
Τι θα μπορούσαν να κάνουν οι δύο ή τρεις πυρηνικές βόμβες του Ιράν -αν υποτεθεί ότι υπάρχουν- τοποθετημένες σε πυραύλους Shihab-3 -2.200 χλμ μέγιστης εμβέλειας- ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε 11.000 χιλιόμετρα από τον Περσικό Κόλπο; Λιγότερο από μια ώρα μετά από μια υποτιθέμενη ιρανική επίθεση, χίλιες πυρηνικές βόμβες από τις ΗΠΑ θα εξάτμισαν το Ιράν χωρίς να αφήσουν ούτε μια ζωντανή ψυχή (77 εκατομμύρια κάτοικοι).

Ας ελπίσουμε ότι τελειώσαμε με αυτές τις ανοησίες για την ιρανική πυρηνική απειλή που είναι κατάλληλες μόνο να τρομάξουν τους συνταξιούχους στα καφενεία της γειτονιάς.

Αλλά τότε τι δικαιολογεί την εμμονή των ΗΠΑ κατά του πεπρωμένου του Ιράν;
Σε άλλο άρθρο, πριν ένα χρόνο ακριβώς, απαντήσαμε σε αυτή την ερώτηση – «Κοιτάξτε από την πλευρά των Στενών του Ορμούζ», λέγαμε (6).

Το Ιράν διέπραξε το απαράδεκτο έγκλημα να μην έτρεμε όταν ο George W. Μπους το κατονόμασε κράτος-παρίας εχθρό της «διεθνούς κοινότητας» του. Το Ιράν έχει το θράσος να αναπτύξει τη δικιά του εθνική πληρεξούσια πολιτική. Το Ιράν έχει το θράσος να πωλεί το πετρέλαιο του στην Κίνα σε κυρίαρχο ιρανικό νόμισμα. Το Ιράν αγοράζει τα όπλα του από τη μισητή Ρωσία. Το Ιράν επέλεξε το κινεζικό ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο - τον αλυτρωτικό εχθρό του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Τέλος, το Ιράν έχει το κακό γούστο να έχει σύνορα με τα στενά του Ορμούζ, μέσω των οποίων περνά περίπου το 35% του παγκοσμίου πετρελαίου, διέλευση που οι ΗΠΑ προτίθενται να παρεμποδίσει ή να βάλουν να εμποδίζει! Για να λειτουργήσει αυτό το μακιαβελικό σχέδιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο, θα πρέπει να βουλώσουν τουλάχιστον δύο τρύπες στο σύστημα κλειδώματος του πετρελαίου από την περιοχή του Περσικού Κόλπου.
Το σχέδιο ενός πετρελαϊκού αγωγού Ιράν-Ιράκ-Συρία (η συμφωνία υπογράφτηκε τον Αυγ. 2011) για την μεταφορά του ιρακινού και ιρανικού πετρελαίου στη Μεσόγειο μέσω Συρίας και το σχέδιο του αγωγού στα ΗΑΕ που θα παρακάμψει τα στενά του Ορμούζ για να σταλεί το πετρέλαιο άμεσα στο λιμάνι του Foujeirah (7). Για τον τελευταίον αγωγό δεν θα είναι δύσκολο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι αμερικανικό προτεκτοράτο και το πετρέλαιο θα σταλεί στους διαπιστευμένους από την Ουάσινγκτον πελάτες, για τον πρώτο, όμως, τίποτα δεν είναι εξασφαλισμένο και η επιχείρηση ανατροπής εναντίον της Συρίας στοχεύει ακριβώς τον έλεγχο αυτού του αγωγού.

Σε πρόσφατο άρθρο μας, ερωτηθήκαμε γιατί η Γαλλία και η Ευρωλανδία (Euroland) εγκρίνουν τη στρατηγική των ΗΠΑ που θα πνίξει τη δική τους τροφοδοσία πετρελαίου (8); Πράγματι, αν κλείσουν τα στενά του Ορμούζ για τη ναυσιπλοΐα, η Κίνα και η Ευρώπη θα στερηθούν τα καύσιμα, όχι οι Ηνωμένες Πολιτείες που εφοδιάζονται διαφορετικά. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η ΕΕ θα έπρεπε να αναθεωρήσει προσεχώς την πολιτική της έναντι της Συρίας και του Ιράν.

Η αμερικανική επίθεση εναντίον της Συρίας και του Ιράν γράφεται ως μέρος του πόλεμο μεταξύ των τριών κύριων στρατοπέδων του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού -το στρατόπεδο της Ευρωλανδίας, σύμμαχο του αμερικανικού στρατοπέδου μέχρι τις 8 Δεκεμβρίου και που τώρα προσπαθεί να απομακρυνθεί για να μην βυθιστεί μαζί με το μολυβένιο δολάριο -και το στρατόπεδο της Κίνας, της αυξανόμενης βιομηχανικής υπερδύναμης στο οποίο προσκολλούνται το Ιράν, η Συρία και η Ρωσία.

Ένας εμπειρογνώμονας διαβεβαίωσε ότι αυτό που περιγράφουμε πιο πάνω: «αυτό το στρατιωτικό μοντέλο του Πενταγώνου είναι σχέδιο κατάκτησης όλου του πλανήτη» (9).

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν προβλέπουν καθόλου να κατακτήσουν όλο τον κόσμο. Η στρατιωτικοτεχνική δύναμή τους είναι τεράστια, αλλά η συμβατική στρατιωτική ικανότητα τους –σε ανθρώπους- δεν επαρκεί για τέτοιες φιλοδοξίες. Οι Αμερικανοί απλώς θέλουν να καταστρέψουν τις αστικές υποδομές, τις λιμενικές εγκαταστάσεις και τα διυλιστήρια, προκειμένου να τιμωρήσουν το Ιράν για την αποστασία του, να αποτελέσει παράδειγμα για όλες τις άλλες αναπτυσσόμενες χώρες που χαϊδεύουν όνειρα για εθνική ανεξαρτησία.

Οι ΗΠΑ δεν προσπαθούν να καταλάβουν το ιρανικό πετρέλαιο, άλλωστε γνωρίζουν ότι δεν θα μπορούσαν, καθώς δεν σκέφτονται καθόλου να προσγειώσουν αποσπάσματα πεζοναυτών και να εγκατασταθούν στην Τεχεράνη. Όταν είσαι ανίκανος να υποτάξεις τους Αφγανούς Ταλιμπάν, δεν σκέφτεσαι την κατοχή του Ιράν.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιζητούν περισσότερο να προκαλέσουν μια παγκόσμια οικονομική, δημοσιονομική, νομισματική κρίση που θα χτυπήσει όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, θα υποτιμήσει το νόμισμά τους (το Yuan και το ευρώ -το δολάριο ήδη βουλιάζει) και να τις καταστήσουν εξαρτημένες από τις χρηματιστηριακές αγορές και τους ενεργειακούς πόρους του αγγλοσαξονικού κόσμου (ΗΠΑ, Βρετανία, Αυστραλία, Καναδάς), όπου η αξία των εταιρειών πετρελαίου θα παρουσιάσει μια ιλιγγιώδη αύξηση μαζί με την αξία του Μαύρου Χρυσού (στον Κόλπο του Μεξικού, την Αλάσκα, τα Oil Sands της Αλμπέρτα και της Βόρειας Θάλασσας).
Αυτό το παρανοϊκό και δολοφονικό κτύπημα του «πόκερ» δεν θα προκαλέσει το «τρίτο παγκόσμιο πόλεμο» -τα άλλα δύο ανταγωνιστικά ιμπεριαλιστικά μπλοκ δεν είναι ακόμα έτοιμα να συμμετάσχουν σε στρατιωτική αντιπαράθεση κατά της αμερικανικής πυρηνικής υπερδύναμης που αντιπροσωπεύει το ήμισυ των στρατιωτικών δαπανών του πλανήτη (10).

Οι λαοί του κόσμου θα υποφέρουν πάρα πολύ από αυτή τη βαθιά οικονομική κρίση συνοδευομένη από υψηλό πληθωρισμό, αύξηση της ανεργίας ήδη καταστροφικής, μια καταθλιπτική χρηματιστηριακή αγορά, την κατάρρευση των hedge funds και των συνταξιοδοτικών ταμείων των εργαζομένων. Αυτή η κρίση θα πυροδοτήσει εξεγέρσεις, απεργίες των εργαζομένων και καταλήψεις εργοστασίων θα σηματοδοτήσουν τον ταξικό πόλεμο –εργασία κατά κεφαλαίου- στο οικονομικό μέτωπο που οι μικροαστοί οπορτουνιστές θα έχουν ως αποστολή να διαλύσουν, προσφέροντας διάφορα ρεφορμιστικά συνθήματα για να σώσουν το καπιταλιστικό σύστημα.

Η αμερικανοισραηλινή επίθεση εναντίον του Ιράν δεν θα πραγματοποιηθεί το 2012 -έτος εκλογών στις ΗΠΑ. Πρώτα πρέπει να προσδιοριστεί η τύχη της Συρίας. Για τον διαβολικό Ομπάμα και για τον Μινώταυρο Νετανιάχου δεν υπάρχει καμία βιασύνη.
Μετά τις εκλογές θα έρθει η ώρα να ανοίξουν οι πύλες της κόλασης και να απελευθερώσουν τους Κέρβερους των σύγχρονων Μηδικών πολέμων.

Μια ένδειξη για εκείνους που βιάζονται να μάθουν πότε αυτό θα συμβεί:

φτάνει να μετρήσετε ακριβώς τα μεγάλα αμερικανικά πολεμικά πλοία αγκυροβολημένα στον Περσικό Κόλπο, όταν θα έχουν φύγει όλα,

η μάχη του Αρμαγεδδώνα θα βροντήσει στο περσικό καμίνι.
Πηγή

Για αυτό όταν φτάσει αυτή η ώρα, πάρτε ένα όπλο, φαγητά για τρεις μήνες , νερό, πετρέλαιο για λάμπα, σόμπα με ξύλα και ξύλα και εγκλειστείτε σε ένα υπόγειο που θα δουλεύει μια αντλία πιέσεως για τρεις μήνες αδιάκοπα. Φυτέψτε και λουλούδια που θα παράγουν οξυγόνο σε άλλο δωμάτιο που θα το βλέπει ο ήλιος και.... αυτοκτονήστε να ησυχάσετε!

Στο δρόμο που χάραξε το Σάμινα

2012-01-15T14:49:00.001+02:00

4 νεκροί, 14 τραυματίες και 70 αγνοούμενοι.

Αλλά ούτε 8 Μποφόρ και ο καπετάνιος ήταν ο πρώτος που εθεάθη στην στεριά, όπως γράφει το ρώσικο πρακτορείο.

Το πολυπλόκαμο τέρας που έφαγε τον αγωγό South Stream

2012-01-13T21:02:00.003+02:00

Η Ελλάδα μοιάζει με κότα που περιμένει να πέσει κάτω πλακωμένη.
Αχ κατακαημένη Πατρίδα τι σου μελε να πάθεις από τα ανδρείκελα που μας κυβερνούν.

Του Σάββα Καλεντερίδη
Στο προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στην ύπαρξη ενός πολύπλοκου και πολυάνθρωπου μηχανισμού πολιτικών, επαγγελματιών οικολόγων, αμαρτωλών ΜΚΟ, διαμορφωτών της κοινής γνώμης, δημοσιογράφων και ΜΜΕ, οι οποίοι όλοι αυτοί, λες και συντονιζόμενοι από κάποιο κέντρο, γελοιοποιούσαν και δαιμονοποιούσαν οποιονδήποτε είχε το θάρρος να παρουσιάσει δημόσια και υπεύθυνα οποιαδήποτε πληροφορία, εκτίμηση ή άποψη που ήθελε τους Τούρκους να εμπλέκονται σε τέτοιες υποθέσεις, ή οποιαδήποτε άποψη μιλούσε για το τουρκικό παρακράτος, τη μυστική δράση των Τούρκων στην Ελλάδα και εν γένει την τουρκική απειλή.
Ο μηχανισμός αυτός, παρότι μετρά μια αποτυχία στο «μέτωπο της Κύπρου», όπου ο Τάσσος Παπαδόπουλος κατενίκησε όλους αυτούς τους καλοπληρωμένους με λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων παράγοντες, έχει καταγράψει μια τεράστια επιτυχία. Κατάφερε να ακυρώσει τον ρωσικών συμφερόντων αγωγό South Stream, με τραγικές συνέπειες για την Ελλάδα και τα εθνικά μας συμφέροντα. Αφού πολέμησαν με λύσσα την ίδια την ελληνική κυβέρνηση που κινήθηκε προς αυτήν την κατεύθυνση, αφού κατέκαψαν την Ελλάδα, μετά την συμφωνία Πούτιν-Καραμανλή, αφού προχώρησαν στις απαραίτητες προεκλογικές δηλώσεις-μήνυμα δια στόματος του Γιώργου Παπανδρέου προς την Ουάσιγκτον και τους μεγάλους πάτρωνες, προχώρησαν στην ακύρωση του αγωγού, αφήνοντας την Ελλάδα κυριολεκτικά στο έλεος της Τουρκίας, στο κρίσιμο ζήτημα της προμήθειας της χώρας με φυσικό αέριο, στρατηγικής σημασίας πρώτη ύλη για την επιβίωση της χώρας.
Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, με τον South Stream η Ελλάδα αποκτούσε έναν επί πλέον αγωγό παροχής φυσικού αερίου, εκτός από τον αγωγό Τουρκία-Ελλάδα-Ιταλία, ο οποίος ελέγχεται από την Τουρκία.
Όλα αυτά τα χρόνια η Ρωσία, αφού υπέγραψε κρίσιμη συμφωνία με τη Μέρκελ (Απρίλιος 2010), για τον βόρειο αγωγό (North Stream), εργάζεται μεθοδικά πάνω στο πρόγραμμα κατασκευής του αγωγού, παρακάμπτοντας την Ελλάδα, η οποία εν τω μεταξύ είχε αρνηθεί και το σωτήριο δάνειο των 25 δις ευρώ από τη Ρωσία, όπως επωνύμως καταγγέλλει ο Ιβάν Σαββίδης, που ήταν παρών στη συνάντηση Πούτιν-Παπανδρέου.
Με άλλα λόγια, από την κίνηση της Ελλάδας να αρνηθεί τη διέλευση του αγωγού από το έδαφός της, ίσως να μην έχασε η Ρωσία, αλλά μόνον η Ελλάδα και μάλιστα πολλά και σε πολλούς τομείς!
Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι η Ρωσία σχεδίασε νέο δρομολόγιο για τον αγωγό, ενώ φέρεται να έχει υπογράψει συμφωνίες με τις ενδιαφερόμενες χώρες. Ο αγωγός θα ξεκινά από τις ρωσικές ακτές στον Εύξεινο Πόντο, θα φθάνει στη Βουλγαρία και από κει, μέσω Σερβίας, θα διακλαδίζεται προς Αυστρία και προς Κροατία-Σλοβενία-Ιταλία. Οι ενδιαφερόμενες χώρες με τις οποίες η Ρωσία φέρεται ήδη να έχει υπογράψει σχετικές συμφωνίες, είναι η Βουλγαρία, η Σερβία, η Ουγγαρία, η Σλοβενία, η Κροατία, η πΓΔΜ και η Αυστρία. Εκτός από τις διακρατικές συμφωνίες, ο ρωσικός ενεργειακός γίγαντας Gazprom έχει υπογράψει συμφωνίες με πολλές εταιρείες ενέργειας, όπως η ιταλική ΕΝΙ, η γαλλική EDF, η αυστριακή OMV.
Με άλλα λόγια, η Ρωσία έχει ολοκληρώσει τις διακρατικές και τις εμπορικές συμφωνίες που αφορούν το τμήμα του αγωγού που θα ξεκινά από τις ακτές της Βουλγαρίας και θα διακλαδίζεται σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Αυτό που δεν είχε καθοριστεί και διασφαλιστεί με συμφωνίες, είναι το τμήμα του αγωγού που θα περνούσε υποθαλασσίως από τον Εύξεινο Πόντο, για να φθάσει στις βουλγαρικές ακτές. Εκεί η Ρωσία είχε δυο επιλογές. Να υπογράψει συμφωνία με την Ουκρανία και τη Ρουμανία, για τη διέλευση του αγωγού από την ΑΟΖ των χωρών αυτών, ή να επιλέξει την Τουρκία, η οποία σημειωτέον, έχει ορίσει τη δική της ΑΟΖ στον Εύξεινο Πόντο.
Επίσης, να σημειωθεί ότι η Τουρκία έχει ήδη κατασκευάσει έναν αγωγό που μεταφέρει φυσικό αέριο από το Ιράν, παρότι το απαγόρευε ο Νόμο Αμάτο των ΗΠΑ, και τον ρωσικό αγωγό Blue Steram, που μεταφέρει ρωσικό φυσικό αέριο στον τερματικό σταθμό στην Αμισό-Σαμσούντα. Υπογραμμίζεται ότι ο πρώτος αγωγός «έφαγε» τον Ερμπακάν και ο δεύτερος τους Ετζεβίτ-Γιλμάζ, που υπέγραψαν τη σχετική συμφωνία. Παρόλα αυτά, οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν δεν ακύρωσαν τα έργα αυτά, τα οποία συνεχίζουν να λειτουργούν και να συμβάλλουν στην οικονομική ανάπτυξη της Τουρκίας, που με εξαγωγές 150 δις δολαρίων το χρόνο, τείνει να καταστήσει την Ελλάδα των προαναφερθέντων παραγόντων της συμφοράς, 82ο νομό της Νεο-οθωμανίας.
Τη στιγμή λοιπόν που η Ελλάδα αρνείται τον ρωσικό αγωγό και το δάνειο των 25 δις από τη Ρωσία, τη στιγμή που η πατρίδα μας στενάζει και χάνεται κάτω από το πέλμα αυτών των παραγόντων, που κατορθώνουν να παίζουν καθοριστικό ρόλο με όλες τις κυβερνήσεις, η Τουρκία, που συνεχίζει να είναι ισχυρός σύμμαχος των ΗΠΑ, ταυτόχρονα συνεχίζει απτόητη τη συνεργασία της με τη Ρωσία.
Τελευταία πράξη θάρρους και εξυπηρέτησης των εθνικών της συμφερόντων, κόντρα στις υποδείξεις της Ουάσιγκτον, είναι η υπογραφή συμφωνίας μεταξύ Ρωσίας-Τουρκίας για τον αγωγό South Stream, αυτόν που αρνήθηκε ο Γιώργος Παπανδρέου, οι κάθε είδους συνοδοιπόροι και συν-καταναλωτές των κρατικών -φανερών και μυστικών- κονδυλίων, και οι ...«οικολόγοι» της Αλεξανδρούπολης. Πριν λίγες μέρες, λοιπόν, ο υπουργός Ενέργειας της Τουρκίας, Τανέρ Γιλντίζ, υπέγραψε στη Μόσχα την συμφωνία διέλευσης του αγωγού από την τουρκική ΑΟΖ με πολύτιμα οικονομικά και πολιτικά ανταλλάγματα για την Άγκυρα, του αγωγού που αρνήθηκε ο μηχανισμός της προδοσίας στην Αθήνα.
Μερικά από αυτά είναι η πολιτική στήριξη της Ρωσίας στην Τουρκία σε διάφορους τομείς, όπως το Κουρδικό και το Αιγαίο (!), και η στήριξη της τουρκικής οικονομίας μέσω της μείωσης της τιμής του παρεχόμενου φυσικού αερίου, της κατασκευής σταθμού αποθήκευσης φυσικού αερίου από την Gazprom στην Τουρκία, ρωσικών επενδύσεων στον τομέα της ενέργειας κλπ.
Ο αγωγός, που αρνήθηκε η Ελλάδα, με αποτέλεσμα, εκτός των άλλων, να είναι εξαρτημένη ενεργειακά από την Τουρκία (ο 82ος νομός που λέγαμε;), αναμένεται να κατασκευαστεί με ταχείς ρυθμούς και να λειτουργήσει από το 2015.
Για όσους θέλουν αν εμβαθύνουν ακόμα περισσότερο και να οριοθετήσουν το μέγεθος της αθλιότητας και της προδοσίας των παραγόντων που στελεχώνουν τον εν λόγω μηχανισμό, να σημειώσουμε ότι η Τουρκία, με την κίνησή της αυτή, βάζει ταφόπλακα στον αγωγό Nabucco, στρατηγικής σημασίας σχέδιο των ΗΠΑ για την ενεργειακή ανεξαρτησία της Ευρώπης.
Τέλος, για να μην θεωρηθεί ότι βλέπουμε παντού «εχθρούς και σκιές», να υπογραμμίσουμε ότι τη στιγμή που η ελληνική κοινή γνώμη άρχισε να αντιλαμβάνεται το ρόλο αυτού του μηχανισμού μετά τις εξαιρετικά διαφωτιστικές τις δηλώσεις Γιλμάζ, ορισμένα στελέχη αυτού του πολυπλόκαμου τέρατος στην πολιτική, το κράτος και τα ΜΜΕ, είχαν το θράσος να σερβίρουν δημοσιεύματα σε δυο μεγάλες και «σοβαρές» εφημερίδες, που αποπροσανατόλιζαν και πάλι την κοινή γνώμη, αφού δικαιολογούσαν την πολιτική των συν-καταναλωτών των κρατικών -φανερών και μυστικών- κονδυλίων και έβλεπαν πίσω από τις πυρκαγιές τους ...Κούρδους και την DEV SOL. Αυτό αποτελεί απόδειξη ότι το πολυπλόκαμο «τέρας» δείχνει αποφασισμένο να συνεχίσει να κατατρώγει τις σάρκες της Ελλάδος και του ελληνισμού. Θα το επιτρέψουμε;
Πηγή

