Wednesday, 19 September 2007

Η έσχατη ανηθικότητα Ι


«Αυτή η έσχατη ανηθικότητα, η οποία ανενδοίαστα δοξάζει τον πλούτο και αγνοεί με απάθεια τη φτώχεια και την περιβαλλοντολογική καταστροφή που είναι προϊόντα του, στην πραγματικότητα είναι τόσο θεσμοθετημένη στην κοινωνία, που δεν παρουσιάζεται καν ως ανήθικη».
Ετσι ονομάζει ο κοινωνιολόγος wrights Mills, αυτήν τη δομική ανηθικότητα της αμερικάνικης κοινωνίας της οποίας τα μέλη θεωρούν το χρήμα σαν την μοναδική και αδιαμφισβήτητη ένδειξη επιτυχίας.
Ένας πολιτισμός τόσο διαποτισμένος από την οικονομία, δεν αφήνει περιθώρια να ανθίσουν τίποτε άλλο παρά μονάχα σκουπίδια και απόβλητα.
Αυτή η κοινωνία πρότυπο, δεν διαφέρει πολύ από την ελληνική κοινωνία, η οποία βλέπει το δάσος να καίγεται και σκέφτεται μόνο το σπίτι της.
Με άλλα λόγια η έσχατη ανηθικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο εκμηδενισμός της κοινωνικής και πολιτικής συνείδησης, που πετυχαίνει η ανάδειξη του χρήματος σε κυρίαρχη αξία.

Όταν καίγεται ένα δάσος, οι κλιματολογικές συνέπειες γίνονται όλο και περισσότερο ανυπολόγιστες. Είναι πια κοινή γνώση, ότι κάτι δεν πάει καλά με το κλίμα του πλανήτη μας. Όλοι ακούμε ότι η γη έχει πυρετό. Ότι ο πλανήτης υπερθερμαίνεται!

Αλλά πώς υπερθερμαίνεται ο πλανήτης μας;

Και πόσο μπορεί να συνεχίζει να ζεσταίνεται; Πόσα χρόνια μπορούμε να υποστηρίζουμε ένα τρόπο ζωής που ανεβάζει το πυρετό της γης; Ποιο είναι το όριο του πυρετού;

Ερωτήματα, που παρά το γεγονός, ότι οι απαντήσεις που δίνουν οι ειδικοί επιστήμονες σου κόβουν την ανάσα, κανενός, εκτός από κάποιες περιβαλλοντικές οργανώσεις, δεν ιδρώνει το αυτί του.
Ξέρουμε σήμερα, από έρευνες που γίνονται στην Γροιλανδία, ότι το κλίμα δεν αλλάζει γραμμικά, αλλά χαοτικά και με ασυνεχή τρόπο, που πάει να πει, ότι μπορεί το κλίμα να αλλάξει μέσα σε λίγα χρόνια δραματικά. Οι περισσότεροι μοντελιστές (αναλυτές που δουλεύουν με μοντέλα σε πολύ δυνατούς υπολογιστές), υπολογίζουν μία αύξηση της μέσης θερμοκρασίας της γης στα επόμενα 70 χρόνια από 2 έως 5 βαθμούς. Αυτή είναι μία προσέγγιση, που όμως δεν ευσταθεί, επειδή όλες οι ενδείξεις που έχουμε από τις κλιματικές αλλαγές των τελευταίων 100.000 χρόνων υποδηλώνουν απότομες αλλαγές. Η τελευταία αλλαγή έγινε πριν 12.000 χρόνια, όπου η θερμοκρασία αυξήθηκε κατά 10 βαθμούς από τη μια στιγμή στην άλλη. Μια τέτοια αλλαγή πολύ πιθανό να καταστρέψει τελείως τον πολιτισμό και ίσως και όλη τη βιομάζα της γης.



Η παρουσία του Οξυγόνου στη ατμόσφαιρα είναι απόδειξη ότι υπάρχει ζωή. Αν δηλαδή κάποια άλλα όντα στο μακρινό σύμπαν μπορούσαν να εντοπίσουν τη ύπαρξη οξυγόνου στην ατμόσφαιρα μας, θα ήξεραν μετά βεβαιότητας, ότι υπάρχει ζωή.

Οξυγόνο (Ο2) παράγουν τα φυτά, που με τη βοήθεια της χλωροφύλλης παίρνουν από την ατμόσφαιρα διοξείδιο του άνθρακα (CO2) κρατάνε τον άνθρακα (C) και αποδίδουν το Ο2.

Το διοξείδιο του άνθρακα, παρότι είναι μόνο 0,03 στα 100 είναι σαν το τζάμι στο θερμοκήπιο. Απορροφά τη ζέστη των αχτίνων του ήλιου και δεν την αφήνει να ξαναφύγει στο εξωτερικό περιβάλλον της γής. Δηλαδή πέρα από την ατμόσφαιρα. Στο κρύο άπειρο. Εκεί που η θερμοκρασία είναι μόλις 4 βαθμοί Κέλβιν, δηλαδή 4 βαθμοί πάνω από το απόλυτο μηδέν. (-473 Βαθμοί Κελσίου).
Το CO2 είναι λοιπόν ένα αέριο του θερμοκηπίου. Άλλο αέριο του θερμοκηπίου είναι το μεθάνιο (CH4) με δράση 7 φορές αυτής του Διοξειδίου του άνθρακα. Μεθάνιο υπάρχει στους βυθούς των ωκεανών, στους ορυζώνες, στα χιόνια και στα υφαίστια.
Ένας άλλος παράγοντας αντανάκλασης της ηλιακής ακτινοβολίας είναι η λευκή και γυαλιστερή επιφάνεια των πάγων. Με την αύξηση της ζέστης, λειώνουν οι πάγοι και μειώνεται ακόμα περισσότερο η αντανάκλαση της ακτινοβολίας και αυξάνεται ακόμα περισσότερο η ζέστη.
Τα χαμένα δάση, τόσο αυτά που γίνονται θύματα αποψίλωσης όσο και αυτά που καίγονται είναι ένας ανυπολόγιστος παράγοντας αύξησης της θερμοκρασίας, αλλά και της ξηρασίας και της μείωσης των υδάτινων πόρων.
Όταν καίγονται τα δάση, εκλύουν διοξείδιο του άνθρακα, ως προϊόν της καύσης, ενώ παράλληλα πεθαίνει μία πηγή απορρόφησης του.
Μεταξύ 900μ.Χ. και 1900μ.Χ. ο δασικός πλούτος του πλανήτη μειώθηκε κατά 20%.



Η μείωση των δασών προσθέτει άλλον ένα παράγοντα ξηρασίας και υπερθέρμανσης:
Τα δένδρα παραλαμβάνουν με την βοήθεια των ριζών τους το νερό από το έδαφος και το αποδίδουν από τα στόματα των φύλλων τους στην ατμόσφαιρα. Αυτή η διαδικασία καταναλώνει μεγάλο ποσό ηλιακής ενέργειας. Όταν λείψει το δένδρο η ηλιακή ακτινοβολία προσπίπτει ανεμπόδιστα πάνω στο έδαφος, ζεσταίνει το χώμα και το ξεραίνει.
Ένα αποξηραμένο έδαφος, δύσκολα ξαναγίνεται δάσος. Εξάλλου οι επόμενες βροχές θα μειωθούν, γιατί θα λείπουν τα δένδρα να βοηθήσουν τους υδρατμούς να γίνουν βροχή. Πάνω από τη Σαχάρα τα σύννεφα διαλύονται χωρίς να γίνονται βροχή που θα ποτίζει το έδαφος και θα ξαναγεμίσει τις υπόγειες δεξαμενές.
Αυτός ο φαύλος κύκλος του κλίματος, είναι μέχρι στιγμής άγνωστο που θα σταματήσει και τι είναι αυτό που θα ανατρέψει την πορεία της ζέστης και της υπερθέρμανσης.

Τι έχουν κάνει μέχρι σήμερα οι παγκόσμιες ελίτ που
είναι και οι κύριοι αίτιοι της επαπειλουμένης κατάρρευσης του κλίματος;
Ας το αφήσουμε για το επόμενο ποστ.
Για να μην μας πέσει βαρύ το κλίμα!
Βιβλιογραφία:
1. John Kox, η κατάρρευση του κλίματος
2.Τζον Μπέλαμι Φόστερ, Οικολογία και καπιταλισμός

35 comments:

Greg said...