Πανεπιστημιακό ιερατείο vs αναλφαβητισμός

2012-01-11T20:18:00.003+02:00

Πολλές φορές έχω λοιδορήσει το πανεπιστημιακό και επιστημονικό ιερατείο. Ω, ναι ένα ιερατείο έχει καταντήσει, στο οποίο ο κάθε κακομοίρης που πήρε ένα πτυχίο, νομίζει ότι κάτι κατάφερε και όλος ο κόσμος οφείλει να τον ακούει.
Δεν βλέπει ολόγυρα του, που οδηγείται ο κόσμος με όλα αυτά τα ελίτ σχολεία, Μάλιστα τόσο πιο ηλίθιοι είναι οι πτυχιούχοι, όσο πιο μεγάλο είναι το ίδρυμα που αποφοίτησαν και τόσο πιο περιζήτητοι γίνονται όσο πιο ακριβά πλήρωσαν.
Ύστερα σου λένε, ότι παλιά οι χωριάτες λάδωναν τους δασκάλους με ένα ντενεκέ λάδι για να πάρει ο κανακάρης τους (η κανακάρισσα δεν πείραζε, προορίζονταν για γάμο) το περιβόητο πτυχίο ή δίπλωμα!

Χαρίστε 19 λεπτά στον Μπάνκερ Ρόϊ

Το καταπληκτικό αυτό βίντεο, μου το έστειλε ένας εκπαιδευτικός, με ιδιαίτερες ευαισθησίες για την γνώση που οφείλει να μεταδώσει!

Εχει και ένα πολύ ωραίο σάϊτ! Δείτε το

Να προσθέσω, ωστόσο, ότι ελπίζω να μην αποδειχτεί και αυτή η δραστηριότητα μια φούσκα και ψευτιά.
Με πονήρεψαν τα πολλά βραβεία που έχει πάρει...

Ελλάδα αγάπη μου

2012-01-08T14:52:00.001+02:00

Καταρχήν οφείλουμε να θυμηθούμε ότι το σύνολο σχεδόν της αρχαιοελληνικής γραμματείας που έχουμε σήμερα στη διάθεσή μας διασώθηκε χάρη στους αντιγραφείς των βυζαντινών σχολών και μοναστηριών. Στο Βυζάντιο – και όχι στην λατινική Δύση – βρήκε η παράδοση της ελληνικής αρχαιότητας την φυσική της συνέχεια. Εκεί – και όχι στην Δύση – συνέχισαν να διαβάζονται, να μελετώνται, να σχολιάζονται και να αντιγράφονται τα μεγάλα έργα των αρχαίων ελλήνων. Ο κόσμος θα ήταν φτωχότερος πολύ φτωχότερος αν οι Βυζαντινοί δεν πρόσφεραν στην Ανθρωπότητα την υπηρεσία αυτή.(1)

Ελλάδα αγάπη μου,
Έτσι ξεκινά ένα Άρθρο, ένα από τα πολλά που γράφονται σήμερα ανά τον κόσμο για μας.
Τραπεζίτες, σταβλίτες, οικονομολόγοι, γεωμέτρες , ανθέλληνες, φιλέλληνες, πολιτικοί, ιδιώτες, γραφιάδες και χειρώνακτες, όλοι περπάτησαν με τον ένα ή τον άλλον τρόπο στην πασαρέλα της φλυαρίας ή στην Βόλτα κουνώντας μας το δάκτυλο και αραδιάζοντας τις σοφίες τους, τις νουθεσίες τους και τις ανοησίες τους.
Τους ακούμε τους διαβάζουμε και τους υπομένουμε. Τόση υπομονή επέδειξε τελικώς αυτός ο τρισχιλιοταλαιπωρημένος ελληνικός λαός, που ακόμα και ο Ιώβ θα κουνάει το κεφάλι του στον τάφο του!
Δυστυχώς δεν θα είναι η πρώτη φορά στην ιστορία μας, που θα βρεθούμε σφαγμένοι και πεταμένοι σε κάποιο βάραθρο, εν χορώ και άσμασι των κάθε λογής δαιμόνων της Δύσης, της Ανατολής ή του Βορρά.

Όταν ο Δόγης Μοροζίνης ανατίναξε τον Παρθενώνα, (1685) αγκαλιάστηκε με τους Γερμανούς μισθοφόρους και ζητωκραύγαζαν: «Ζήτω η Δημοκρατία, Νίκη! Ζήτω ο μέγας κόμης Καίνικσμαρκ!"
Μερικούς αιώνες πιο πριν ένας άλλος Δόγης, ο Δόγης Dandolo - ετών 95 και τυφλός - χρηματοδότησε την 4η Σταυροφορία με στόχο να αρπάξει τον πλούτο της Κωνσταντινούπολης και να γονατίσει το Βυζάντιο.
Οι σφαγές και η λεηλασία της Πόλης από τους Φράγκους κατρακυλούν όλο και πιο βαθειά στην ομίχλη ενός παρελθόντος, που γίνεται όλο και περισσότερο δυσανάγνωστο, όταν δεν αποσιωπάται ή δεν παραποιείται ευθέως, για να μην κακοκαρδίσουμε την ενάρετη Εσπερία και τώρα τελευταία - από την μεταπολίτευση και μετά - και την ισχυρή Ανατολή!
Καταντήσαμε εμείς οι Έλληνες, που ενώ είμαστε τα θύματα της παγκοσμιοποίησης και της διεφθαρμένης Εξουσίας, δικής μας και αλλοδαπής, προκειμένου να μην χαλάσουμε την εικόνα των «συνεπών» φορολογούμενων και των «εργατικών» λαών της υπόλοιπης Ευρώπης, αυτής της δήθεν Ενωμένης Ευρώπης, να αυτομαστιγωνόμαστε σαν τους τελευταίους των τελευταίων.
Πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι, να αποδεχτούμε ότι εμείς τα φάγαμε μαζί με τον Πρωθυπουργό και την κουστωδία του, να παραδεχτούμε ότι κλέβαμε την εφορία, τα ασφαλιστικά ταμεία, ότι είμαστε τεμπέληδες, διεφθαρμένοι, ρατσιστές που δεν μοιράζουμε το ξεροκόμματο μας με όλους τους λαθρομετανάστες που μπουκάρουν κάτω από τα όμματα της Δύσης, η οποία υπέγραψε το Δουβλίνο 2 και ένιψε τα χέρια της, να φωνάξουμε ότι είμαστε ρεμάλια και βεβαίως ότι δεν έχουμε ούτε ιστορία, ούτε ρίζες, ούτε αξίες, ούτε ξέρουμε πού μας πάνε τα τέσσερα και δεν μπορούμε να χωρίσουμε δυο γαϊδουριών άχυρο, γι αυτό πληρώνουμε συμβουλάτορες που μας κουβαλήθηκαν και στρογγυλοκάθισαν στους καναπέδες της Εξουσίας, που και αυτούς εμείς τους πληρώσαμε με τον ιδρώτα μας, για να μας συμβουλέψουν πώς θα σφίξουμε ακόμα πιο πολύ το ζωνάρι, ή πως θα ξεπουλήσουμε ότι έχουμε και δεν έχουμε. Έχουν βάλει στο μάτι και το Άγιο Όρος που κάποιοι «φωτισμένοι» έχουν αρχίσει να το αποτιμούν!
Αλλά και την Ακρόπολη, θα μας ζητήσουν να πουλήσουμε, εκτός από την θάλασσα με ότι έχει από πάνω της, εντός της, και από κάτω της.
Ακόμα και αν καταβάλουμε όλες μας τις δυνάμεις για να σώσουμε την πατρίδα μας, όπως τόσες φορές πράξαμε στο παρελθόν, δεν το θέλουν οι δυνάστες μας, αλλά και οι εκπρόσωποί μας στην Βουλή των Ελλήνων! Δεν θέλουν να σωθούμε, γιατί έχουν άλλα σχέδια για μας και χωρίς εμάς. Γι αυτό, προκειμένου να σβήσουν κάθε όραμα από τον ελληνικό λαό, για ένα καλύτερο αύριο, έχουν κινητοποιήσει άλλα μαύρα κοράκια, αυτά της ψευτοδιανόησης και μας σφυρίζουν ότι δεν έχουμε καμία σχέση ούτε με τον Περικλή, ούτε με τον Αριστοτέλη, ούτε με όλη την κλασσική αρχαιότητα, ότι το Βυζάντιο ήταν ρωμαϊκή κτήση και ότι οι Τούρκοι ήταν καλοί γείτονες, με εξαίρεση κάτι συνωστισμούς και σπρωξίματα.
Επομένως, δεν μας αξίζει τίποτα περισσότερο απ όσα έχουμε, και πολλά μας είναι, τέτοιοι τιποτένιοι που είμαστε! και πρέπει να σταματήσουμε να διαμαρτυρόμαστε!
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ελλάδα περνάει μια κρίση ασύμμετρου μεγέθους σε σχέση με όλους τους άλλους λαούς. Ασύμμετρου με την έννοια ότι αποτελεί μόλις το 0,2% μιας ισχυρής οικονομίας και δεν αιτιολογείται η τεράστια επίθεση που υφίσταται. Ασύμμετρη, επίσης γιατί βρίσκεται στα σύνορα της δήθεν Ενωμένης Ευρώπης και συνεχίζει να δέχεται τις πιέσεις της Ανατολής, του Βορρά και της Δύσης. Δηλαδή η Ελλάδα έχει επιστρέψει 1000 χρόνια πριν. Κανείς δεν κρύβει σήμερα, ότι έχουμε χάσει την εθνική μας ανεξαρτησία και βρισκόμαστε σε καθεστώς δουλείας και υποταγής.

Ας ανοίξουμε ένα παράθυρο στην ιστορία και ας βρεθούμε ας πούμε στο Σωτήριο έτος: 1187 μ.Χ. (Έχει προηγηθεί η Μάχη στο Μυριοκέφαλο που αφαίρεσε από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία μεγάλο μέρος των κτήσεων της στην Ασία.)
Ο Σαλαδίνος, Κούρδος Σουνίτης, έχει καταλάβει τους Άγιους Τόπους. Ο Θεός των Χριστιανών και ο Πάπας δεν μπόρεσαν να το αποτρέψουν.

Η Ανατολή βρίσκεται σε επίθεση, αλλά και η Δύση ομοίως: Στη Μέση το Βυζάντιο.

Θεόφιλος η Άλωση του 1453

Η Παποσύνη θα ξεκινήσει τις Σταυροφορίες για να ανακαταλάβει και απελευθερώσει τους Άγιους Τόπους, από τους άπιστους. Ωστόσο, το μόνο που θα καταφέρει είναι να καταλάβει και να λεηλατήσει την Κωνσταντινούπολη. Η δύση - Γάλλοι, Άγγλοι, Γερμανοί, Γενουάτες Βενετσιάνοι και η ίδια η Παποσύνη - χρηματοδότησε και οργάνωσε συνολικά 8 Σταυροφορίες. Μια από αυτές, μάλιστα, επανδρώθηκε με παιδιά από τα οποία πήρε και το όνομά της: Η Σταυροφορία των Παιδιών. Μεγάλα ένοπλα τμήματα παιδιών από την Γερμανία και την Γαλλία κατόρθωσαν να φτάσουν μέχρι την Μασσαλία. Εκεί όμως κάποιοι ασυνείδητοι ναυτικοί τους φόρτωσαν στα καράβια και τους πούλησαν σαν σκλάβους. Μάλλον Ολλανδοί θα ήσαν, αφού οι Ολλανδοί είναι αυτοί που ξεκίνησαν το δουλεμπόριο πολύ πριν την Ανακάλυψη της Αμερικής.
Όλες οι Σταυροφορίες απέτυχαν, εκτός από την 4η. Στην τέταρτη Σταυροφορία, κατέστη εφικτό στους Χριστιανούς της δύσης και στην Παποσύνη να διαλύσουν μια για πάντα τον Χριστιανισμό της Ανατολής που δήθεν ξεκίνησαν για να υπερασπιστούν!
Το 1203, οι Σταυροφόροι θα βρεθούν μέσα στα τείχη της Βασιλεύουσας, έχοντας εγκαταστήσει μαριονέτα Αυτοκράτορα, που τους είχε τάξει ότι θα τους δώσει πολλά λεφτά, αφού λεφτά υπάρχουν! Όταν οι Σταυροφόροι δεν πήραν τα λάφυρα που τους ετάχθησαν από αυτήν την μαριονέτα τον τραπεζίτη (όχι συγνώμη τον Αλέξιο), όρμησαν και δεν άφησαν πέτρα πάνω σε πέτρα:

Jacopo Negretti ή Palma le Jeune , Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης 1204

« Ήταν η Τρίτη Πυρκαγιά που χτυπούσε την Πόλη τους τελευταίους 9 μήνες, η πρώτη είχε καταστρέψει τις αποθήκες και τα εφόδια της αυλής, από τις Βλαχέρνες ως τα τείχη του Κωνσταντίνου, η δεύτερη είχε καταβροχθίσει όλες τις προμήθειες των βενετσιάνων, των Αμαλφιτανών, των Πιζατών και των Εβραίων από το Πέραμα ως την ακτή σχεδόν, αφήνοντας ανέπαφη μόνο την γειτονιά των Γενουατών στα πόδια της Ακρόπολης και τώρα η Τρίτη λυσσομανούσε παντού ολόγυρα τους,
Χαμηλά, έβλεπαν ένα πραγματικό ποτάμι φωτιάς, οι πόρτες σωριάζονταν καταγής, τα κτίρια γκρεμίζονταν, οι κολόνες τσακίζονταν, πυρωμένοι όγκοι που εκσφενδονίζονταν από το κέντρο εκείνου του παραναλώματος, πυρπολούσαν τα πιο μακρινά σπίτια, κι έπειτα οι φλόγες στριμωγμένες από τους ανέμους που διεστραμμένα τροφοδοτούσαν εκείνη την κόλαση επέστρεφαν για να καταβροχθίσουν ο,τι νωρίτερα είχαν λυπηθεί.
Ψηλά, μαζεύονταν πυκνά σύννεφα, κοκκινωπά στη βάση τους από τις αντανακλάσεις της φωτιάς, μα με ένα χρώμα αλλιώτικο, άγνωστο αν ήταν από το παιγνίδι των αχτίνων της ανατολής ή από την φύση των υλικών, των ξύλων και όλων των άλλων που τα γεννούσαν με την καύση τους.
Κι ακόμα ανάλογα με το από πού φυσούσε ο άνεμος, έρχονταν από διαφορετικά σημεία της πόλης αρώματα μοσχοκάρυδου, κανέλας, πιπεριού και ζαφοράς, σιναπιού και πιπερόριζας, έτσι που, ναι, η ωραιότερη πόλη του κόσμου καιγόταν, αλλά σαν ένα μαγκάλι με αρωματικά. (2)
…..
Εκείνο το πρωΐ της ημέρας Τετάρτης, 14η Απριλίου του Σωτήριου έτους 1204 πήγαιναν πια δύο μέρες που οι βάρβαροι είχαν πατήσει για τα καλά την Κωνσταντινούπολη.
…..

Eugène Delacroix, The Taking of Constantinople by the Crusaders
(April 12, 1204),
Salon of 1841, Entered the Musée du Louvre in 1885

Οι κάτοικοι όλοι μαζί βγήκαν να συναντήσουν τους κατακτητές, ελπίζοντας να τους καλοπιάσουν.
….
Τι τρέλα να περιμένουν έλεος από εκείνους τους βάρβαρους, για τους οποίους δεν ήταν ανάγκη να παραδοθεί ο εχθρός για να κάνουν αυτό που ονειρεύονταν εδώ και μήνες, να καταστρέψουν την μεγαλύτερη, την πιο πολυάνθρωπη, την πιο πλούσια, την πιο αρχοντική πόλη του κόσμου και να διαμοιράσουν τα ιμάτιά της.
Τελικά κοντά στην νύχτα, μην τολμώντας να διασχίσει τους κήπους και τις ανοιχτωσιές ανάμεσα στην Αγιά Σοφιά και τον Ιππόδρομο και, βλέποντας ανοιχτές τις θύρες του ναού έτρεξε προς το μέρος του, πιστεύοντας ότι η μανία των βαρβάρων δεν θα έφτανε στο σημείο να βεβηλώσουν αυτόν τον χώρο.
Αλλά καθώς έκανε να μπει άσπρισε από τον φόβο του. Ο τεράστιος εκείνος χώρος ήταν σπαρμένος πτώματα, ανάμεσα στα οποία περιφέρονταν καβαλάρηδες του εχθρού πιωμένοι μέχρι αναισθησίας. Λίγο πιο κάτω το σκυλολόϊ έσπαζε με μάτσες το ασημένιο και χρυσοποίκιλτο κιγκλίδωμα του βήματος. Ο εκπληκτικός άμβωνας ήταν ήδη δεμένος με σκοινιά προκειμένου να ριχτεί καταγής και να συρθεί από μουλάρια. Ένα τσούρμο μεθυσμένων παρακινούσε τα ζώα με βλαστήμιες, αλλά οι οπλές γλιστρούσαν στο λείο δάπεδο, οι ένοπλοι κέντριζαν πρώτα με την αιχμή και μετά με την κόψη τα άτυχα ζώα που, από τον τρόμο τους, άδειαζαν τα άντερά τους, άλλα έπεφταν καταγής σπάζοντας πόδια. Όλος ο χώρος γύρω ήταν ένα λασποτόπι από κοπριές και αίμα. (3)
Ανεκτίμητοι πολιτιστικοί θησαυροί αφανίστηκαν. Έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, που είχαν παραμείνει άθικτα στην Κωνσταντινούπολη – μολονότι είχαν καταστραφεί σε κάθε άλλο μέρος – καταστράφηκαν τώρα από τους Σταυροφόρους. Έτσι το μεγαλύτερο μέρος της κλασσικής κληρονομιάς της αρχαίας Ελλάδας χάθηκε για πάντα. (4)
Η Σταυροφορία που εκτράπηκε από τον σκοπό της και στράφηκε εναντίον της Κωνσταντινούπολης και η οποία αντί να εξασθενίσει τους Μουσουλμάνους, κατάφερε να καταστρέψει την χριστιανική δύναμη που αποτελούσε τον προμαχώνα εναντίον των Μουσουλμάνων επί πεντέμισι αιώνες, αναφέρεται ως «Δ’ Σταυροφορία» (5)
Όταν το 1261, ο Μιχαήλ Παλαιολόγος απελευθέρωσε την πρωτεύουσα, βρήκε μια Πόλη κατεστραμμένη, της οποίας ο πληθυσμός είχε μειωθεί από το ένα εκατομμύριο στις εκατό χιλιάδες κατοίκους. (6)

Βυζαντινή Ζωγραφική: Η αποκαθήλωση, Μονή Α. Παντελεήμονος

Είναι φανερό, ότι η Πόλη δεν μπόρεσε να συνέλθει ποτέ από αυτό το πλήγμα. Η άλωση της «Βασιλεύουσας» από τους Σταυροφόρους ετοίμασε την τελική Άλωση από τους Τούρκους, δυο αιώνες μετά.
Αλλά και η Δύση δεν κέρδισε πολλά από όλη αυτήν την λεηλασία και όλες αυτές τις σφαγές.

Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν την άλωση σφάζονται μεταξύ τους αδιάκοπα. Τον επόμενο αιώνα ξεκινά ο πόλεμος μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας, γνωστός ως εκατονταετής πόλεμος και ταυτόχρονα ξεσπάει και η χολέρα, κάτι σαν Νέμεση ή σαν θεία οργή! Από τον «μαύρο θάνατο» πέθαναν τα 2/3 του πληθυσμού της Εσπερίας.
Το 1453, η χριστιανική Ανατολή θα βυθιστεί στο σκοτάδι και η Δύση θα ορμήσει να καταλάβει την Αμερική, όπου την περιμένουν μέρες «Δόξας»
Εκεί η βάρβαρη Εσπερία θα δείξει για άλλη μια φορά το πραγματικό της πρόσωπο! Ένα πρόσωπο, που σε συλλογικό επίπεδο δεν γνωρίζει τι θα πει συμπόνια και ανθρωπιά. Είναι μεγάλη ειρωνεία της Ιστορίας, που αυτή η Εσπερία συγκρότησε Χάρτες Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων! Ίσως για να απολαμβάνει την ευχαρίστηση να τους ποδοπατά και να τους ξεσκίζει!

******************************************************
(1) Klaus Oeler Η συνέχεια στην Ελληνική Φιλοσοφία (από την Εισαγωγή του Βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά «1204, η διαμόρφωση του Νεότερου Ελληνισμού» εναλλακτικές εκδόσεις Εισαγωγή
(2) Μπαουντολίνο, Ουμπέρτο Εκο, εκδόσεις Ελληνικά γράμματα σελ. 24
(3) Μπαουντολίνο, Ουμπέρτο Εκο, εκδόσεις Ελληνικά γράμματα σελ. 25
(4)Το χρονικό του Κόσμου, Ισαάκ Ασίμωφ, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης σελ 260
(5) στο ίδιο
(6) Κώστα Παπαϊωάννου «Βυζαντινή και Ρώσικη Ζωγραφική», εναλλακτικές εκδόσεις σελ. 92

Σκατόφατσες

2012-01-07T12:38:00.000+02:00

Πόσο συνένοχοι μπορεί να είναι όλοι όσοι υποστηρίζουν για υποψήφιο Πρωθυπουργό κάποιον που βούλιαξε τη χώρα σε τέτοιο βαθμό, που ούτε ο πιο ορκισμένος εχθρός της Ελλάδας δεν θα το είχε καταφέρει!

Πόσο συνένοχοι είναι και τι κρύβεται πίσω από αυτήν την συνενοχή;

Μήπως το περιβόητο «μαζί τα φάγαμε»;

Μακάρι, τελικά αυτή η «ομερτά» να λειτουργήσει σαν ο καταλήτης της απελευθέρωσης της χώρας από αυτήν την πράσινη σαπίλα μια για πάντα!

Δηλώσεις από το Υπερπέραν.

2012-01-02T15:55:00.001+02:00

Πολύ με συγκίνησε το ενδιαφέρον αυτού του κάτοικου του Άλφα του Κένταυρου, που γράφει και ο ξυπνήστε ρε

που έδειξε για τον Τραπεζίτη. Αν δεν βαριέστε διαβάστε τις δηλώσεις του:

http://www.megatv.com/megagegonota/summary.asp?catid=22091&pubid=28363197&subid=2

Τελικά μήπως είναι όντως από άλλον πλανήτη ή παριστάνει τον φευγάτο για να μας νευριάζει;

Ευχές για το 2012

2011-12-31T20:38:00.000+02:00

Καλές Γιορτές: Ανακαλύψτε τα πραγματικά δώρα!

2011-12-24T14:19:00.000+02:00

Στην πραγματικότητα τίποτα δεν πάει χαμένο

Τίποτα δεν είναι ασήμαντο

Τίποτα δεν είναι τυχαίο

Όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας

Είναι ένα δώρο

Μπορεί καμιά φορά να μην μας αρέσει το τύλιγμα

Και πολλές φορές αρνούμαστε να κοιτάξουμε το Δώρο

Ωστόσο, όταν το ξανακοιτάμε αργότερα

Το αναγνωρίζουμε

Σαν Δώρο

Γιατί το κάθε τι είναι ένα μέρος του ταξιδιού μας

Πάνω σ αυτόν τον υπέροχο πλανήτη

Πυρίτιδα, Μολύβι και ψωμί

2011-12-20T15:11:00.001+02:00

Της Δέσπως

Αχός βαρύς ακούγεται πολλά ντουφέκια πέφτουν.

Μήνα σε γάμο ρίχνονται, μήνα σε χαροκόπι;

Μηδέ σε γάμο ρίχνονται, μηδέ σε χαροκόπι.

Η Δέσπω κάνει πόλεμο με νύφες και μ’ αγγόνια.

Αρβανιτιά την πλάκωσε στου Δημουλά τον πύργο.

- Γιώργαινα ρίξε τ’ άρματα, δεν είν’ εδώ το Σούλι

εδώ είσαι σκλάβα του πασά, σκλάβα των Αρβανίτων.

- Το Σούλι κι αν προσκύνησε κι αν τούρκεψεν η Κιάφα

η Δέσπω αφέντες Λιάπηδες δεν έκανε δεν κάνει.

Δαυλί στο χέρι άρπαξε, κόρες και νύφες κράζει:

Σκλάβες Τούρκων μη ζήσετε, παιδιά μαζί μου ελάτε.

Και τα φουσέκια ανάψανε κι όλοι φωτιά γενήκαν.

Μόνο «Πυρίτιδα, Μολύβι και ψωμί», ζήτησαν οι Σουλιώτες, μετά από 4 ολόκληρα χρόνια σκληρής και αδυσώπητης πολιορκίας από τον Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Οι πολιορκημένοι ζούσαν με αγριόχορτα μόνο. Ακόμα και το νερό τους έλειπε. Ωστόσο δεν θα λάβουν καμία βοήθεια και όταν οι Ρώσοι αποφασίσουν να τους συνδράμουν, θα είναι πλέον πολύ αργά.
Έτσι στις 12 Δεκεμβρίου του 1803 θα αναγκαστούν να συνθηκολογήσουν. Δύο χιλιάδες Σουλιώτες θα κατευθυνθούν προς την Πάργα και άλλοι περίπου χίλιοι προς το Ζάλογγο. Και ενώ η πρώτη κολόνα φτάνει στην Πάργα, η δεύτερη με αρχηγό τον Κίτσο Μπότσαρη θα χτυπηθεί στα στενά του Ζαλόγγου.
Στις 17 Δεκεμβρίου του 1803, έπεσαν στον βράχο του Ζαλόγγου εξήντα γυναίκες, αφού πρώτα έριξαν στο βάραθρο τα ίδια τα παιδιά τους, προτιμώντας τον θάνατο παρά της ατίμωση. Η Αγία Παρασκευή και το Κούγκι ανατινάζονται από τον καλόγερο Σαμουήλ, για να μην παραδώσει στον Βελή πασά την πυρίτιδα που είχε απομείνει. Η τραγωδία των Σουλιωτών συνεχίζεται στη Ρινιάσσα στις 23 Δεκεμβρίου 1803, όπου θα γραφεί μια άλλη ηρωική σελίδα αυτή της Δεσπως Σέχου Μπότση που αυτοπυρπολήθηκε σαν άλλος Σαμουήλ με όλο της το σόϊ και κορυφώνεται στο Σέλτσο, όπου είχαν καταφύγει οι Μποτσαραίοι…
Στις 23 Απριλίου του 1804 θα ολοκληρωθεί η καταστροφή και θα χαθεί το άνθος του Σουλίου, όπως αναφέρει ο Δημήτρης Νότη Μπότσαρη.

Και ενώ ο ίδιος ο Χρόνος υποκλίνεται στις Μεγάλους Ώρες Του, θα βρεθούν «ιστορικοί» που δεν θα διστάσουν να υβρίσουν, να αποκρύψουν γεγονότα, να χαλκέψουν στοιχεία και τέλος, αφού ξεμπερδέψουν με τα ιστορικά γεγονότα, να ειρωνευτούν αυτές τις εξαίρετες εκφάνσεις του Ανθρώπου, που Τον υψώνουν πάνω από τον βούρκο της χυδαιότητας και της καθημερινότητας.
Τι ήταν ο χορός του Ζαλόγγου;
Μύθος ή ιστορία;
Ρίχτηκαν οι Σουλιώτισσες στο γκρεμό του Ζαλόγγου, αφού πρώτα είχαν ρίξει τα βλαστάρια τους – για να μην πέσουν αιχμάλωτοι στα χέρια του Πασά – ή δεν ρίχτηκαν;
Στριμώχτηκαν λέει η «ιστορικός» Ψιμούλη, βαδίζοντας στο δρόμο που χάραξε η άλλη «ιστορικός» η Ρεπούση. Συνωστίστηκαν στην άκρη του γκρεμού και …………………. πέσανε! Τι γυναικεία συμπαράσταση μα την αλήθεια. Είμαι σίγουρη ότι αυτή η κυρά κάποιο λόγο σε κάποια συγκέντρωση περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα έχει εκφωνήσει, για την γυναικεία καταπίεση. Και ωστόσο δεν θα φειστεί να ειρωνευτεί αυτές τις γυναίκες που απέδειξαν με τον δραματικότερο τρόπο την παλληκαριά τους, αλλά και την ισότητα τους με τους συντρόφους τους!
Μετά τον συνωστισμό της Σμύρνης έρχεται ο συνωστισμός του Σουλίου. Τελικά όλη η ιστορία κατάντησε ένας ατέλειωτος συνωστισμός. Θα μπορούσαμε να περιμένουμε να διαβάσουμε ότι και οι Εβραίοι συνωστίστηκαν στα κρεματόρια, αλλά προς το παρόν ο αντισημιτισμός είναι η ιδεολογία της φασιστικής δεξιάς και δεν έχει πέραση, ενώ οι άλλοι συνωστισμοί είναι της φασιστικής αριστεράς, που έχει ανοιχτή λεωφόρο!
Το τελευταίο βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, «Συνωστισμένες στο Ζάλογγο» αναφέρεται στην ιστορία του Σουλίου και την κακοποίηση που έχει υποστεί από τον κάθε δήθεν ιστορικό ή ψυχολόγο. Στην μικρή αυτή μελέτη ο Γιώργος Καραμπελιάς αποδεικνύει βήμα – βήμα βασισμένος σε μια σημαντική δεξαμενή βιβλιογραφίας την Αλήθεια! Αυτή την Αλήθεια, που μας ανάθρεψε και που μας δίνει κουράγιο κάθε φορά που το μαχαίρι φτάνει στο κόκαλο της ρωμιοσύνης, να πεταχτούμε από την αρχή, να αντρειέψουμε και να θεριέψουμε όπως λέει και Γιάννης Ρίτσος.
Διαβάζοντας τις «Συνωστισμένες στο Ζάλογγο», δεν μπορείς παρά να εξοργιστείς με την Ψιμούλη, η οποία προσπαθεί να μας πει ότι το Ζάλογγο δεν ήταν παρά ένας απλός συνωστισμός, κάτι που κατά την γνώμη μου σοκάρει πιο πολύ επειδή αυτές τις ύβρεις τις ακούει κανείς από γυναίκα. Εξίσου σοκάρει και η άποψη του Α. Πολίτη, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ - παριστάνει τον ……ψυχολόγο και προσπαθεί να ερμηνεύσει την πράξη των Σουλιωτισσών, με ..σαδομαζοχιστικά εργαλεία. Διαβάστε τι γράφει αυτός ο αρουραίος, που δεν μπορεί καν να διανοηθεί τι είναι ηρωισμός και τι είναι αυτό που κινεί την ιστορία, και φρικιάστε:

«Υπάρχει όμως μια δεύτερη εντυπωσιακή ιδιαιτερότητα, μια μοναδικότητα πιστεύω: η ευρωπαϊκή καλλιέργεια του χορού και η διασάλπισή του από τα φιλελληνικά ηχεία. (..) Το να συναντάς τις αρετές της ιπποσύνης και της αριστοκρατικής ευγένειας σ έναν λαό ακαλλιέργητο, καταπιεσμένο και φτωχό, προσδίδει επιπλέον διανοητική ικανοποίηση, κι έπειτα η λογοτεχνία, πολύ περισσότερο η ρομαντική, θέλγεται από τις ακραίες καταστάσεις. Το Σούλι λοιπόν, έχοντας από την μια μεριά τον άκρο ηρωισμό και από την άλλη την άκρα βιαιότητα του Αλή συνιστούσε εξαίρετο παράδειγμα το ίδιο και ο γυναικείος ηρωισμός – και εδώ να ζητήσουμε την βοήθεια της ψυχανάλυσης ίσως να ανακαλύψουμε κι έναν κρυμμένον ανδρικό ερωτισμό».
Κα όπως παρατηρεί ο συγγραφέας, από το κάδρο αυτής της ελεεινής εικόνας - ερμηνείας αφαιρέθηκαν τα διαμελισμένα στο βάθρο του γκρεμού νεογνά, για να μην χαλάσει ο ρομαντικός – ερωτικός τόνος που έδωσε αυτός ο κύριος.
Στον αντι-χορό του Ζαλόγγου, δεν θα λείψει και ο Κορδάτος, ο οποίος στην τύφλωση του να ερμηνεύσει όλα τα ιστορικά γεγονότα σύμφωνα με τον ιστορικό υλισμό, έτσι όπως αυτός τον είχε καταλάβει, κάτι που κάνει και η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ - γράφει:
Επειδή ( Ο Αλή πασάς) χτύπησε τους εκμεταλλευτές και δυνάστες της φτωχολογιάς, καθώς και τους Σουλιώτες και τους Κοτζαμπάσηδες του έψαλαν όσα σέρνει η σκούπα και έτσι σχηματίστηκε η παράδοση ότι ήταν αιμοβόρος άρπαγας και σκληρός τύραννος…
Δηλαδή, κατά τον «μαρξιστή» Κορδάτο το παρακάτω λαϊκό τραγούδι, τον έγραψαν οι Κοτζαμπάσηδες,
αφού, κατά τον ίδιο, ο Αλή χτύπησε τους δυνάστες της φτωχολογιάς!

Σηκώνεται ο Αλή Πασάς και λέει στους πασάδες:
“Θέλω το Σούλι να χαθή μαζί με τα χωριά του.
Θέλω και τα κορίτσια τους σε τούρκικα χαρέμια.
Θέλω και τα παιδάκια τους όλα να τα τουρκέψουν.
Θέλω το Νότη Μπότσαρη ραγιάς μου να μου γένη”.

και γράφει παρακάτω, για να ολοκληρώσει την … έρευνά του:

Δεν είναι σωστό ότι ο Αλή κτύπησε τους Σουλιώτες με τον πιο σκληρό τρόπο; Σωστό είναι, αλλά τι ήταν οι Σουλιώτες; Η απάντηση ήταν ότι ήταν κλέφτες που ρήμαζαν τα γύρω χωριά.

Δυσκολεύομαι να βάλω τάξη στις σκέψεις μου, είτε από υπερφόρτωση του θυμικού μου είτε από βραχυκύκλωμα της κοινής λογικής. Φτάσαμε στο σημείο, που η επιθυμία για σβήσιμο από τα αρχεία της ιστορίας όλων εκείνων των γεγονότων που δίνουν αξία στον άνθρωπο και που κάνουν τη ζωή άξια να την ζεις έχει μετεξελιχτεί σε καθαρή μανία καταδιώξεως. Ο Κολοκοτρώνης ήταν αδελφή, ο Γλέζος ήταν μεθυσμένος όταν κατέβαζε την σβάστικα από την Ακρόπολη, οι Σουλιώτισσες γλίστρησαν και έπεσαν στο γκρεμό, ο Λεωνίδας ήταν μαζί με άλλους 600.000 και όχι μόνο με 300, ο Μέγαλεξανδρος άστα να πάνε και συνεχίζεται.
Ας επιστρέψουμε όμως στο ερώτημα που θέτουν κάποιοι ορκισμένοι φωταδιστές, λάτρεις της ιστορικής «αλήθειας» τύπου Πολίτη, Ψιμούλη, Κορδάτου, Ρεπούση κλπ. κλπ. κλπ.
Τι ήταν ο χορός του Ζαλόγγου Μύθος ή πραγματικότητα;
Και ας πούμε ότι ήταν μύθος`! Αλλά, Μύθος με Μι Κεφαλαίο. Ένας Μύθος από αυτούς που δίνουν στην Ανθρωπότητα, πάλι με Άλφα Κεφαλαίο δικαίωμα να ανασαίνει πάνω σ αυτόν τον υπέροχο πλανήτη μαζί με τα άλλα πλάσματα της Γης χωρίς να ντρέπεται!
Και ερωτάω:
Ποιος είναι ο λόγος να αποκόψεις έναν λαό από τους μύθους του; Η ας θέσουμε το ερώτημα αλλιώς: μπορεί να ζήσει ένας λαός χωρίς μύθους; Η απάντηση είναι όχι! Κανένας λαός δεν μπορεί να ζήσει χωρίς την ύπαρξη Μύθων ή χωρίς κάποια Πίστη σε κάτι που του υπόσχεται Σωτηρία από τα καθημερινά του βάσανα.
Είναι ένα ερώτημα που έχει θέσει η φιλοσοφία από τη γέννησή της.
Πώς να ζήσεις χωρίς την ελπίδα της Σωτηρίας; Ο μύθος δίνει απάντηση σ αυτό το μεγάλο ερώτημα στηριζόμενος σε κοσμικές αξίες, ενώ η θρησκεία σε υπερβατικές. Η ανθρωπότητα μπορεί να περπατήσει στο δρόμο της Αρετής είτε με τον ένα είτε με τον άλλον τρόπο. Αν αφαιρέσεις από τον άνθρωπο και τα δύο το αποτέλεσμα θα είναι η εσχάτη βαρβαρότητα και ένας απαίσιος θάνατος! Αλλά αυτός ο λαός, ο ελληνικός δεν αξίζει ένα τέτοιο τέλος.
Μακάρι να βρούμε και μεις το θάρρος να τραγουδήσουμε, αγκαλιά με τους προγόνους μας, προκειμένου να βγούμε με το κεφάλι όρθιο από το σημερινό αδιέξοδο που μας συνωστίζει όλο και πιο βαθειά στο βούρκο της χυδαιότητας και της λογικής της αγοράς.

Μια οικονομική ανάλυση άξια να διαβαστεί με προσοχή!