Η Περιβαντολογική Προστασία συνεπάγεται περιορισμούς και κανόνες. Αυτοί φρενάρουν την "ανάπτυξη" (συλλογική και ατομική), κάτι που η αλητεία του νεοφιλελευθερισμού αλλά και αυτών που θα ήθελαν να καρπούνται από θέση ιχύος τα "δώρα" του, δεν μπορεί να αποδεχθεί.

Έτσι τείνω πλέον εγώ να αποδεχθώ ότι μόνον η επιβολή και ο καταναγκασμός είναι δυνατόν να απαλλάξει την Μύκονο από τις πισίνες για παράδειγμα. Ντρέπομαι αλλά τείνω.

betty said...

Λοιπόν, εδώ θα τα ξαναπώ, τα γράφω κι όπου αλλού μπορώ διότι έχω κάθετη διαφωνία με τα περί νεοφιλελευθερισμού και οικολογίας, καπιταλισμού και οικολογίας...Δηλαδή εάν επικρατήσει στην υφήλιο ο υπαρκτός σοσιαλισμός ή ο κομμουνισμός, θα σωθεί το περιβάλλον; Εδώ με συγχωρείτε που γελάω, δε συμμερίζομαι την άποψη αυτή, πιστεύω ότι όλοι τα ίδια εγκλήματα είναι διατεθειμένοι να κάνουν, γιατί η πολιτική είναι εξ ορισμού πουλημένη στην ψηφοθηρία για την εξουσία.

ange-ta said...

Betty,
πριν αραδιάσω κανένα κατεβατό απόδειξης, γιατί η σημερινή οικονομική τάξη του λεσέ φέρ και λεσε αλέ δεν μπορεί, ούτε ως μάνατζερ, ούτε ως απλοί εργαζόμενοι, να υποστηρίξει καμία απολύτως καμία οικολογική πρόταση,
πες μου τι ενοείς με υπαρκτό σοσιαλισμό και τι με κομμουνισμό και τα λέμε!

Stathis said...

1. Πολύ καλό και περιεκτκό άρθρο.

2. Μπέττυ διαφωνώ μαζί σου. Διαφωνώ με την απολίτικη αντίλληψη που εκφράζεις. Πρώτον διότι οι αποφάσεις παίρνονται και θα έπρεπε να πιέζουμε ωστε να συμμετέχουμε στη λήψη τους.
Τα κοινωνικά και πολιτικά συστήματα δεν είναι ουρανοκατέβατα, και εξαρτώνται ή θα έπρεπε να επιβάλλουμε να εξαρτώνται από τη βούληση μας.
Δεύτερον διοτι η καταστροφή το περιβάλλοντος δεν είναι τυχαίιο ούτε "φυσικό " φαινόμενο.
Προέρχεται από μία συγκεκριμένη κοσμοαντίλληψη,από την αποθέωση του καταναλωτισμού ως μοντέλου ζωής και κοινωνικής καταξίωσης. Έχει ονοματεπώνυμο, έχει κοινωνικές και οικονομικές αιτίες. και ως εκ τούτου εκεί πρέπει να αναζητηθούν οι λύσεις.

betty said...

Απλώς χρησιμοποίησα όρους που βγάζουν μάτι για να καταλαβαίνει κανείς πού αναφέρομαι και να μην γράφουμε κατεβατά...(πρώην ΕΣΣΔ)Εννοώ ότι με προτάσεις και θεωρίες δε γίνεται τίποτα. Όλοι δίνουν τις εξετάσεις τους στο περιβάλλον και κανείς μέχρι τώρα δεν τις έχει περάσει (η πυρηνική ενέργεια είναι ακόμη παρούσα...)Και μη νομίσεις ότι διαφωνώ με το ποστ σου, αποδέχομαι όσα λες αλλά δυστυχώς είναι λάθος να επικεντρώνουμε γενικά στον καπιταλισμό. Είναι σα να λέμε πάρτε από μπροστά μου όλα τα καλούδια που πουλάτε και υπόσχομαι ότι δεν θα πάρω! Είναι προσωπικό θέμα του καθενός να επιλέξει να ζει Λιτά στην καθημερινότητά του...δεν θέλω τα ντουλάπια μου να θυμίζουν μπακάλικο, ούτε το σαλόνι μου σαν φωτογραφία περιοδικού, δεν θα πάρω άλλο κινητό ούτε θα πάω διακοπές στη Μύκονο να ξετινάξω το οικοσύστημά της...Εμείς φταίμε για όλα, προσωπικά όμως κι όλοι μαζί...έχουμε δρόμο...

betty said...