2011-12-12T19:34:00.038+02:00

Οι νέες πολεμικές συμμαχίες, η καθαίρεση της Δημοκρατίας στην Ευρώπη, η σκοπιμότητα της πολιτικής λιτότητας που επέβαλε η Γερμανία, τα είδη του χρέους και οι μεγάλοι κίνδυνοι, με τους οποίους είναι αντιμέτωπη η Ελλάδα

“Παγιώνονται εξουσιαστικά συμφέροντα, τα οποία λειτουργούν ανασταλτικά σε κάθε προσπάθεια αντιστροφής της δεδομένης πλέον διαίρεσης εξουσίας και κοινωνίας. Σε μία έμμεση αντιπροσώπευση (κοινοβουλευτική δημοκρατία), κοινωνία και εξουσία διαιρούνται. Τα μέλη της κοινωνίας χάνουν το προνόμιο του εντολέα, το οποίο για να ασκείται πλήρως απαιτείται καθημερινή επιτήρηση των πολιτικών. Βασικά, στο όνομα της αποτελεσματικής διακυβέρνησης, οι πολίτες-εντολείς εκποιούν σε μερικές εκατοντάδες άτομα την κοινωνική και πολιτική τους ελευθερία, χωρίς να είναι κατοχυρωμένο το προνόμιο για άμεσο έλεγχο των κυβερνώντων.
Η επαρκής επιτήρηση της εξουσίας από τους πολίτες-εντολείς είναι σημαντική σε μία άμεση δημοκρατία – αλλά ακόμη πιο επιτακτική σε ένα πολίτευμα έμμεσης αντιπροσώπευσης…..Στο βαθμό και στην έκταση που Πολιτική και Κοινωνία διαιρούνται, οι πολιτικοί διευκολύνονται στην άσκηση της εξουσίας, με το να μετατρέπονται σε εξεζητημένους ανεξάρτητους «εξωπολιτικούς» δρώντες, οι οποίοι μπορούν να λειτουργούν ακόμη και με άκρατη ιδιοτέλεια. Επιτηδευμένα, για να εξυπηρετούν τα ιδιοτελή τους συμφέροντα, μπορούν να εμφανίζουν πολλές αποφάσεις ως ζητήματα «έκτακτης ανάγκης» - χάρη μίας αποτελεσματικής διακυβέρνησης.
…Επειδή όμως η κοινωνία είναι ζωντανός οργανισμός, ιδιαίτερα σε στιγμές κρίσης, εάν τα μέλη της δεν διαδηλώνουν ή δεν επαναστατούν, αναγκάζονται να μετατρέπονται σε «μη κυβερνητικούς» ακτιβιστές, οι οποίοι δρουν εξωπολιτικά και συχνά διεθνικά. Έτσι, ο ρόλος της κοινωνίας ως εντολέας της εξουσίας συρρικνώνεται ολοένα και περισσότερο – ενώ η κοινωνία απομονώνεται από την πραγματική εξουσία. ‘Όταν «το χτένι φτάσει στον κόμπο», τότε η κοινωνία διαδηλώνει και διαμαρτύρεται ή επαναστατεί” (Π. Ήφαιστος).
Ανάλυση
Είναι προφανές ότι, δημιουργούνται πλέον σαφείς «πολεμικές» συμμαχίες, στον πρώτο παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο, ο οποίος «μαίνεται» από το 2008 - με κριτήριο την πρόσφατη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στην οποία, όπως φαίνεται, η Ελλάδα «τοποθετήθηκε» στους συμμάχους της Γερμανίας (αν και εμείς πιστεύουμε ότι κινδυνεύει να «αποβληθεί» από τη ζώνη του Ευρώ, αφού θα συνεχίσει δυστυχώς να αποτελεί την ιδανική υποψήφια χώρα, για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων «εταίρων» της Ευρωζώνης)
Το αγγλοσαξονικό μέτωπο, εκπροσωπούμενο από τη Μ. Βρετανία (με τις Η.Π.Α. στο παρασκήνιο), «εκφραστής» των χρηματοπιστωτικών αγορών, παίρνει ήδη θέσεις μάχης – ενώ το γαλλογερμανικό, «εκφραστής» του Καρτέλ της πραγματικής οικονομίας (βιομηχανικές επιχειρήσεις, κυρίως Γερμανικές, αλλά και Γαλλικές), κατάφερε τελικά να ηγηθεί των υπολοίπων ευρωπαϊκών χωρών, δημιουργώντας μία ισχυρή συμμαχία (οφείλουμε να υπενθυμίσουμε εδώ ότι, το 3οΡάιχ μετέτρεψε σε χρόνο μηδέν τις βιομηχανίες σε εξοπλιστικές – ενώ η Γερμανία αυξάνει διαρκώς το μερίδιο της στις εξαγωγές πολεμικών όπλων).
Το τρίτο μέτωπο του πολέμου, η Κίνα, ανασυντάσσεται, σχεδιάζοντας να επιτεθεί τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις Η.Π.Α., με τη βοήθεια δύο καινούργιων επενδυτικών κεφαλαίων, συνολικού ύψους 300 δις € - με στόχο την εξαγορά επιχειρήσεων και την εξασφάλιση των δυτικών καταναλωτικών αγορών, για τα προϊόντα κινεζικής παραγωγής. Όλα τα υπόλοιπα κράτη, κυρίως η Ρωσία, η οποία στηρίζεται αφενός μεν στα ενεργειακά αποθέματα της, αφετέρου στην ισχυρή πολεμική της μηχανή (πρόσφατα μετέφερε πυραύλους στα σύνορα με τη Δύση), παρακολουθούν προσεκτικά τις κινήσεις των «ανταγωνιστών τους» – χωρίς να δείχνουν προς τα έξω το ενδιαφέρον τους.
Η Γερμανία, έχοντας τεράστια αδυναμία στο χρηματοπιστωτικό τομέα (το ισχυρότερο ίδρυμα της, η Deutsche Bank, δεν είναι καν γερμανικό), θα προσπαθήσει να περιορίσει την «εμβέλεια» του το συντομότερο δυνατόν – μεταξύ άλλων με τη βοήθεια της φορολογίας των τραπεζικών συναλλαγών και της θέσπισης αυστηρών ρυθμιστικών πλαισίων. Οι προθέσεις της αυτές θα τη φέρουν αντιμέτωπη με το μένος των αγγλοσαξονικών χρηματοπιστωτικών αγορών - οι οποίες θα προσπαθήσουν να αντεπιτεθούν, ως συνήθως με τη βοήθεια των εταιρειών αξιολόγησης, του ΔΝΤ, των hedge funds, καθώς επίσης όλων των υπολοίπων όπλων μαζικής καταστροφής, τα οποία διαθέτουν.
Από την άλλη πλευρά η ίδια χώρα, πάντοτε με «υποτελή συνοδοιπόρο» τη Γαλλία, έχοντας να αντιμετωπίσει την κινεζική «παραγωγική μηχανή», η οποία στηρίζεται στους χαμηλούς μισθούς των εργαζομένων της, στις ανύπαρκτες κοινωνικές παροχές, καθώς επίσης στον απολυταρχισμό της κεντρικής διοίκησης, θα προσπαθήσει να δημιουργήσει ανάλογες συνθήκες εντός της Ευρώπης – κυρίως στις χώρες του Νότου και της Α. Ευρώπης (μεταξύ άλλων με τη βοήθεια της λειτουργίας ειδικών οικονομικών ζωνών, καθώς επίσης της εγκατάστασης πανίσχυρων φοροεισπρακτικών δομών, «τύπου SS», οι οποίες ουσιαστικά επιβάλλουν το φόβο και τον απολυταρχισμό στις σύγχρονες κοινωνίες).
Η τοποθέτηση του κ. Reichenbach στην Αθήνα (με στόχο τη φορολογική κυρίως αναδιοργάνωση του δημοσίου, «εμπλουτισμένη» με τις γνωστές αστυνομικές μεθόδους κοινωνικού διασυρμού και είσπραξης), καθώς επίσης του «Γερμανού υφυπουργού» στη Θεσσαλονίκη (με στόχο τα ευρωπαϊκά προγράμματα, έμμεσα για τη δημιουργία ειδικών οικονομικών ζωνών χαμηλής φορολόγησης και φθηνού εργατικού δυναμικού στη Μακεδονία και τη Θράκη), τεκμηριώνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις προθέσεις της εντολοδόχου του Καρτέλ – το οποίο δεν έχει διστάσει να λεηλατήσει στο παρελθόν τους ίδιους τους Γερμανούς εργαζομένους, με τη χρήση απίστευτων μεθοδεύσεων (υπεργολάβων παροχής έργου, ακόμη και στα Supermarket, για την αποφυγή της εργατικής νομοθεσίας, έντεχνων συμβάσεων απασχόλησης ορισμένου χρόνου με δωρεάν παροχή εργασίας, «δανεικών» εργαζομένων κλπ.).
Παράλληλα η Γερμανία (πολύ λιγότερο η Γαλλία), θα συνεχίσει να επεκτείνεται εξαγωγικά, καθώς επίσης με τις εμπορικές επιχειρήσεις της σε όλη την έκταση της Ευρώπης, εκμεταλλευόμενη μία καταναλωτική αγορά 500 εκ. ανθρώπων – ταυτόχρονα με τη λεηλασία (ιδιωτικοποιήσεις, αγορά σε τιμές εκποίησης) των τοπικών κερδοφόρων/στρατηγικών επιχειρήσεων των αδύναμων χωρών, με τη βοήθεια της πολιτικής λιτότητας που επιβάλλει.
Στα πλαίσια αυτά, θα συνεχίσει να εκμεταλλεύεται την εμπειρία και τις μεθόδους του ΔΝΤ - το οποίο πιθανολογούμε ότι χρησιμοποιήθηκε από τη Γερμανία, για να κάνει τη «βρώμικη δουλειά» (ενώ λειτουργούσε παράλληλα ως εντολέας των αγορών, με στόχο την επέλαση τους στην Ευρωζώνη, μέσα από την Ελληνική κερκόπορτα).
Αργά ή γρήγορα θα υποκύψει και η Γαλλία, με αφετηρία την υποτίμηση της πιστοληπτικής της ικανότητας, οπότε το γερμανικό Καρτέλ, εξαγοράζοντας τις μεγαλύτερες γαλλικές επιχειρήσεις, θα γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού εντός της Ευρώπης – εάν δεν μεσολαβήσουν «έκτακτα γεγονότα».

Η ΚΑΘΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Στην τελευταία σύνοδο κορυφής δημιουργήθηκε ένα ακόμη μέτωπο: αυτό της ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ, το οποίο τοποθετήθηκε καθαρά εναντίον της Ευρώπης των Πολιτών και της Δημοκρατίας. Η ευρεία αναθεώρηση της συνθήκης που συμφωνήθηκε, το νέο Μάαστριχτ στην ουσία, παράκαμψε τα «Δημοκρατικά Δίκαια» του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, καθώς επίσης των εθνικών κοινοβουλίων των χωρών-μελών της ΕΕ και των λαών τους, μέσω μίας «ταχείας διαδικασίας», η οποία συμπεριλαμβάνει τις συνολικές αλλαγές σε ένα και μόνο «πρωτόκολλο» - ένα συνοδευτικό έγγραφο που μοιάζει σε μεγάλο βαθμό με τα «πονηρά» πολυνομοσχέδια, με τα οποία «εμπλουτίζονται» τα εκάστοτε μνημόνια στην Ελλάδα.
Με τον τρόπο αυτό, δεν παρακάμπτονται μόνο τα δημοψηφίσματα στις εκάστοτε χώρες, αλλά ακόμη και η ψήφιση της συνθήκης από τα εθνικά κοινοβούλια – μία μεθόδευση εξόχως αντιδημοκρατική, η οποία όμως έγινε αποδεκτή από το σύνολο σχεδόν των ηγετών της ΕΕ (με φωτεινή εξαίρεση τη Μ. Βρετανία, την Τσεχία, την Ουγγαρία και τη Σουηδία). Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, ψήφισε ουσιαστικά, ερήμην όλων μας, τη θανατική καταδίκη της – αφού, με κριτήριο τη νέα συνθήκη, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις «απέλασης» της, οι οποίες θα οδηγήσουν σε νέους, πολύ μεγαλύτερους εκβιασμούς και εγκληματικά μνημόνια.
Ολοκληρώνοντας, η Ευρώπη αποφάσισε όπως πάντα, ακολουθώντας τις εντολές της καγκελαρίου, με νομικά και πολιτικά κριτήρια – χωρίς να λάβει καθόλου υπ’ όψη τα οικονομικά. Οι πραγματικοί κίνδυνοι όμως είναι οικονομικοί – ειδικά επειδή ολόκληρος ο Νότος είναι βυθισμένος σε μία ύφεση, η οποία θα διαρκέσει τουλάχιστον μέχρι το 2013. Όταν λοιπόν αποφασίζει κανείς, μέσα σε αυτήν την ύφεση, να εφαρμόσει μία πολιτική ακόμη μεγαλύτερου περιορισμού ελλειμμάτων και χρεών, την ενισχύει ουσιαστικά – οπότε τα φορολογικά έσοδα καταρρέουν και οι κυβερνήσεις υποχρεώνονται να ψηφίσουν νέα μέτρα λιτότητας και δήμευσης, για να καλύψουν τα κενά που δημιουργούνται στους προϋπολογισμούς τους.
Έτσι οδηγούν τις χώρες τους σε ένα «σπιράλ θανάτου», σε μία διαδικασία μακρόχρονης ύφεσης (deflation), η οποία προκαλεί συνεχείς μειώσεις μισθών και τιμών – κάτι που θα διαρκέσει τουλάχιστον μια δεκαετία. Φυσικά αυτό διευκολύνει τα μέγιστα τις προθέσεις της Γερμανίας η οποία, όπως αναφέραμε, θέλει να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ανταγωνισμού της Κίνας και στην παραγωγή καταναλωτικών αγαθών – κυρίως με τη βοήθεια των χαμηλών μισθών.
Επίσης διευκολύνει την υποταγή των ευρωπαϊκών κρατών στο «διευθυντήριο των Βρυξελών» (πίσω από το οποίο κρύβεται η Γερμανία, οπότε το Καρτέλ), αφού η πολιτική λιτότητας υποθάλπει την εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στις κυβερνήσεις τους, με αποτέλεσμα να «αποθέτουν» τις ελπίδες τους στην ευρωπαϊκή διακυβέρνηση – γεγονός που τεκμηριώνεται πλέον από αρκετές δημοσκοπήσεις. Για παράδειγμα, το 78% των Ελλήνων είναι υπέρ του ευρώ, θεωρώντας ότι η κυβέρνηση τους είναι ανίκανη να λύσει τα προβλήματα της οικονομίας τους. Κατά μέσον όρο, η εμπιστοσύνη στην Ευρώπη για την επίλυση της κρίσης είναι υψηλότερη (44%), από την εμπιστοσύνη στις εθνικές κυβερνήσεις (38%) – ενώ η αντίστοιχη στο ΔΝΤ είναι μόλις 15% (στις Η.Π.Α. 7%).
Ουσιαστικά λοιπόν η σύνοδος κορυφής της 9ης Δεκεμβρίου θα μείνει στην Ιστορία, ως εκείνη η σύνοδος, η οποία καθιέρωσε τη δικτατορία του Καρτέλ στην Ευρώπη, εκπροσωπούμενου από τους πολιτικούς υπαλλήλους του – επί πλέον αυτή, η οποία «νομιμοποίησε τις εγκληματικές μεθόδους του ΔΝΤ» (πολιτική λιτότητας, με στόχο την είσπραξη των απαιτήσεων των τοκογλύφων δανειστών, παράλληλα με τη λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας), τις οποίες υιοθέτησε/ιδιοποιήθηκε έντεχνα η πρωσική Γερμανία, εκμεταλλευομένη τη δραστηριοποίηση του στην Ελλάδα. Πρόκειται λοιπόν για την αντικατάσταση της «συναίνεσης της Ουάσιγκτον» στην Ευρώπη (άρθρο μας), με μία νέα: με τη «συναίνεση του Βερολίνου», μέσω των Βρυξελών.
Επιθυμώντας τώρα να αναλύσουμε τη μέθοδο, την οποία επινόησε η πρωσική Γερμανία της κυρίας Merkel (μάλλον εγκυμονεί έναν νέο Hitler, όπως έχει γραφτεί στο παρελθόν), για να επιβληθεί στην Ευρώπη, σκόπιμα η πολιτική λιτότητας δηλαδή, τα παρακάτω:

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ
Τα προβλήματα, τα οποία δημιουργούνται από το δανεισμό, δεν οφείλονται τόσο στο απόλυτο μέγεθος του χρέους αλλά, κυρίως, στη δυνατότητα ή μη της εξυπηρέτησης του – στο εάν δηλαδή μπορεί ένα κράτος (μία επιχείρηση, ένας ιδιώτης), να εξοφλήσει τους ληξιπρόθεσμους τόκους και τα χρεολύσια (δόσεις), με βάση τη δανειακή συμφωνία που έχει υπογραφεί. Ακριβώς για το λόγο αυτό οι αποφάσεις δανειοδότησης ή μη εκ μέρους των τραπεζών, δεν βασίζονται τόσο στις παρεχόμενες εμπράγματες εγγυήσεις, όσο στις δυνατότητες αποπληρωμής του αιτουμένου δανείου.
Η μείωση των δαπανών, η αύξηση των εσόδων, το ύψος του επιτοκίου, καθώς επίσης ο χρόνος αποπληρωμής, από τον οποίο εξαρτώνται οι εκάστοτε δόσεις, καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις δυνατότητες εξυπηρέτησης του χρέους – ενώ η αύξηση των εσόδων μπορεί να προέλθει είτε από υψηλότερους φόρους (τιμές πώλησης για μία επιχείρηση), είτε από τη μεγαλύτερη ανάπτυξη (τζίρος για μία επιχείρηση). Σε γενικές γραμμές δε, με δεδομένα τα έσοδα και τις δαπάνες, ως ποσοστά επί του ΑΕΠ (τζίρου), υποθέτοντας δηλαδή ότι είναι σταθερά, ο ρυθμός ανάπτυξης πρέπει να ξεπερνάει το ύψος του επιτοκίου - έτσι ώστε να επιτυγχάνεται η ποσοστιαία επί του ΑΕΠ μείωση του χρέους.
Από τον Πίνακα Ι που ακολουθεί, τεκμηριώνεται το γεγονός ότι, το χρέος της Ελλάδας θα ήταν πολύ καλύτερα διαχειρίσιμο, εάν το επιτόκιο διαμορφωνόταν στο 1,25% (1% είναι το σημερινό βασικό της ΕΚΤ) - χωρίς καμία διαγραφή χρέους και με δόσεις εξόφλησης 40 ετών.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Αποπληρωμή του χρέους σε 40 ετήσιες δόσεις (α) χωρίς διαγραφή (360 δις €) και (β) με διαγραφή 100 δις € (260 δις €)

Σημείωση: Για διευκόλυνση, δεν συνυπολογίζουμε τη συνεχή μείωση των ετησίων τόκων, λόγω της αποπληρωμής των δόσεων του χρέους. Το 1,25% είναι το επιτόκιο, με το οποίο δανείζει σήμερα η ΕΚΤ τις τράπεζες.

Όπως φαίνεται καθαρά από τον Πίνακα Ι, η ετήσια επιβάρυνση (τοκοχρεολύσια), χωρίς διαγραφή χρέους και με 1,25% επιτόκιο θα ήταν της τάξης των 13,5 δις € - ενώ με διαγραφή 100 δις € και με επιτόκιο 8% θα ήταν 27,3 δις €. Επομένως, η μη διαγραφή και η επιβάρυνση μας με χαμηλό επιτόκιο, θα ήταν μία πολύ πιο συμφέρουσα λύση για την Ελλάδα – παράλληλα, η λύση αυτή θα ήταν σχετικά εφικτή στην επίτευξη της, καθώς επίσης απόλυτα έντιμη, ενώ δεν θα υποχρέωνε τις τράπεζες μας να «ξεπουληθούν» στους ξένους εισβολείς.

Περαιτέρω οι υψηλότεροι φόροι, όπως και η αύξηση των τιμών μίας επιχείρησης, μειώνουν συνήθως το ρυθμό ανάπτυξης – οδηγώντας τις περισσότερες φορές στην ύφεση (περιορισμός του τζίρου για μία επιχείρηση, μείωση του ΑΕΠ για ένα κράτος). Η ύφεση με τη σειρά της περιορίζει τα έσοδα, παρά την αύξηση των συντελεστών (φόρων για ένα κράτος, ποσοστών κέρδους για μία επιχείρηση), οπότε το αποτέλεσμα των ενεργειών μας είναι αρνητικό.
Από την άλλη πλευρά, εάν επιλέξουμε δηλαδή την ανάπτυξη αντί για τους φόρους, με στόχο την αύξηση των εσόδων, απαιτούνται επενδύσεις – είτε από το δημόσιο, είτε από τον ιδιωτικό τομέα μίας χώρας. Για να επενδύσει ο δημόσιος τομέας, σύμφωνα με την αντιμετώπιση των υφέσεων κατά τον Keynes(αναθέρμανση της ζήτησης και της προσφοράς, με τη βοήθεια του κράτους – το οποίο αργότερα, όταν «πάρει τη σκυτάλη» ο ιδιωτικός τομέας, οφείλει να αποσύρεται), είναι απαραίτητος ο δανεισμός του – μία δυνατότητα η οποία φυσικά δεν υφίσταται, όταν το κράτος είναι υπερχρεωμένο, έχοντας παράλληλα μεγάλα ελλείμματα στους προϋπολογισμούς του (ζημίες για μία επιχείρηση).
Επομένως, με στόχο πάντα την ανάπτυξη, οι επενδύσεις μπορούν να προέλθουν μόνο από τον ιδιωτικό τομέα – κάτι που προϋποθέτει αφενός μεν την κατανάλωση εκ μέρους των νοικοκυριών, καθώς επίσης το δανεισμό των επιχειρήσεων (ή τις επενδύσεις και από τους δύο), αφετέρου ένα σταθερό φορολογικό και οικονομικό περιβάλλον (τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό). Όταν όμως τα νοικοκυριά είναι υπερχρεωμένα ή/και απαισιόδοξα για το μέλλον τους, οι επιχειρήσεις επίσης, ενώ το περιβάλλον είναι «ασταθές», εκλείπουν οι προϋποθέσεις ανάπτυξης – οπότε η πολιτική λιτότητας (μείωση των δαπανών, αύξηση των εσόδων, με τη βοήθεια των φόρων ή των τιμών), θεωρείται ουσιαστικά μονόδρομος.
Η πολιτική λιτότητας τώρα προϋποθέτει επίσης χρηματοδότηση – αφού απαιτείται χρόνος για να αποδώσει «καρπούς», ενώ στην αρχή αυξάνει τα ελλείμματα και τα χρέη (λόγω υψηλών δαπανών από την ανεργία και μειωμένων εσόδων από την ύφεση). Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από την εφαρμογή της στη Γερμανία, μετά την είσοδο της στην Ευρωζώνη (Hartz I, IIκλπ.) - όπου τα ελλείμματα στους προϋπολογισμούς της υπερέβαιναν σταθερά τα κριτήρια του Μάαστριχτ (χωρίς φυσικά να απαιτήσουν τότε οι «εταίροι» της το σεβασμό των υπογεγραμμένων εκ μέρους της), παρά το ότι δεν είχε μεσολαβήσει η σημερινή κρίση.
Εάν όμως δεν υπάρχουν δυνατότητες αυτόνομης, «βιώσιμης» χρηματοδότησης (χαμηλά επιτόκια), πόσο μάλλον ολοκληρωτική αδυναμία, όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας, η καταναγκαστική εφαρμογή της πολιτικής λιτότητας (εκ μέρους του ΔΝΤ, το οποίο ενδιαφέρεται μόνο για την είσπραξη των απαιτήσεων των δανειστών μίας χώρας, σε συνδυασμό με τη λεηλασία της),οδηγεί στην κατάρρευση. Για παράδειγμα, όταν μία ζημιογόνα επιχείρηση αυξήσει τις τιμές της, μειώνεται καταρχήν ο τζίρος και αυξάνουν οι ζημίες της – ενώ για να μειώσει τις δαπάνες της πρέπει να απολύσει προσωπικό, επιβαρυνόμενη με τις αποζημιώσεις του. Εάν λοιπόν δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί με λογικούς όρους, τότε επιταχύνει απλά την πορεία της προς την καταστροφή.
Στα πλαίσια αυτά, εάν δεν υπάρξει άμεση αναδιαπραγμάτευση του χρέους (μείωση των επιτοκίων, επιμήκυνση των δόσεων), έτσι ώστε να αποδώσει η λιτότητα και να δημιουργηθούν γρήγορα συνθήκες ανάπτυξης, τότε η υπερχρεωμένη χώρα, όπως και η αντίστοιχη επιχείρηση, οδηγείται μονοδρομημένα στη χρεοκοπία – με μοναδική λύση πλέον την υπαγωγή στο άρθρο 99 για μία εταιρεία, καθώς επίσης την «υποταγή» στους δανειστές για ένα κράτος (εναλλακτικά τη στάση πληρωμών, αφού ένα κράτος, σε αντίθεση με μία εταιρεία, δεν χάνει την εθνική του κυριαρχία - δεν μπορούν οι δανειστές του να προβούν σε κατασχέσεις κλπ.).
Με βάση τα παραπάνω είναι εμφανές ότι, εάν ένα κράτος θέλει να αποφύγει τη χρεοκοπία, οφείλει να ακολουθήσει μία διαφορετική οικονομική πολιτική όσον αφορά τα ελλείμματα του προϋπολογισμού του (η οποία να επικεντρώνεται στη μείωση των περιττών δαπανών λειτουργίας του και όχι στους φόρους), μία δεύτερη όσον αφορά τα ελλείμματα του εξωτερικού ισοζυγίου του (αύξηση της ανταγωνιστικότητας μέσω κάποιας λογικής εσωτερικής υποτίμησης, μείωση των φόρων, παραγωγικές επενδύσεις, εξαγωγές), καθώς επίσης μία τρίτη, όσον αφορά τα χρέη του (αναδιαπραγμάτευση, ανάπτυξη).
Εν τούτοις, στην περίπτωση της Ελλάδας (Πορτογαλία κλπ.) βλέπουμε ότι επιβάλλεται από τη Γερμανία η ίδια πολιτική (μείωση μισθών, αύξηση των φόρων) και για τους τρεις προβληματικούς τομείς – παρά το ότι οι αγορές επιθυμούν ανάπτυξη, καθώς επίσης περιορισμό της ανεργίας (Πίνακας ΙΙ), για να μειώσουν τα επιτόκια και να δανείσουν την Ευρωζώνη.

ΠΙΝΑΚΑΣ IΙ: Η εξέλιξη της ανεργίας σε ορισμένες χώρες της Ευρωζώνης

Σημείωση: Είναι γνωστό ότι η ανεργία δημιουργεί καλύτερες προϋποθέσεις μείωσης των μισθών – ενώ όταν ξεπερνάει το 15%, οι εργαζόμενοι παύουν να διαπραγματεύονται πλέον τις αμοιβές τους.

Πηγή: Spiegel

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Ανεξάρτητα από το επώδυνο θέμα της ανεργίας (το οποίο θεωρούμε ως το σημαντικότερο πρόβλημα, μαζί με την αναδιανομή των εισοδημάτων και την ασύμμετρη κατανομή ελλειμμάτων/πλεονασμάτων στην Ευρώπη), πριν ακόμη οδηγηθούμε σε συμπεράσματα, θα αναλύσουμε τα κύρια είδη του χρέους, έτσι ώστε να συγκεκριμενοποιήσουμε τη θέση της χώρας μας.

ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ
Τα δημόσια χρέη ενός κράτους έναντι των οποίων δυστυχώς δεν τοποθετούνται τα περιουσιακά του στοιχεία, όπως συμβαίνει με τις επιχειρήσεις (Ισολογισμοί), διακρίνονται στα παρακάτω είδη:
(α) Εμφανή και κρυφά: Εκτός από τα χρέη που δημοσιεύονται ετήσια από τα κράτη (εμφανή), υπάρχουν επί πλέον τα κρυφά χρέη, τα οποία σπάνια ανακοινώνονται – παρά το ότι επιβαρύνουν στο σύνολο τους τα δημόσια ταμεία. Ορισμένα από αυτά είναι οι απαιτήσεις των πολιτών για συντάξεις, οι αποζημιώσεις των δημοσίων υπαλλήλων, τα χρέη των επιχειρήσεων του στενότερου ή ευρύτερου δημόσιου τομέα, για τα οποία ευθύνεται το κράτος, τα χρέη των λοιπών οργανισμών του δημοσίου, τα οποία δεν εμφανίζονται κλπ.
Οι κρυφές αυτές υποχρεώσεις αλλάζουν δραστικά το ύψος του δημοσίου χρέους, όταν έρχεται η ώρα της εξόφλησης τους.
Ο Πίνακας IΙΙ αναφέρεται στα εμφανή και κρυφά χρέη ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Γερμανού οικονομολόγου B.Raffelhueschen:

ΠΙΝΑΚΑΣ IΙΙ:
Εμφανή και κρυφά δημόσια χρέη το 2010, ως ποσοστά επί του ΑΕΠ

* Έχουμε την άποψη ότι, τοποθετείται σκόπιμα τόσο χαμηλά, στα πλαίσια των προσπαθειών της Ευρωζώνης να αποφευχθεί η χρεοκοπία της Ιταλίας – η οποία θα σήμαινε το τέλος του ευρώ.

Πηγή: Ameco database, EU, Eurostat, Welt
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Χωρίς να μπορούμε να εκτιμήσουμε την ορθότητα ή την ενδεχόμενη σκοπιμότητα των στοιχείων του Πίνακα IΙΙ, το ύψος του κρυφού χρέους είναι ανάλογο των κοινωνικών παροχών μίας χώρας προς τους Πολίτες της. Για παράδειγμα, οι Πολίτες του Λουξεμβούργου συνταξιοδοτούνται ακόμη στο 60ο έτος της ηλικίας τους - λαμβάνοντας ολόκληρο το μισθό τους ως σύνταξη. Αντίθετα, το περιορισμένο κρυφό χρέος της Γερμανίας οφείλεται στην «αναμόρφωση» του κοινωνικού κράτους, η οποία ξεκίνησε από τις αρχές του 2000 (μειωμένες συντάξεις, αύξηση του χρόνου στα 67, περιορισμένες παροχές κλπ.).
Εάν κάποιο κράτος αλλάξει το ασφαλιστικό κλπ. πρόγραμμα του, το κρυφό χρέος του μειώνεται αυτόματα – κάτι που προωθείται πλέον τόσο από την ΕΕ, όσο και από το ΔΝΤ, σε όποιες χώρες δραστηριοποιείται. Από το μεγάλο ύψος δε του κρυφού χρέους της Ελλάδας, συμπεραίνουμε πόσο θα περιορισθεί το κοινωνικό κράτος – ιδιαίτερα επειδή μειώνεται διαρκώς το ΑΕΠ, λόγω της πολιτικής λιτότητας που ακολουθείται (για την Ιρλανδία η κατάσταση θα γίνει αφόρητη)

(β) Εσωτερικά και εξωτερικά: Πρόκειται για τα χρέη, τα οποία ένα κράτος οφείλει σε δανειστές του εσωτερικού (τράπεζες, επιχειρήσεις, νοικοκυριά), ή του εξωτερικού. Η κατηγοριοποίηση αυτή οφείλεται κυρίως στη θεωρητική σκέψη ότι, το κράτος θα μπορούσε, σε περίπτωση ανάγκης, να συμψηφίσει το χρέος προς τους πολίτες του, με την επιβολή αντίστοιχων φόρων – κάτι που δεν έχει τη δυνατότητα να το κάνει, όταν οι δανειστές του είναι ξένοι.
Επομένως, όταν ένα κράτος έχει υψηλότερο εσωτερικό δανεισμό από εξωτερικό (όπως στο παράδειγμα της Ιαπωνίας), αντιμετωπίζεται θετικότερα από τις εταιρείες αξιολόγησης. Στον Πίνακα ΙV εμφανίζονται τα εξωτερικά χρέη ορισμένων χωρών, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ τους:

ΠΙΚΑΚΑΣ ΙV:
Δείκτες χρέους με ημερομηνία τον Ιούνιο του 2011 – το εξωτερικό χρέος στον Πίνακα αφορά τόσο το δημόσιο, όσο και τον ιδιωτικό τομέα, οπότε είναι συχνά υψηλότερο από το δημόσιο.

Σημείωση: ΑΕΠ σε τρις €, Εξωτερικός δανεισμός σε τρις €, Εξωτερικός δανεισμός προς ΑΕΠ, Δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ, Εξωτερικός δανεισμός ανά κάτοικο.
Πηγή: BIS, IMF, WB, BBC
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Από τον Πίνακα ΙV φαίνονται καθαρά τα προβλήματα της Μ. Βρετανίας και της Ιρλανδίας, το εξωτερικό χρέος των οποίων, δημόσιο και ιδιωτικό μαζί, είναι σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα – επίσης το μεγάλο πλεονέκτημα της Ιαπωνίας η οποία, παρά το μεγάλο δημόσιο χρέος της, είναι πολύ λίγο εξαρτημένη από τους πιστωτές της στο εξωτερικό.

(γ) Σε ξένο ή εθνικό συνάλλαγμα: Η κατηγοριοποίηση αυτή έχει σχέση με το εάν ένα κράτος μπορεί να επηρεάσει την ισοτιμία του νομίσματος του, έτσι ώστε να εξοφλεί ευκολότερα τα τοκοχρεολύσια του. Όταν ένα κράτος οφείλει στο δικό του συνάλλαγμα, μπορεί να εξοφλήσει εύκολα το χρέος του, επιτρέποντας στην κεντρική του τράπεζα, όταν δεν εξασφαλίζεται η ανεξαρτησία της, να «τυπώσει» νέο, «πληθωριστικό» χρήμα. Όταν όμως τα χρέη του είναι σε ξένα νομίσματα, τότε αδυνατεί να εφαρμόσει τη συγκεκριμένη μέθοδο. Ακριβώς για το λόγο αυτό πολλά κράτη έχουν χρεοκοπήσει, ακόμη και με δημόσιο χρέος της τάξης του 50% του ΑΕΠ τους (Αργεντινή), επειδή το χρέος τους ήταν σε ξένο συνάλλαγμα.
Σε μία νομισματική ένωση, όπως η Ευρωζώνη, η επιρροή προς την κεντρική τράπεζα (ΕΚΤ) είναι περιορισμένη – οπότε πρόκειται σχεδόν για χρέη σε συνάλλαγμα, με μεγάλους κινδύνους (γεγονός που φαίνεται σήμερα). Σημαντικό είναι εδώ το Δίκαιο, στο οποίο υπάγονται τα ομόλογα δανεισμού ενός κράτους – αφού, εάν είναι το εθνικό, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Ελλάδας (κατά 94%) και της Γερμανίας (κατά 99%), τότε επιτρέπεται η μετατροπή του στο νέο εθνικό νόμισμα, εάν αποφασισθεί η έξοδος από την Ευρωζώνη.

(δ) Σε δημόσιο και ιδιωτικό χρέος: Πρόκειται για μία γενικότερη κατηγοριοποίηση, όπου το ιδιωτικό χρέος είναι το σύνολο των χρεών των τραπεζών, των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Ο Πίνακας V που ακολουθεί είναι χαρακτηριστικός:
ΠΙΝΑΚΑΣ V:
Συνολικά χρέη 2011, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ

Πηγή: MM (IMF)
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Σημείωση: Τα γερμανικά νοικοκυριά είναι χρεωμένα κατά μέσον όρο με 13.800 €, τα ελληνικά με 10.200 € και τα ιρλανδικά με 30.200 € (πηγή: Creditreform Γερμανίας). Πρόκειται λοιπόν για ένα τεράστιο πλεονέκτημα της Ελλάδας, το οποίο δεν μπορεί δυστυχώς να χειριστεί σωστά η κυβέρνηση. Το γεγονός αυτό τεκμηριώνει πόσο ικανοί είναι οι Έλληνες, μοναδικό πρόβλημα των οποίων είναι η διεφθαρμένη, ανίκανη και ανεπαρκής Πολιτική τους.
Το πλεονέκτημα εδώ των χωρών με χαμηλό ιδιωτικό χρέος, όπως η Ελλάδα και η Γερμανία, είναι η δυνατότητα του ιδιωτικού τομέα να χρεωθεί - μεταξύ άλλων για να δανείσει (τράπεζες), για να επενδύσει (επιχειρήσεις) και για να καταναλώσει (νοικοκυριά). Στα πλαίσια αυτά, εάν για παράδειγμα χρεωνόταν (δανειζόταν) ο ιδιωτικός τομέας της Ελλάδας (167% του ΑΕΠ χρέος), κατά 100%, φτάνοντας στο ύψος του ιταλικού ιδιωτικού χρέους (257%), τότε θα μειωνόταν μακροπρόθεσμα, με τις κατάλληλες κινήσεις (επενδύοντας στις επιχειρήσεις και τα ακίνητα του δημοσίου, για παράδειγμα), το δημόσιο χρέος στα 66%- με το συνολικό να παραμένει ως έχει.
Είναι λοιπόν ένα μεγάλο πλεονέκτημα της χώρας μας, το οποίο δεν πρέπει να χαθεί από την εγκληματική πολιτική του ΔΝΤ και της Γερμανίας – στόχος των οποίων είναι η λεηλασία τόσο του δημόσιου, όσο και του ιδιωτικού τομέα.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ο πρώτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος εξελίσσεται ραγδαία, αφού τα τρία μέτωπα έχουν πάρει πλέον θέσεις τελικής μάχης – με το συμβατικό να μην αποκλείεται, τόσο από την πλευρά των Η.Π.Α., οι οποίες ευρίσκονται σε πορεία παρακμής, όσο και από τη Ρωσία, ενδεχομένως με αφορμή το Ιράν. Η Ελλάδα, ερήμην των Πολιτών της, είναι με την πλευρά της Γερμανίας, αντιμετωπίζοντας όμως μεγάλους κινδύνους – τόσο επειδή θεωρείται ότι «πρόδωσε» την Ευρωζώνη, αποτελώντας το Δούρειο Ίππο του ΔΝΤ (αν και υποθέτουμε ότι, χρησιμοποιήθηκε τόσο αυτή, όσο και το ΔΝΤ από τη Γερμανία, με στόχο την ηγεσία της Ευρώπης), όσο και λόγω της ιδιάζουσας «εκμετάλλευσης» της από την μερκαντιλίστρια Γερμανίδα καγκελάριο (παραδειγματισμός των υπολοίπων χωρών).
Η πολιτική λιτότητας, η οποία επιβλήθηκε στην Ευρώπη, συμβάλλει τα μέγιστα στην κυριαρχία της Γερμανίας – ενώ οδηγεί σε μία δεκαετία καταστροφικής ύφεσης, η οποία θα πλήξει σε μεγάλο βαθμό τις Η.Π.Α. και το χρηματοπιστωτικό θηρίο. Επομένως, η αντεπίθεση των αγορών θεωρείται δεδομένη, ενώ φαίνεται πως έχει προβλεφθεί, εάν όχι υποκινηθεί από τη Γερμανία - η οποία, αφενός μεν θα διευκολυνθεί στις προσπάθειες απεξάρτησης της από τις αγορές, αφετέρου θα αναγκάσει τους «εταίρους» της να προσδεθούν στο δικό της άρμα, χωρίς καμία δυνατότητα αλλαγής πορείας εκ μέρους τους. Έτσι θα εξασφαλισθεί η δημιουργία οικονομικών ζωνών χαμηλού εργατικού κόστους και φορολογίας εντός της ΕΕ, με απολυταρχική δομή ανάλογη της Κίνας και με τις εθνικές κυβερνήσεις «ύπατους αρμοστές», οι οποίοι θα ενδυναμώνουν συνεχώς τη Γερμανία.
Η Ελλάδα, με κριτήριο τα διάφορα είδη χρέους, θα είχε τη δυνατότητα να ανταπεξέλθει οικονομικά, με μία ικανή κυβέρνηση – αν και θα ήταν υποχρεωμένη να μειώσει τις κοινωνικές της δαπάνες, τις στρατιωτικές επίσης (θεωρείται ότι χωρίς αυτές, το χρέος μας δεν θα υπερέβαινε το 60% του ΑΕΠ), παράλληλα με την αναδιάρθρωση του δημοσίου τομέα της, έτσι ώστε να διευκολυνθούν οι ιδιωτικές επενδύσεις. Απέναντι στα χρέη της διαθέτει μία σημαντικότατη δημόσια περιουσία (σε αντίθεση με όλες σχεδόν τις άλλες χώρες), έναν ανεκμετάλλευτο υπόγειο πλούτο τεράστιας αξίας, καθώς επίσης μεγάλες απαιτήσεις απέναντι στη Γερμανία (πολεμικές επανορθώσεις).
Εν τούτοις, απαιτείται σημαντικός χρόνος για να αποδώσουν τα στοιχεία του Ενεργητικού της – επίσης, βοήθεια(οικονομική, Know How) για να τα καταφέρει (αν και υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσαν να τιτλοποιηθούν αρκετά περιουσιακά στοιχεία της – να εκχωρηθούν δηλαδή μελλοντικά έσοδα, έναντι χρημάτων). Στα πλαίσια αυτά έχουμε την άποψη ότι, οφείλουν να αναζητηθούν νέες συμμαχίες – είτε στο χώρο του Ευρώ, με στόχο την «απομόνωση» της Γερμανίας, είτε εκτός του Ευρώ. Χωρίς τους κατάλληλους συμμάχους, είναι αδύνατον να τα καταφέρει σήμερα – ενώ θα ήταν πολύ πιο εύκολο, δύο χρόνια πριν.
Εάν δεν το κάνει, αφήνοντας τα πράγματα να εξελιχθούν ως έχουν, θα υποδουλωθεί, θα αντιμετωπίσει μεγάλα διλήμματα και τρομακτικές καταστάσεις – ειδικά επειδή η σκόπιμη πολιτική λιτότητας θα την οδηγήσει στον εξευτελισμό, στη φτώχεια, στην ολοκληρωτική απώλεια της Εθνικής της κυριαρχίας και στην απόλυτη χρεοκοπία, χωρίς κανένα αντάλλαγμα.
Η δημόσια περιουσία της θα λεηλατηθεί, η ιδιωτική επίσης, ο υπόγειος πλούτος της θα «υπεξαιρεθεί», ενώ δεν θα εισπράξει ποτέ αυτά που της οφείλει η Γερμανία. Παράλληλα, η αποβολή της από την Ευρωζώνη ή/και η «μετάλλαξη» της σε Γερμανική επαρχία, χωρίς δικαιώματα αλλά μόνο υποχρεώσεις, πόσο μάλλον εάν ψηφιστεί τελικά η νέα συμφωνία του Μάαστριχτ ερήμην των Ευρωπαίων Πολιτών, είναι κάτι περισσότερο από πιθανή.
Τέλος, διαπιστώνοντας ότι, η Δημοκρατία είναι εντελώς ασύμβατη με το διεθνισμό (Ευρωζώνη), πόσο μάλλον με την παγκοσμιοποίηση (πως είναι δυνατόν να ελέγξουν οι Πολίτες μία πιο απομακρυσμένη, μεγαλύτερης ισχύος εξουσία, όταν δεν μπορούν να ελέγξουν το δικό τους κοινοβούλιο;), ενώ η νέα μορφή του καπιταλισμού «μιμείται» τον κινεζικό απολυταρχισμό, έχουμε την ελπίδα ότι, οι Έλληνες θα αντιδράσουν ενεργητικά πριν ακόμη εξαθλιωθούν ή/και υποδουλωθούν – όχι όπως συνέβη δηλαδή στη Γαλλική επανάσταση, στην Αργεντινή κλπ., στις οποίες προηγήθηκε η απόλυτη καταστροφή.
Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)
Αθήνα, 11. Δεκεμβρίου 2011
viliardos@kbanalysis.com

ΕΚΔΗΛΩΣΗ: Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2011

2011-12-09T19:56:00.000+02:00

Το περιοδικό Άρδην και η εφημερίδα Ρήξη οργανώνουν εκδήλωση συζήτηση με θέμα:

Η Ελλάδα και το τέταρτο Ράιχ

Η συζήτηση θα πραγματοποιηθεί στην ΕΣΗΕΑ, την Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2011, στις 7.30μ.μ.

Ομιλητές θα είναι οι:

Γιώργος Καραμπελιάς, οικονομολόγος

Σταύρος Λυγερός, εφ. Καθημερινή

Παναγιώτης Κουρουπλής, Ανεξάρτητος Βουλευτής

Βαγγέλης Τσεκούρας, δικηγόρος

και Σταύρος Χριστακόπουλος, εφ. Ποντίκι

Ευχαριστούμε τους κυρίους, για την παρέμβαση

2011-12-06T21:10:00.002+02:00

Μπράβο παιδιά, με λίγα λόγια τα είπατε όλα!!!
Ξεσκεπάσατε αυτά τα μαλάκια!!

Επανάληψη Ι - Giorgio Gaber

2011-12-04T17:25:00.002+02:00

Επανάληψη!
Η ιστορία του ανθρώπου είναι μια επανάληψη των ίδιων καταστάσεων που άλλοτε τις διαχειρίζονται άνθρωποι ικανοί και άλλοτε άνθρωποι γελοίοι.
Τι είδους άνθρωποι διαχειρίζονται την κρίση της εποχής μας, δεν χρειάζεται να τους χαρακτηρίσω κι εγώ! Όχι πως δεν το έχω κάνει, επαναλαμβάνοντας πολλές φορές τον εαυτό μου!
Η εποχή μας είναι περίπλοκη και δεν φαίνεται να δείχνει προς τα πού το πάει. Ωστόσο, κανένας δεν γλυτώνει από το αέρα της σαπίλας που διαχέεται παντού, ολοένα και πιο πολύ. Ακόμα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων, μοιάζουν να ξεπροβάλουν σαν τα απόκρυφα του εξιμπισιονίστα, που καρτεράει σε μια σκοτεινή γωνία περιμένοντας να τρομάξει ένα περαστικό αθώο κορίτσι. Εν ολίγοις, είναι όλοι ύποπτοι και κατηγορούμενοι γενοκτονίας. Όχι ενός λαού ή μιας ομάδας, αλλά της γενιάς μας ολόκληρης και γιατί όχι και του είδους μας.
Ακούστε τον Ιταλό, αφού πρώτα τον διαβάσετε:
Έχω υπογραμμίσει αυτά που με σοκάρουν πιο πολύ.

Δεν μου αρέσει η δήθεν χαρά
Δεν αντέχω να πηγαίνω για φαγητό με παρέες
Και με τους νέους είμαι απόλυτος:
Μόδες, τραγούδια, ξεσαλώματα δεν μ' αφορούν καθόλου
Και βαριέμαι όλους αυτούς
Που παριστάνουν τους ηθικούς
Ενθουσιασμένοι από την αγία συμβίωση
Και μετά είναι οι γκέυ, με όλα τους τα δίκια
Όμως εγω δεν μπορώ να ανεχτώ
Την επιδειξιoμανία τους

Δεν γουστάρω αυτούς που τα παίρνουν
και μετά παριστάνουν τον επαγγελματία του κοινωνικού συμφέροντος.
Όποιος κερδοσκοπεί με τον άρρωστο, τον ανήμπορο, τον τοξικομανή και ηλικιωμένο
Είναι ένας αληθινός εγκληματίας.
Μα εγώ δε βλέπω πια κανέναν να εξοργίζεται
Με κείνους που τα βρήκαν με αυτήν την νέα ράτσα
Και με κείνους που σκαρώνουν ένα ωραίο κόμμα,
Για το καλό μας δήθεν,
Αλλά φτιαγμένο εκ των προτέρων
Για να καταντήσει γελοίο.

Μα ίσως να είμαι εγώ, εκείνος
που ανήκει σε μια ράτσα
Που θα σβήσει

Η δική μου γενιά έχει δει
Δρόμους και πλατείες γεμάτες
Με κόσμο παθιασμένο
Και σίγουρο, πως θα δώσει ένα νόημα στη δική του ζωή
Μα τώρα πια όλ’ αυτά ανήκουν στον περασμένο αιώνα.
Η δική μου η γενιά έχει χάσει

Δεν γουστάρω τις πολλές πληροφορίες
Ούτε τις εφημερίδες και την τηλεόραση
Η κουλτούρα για τη μάζα είναι μια ηλιθιότητα
Τα σάντουϊτς μπροστά από τα μουσεία
Μου προκαλούν μελαγχολία
Και η τεχνολογία που θα μας πάει μακριά
Δεν έμαθε κανέναν να μιλάει ελληνικά
Είναι ωραίο που τα σχολεία
Ενημερώνονται αμέσως
Για όλα τα καινούργια κουϊζ
Αλλά μας εγγυώνται την άγνοια

Δεν γουστάρω καμία ιδεολογία
Και ούτε είμαι οπαδός της δημοκρατίας
Μας λένε ότι υπάρχει αφθονία
Και πως δεν χρειάζεται ποιότητα
Αφού οι αριθμοί μετράνε μόνο.
Ακόμα και ο τόπος μου μ αρέσει όλο και πιο λίγο
Και δεν πιστεύω πια στην ευφυΐα
Των ανθρώπων αυτής της χώρας
Αφού ο κάθε διανοούμενος πετάει και μια γνώμη
Όμως, αν τον κοιτάξεις πιο καλά
Είναι απλώς ένα .. αρχίδι!

Μα ίσως να είμαι εγώ, εκείνος
που ανήκει σε μια ράτσα
Που θα σβήσει

Η δική μου η γενιά έχει δει
Χιλιάδες παιδιά έτοιμα για όλα
Που έψαχναν να βρουν
Ίσως με κάποια αλαζονεία
Τον τρόπο τον κόσμο για ν’ αλλάξουν
Μπορούμε να τα διηγούμαστε αυτά
Στα δικά μας παιδιά χωρίς καμία τύψη,
Αλλά η δική μου η γενιά
Έχει χάσει!

Δεν γουστάρω την παγκόσμια αγορά,
Αυτόν τον παράδεισο της κάθε πολυεθνικής
Που κάποια μέρα – και μην ανησυχείτε
Θα υπάρχουν πάντα πιο φτωχοί και πιο πλούσιοι
Αλλά όλοι πιο ηλίθιοι.
Και φαντάζομαι ένα μέλλον
Χωρίς καμία γιατρειά
Ένα είδος συρφετού
Χωρίς κανένα άτομο
Κι ένα κράτος φοβισμένο και ανήμπορο
Να γίνεται κομάτια
Χωρίς κανείς να νοιάζεται για τίποτα.
Και βλέπω μια Εκκλησία
Να πιέζει όλο και πιο πολύ.
Και θέλω να βουλιάξει
Με όλους τους πάπες και τα ράσα τους

Μα αυτές είναι σκέψεις αφηρημένες
Είναι ιδέες που ανήκουν
Σε μια ράτσα
Που σβήνει.

μια υπέροχη τρελούτσικη ταινία

2011-11-27T21:06:00.002+02:00

Η Αφροδίτη της Μήλου και η γερμανική κουλτούρα

2011-11-26T19:58:00.010+02:00

Μια παλιά υπόθεση, αλλά διαβάζοντας τον Ελύτη, έφριξα, για το πόσο σιμά έφτασε στην ημέρα εκείνη που το κάλος θα παραδοθεί στην Αγορά:

Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν.
Αλλά πριν, ιδού θα γίνουν οι ωραίοι που ναρκισσεύτηκαν στις τριόδους Φίλιπποι και Ροβέρτοι.
Θα φορέσουν ανάποδα το δαχτυλίδι τους, και με καρφί θα χτενίσουνε
το μαλλί τους, και με νεκροκεφαλές θα στολίσουνε το στήθος τους, για να δελεάσουν τα γύναια.

Και τα γύναια θα καταπλαγούν και θα στέρξουν.

Για να έβγει αληθινός ο λόγος, ότι σιμά η μέρα
όπου το κάλλος θα παραδοθεί στις μύγες της Αγοράς.

Και θα αγαναχτήσει το κορμί της πόρνης μην έχοντας άλλο τι να ζηλέψει.
Και θα γίνει κατήγορος η πόρνη σοφών και μεγιστάνων, το σπέρμα
που υπηρέτησε πιστά, σε μαρτυρία φέρνοντας.
Και θα τινάξει πάνουθέ της την κατάρα, κατά την Ανατολή το χέρι τεντώνοντας και φωνάζοντας:
εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

************

Οι δύο πρώτες είναι γερμανικά αστεία, οι δύο δεύτερες, το άγαλμα που ανακαλύφθηκε σε μια αυλή στη Μήλο, λίγο πρίν ξεσπάσει η μεγάλη Ελληνική Επανάσταση και την αγόρασε ο Γάλλος από την υψηλή Πύλη, αντί πινακίου φακής και στολίζει σήμερα το Λούβρο!!

Ο εμίρης, οι φίλοι του και το ΙΚΑ

2011-11-25T21:49:00.003+02:00

Το ανάκτορο του Εμίρη του Κατάρ

Μετά τον Εμίρη και τον κακομοίρη, που δημοσίευσε η antigoldgreece, έρχεται το Άρθρο του Pr Chems Eddine Chitour να μας διαφωτίσει για το ποιόν των επενδυτών στη χώρα μας.
Η βαρβαρότητα του χρήματος σε όλο της το μεγαλείο.
Διαβάστε το εδώ, εμένα μου κάνει κακό στην υγεία να το αντιγράψω, ξόδεψα μεγάλη δύναμη να το διαβάσω. Θαυμάστε την παρέα του σοσιαλιστή ΓΑΠ, θαυμάστε όμως και την σοσιαλιστική διεθνή, που έχει τέτοιον αρχηγό.
Πόσα σκαλιά θα κατέβουμε ακόμα, σαν ανθρωπότητα για να καταλάβουμε ότι έχουμε πάρει το ποτάμι χωρίς επιστροφή;

Ακούω τις τελευταίες ημέρες για τις συντάξεις που δίνονταν σε πεθαμένους και μη δικαιούχους από το 2004 μέχρι σήμερα. (Περίεργο, πάει μαζί με το Ευρώ)
300.000.000 Ευρώα ανά έτος πάνε σε πονηρούς Έλληνες:
Ε, λοιπόν εγώ θα σας ρωτήσω: Ρε μπας και είναι κόλπο για να καλύψουν τις κλοπές τους; Μήπως έπαιξαν τα χρήματα των ταμείων στο καζίνο του χρηματιστηρίου, που φυσικό επακόλουθο είναι να αδειάσουν;

Ο Farage ξανακτύπησε!

2011-11-23T10:20:00.000+02:00

Αυτός που απεκάλεσε τον Ρομπάί πατσαβούρα
τα λεέι άλλη μια φορά με απόλυτη διαύγεια!!!

Εφυγε ο Νεοκλής Σαρρής

2011-11-19T15:01:00.000+02:00

Αφιερώνω αυτην την ανάρτηση στον αξέχαστο Νεοκλή Σαρρή, εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο τα θερμά μου συλλυπητηρια στην οικογένεια του:

Ο Γιώργος Καραμπελιάς μιλάει για την κρίση

2011-11-19T13:31:00.000+02:00

Γράμματα Σπουδάματα - Γιώργος Καραμπελιάς - 15 Νοε 11 from g:LoMak on Vimeo.

Ο Λουκάς Παπαδημος, Πρωθυπουργός της Χρεοκοπίας

2011-11-18T09:58:00.006+02:00

Ο Λουκάς δεν ήρθε για να βοηθήσει την Ελλάδα, αλλά για να είναι αυτός στο τιμόνι της χώρας, όταν θα χρεοκοπήσουμε οριστικά και αμετάκλητα.
Εάν και εφόσον χρεοκοπήσουμε έχουμε δύο δυνατότητες:
1. Στάση πληρωμών προς τα έξω, με όλες τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται, όπως λχ, αδυναμία προμήθειας Πετρελαίου, λιπασμάτων και σπόρων, προκειμένου να εξασφαλίσουμε την ενεργειακή και επομένως και την επισιτιστική μας επάρκεια και αδυναμία στρατιωτικής υποστήριξης, σε περίπτωση που ανοίξει η όρεξη του καλού γείτονα, αυτού που χάιδευε το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, εδώ και χρόνια, για να μας αποκοιμίσει στα ζεστά όνειρα της ευφορίας και της ευημερίας.
Επίσης, οι εξαγωγές μας θα κατάσχονται υπέρ των δανειστών μας.
2. Στάση πληρωμών προς τα έσω, με άρνηση πληρωμών μισθών και συντάξεων.
Το δεύτερο σενάριο είναι καταφανώς πιο δραματικό από το πρώτο, καθώς εμπεριέχει επιπροσθέτως και τους κινδύνους του πρώτου. Ο Λουκάς Παπαδήμος εστάλη από το διεθνές τραπεζικό κατεστημένο, προκειμένου η χρεοκοπία της χώρας να έχει τις μικρότερες δυνατές ζημιές γι αυτούς και επομένως τις μεγαλύτερες για μας. Αλλιώς πώς εξηγείται η αδράνειά του;

Ωστόσο, απομένουν και άλλες δυνατότητες, όπως:

1. Διεκδίκηση εδώ και τώρα των γερμανικών αποζημιώσεων!
2. Ξεκαθάρισμα των χρεών σε νόμιμα και παράνομα ή ειδεχθή.

Πιστεύω, ότι ο Λουκάς Παπαδήμος θα αρνηθεί να προχωρήσει στα παραπάνω έσχατα μέσα που μας απομένουν. Γι αυτό είναι εδώ!!

Δράμα με όνομα Ευρώ,

2011-11-15T17:08:00.001+02:00

Πρίν από πάρα πολλά χρόνια, περίπου δέκα , οι ηγέτες της ευρωπαϊκής χερσονήσου σε μία έξαψη και έκρηξη μίσους, κατασκεύασαν το ευρώ με στόχο να απαλλαγούν μια για πάντα από την Δημοκρατία. Ξεκίνησαν από την γενέτειρα χώρα Της.
Σειρά έχει η Ιταλία, θα συνεχιστεί με την Ισπανία, η οποία θα παραδώσει τα σκήπτρα στην Αγγλία για να εξαπλωθεί στον Νέο Κόσμο, ακολουθώντας αντίστροφη πορεία, από αυτήν του παρελθόντος κόσμου μας: Η τελική δύση μετά την Ανατολή.
Το Λυκόφως μετά το Λυκαυγές και το Μεσουράνημα.