Stathis, Χρονια σου πολλά κιόλας! Έχεις δίκιο ότι εκφράζω μια αποχρωματισμένη άποψη κι είναι επιλογή μου. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν επηρεάζω με τις επιλογές μου καταστάσεις. Ίσα ίσα που βλέπω καθαρότερα τα πράγματα έτσι. Το μήνυμα το δικό μου είναι: πρώτα προσπάθησε ο ίδιος καθημερινά να αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι και λειτουργείς και στη συνέχεια έχεις τη δύναμη και τον τρόπο ν'απαιτήσεις να εκφραστεί αυτό συνολικά... Βέβαια η ange-ta έχει αναφερθεί αναλυτικά παλαιότερα σε αυτό, αν δεν κάνω λάθος, αλλά είναι ένα σημείο που δεν θα βαρεθώ να τονίζω γιατί πιστεύω ότι λίγοι αντιλαμβάνονται ότι ζουν καπιταλιστικά, ακόμη και "προοδευτικών" απόψεων άνθρωποι.

asxetos said...

Ange-ta Γεια σου Συμμετέχοντας στους προβληματισμούς τις αμφισβητήσεις και απογοητεύσεις για όλα αυτά που συμβαίνουν ( εκλογές ,κόμματα , περιβάλλον ) όπως και τις αναζητήσεις για το τι κάνουμε?, και παίρνοντας την ευκαιρία από έναν πρόσφατο διάλογο που είχες με τον Νίκο καθώς και από αυτό που λεει ο Stathis , για την αποθέωση του καταναλωτισμου θέλω λίγο να φλυαρήσω για το πώς αντιλαμβάνομαι ( ίσως και άλλοι από την γενιά μου) τα παραπάνω μέσα από το ΄¨παραμύθι της ζωής μου¨΄
Σαν μικρά παιδία δηλ πριν 40-50 χρόνια οι μεγάλοι μας μάθαιναν ότι ο άνθρωπος εργάζεται για να κάνει την ζωή του καλύτερη . Στο σχολείο μας έλεγαν ότι ο άνθρωπος παράγει προϊόντα και μηχανές για να έχουμε περισσότερο ελεύθερο χρόνο και να μειώσουν το άγχος επιβίωσης του ανθρώπου .
Λέξεις όπως οι παρακάτω αποτύπωναν στον νου και την καρδιά τον κόσμο γύρω μας
“Άνθρωπος, κοινωνία, φύση, εργαζόμενος ,εργατικότητα ,πολίτης ,χωριό, γιαγιά παππούς, πόλη , λαϊκή αγορά , παζάρι ,κομπόδεμα , ευτυχισμένος, ,σοφός , αρετή, ηθική κλπ ΄’
Προοπτική όμορφου κόσμου με μοναδικό ζητούμενο την ανθρώπινη ευτυχία ????
Πειθόμενοι τότε από τα λόγια αυτά και τις τότε εικόνες του περιβάλλοντος μας, μπήκαμε στον χορό που μας πρότειναν ,πλάθοντας το ’δικό μας παραμύθι’ για τον ζητούμενο κόσμο . Με τον χρόνο διαπιστώνοντας ότι δεν είναι ακριβώς έτσι αλλά υπάρχουν και «κακοί» που δεν άφηναν τον κόσμο να γίνει ‘το παραμύθι μου’, ενταχθήκαμε σε ιδεολογίες (θεωρητικά πειστικές) που ταίριαζαν με το ‘παραμύθι ‘και μπήκαμε στην περίοδο των ‘αγώνων’!!. Αγώνες για το παραμύθι μου.. Ο χρόνος που τα πάντα ξεσκεπάζει απεκάλυψε ότι πολλοί από τους αγωνιστές που αγωνίζονταν δεν μπορούσαν να ενταχθούν στο παραμύθι μου. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Βαρέθηκα πια να ακούω στα μπαλκόνια και στις εξέδρες να αγορεύουν (λόγια λόγια ). Μα ποιο πολύ βαρέθηκα τους άλλους από κάτω να φωνάζουν. Κανείς απ τους δυο δεν ξέρει να ακούει. Γιατί η τέχνη του να ακούς είναι πολύ ποιο δύσκολη και σπάνια απ αυτή του να μιλάς. Γι αυτό πια σήμερα με συνεπαίρνει η Σιωπή η οποία έχει πολύ ποιο πολλά να πει.
Ο ‘αγώνας’ μαράθηκε αλλά η αγωνία για το παραμύθι έμεινε
Διαπίστωνα ότι ο κόσμος που φτιάχνομε είναι ένας «κόσμος φυλακή» στην οποία εγκλωβιζόμαστε ολοένα και περισσότερο .
Το ζητούμενο πλέον ήταν η ελευθέρια από αυτόν τον εγκλωβισμό.
Οι παραπάνω λέξεις- έννοιες που έπλαθαν το τότε παραμύθι μου μετασχηματίστηκαν- τροποποιήθηκαν ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια


Η λέξη Κοινωνία αντικαθίσταται ολοένα και περισσότερο με την λέξη αγορά
Η λέξη Άνθρωπος με την λέξη καταναλωτής
Η λέξη Εργαζόμενος με την θέση εργασίας Η λέξη πολίτης με την τηλεθεατής-ψηφοφόρος
Το κομπόδεμα με τραπεζικό λογαριασμό – πιστωτική κάρτα
Το παζάρι με χρηματιστήριο
Ο ελεύθερος χρόνος με το καρνέ , manager , ραντεβού , άγχος,
Η σοφία με την εξυπνάδα
Η εργατικότητα με την κερδοφορία -επιχειρηματικότητα
Και το κυρίαρχο ,η λέξη ΕΥΤΥΧΙΑ με την λέξη (Φετίχ πλέον) ΑΝΑΠΤΥΞΗ.

Στο άκουσμα της τελευταίας λέξης αυτής στα μάτια κάθε καταναλωτή-ψηφοφόρου γυαλίζει το σήμα του Ευρω. (Μου θυμίζει το θειο Σκρουτζ μακ Ντακ - για όποιον θυμάται τα παιδικά καρτούν- που αντικατοπτριζόταν το σήμα του δολαρίου στα μάτια του )
Όλοι έχουν κάνει σημαία τους την λέξη αυτή και όλοι έχουν γίνει ειδήμονες και οικονομολόγοι περί αυτής , αδύναμοι να κατανοήσουν ότι είναι θύματα της.
Φυσικά το κύριο θύμα πάνω στο πτώμα του οποίου μπορούμε να κάνουμε ΑΝΑΠΤΥΞΗ είναι το περιβάλλον , η φύση .Το φυσικό περιβάλλον είναι εκεί για να το ΑΝΑΠΤΥΞΟΥΜΕ να το ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ (γιατί εννοείται ότι από μόνο του δεν έχει άξια ) για να το ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ για να το ΕΤΑΛΛΕΥΤΟΥΜΕ να το ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΟΥΜΕ .
Από την εποχή του σιδήρου έχουμε περάσει στην εποχή της πίσσας και του μπετόν .
Αρκεί να αναλογιστούμε πόσες χιλιάδες στρέμματα πλακώνονται κάθε χρόνο κάτω από αυτά τα υλικά. Δεν είναι δα και κρυφό ότι σιγά τελειώνουν τα διαθέσιμα στρέμματα για την ανάπτυξη και για τα «Μεγάλα έργα» και γι αυτό πρέπει να βρούμε κι άλλα. Ένας τρόπος είναι «καίγοντας δάση.»
Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ έχει ανάγκη κυρίως από εδάφη (φύση) πάνω στα οποία γίνονται ΜΕΓΑΛΑ ΕΡΓΑ Και τα τελευταία χρόνια τα μεγάλα έργα είναι πλέον φαραωνικού μεγέθους Δεν μιλάμε πλέον για δεκάδες στρέμματα αλλά για χιλιάδες και βαλε.


Κρύος ιδρώτας μ έλουσε όταν άκουσα πριν λίγο καιρό αρχηγούς των κομμάτων να προτείνουν στις περιοχές της καμένης γης «ήπια ανάπτυξη»
Είναι γνωστό ότι τα οικολογικά κινήματα της Ευρώπης πριν τριάντα χρόνια περίπου (στην περίοδο της αθωότητας τους) είδαν την αντινομία ΑΝΑΠΤΥΞΗ –ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ και έθεσαν Αιτήματα όπως NULL WACHSTUM (μηδενική ανάπτυξη).
Και τότε κάτω από την πίεση αυτή η Ε.Ε για να ξεφύγει λεκτικά , ανέπτυξε την θεωρία και πολιτική, τής ελληνιστί λεγόμενης «αειφορου ανάπτυξης» (καποιοι λενε και βιώσιμη) . Η λεξη Αειφορια ήταν το δολωματακι για να συνεχίσει η ΑΝΑΠΤΥΞΗ αλλά πλέον παίρνοντας οικολογικό προσωπείο δια των λεγομένων «περιβαντολογικων μελετών»
Είναι όλα τόσο φαιδρά !! Μου θυμίζει την συμφωνία του τότε γερμανού υπουργού εξωτερικών Γιοσκα Φισσερ ( του κόμματος των πρασίνων) που συμφώνησε με τον πόλεμο στην Γιουγκοσλαβία - εκείνη την τεραστία οικολογική καταστροφή - λέγοντας (-τα παρακάτω είναι δική μου παράφραση-) «Ναι στους βομβαρδισμούς αλλά πρέπει σύμφωνα με τις περιβαντολλογικες μελέτες τα βομβαρδιστικά αεροπλάνα να χρησιμοποιούν αμόλυβδη βενζίνη «!!!!!
Ας κοιτάξει κανείς στην χώρα μας τι έχει υποστεί τα τελευταία 15 χρόνια το περιβάλλον κάτω από την προστασία των περιβόητων περιβαντολογικων μελετών.
Τουλάχιστον με τις περιβαντοδολοφονικες μελετες έχουν λίγη δουλεία παραπάνω κάποιοι συνάδελφοι μου μηχανικοί !!! και την συνείδηση τους ήσυχη όλοι οι μικροί και μεγάλοι (συνκαταναλωτες-συνψηφοφοροι) μας Σκρουτζ Μακ Ντακ

Φοβάμαι και τώρα που καπνίζουν ακόμα οι στάχτες την ύπουλη λέξη «ήπια» ΑΝΑΠΤΥΞΗ.. Μια ΑΝΑΠΤΥΞΗ που τόσο δασός και βλάστηση την εμπόδιζε κάπως μέχρι σήμερα.
Το δικό μου παραμύθι πάντως έχει μετατραπεί σε ένα θρίλερ αγωνίας

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ όμως απαιτεί μια βασική προϋπόθεση
Να υπάρχει ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΣΜΟΣ και αυτός απαιτεί να υπάρχουν ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ που είναι και η κινητήρια δύναμη όλων των παραπάνω .
Φυσικά και αναμφισβήτητα η σκοπιμότητα όλων αυτών είναι η εκμετάλλευση και το κέρδος . Αλλά όλα αυτά βασίζονται και λειτουργούν εφ όσον υπάρχουν καλοί και ‘ευσυνείδητοι’ καταναλωτές Και αυτοί είμαστε ΕΜΕΙΣ όπως είπες Νίκο σε κάποιο διάλογο σου με την Ange-ta . Είμαστε συνυπεύθυνοι . Και εδώ ξεκινάει η ερώτηση όπως είπε η ange-ta Τι κάνομε.????
Μπορούμε να κάνομε κάτι ???
Νομίζω ότι αυτό είναι το ερώτημα που αξίζει να το ερευνήσει και να το συζητήσει κανείς . Συνήθως το αποφεύγουμε γιατί απλά μας δυσκολεύει να συζητήσουμε κάτι που μας αφορά και που μας ‘ ξεβολευει ‘. Κάτι για το οποίο έχουμε προσωπική ευθύνη . Ίσως όμως υπάρχει απάντηση και σ αυτό το πρόβλημα αρκεί να μην το ξεπερνάμε έτσι απλά με το ΄’και τι να κάνομε ??? ‘ Να το κοιτάξουμε να το συνειδητοποιήσουμε να το συζητήσουμε και να βρούμε κοινούς τρόπους και τόπους να το αντιμετωπίσουμε. Να αντιδράσει η συλλογικοτητα Έχω την αίσθηση ότι ένα συνειδητοποιημένο συλλογικό στοχευόμενο αντικαταναλωτικο κίνημα αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό για αυτό που ονομάζουμε ‘σύστημα’.
Στην ‘ήπια’ ανάπτυξη να αντιπαραθέσουμε έναν αθόρυβο ‘ήπιο’ αντικαταναλωτισμο
Και γι αυτό ο τόπος σας αυτός είναι το καταλληλότερο πεδίο για να γεννηθούν ιδέες.