Για δείτε εδώ τις δυνάμεις διαφυγής:

<p>&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;lt;br /&amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;</p>

Ο θεός να μας φυλάει από τους βλάκες, αλλά και από τους έξυπνους

2011-11-14T21:42:00.009+02:00

Οι αρχηγοί της σπείρας στην οποία ανήκει ο Παπατέτοιος μας

ΗΡΘΑΝ ντυμένοι "φίλοι" αμέτρητες φορές οι εχθροί μου το παμπάλαιο χώμα πατώντας. Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους. Έφεραν το Σοφό, τον Οικιστή και το Γεωμέτρη,*

Φωνάξαμε κάποιον με δοκτοράτα και προφεσοράτα για να βγάλει την χώρα από τη κρίση και πάλι τις ίδιες παπαρίες ακούσαμε.
1. Απελευθέρωση των ελεύθερων επαγγελμάτων! (αφού είναι ελεύθερα πως θα τα απελευθερώσει)
2. Ηλεκτρονικό συνταγολόγιο: (Σιγά ρε Μεγάλε, το μεγάλο θέμα που βρήκες.)
3. Παραμονή στο Ευρώ ή έξοδος: (Δεν μπαίνει κανένα τέτοιο ζήτημα. Αυτό να το βγάλεις από το μυαλό σου, είτε σαν φοβέρα είτε σαν επιθυμία της Μέρκελ).
4. Κάτι είπε για το ΕΣΠΑ, αλλά προς το παρόν δεν έχει εξασφαλίσει την 6 δόση!
Και αναρωτιέμαι: πώς και δεν έβαλε βέτο σ αυτούς που τον έστειλαν;;;. Πώς δηλαδή δεν είπε, «εξασφαλίστε μου τουλάχιστον την 6 δόση, αν θέλετε να κάνω τη δουλειά σας εκεί που με στέλνετε». Τέτοιοι μικροσκοπικοί είναι όλοι αυτοί που παρακάθονται στο τραπέζι του Ρότσιλδ και του Ροκφέλερ. Δεν έχουν σπονδυλική στήλη. Είναι ασπόνδυλα, είναι μαλάκια.
Είσαι πολύ φτωχός ρε Παπαδήμα! Πολύ λίγος! Πιο μικρός και απ το μπόϊ σου. Όχι, πως περίμενα κάτι άλλο. Αλλά, η συμμορία που εκπροσωπείς έχει ξεμείνει από σοβαρούς ανθρώπους! Έχει στεγνώσει από ιδέες. Έχει τυφλωθεί από την απίστευτη δύναμη και τον πλούτο που έχει συγκεντρώσει.
Έχει πνευματικά εξαχρειωθεί και εξαθλιωθεί.
Έχετε δηλαδή εξαχρειωθεί ! Έχετε γίνει μια εγκληματική σπείρα αφρόνων και παραφρόνων
Εκείνο που με προβληματίζει είναι:
Να χαιρόμαστε για την πνευματική σας συρρίκνωση, σημάδι της σήψης σας και του θανάτου σας ή να φοβόμαστε ακόμα πιο πολύ; Γιατί τους βλάκες να φοβάσαι πιο πολύ, αν και εκεί που οδηγούμαστε το ίδιο να φοβάσαι και τους έξυπνους!

*****************
Από το "Αξιον Εστι" το τσιτάρισε και ο Χατζής της ΝΔ, κατά την έξοδό του. Κι άλλη έξοδος.

Η μόνη λύση είναι το πάνω – κάτω και το μέσα - έξω

2011-11-14T12:17:00.003+02:00

Όταν η πρόβλεψη της μετεωρολογικής υπηρεσίας ήταν πολύ στο περίπου, δηλαδή πολύ κάτω από το 50%, ας πούμε στο 25%, μπορούσες να αντιστρέψεις την πρόβλεψη και να έχεις μεγαλύτερη επιτυχία!

Σήμερα που όλα όσα ακούς είναι καθαρά ψέματα, αν θέλεις να βρεις την αλήθεια, να σκέφτεσαι το ανάποδο και θα βρεθείς πιο κοντά σ αυτήν.

Όταν λοιπόν η κουστωδία που κάθεται στην κορυφή του πλούσιου κόσμου μας, που τον κατάντησαν φτωχό και μίζερο, λέει πως σκέφτεται την ειρήνη, να ξέρεις πως προετοιμάζει τον πόλεμο, όταν μιλάει για την καταστροφή όπλων μαζικής καταστροφής, ετοιμάζεται να τα χρησιμοποιήσει, όταν μιλάει για την καταπολέμηση της φτώχειας ετοιμάζεται να την εξαπλώσει μέχρι την Αυλή της, όταν μιλάει για πράσινη ανάπτυξη ετοιμάζεται να κάψει τα δάση, όταν μιλάει για χρυσό ετοιμάζεται να σκορπίσει κυάνιο, όταν μιλάει για αγάπη ετοιμάζεται να φυτέψει το μίσος στις καρδιές ακόμα των περιστεριών, όταν μιλάει για ευημερία ετοιμάζεται να μας σύρει όλους στην πιο άθλια φτώχια.

Σ αυτή τη κατάσταση βοηθάει μόνο ένα: Αγνοείστε τους και κτίστε τον δικό σας κόσμο. Ας ξεσκονίσουμε όλοι μας το μυαλό μας και ας το μάθουμε να σκέφτεται ΑΝΑΠΟΔΑ!!!

Ένας κόσμος ανάποδα

Πολλά και ανάποδα πράγματα είδαμε

στον κόσμο αυτόν:

την αλεπού να κυνηγά τον λύκο

τον κλέφτη να τρέχει πίσω από τον δικαστή

τα πόδια να είναι επάνω

και το στόμα να πατά τη γη

τη φωτιά να σβήνει το νερό

τον τυφλό να διδάσκει γράμματα

να είναι τα βόδια πίσω

και ο ζευγολάτης να σέρνει το αλέτρι.

Στην όχθη ενός ανθρώπου

καθόταν ένα ποτάμι

ακόνιζε τα άλογο του

και πότιζε το μαχαίρι του

Η Δύση ετοιμάζεται για την Περσία;

2011-11-10T14:43:00.001+02:00

Σαν ένα φαρμακερό φίδι έχει ξαμοληθεί η προπαγάνδα εναντίον της Περσίας. Έχει την δυνατότητα να κατασκευάσει ατομική βόμβα, δηλώνει ο πρόθυμος επιστήμονας του ΙΑΕΑ.

Γνωστά, τα ξέρουμε, τα έχουμε εμπεδώσει. Έτσι κατέστρεψαν το Ιράν και την Λιβύη, σειρά έχει η Περσία. Δεν με εκπλήσσει αυτή η πολιτική. Εκείνο που με εκπλήσσει είναι η ευπιστία του ανθρώπου. Δεν έχει πάρει χαμπάρι τι γίνεται γύρω του! Χειροκροτεί και αλλάζει τον επερχόμενο χαμό του.

Από on line έρευνα του Spiegel on line, επί 1497 ερωτηθέντων ψήφισαν 47% υπέρ της νομιμότητας ένός προληπτικού κτυπήματος του Ισραήλ εναντίο του Ιράν και μόνο 53 κατά.

Νεο-αποικιοκρατία, Πρωθυπουργία στο σφυρί, Δημοκρατία στο απόσπασμα.

2011-11-08T16:08:00.004+02:00

Με πήρε τηλέφωνο η Αγγέλα (αυτη η μούρη της φωτο) και μου ζήτησε να αναλάβω τη χώρα.
Τι θα πάρω; την ρωτάω.
Μου εξηγεί λοιπόν η εκπρόσωπος της Μεγάλης Γερμανίας ( Ο Χίτλερ ήταν τελικά πολύ κουτός, όταν προσπάθησε να γίνει κυρίαρχος της Ευρώπης με τα όπλα και τη βία. Η σημερινή Βία είναι τόσο σουπτίλ που θα πέρναγε απαρατήρητη αν δεν φτάναμε στα όρια της πείνας και της λιμοκτονίας).

Η Γερμανία πληρώνει καλά το δέρμα του κάστορα, της ενυδρίδας, της νυφίτσας ,της αλεπούς και της αρκούδας. Σε αντάλλαγμα, οι Έλληνες θα πάρουν όπλα για τον αλληλοσκοτωμό τους, ή για να πεθάνουν στις γραμμές των ΗΠΑ, των Γερμανών, των Εγγλέζων και των Γάλλων που τσακώνονται για τα πλούτη του πλανήτη.
Οι Έλληνες παίρνουν επίσης τηλεοράσεις , οι οποίες μετατρέπουν και τον πιο ρωμαλέο πολεμιστή σε σφουγγάρι, και προκαλούν χειρότερες συμφορές απ΄ ότι οι χειρότερες χιονοθύελλες.
Εγώ έσκυψα και της φίλησα τα παπούτσια.

*****************************
• Βάλτε αντί Γερμανία - Ευρώπη, αντί Ινδιάνους - Έλληνες , αντί τηλεοράσεις αλκοόλ, σβήστε το ΗΠΑ και Γερμανών και μεταφερθείτε στον νέο κόσμο του 1717.
• Από το βιβλίο του Eduardo Galeano, «μνήμη της φωτιάς»

Δυο κείμενα για το σημερινό αλλαλούμ

2011-11-07T21:34:00.000+02:00

Δύο κείμενα για τους ζοφερούς καιρούς που περνάμε.

Αυτοί που να μας εκβιάζουν μπορεί και πρέπει να «εκβιαστούν»:

Δεν μας δίνετε τη «δόση» δεν πληρώνουμε τους τόκους και σας τινάζουμε στον αέρα

Την τελευταία εβδομάδα, γίναμε μάρτυρες μιας πολιτικής οπερέττας –θρίλερ, τ’ ονομάζουν τα καθεστωτικά μέσα– η οποία ανέτρεψε τους συσχετισμούς και μετέβαλε τα δεδομένα του πολιτικού παιχνιδιού. Σε ορισμένες στιγμές η φάρσα απείλησε να εξελιχθεί σε τραγωδία, με την δαμόκλειο σπάθη μιας ασυντόνιστης αποχώρησης από την Ευρωζώνη να κινδυνεύει να πέσει επάνω από τα κεφάλια μας. Ωστόσο, με κύρια τη συμβολή του μέχρι πρότινος «αντιμνημονιακού» Αντώνη Σαμαρά, «η τάξη βασιλεύει και πάλι στην Αθήνα». Γι’ αυτό και κατά το τέλος της παράστασης, οι σχεδιασμοί της Τρόικας και των Γερμανών ενισχύθηκαν για άλλη μια φορά, η προδοτική πολιτική της κυβέρνησης διασώθηκε παραδίδοντας τη σκυτάλη σε μια διευρυμένη κυβέρνηση συνεργασίας, ενώ η ετυμηγορία ενός λαού που αντιστέκεται, κλειδώθηκε στο ντουλάπι, για να βγει αργότερα, από του χρόνου, μήπως και ξεθυμάνει η οργή η οποία μας έχει πνίξει όλους μας. Ας παρακολουθήσουμε από κοντά, όμως, το χρονικό αυτής της οπερέττας, που απειλεί να σηματοδοτήσει, την τελευταία πράξη υποδούλωσης της Ελλάδας.

Το χρονικό της οπερέττας

· Σε συννενόηση με τους Γερμανούς, ο Γιώργος Παπανδρέου ρίχνει τη βόμβα του δημοψηφίσματος, το οποίο εκ των πραγμάτων έχει αντικείμενο την παραμονή ή όχι της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Όπως θίξαμε και σε προηγούμενο κείμενο, το δημοψήφισμα είχε πολλαπλή στόχευση. Πρώτον, εκβίασε για την ψήφιση της επονείδιστης συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, συνδέοντάς την με την 6η δόση και την παραμονή της χώρας στο ευρώ. Δεύτερον αποσκοπούσε στο να κάμψει το εσωτερικό μέτωπο αντίστασης του ελληνικού λαού, κραδαίνοντας την απειλή μιας τεράστιας οικονομικής καταστροφής που θα προκαλούσε η απότομη, και δίχως κανέναν σχεδιασμό και ασφαλιστικές δικλείδες, έξοδος από το ευρώ. Τρίτον, θα έλυνε τα χέρια όσων απεργάζονται την τελική εκδίωξή μας, καθώς βάσει ευρωπαϊκού δικαίου –συνθήκη της Λισσαβόνας– αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον οικειοθελώς.

· Το δημοψήφισμα πυροδοτεί εξελίξεις στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, και η κυβέρνηση απειλείται με κατάρρευση. Η Αποστολάκη ανεξαρτητοποιείται, ενώ άλλοι –Ε. Καΐλή, Ε. Παναρίτη– απειλούν ότι θα ανεξαρτητοποιηθούν ή ότι δεν θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Τα όργανα του ΠΑΣΟΚ καταλαμβάνονται από πανικό, ενώ η κοινοβουλευτική ομάδα ζει ημέρες ’89 με πρωτοκλασσάτους και υπουργούς να δίνουν ρεσιτάλ του πατροπαράδοτου τραμπούκικου αυριανισμού. Ομάδες δελφίνων, με κυριότερη αυτήν του Λοβέρδου-Διαμαντοπούλου ετοιμάζονται για την καρατόμηση της Δυναστείας Παπανδρέου.

· Την κυβέρνηση, και τον ίδιο τον πρωθυπουργό αναλαμβάνει να διασώσει ο... Αντώνης Σαμαράς. Εγκαταλείποντας τις μέχρι πρότινος θέσεις του, διαγράφει στροφή 180ο, υποχωρώντας στις αφόρητες πιέσεις Ευρωπαίων και υπερατλαντικών μεντόρων του,, δηλώνοντας ότι αποδέχεται τον δρόμο της συναίνεσης και δέχεται να κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, με τον όρο να μην γίνει δημοψήφισμα. Αργότερα, θα μεταβάλει τους όρους της συνεργασίας, ζητώντας άλλοτε μόνον να παραμείνει ο Γιώργος Παπανδρέου και άλλοτε να γίνει διαπραγμάτευση για το νέο μνημόνιο, ή θα αναδιπλωθεί αρκετές φορές απαιτώντας εκλογές. Ωστόσο, το κακό έχει γίνει, καθώς την πιο κρίσιμη στιγμή και ενώ η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ ήταν σίγουρη, ο Αντώνης Σαμαράς επενέβη σταματώντας την κατρακύλα.

· Ο Γεώργιος Παπανδρέου, άρπαξε από τα μαλλιά το «δώρο» Σαμαρά, και με τις κατάλληλες μανούβρες και θεατρινισμούς κατάφερε για μια ακόμη φορά να διασωθεί, παίρνοντας μάλιστα και ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή την Παρασκευή, με τους δήθεν αντάρτες (και αντάρτισσες) βουλευτές της κυβέρνησης να σέρνονται πίσω στο κομματικό τους μαντρί, σ’ ένα όργιο ξεφτίλας και αναξιοπρέπειας.

· Μετά την ψήφιση ξεκινάει το απίστευτο παζάρι του Σαββατοκύριακου. Ο Αντώνης Σαμαράς, ίσως έχει αντιληφθεί ότι οι επιλογές του τον οδηγούν σε αδιέξοδο που κρύβει πίσω του μια τεράστια καταστροφή για την παράταξή του. Γι’ αυτό και αναδιπλώνεται αρκετές φορές, στις πρότερες αντιμνημονιακές του θέσεις, ζητώντας εκλογές, και καταγγέλλοντας την συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου ως απαράδεκτη. Ωστόσο, έχει ο ίδιος ναρκοθετήσει την θέση του. Πλέον, και αφού έκανε την πρώτη κίνηση να παραδοθεί στο στρατόπεδο της συναίνεσης, έχουν πέσει όλοι επάνω του. Ο... Ομπάμα, οι ηγέτες της ΕΕ, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, βουλευτές και συμβουλάτορές του. Γι’ αυτό και εντέλει νωρίς το βράδυ της Κυριακής συμφωνεί με τον Γιώργο Παπανδρέου.

Η Δευτέρα βρίσκει την Ελλάδα με μια υπό διαμόρφωση κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας, ενώ τα ονόματα που ακούγονται για την θέση του πρωθυπουργού και των αντιπροέδρων, είναι οι Λ. Παπαδήμος και Σ. Δήμας – Ε. Βενιζέλος αντίστοιχα.

Εντέλει, το colpo grosso έχει ολοκληρωθεί. Πριν από μια εβδομάδα, τα πάντα έδειχναν ότι η λαϊκή κατακραυγή θα απέτρεπε την ψήφιση της άθλιας συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, η κυβέρνηση θα κατέρρεε θεαματικά και θα πηγαίναμε σε εκλογές –όπου θα διατρανώνονταν η αντιμνημονιακή λαϊκή ετυμηγορία. Σήμερα, μετά από όλη αυτή την οπερέτα, η ψήφιση της συμφωνίας είναι εκ των ων ουκ άνευ για τη νέα κυβέρνηση συνεργασίας, οι εκλογές έχουν μεταφερθεί για του... χρόνου, και επί της ουσίας έχουμε να κάνουμε με μια εκτροπή από το δημοκρατικό πολίτευμα, αφού η λαϊκή βούληση παραμερίζεται, ο λαός καταδικάζεται σε ρόλο θεατή, και το σύστημα ως ‘όλον’ αναλαμβάνει να ολοκληρώσει στην πράξη την υποδούλωση της χώρας.

Ποιος ο δρόμος της αντίστασης;

Όλες αυτές τις μέρες, η ογκούμενη λαϊκή οργή εγκατέλειψε τους δρόμους και εγκλωβίστηκε και πάλι στους καναπέδες, για να παρακολουθήσει από την τηλεόραση την τέλεση της τελευταίας πράξης του δράματος για τη χώρα.

Σε ρόλο κομπάρσου περιορίστηκαν και οι οργανωμένες αντιμνημονιακές δυνάμεις, και ιδιαίτερα η κοινοβουλευτική αριστερά ΚΚΕ – ΣΥΝ, που την αμέσως προηγούμενη περίοδο έδειχναν να κερδίζουν έδαφος από τα αυτόνομα κινήματα στο να εκφράσουν τη λαϊκή οργή. Ακόμα και οι «νέες δυνάμεις» του αντιμνημονιακού κινήματος, που εκφράστηκαν για τελευταία φορά με υπέροχο τρόπο την 28 Οκτωβρίου δεν κατάφεραν να αντιτάξουν μια πειστική εναλλακτική στρατηγική στο colpo grosso του Συστήματος.

Ο λόγος είναι σαφής. Ο εκβιασμός και το αμείλικτο δίλημμα που έθεσαν, διαδοχικά, το Μέγαρο Μαξίμου, η συνδιάσκεψη των Καννών και ύστερα η Βουλή και το Προεδρικό Μέγαρο μπλόκαρε τις δυνάμεις της αντίστασης.

Από τη μία, ο λαός τρόμαξε από τις απειλές για την αποχώρηση από το ευρώ και την άρνηση καταβολής της 6ης δόσης. Γιατί γνωρίζει, για το πρώτο, ότι η αποχώρηση από το ευρώ με τους όρους που προετοιμάζεται από τους Γερμανούς, ισοδυναμεί με μια μεγάλη εθνική (και όχι μόνον οικονομική) καταστροφή για τη χώρα.

Και από την άλλη, οι οργανωμένες δυνάμεις βρέθηκαν επί της ουσίας δίχως άποψη. Κάμποσοι επέμεναν στην παράνοια να προβάλουν ως θέση την καταστροφή, με αποδοχή του δημοψηφίσματος, ενώ οι υπόλοιποι, περιορίστηκαν στο να ζητούν εκλογές, μην έχοντας τίποτα να πουν επί της ουσίας για μια εναλλακτική, αξιοπρεπή εθνική στρατηγική που θα προστάτευε τα συμφέροντα του λαού. Και αυτή την ανυπαρξία θέσεων και στρατηγικής την πληρώνουμε τώρα, που τα πάντσερ της συναίνεσης επελαύνουν ξεριζώνοντας τις τελευταίες ελπίδες για τη χώρα.

Ωστόσο, ακόμα και τώρα υπάρχει εναλλακτική λύση για την Ελλάδα. Λύση που θα μπορούσαν να υιοθετήσουν και να προβάλουν τα κινήματα και οι οργανωμένες αντιστάσεις, σπάζοντας την τρομοκρατία και την απελπισία που μας έχει επιβάλει το σύστημα.

Πρώτον, πρέπει να αρνηθούμε επιτέλους τον εκβιασμό των δόσεων. Οι Γερμανοί και η Τρόικα συμπεριφέρονται στην Ελλάδα ως τοξικομανή και την έχουν μετατρέψει σε μαριονέτα, μόνο και μόνο για να της δίνουν λεφτά που επί της ουσίας πηγαίνουν στην αποπληρωμή παλαιότερων δόσεων και τοκοχρεολυσίων. Αν δεν σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος δεν πρόκειται ποτέ να αξιωθούμε σε μια άλλη πολιτική. Είναι πολύ απλό. Μία απλή δήλωση της Ελλάδας πως θα αρνηθεί να πληρώσει τα τοκοχρεολύσια εδώ και τώρα, εάν δεν αλλάξουν οι όροι των συμφωνιών και εάν δεν δοθεί η περιβόητη «δόση», θα μετέφερε τον τρόμο στο στρατόπεδο των αντίπαλων μας, διότι κάτι τέτοιο θα τίναζε τα διεθνή χρηματιστήρια στον αέρα και όλη τη δυτική οικονομία. Είχαμε ένα τεράστιο όπλο στα χέρια μας και το στρέψαμε ενάντιά μας, εξαιτίας των προδοτικών κι ανίκανων ελίτ που διαθέτει η χώρα. Η χώρα χρειαζόταν έναν Τάσσο Παπαδόπουλο, που αντιστάθηκε σε όλες τις διεθνείς πιέσεις με το σχέδιο Ανάν και αντ’ αυτού διέθετε έναν προδότη και έναν φοβισμένο και μικρό ηγέτη της αντιπολίτευσης.

Δεύτερον, πρέπει να καταγγείλουμε τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, και ιδιαίτερα εκείνο το σκέλος της, που έχει να κάνει με την εγκατάλειψη του ελληνικού δικαίου και την υιοθέτηση του αγγλικού σε ό,τι έχει να κάνει με τα ομόλογα. Γιατί το αγγλικό δίκαιο αναιρεί τη ρήτρα της εθνικής κυριαρχίας, και επιτρέπει στους δανειστές να προχωρήσουν σε εμπράγματες κατασχέσεις έναντι της Ελλάδας, σε περίπτωση όπου αυτή δεν θα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της.

Τρίτον και σημαντικότερο. Η Ελλάδα δεν πρέπει σε οποιαδήποτε περίπτωση να προχωρήσει ή να συναινέσει σε σχέδιο αιφνιδιαστικής εθελούσιας αποχώρησης από την ευρωζώνη –είτε αυτό προωθηθεί από τα τευτονικά κέντρα με το δημοκρατικό προσωπείο του «δημοψηφίσματος», είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο Αντίθετα, είναι προς το συμφέρον του ελληνικού λαού να επιδοθούμε σ’ έναν αγώνα ανυπακοής εντός της Ευρωζώνης, δημιουργώντας σταδιακά συμμαχίες και μέτωπα, για την ευρύτερη αμφισβήτηση του ευρώ ή την κατάργησή του σε όλη την Ευρωζώνη. Κι αυτό διότι σήμερα, το μόνο όπλο με το οποίο μπορούμε να εκβιάσουμε τους Γερμανούς και τα υπόλοιπα αφεντικά της Ευρωζώνης, είναι με μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία εντός της Ευρωζώνης. Μια τέτοια εξέλιξη θα τους έπληττε καίρια, πολύ περισσότερο από το να μας πετάξουν σε καραντίνα βγάζοντας εδώ και τώρα έξω από το ευρώ, για να μας αγοράσουν την επομένη έναντι ενός πινακίου φακής. Εξάλλου, αυτή η τακτική, της ανυπακοής εντός της Ευρωζώνης, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για μαζική αμφισβήτηση του ευρώ, βρίσκεται πιο κοντά σε μια πραγματική στρατηγική αποδέσμευσης από το ευρώ.

Τέταρτον, η χώρα πρέπει να επεξεργαστεί μια ολοκληρωμένη μακρόπνοη στρατηγική για την απεξάρτησή μας από το ευρώ, έτσι ώστε ο ελληνικός λαός να δεχθεί τα λιγότερα δυνατά πλήγματα. Τούτο σημαίνει ότι θα πρέπει να εγκαταλείψουμε πρώτα την οικονομία του ευρώ, δηλαδή να πάψουμε να στηριζόμαστε τόσο πολύ στις εισαγωγές, και να αναβαθμίσουμε την αυτάρκειά μας –τουλάχιστο στα τρόφιμα, τα φάρμακα και τα είδη πρώτης ανάγκης. Ύστερα, θα πρέπει να έρθουμε σε συνεννόηση με άλλες χώρες, που αντιμετωπίζουν τους ίδιους κινδύνους, την Ιταλία ή την Ισπανία. Τότε θα έχουμε εξασφαλίσει συλλογική διαπραγματευτική δύναμη σε περίπτωση που χρειαστεί να διαπραγματευτούμε την έξοδό μας από το ευρώ, και έτσι είναι βέβαιο ότι θα κερδίσουμε καλύτερους όρους. Τέλος, θα πρέπει, ευρύτερα, να συμβάλουμε στην συσπείρωση των αδύναμων της Ευρωζώνης, και να θέσουμε ζήτημα αντίστασης στην γερμανική ηγεμονία που τείνει να εγκαθιδρυθεί. Ήδη, η αλαζονεία και ο εγωισμός των Γερμανών, που εκβιάζουν όλη την ΕΕ και απαιτούν την σαλαμοποίηση των αδύναμων χωρών και όλων των λαϊκών στρωμάτων στην Ευρώπη, έχει ξυπνήσει τα αντιγερμανικά συναισθήματα στους λαούς, και έχει αρχίσει να δημιουργεί αντισυσπειρώσεις. Αυτές τις τάσεις θα πρέπει να ενισχύσουμε, προκειμένου να απαντήσουμε στην προσπάθεια καθυπόταξης και εξαγοράς της χώρας από το Τέταρτο Γερμανικό Ράιχ. Και βέβαια, πάντοτε, στοιχείο μιας αυτόνομης λαϊκής εθνικής στρατηγικής, είναι να διαμορφώσουμε μια πολιτική εξισορρόπησης των πιέσεων που δεχόμαστε, προωθώντας τη συνεργασία με άλλες μεγάλες γεωπολιτικές δυνάμεις, όπως είναι η Ρωσία και η Κίνα.

Πέμπτον, και τελευταίο, πρωταρχική προϋπόθεση για να μπορέσουν να υλοποιηθούν όλα τα παραπάνω, είναι να παραμείνει και να δυναμώσει το αυτόνομο λαϊκό κίνημα που γεννήθηκε στις ελληνικές πλατείες και προκάλεσε τον πανελλαδικό ξεσηκωμό της 28ης Οκτωβρίου. Με αποφασιστικότητα και σύνεση, στη σκιά των εκατοντάδων βελών του εχθρού που επελαύνει, ας παραμείνουμε στους δρόμους, σπάζοντας τον τρόμο και την απελπισία που επιβάλει από τηλεοράσεως το καθεστώς των Κουΐσλινγκ και ο κατακτητής.

Η νέα κυβέρνηση θα μας βρει μπροστά της και θα παλέψουμε να επιβάλουμε τη στρατηγική που περιγράψαμε. Μπορεί ο Αντώνης να έγινε Αντωνάκης αλλά ο λαός έχει αστείρευτες δυνάμεις και μπορεί να οικοδομήσει μια δύναμη που ακόμα και τώρα θα μπορέσει να βροντοφωναξει:

Όχι στον εκβιασμό της «δόσης»

Δεν πληρώνουμε τόκους χωρίς συμφωνίες που θα εγγυώνται την εθνική μας ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια.

Ο αντίπαλοι μας έχουν να χάσουν πολύ περισσότερα από εμάς

Αντίσταση τώρα.

Κυβέρνηση αντεθνικής ενότητας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Η υπό σχηματισμό νέα κυβέρνηση, πολύ περισσότερο αν είναι κυβέρνηση Παπαδήμου, θα ονομασθεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας θα είναι όμως κυβέρνηση αντεθνικής ενότητας. Δεν θα είναι κυβέρνηση σωτηρίας, θα είναι κυβέρνηση πολλαπλών καταστροφών για την ελληνική δημοκρατία, για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα και την ελληνική κοινωνία και οικονομία.
Δεν θα σώσει την Ελλάδα από τη χρεωκοπία και την έξοδο από την ευρωζώνη, θα τις προκαλέσει. Δεν θα κάνει εκλογές τον Φεβρουάριο, θα προετοιμάσει κανονική εκτροπή. Η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει η πρώτη χώρα της Ευρώπης που θα μπει στον αναπόφευκτο σε μια τέτοια οικονομική κρίση «κύκλο του αίματος». Κάποιας μορφής μεγάλη προβοκάτσια, εσωτερική ή εξωτερική, πρέπει να αναμένεται.
Αυτά όλα κινδυνεύουν να συμβούν, αν δεν τα σταματήσει ο ελληνικός λαός, γιατί είναι εγγεγραμμένα ως δυνατότητα στην ίδια την οικονομική, κοινωνική και εθνική εν τέλει λογική του Μνημονίου, ανεξαρτήτως και των τυχόν προθέσεων ενός εκάστου των πρωταγωνιστών. Πρόκειται για πρόγραμμα γενοκτονίας του ελληνικού λαού, καταστροφής του ελληνικού κράτους και αποσταθεροποίησης της κοινωνίας. Για να βγει σε πέρας χρειάζεται εγγενώς και οδηγεί στην δικτατορία. Αν στη Χιλή του Πινοτσέτ άρχισαν με τα τανκς και τελείωσαν στην οικονομική βία, η πορεία στην Ελλάδα θα είναι ανάποδη.
Η υπό σχηματισμό κυβέρνηση θα δεσμεύσει πολύ χειρότερα τη χώρα, υπάγοντας το σύνολο του ελληνικού χρέους στο βρετανικό δίκαιο, αποδίδοντας στη δανειακή σύμβαση την αυξημένη τυπική ισχύ των 180 βουλευτών, κάτι που θα συνιστά εκτροπή και για το γράμμα του Συντάγματος, εισάγοντας ξένη εποπτεία στη χώρα και εμπράγματες εγγυήσεις για τα χρέη, οδηγώντας στη λεηλασία της Ελλάδας. Η άρνηση της μόνης δημοκρατικής διεξόδου, της άμεσης προσφυγής στην κάλπη και ο σχηματισμός της, παρά την προφανή και κραυγαλέα αντίθεση λαϊκής βούλησης και κυβερνητικής πολιτικής, συνιστά πολιτική εκτροπή που θα οδηγήσει τελικά, αν δεν συναντήσει την αντίσταση του ελληνικού λαού, στην ανοιχτή δικτατορία.
Ανεπαρκώς προετοιμασμένος για να πει το μεγάλο όχι, υπό ισχυρότατη πίεση, ο Αντώνης Σαμαράς δεν την άντεξε και έχασε την ευκαιρία να γίνει ο ʽΕλληνας Ντε Γκωλ. Με τη συναίνεσή του στο Μνημόνιο και την ένταξη όλων των «καθεστωτικών δυνάμεων» στην κυβέρνηση, οδηγεί το ίδιο το «καθεστώς» σε κατάρρευση, μόνο που η κατάρρευση αυτή απειλεί να συμπαρασύρει και τη χώρα.
ʽΌπως και το 1941, η ελληνική άρχουσα τάξη δεν μπορεί συνήθως να παράγει τέτοιες λύσεις, διασπάται σε Τσολάκογλου και άθλιες κυβερνήσεις Καίρου, ωθώντας τον ελληνικό λαό σε λύσεις τύπου ʽΑρη και ΕΑΜ. Είναι εθνική ανάγκη επιβίωσης του ελληνικού λαού η μεγαλύτερη δυνατή ενότητα στη δράση όλων ανεξαιρέτως των δυνάμεων που τάσσονται κατά του Μνημονίου. Η πολιτική του ΚΚΕ στο ζήτημα αυτό είναι εγκληματική στις σημερινές συνθήκες.
Η Ελλάδα χρησιμοποιείται από ισχυρές δυνάμεις του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου και των ΗΠΑ για να διαλύσουν την ευρωζώνη και την ΕΕ και να επιβάλλουν τελικά σε όλη την ήπειρο νεοφασιστικές λύσεις που δεν είναι σήμερα, ακόμα, πολιτικά δυνατές. Με τον τρόπο που διαχειρίζονται την κρίση της ΕΕ, το
Βερολίνο και το Παρίσι δεν σώζουν την Ευρώπη από τις αγορές, οργανώνουν την υποταγή και τη διάλυσή της. Η ανάγκη συντονισμού του αγώνα των ευρωπαϊκών λαών είναι όρος για την επιβίωσή τους.

Ερωτήματα που καίνε.

2011-11-05T18:48:00.003+02:00

Ήταν η ενσωμάτωση της Ελλάδας στην Ευρωζώνη ένα λάθος;
Ναι, γιατί η ευρωζώνη κτίστηκε όχι μόνο σε σάπια θεμέλια, αλλά δεν αντιπροσώπευε – από τότε - τίποτε άλλο εκτός από ένα δόλιο δίχτυ παγίδευσης των λαών.
Μπήκαμε στην Ευρωζώνη με τον ενθουσιασμό του ηλίθιου. Καμιά μελέτη, καμία πρόβλεψη, κανένας όρος. Επίδειξη δουλικότητας της ελληνικής ηγεσίας, αυτή που ευθύνεται για όλα τα κακά αυτής της χώρας.
Όχι μόνο δεν εξασφαλίσαμε τα αυτονόητα, δηλαδή ισότητα στα επιτόκια, αλλά πήραμε και ένα ύπουλο, κρυφό δάνειο, που ενώ το γνώριζαν οι εταίροι μας, σήμερα αποτελεί το συγχωροχάρτι της αρπαχτικής τάξης που κυβερνάει την Ευρώπη και τον κόσμο όλο, για να μπορεί να μας κουνάει με αυτό το δάκτυλο λέγοντας μας:

«Μας ξεγελάσατε, μπήκατε στο κλάμπ μας ενώ δεν σας άξιζε!»

μας κουνάνε το δάκτυλο

Οποία ταπείνωση για μας, αλλά και τι ρατσισμός από την πλευρά τους! Δεν έχουν παρέλθει ούτε 100 χρόνια από τότε που ένας ολόκληρος λαός έπρεπε να κυκλοφορεί με αστέρια , ώστε να είναι εύκολη η διάκριση που θα τους οδηγούσε σε αναγκαστική απώλεια της περιουσίας τους, σε υποσιτισμό, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και σε ομαδικούς τάφους. Σήμερα η ίδια αυτή χώρα που οργάνωσε την πιο αποτρόπαιη πράξη του αιώνα που έφυγε, δεν διστάζει να μαρκάρει με την ίδια λογική έναν άλλον λαό, μικρότερης οικονομικής εμβέλειας από εκείνη που είχαν οι Εβραίοι το 1930. Η ίδια απαράλλακτη λογική: Τότε έλεγαν: αυτά τα φίδια που θέλουν να πάρουν την εξουσία όλου του κόσμου, σήμερα λένε για μας: Αυτοί οι τεμπέληδες που μας χαλάνε την ευημερία!

Τα σκυλιά ξανάρχισαν να γαυγίζουν, πιο άγρια σήμερα, γιατι πρέπει να πάρουν και την ρεβανσ του ηττημένου.

Η Αγγέλα μας κουνάει το δάκτυλο

Είναι σήμερα η έξοδος από την Ευρωζώνη μια λύση;
Όχι και πάλι όχι. Γιατί η είσοδος μας στην ΕΕ είναι δρόμος χωρίς επιστροφή. Αν βγαίναμε απο την ΕΕ , το επακόλουθο για την χώρα μας, θα είναι η πλήρης και η πιο δραματική πτώχευση που υπέστη ποτέ χώρα από την ύπαρξή της.
Μπορεί να μην φοβόμαστε τη φτώχεια, η Ελλάδα μέσα σε φτώχεια μεγαλούργησε! Μια συμμορία αβράκωτων έδιωξε εναν σκληρό και βάρβαρο δυνάστη! Ομως, η σημερινή Ελλάδα είναι δεμένη στο άρμα αυτής της ακρίδας που λέγεται παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, ο οποιός έχει αφαιρέσει από τη χώρα μας κάθε παραγωγική βάση.
Αγοράζουμε ντομάτες από το Βέλγιο, πατάτες, γάλα, τυριά, βούτυρο από τη Γαλλία, πετρέλαιο από τις 4 αδελφές, αγροτικά μηχανήματα από την ηγεμονική Γερμανία, οπλικά συστήματα πάλι από την Γερμανία αλλά και τη Γαλλία του Σαρκοζί, λιπάσματα από την Γερμανία, ρούχα και παιγνίδια από την Κίνα, ραδιενεργά αυτοκίνητα από την Ιαπωνία, λιγότερο ραδιενεργά από την Κίνα , άλλα αυτοκίνητα από την Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία.

μας εμπαίζουν, οι "ενάρετοι"

Τι έχει απομείνει λοιπόν σε μας; Ακόμα και τα αγροτικά προϊόντα είναι αδύνατο να παραχθούν χωρίς εισαγόμενα ανταλλακτικά για τα τρακτέρ. Ίσως, να μπορούμε να παράγουμε δική μας ενέργεια με πολύ κόπο, κούραση και ελάχιστη αποδοτικότητα, αν και δεν ξέρω αν η άμμος μας για να κατασκευάσουμε ηλιακά ηλεκτροκύτταρα είναι κατάλληλη. Δεν ξέρω αν έχουμε αρκετό χαλκό για να κατασκευάσουμε καλώδια, αν υπάρχουν ακόμα ελληνικά εργοστάσια παραγωγής καλωδίων, ηλεκτρικών πινάκων. Δεν ξέρω αν μπορούμε να κατασκευάζουμε ηλεκτρικούς κινητήρες, αντλίες νερού για έστω την αγροτική παραγωγή. Όταν εγώ εγκατέλειψα την βιομηχανία, ως μηχανικός, όλα όσα αναφέρω μπορούσαμε να τα βρούμε στην ελληνική αγορά, με κάποιο ποσοστό εισαγόμενων μερών. Σήμερα ξέρω ότι η μια βιομηχανία μετά την άλλη έκλεισαν, λόγω μη ανταγωνιστικότητας.

Οταν αρχισαν να μαρκάρουν ανθρώπους

Τέλος και το πιο σοβαρό απ όλα: Δεν ξέρω, αν μπορούμε να παράγουμε ψωμί, τυρί, κρασί, λάδι χωρίς υποστήριξη από την αλλοδαπή.
Υπάρχει άραγε κάποια ολοκληρωμένη μελέτη, για την μετά ευρωπαϊκή εποχή;
Για τα μέταλλα θα ρωτήσω τον φίλο «antigold» Για τα αγροτικά ; Δεν ξέρω ποιόν να ρωτήσω.
Θα μπορούσε άραγε να συσταθεί μια σοβαρή ομάδα που να ερευνήσει κάθε πιθανό σενάριο της πλήρους και ολοσχερούς χρεοκοπίας της Ελλάδας, και τις πιθανότητες επιβίωσης που έχει;
Γιατί και ο πιο ανίδεος αντιλαμβάνεται ότι οι παληκαρισμοί του δεν πληρώνω δεν πληρώνω είναι καλές για τα διόδια, όπου διακυβεύονται κάποια τάλιρα, αλλά όχι η τροφή μας, η ασφάλεια μας δηλαδή η ζωή μας και η επιβίωση μας.

Γι αυτό: ας φωνάξουμε όλοι μαζί: Μπρός να βγούμε στο φως της αυτάρκειας και ας γίνουμε φτωχοί.
Η φτώχεια είναι παλληκαριά και όχι το δεν πληρώνω! Και όταν το καταφέρουμε, τότε ε, ας τραβήξει η Ευρώπη το δρόμο της και μείς τον δικό μας.