Stathis said...

Betty ευχαριστώ πολυ για τις ευχές. :)

Συμφωνώ πως πρέπει να αλλάξουμε πρώτα τον εαυτό μας. Αλλά δεν αρκεί. Ξέρεις γιατί;
Το λές μόνη σου:

"Πιστεύω ότι λίγοι αντιλαμβάνονται ότι ζουν καπιταλιστικά, ακόμη και "προοδευτικών" απόψεων άνθρωποι."
Γιατί ακριβώς δεν γίνεται να ζεις τελείως αποκομμένος από το κοινωνικό σύνολο και τους κανόνες ή τις "νόρμες" του αν προτιμάς.
Είναι θεμιτό, και ανθρώπινο χαρακτηριστικό , να ζούμε σε κοινωνίες, γεγονός που συνεπάγεται την επιθυμία μας να τις αλλάξουμε και να επηρεάσουμε τους κανόνες τους.
Πάντως με το δεύτερο σχόλιο σου ένιωσα πως είμαστε πιο "κοντά" απ ό,τι είχα αρχικά αντιληφθεί.

Λακων said...

Παντού έχει επικρατήσει το χρηματοκεντρικό σύστημα, όχι μόνο στην Αμερική. Κέντρο όλων λοιπόν το χρήμα.
Θύματα οι άνθρωποι και κατά συνέπεια η φύση. Ακόμα και αυτοί που είναι ευνοημένοι του συστήματος με κολοσσιαίες περιουσίες είναι σκλάβοι και ζουν για να υπηρετούν το "Μαμμωνά"(μεταφορικά).
Απλώς δεν το έχουν καταλάβει ακόμα...
Οσο για τον Κομμουνισμό ήταν καταδικασμένος να αποτύχει ακόμα και αν ο Στάλιν ήταν αγγελούδι και υπήρχε πλήρης ισότητα μεταξύ όλων.
Το σύστημα για αυτούς θεωρήθηκε πανάκεια και προσπάθησαν να προσαρμόσουν τους ανθρώπους στις ανάγκες του συστήματος τους.
Τι χρειάζεται η τέλεια θεωρία μας; Εργάτες; Άρα θα κάνουμε αυτούς εργάτες, τους άλλους γιατρούς κτλ.
Τίποτα δεν πρόκειται να πετύχει αν δεν πληρείται μια βασική αρχή.
Προσαρμόζουμε όχι τους ανθρώπους στις ανάγκες του συστήματος αλλά το σύστημα για τις ανάγκες των ανθρώπων.

ange-ta said...

Καλημέρα Greg,

Ναι, τις πισίνες στη Μύκονο, τη μεταφορά σκόρδου από τη Κίνα, και γενικά τις απίστευτες μεταφορές υλικών, όπου στο βωμό το κέρδους καίγονται εκατομμύρια τόνοι πετρελαίου, στην αποψίλωση των δασών κλπ. Θα τα πούμε σε επόμενο ποστ.

Αγαπητή Μπέττυ,

Μπορεί και έχεις δίκιο όταν διαρρηγνύεις τα ιμάτια σου για τον σοσιαλισμό της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Και θα έχουμε να πούμε πολλά παραδείγματα από "σοσιαλιστές" που μόνο οικολόγοι δεν ήταν, με πρώτο και καλύτερο το Γιόσκα Φίσερ που αναφέρει και ο "άσχετος".
Όμως, αυτό ακριβώς είναι το δράμα. Οι μεν οικολόγοι δεν συνδέουν το πρόβλημα με την πολιτική, οι δε πολιτικοί δεν είναι οικολόγοι.
Δεν πρόκειται να υπερασπιστώ ούτε τον Λένιν, ούτε τον Στάλιν, αλλά βέβαια ούτε την Παγκόσμια Τράπεζα, ούτε τον Ροκφέλερ, ούτε τους σημερινούς πολιτικούς όλους χωρίς καμία απολύτως εξαίρεση.
Ο μπαμπάς Μπούς και μετά από αυτόν ο δημοκρατικός Κλίντον έδωσαν την άδεια να αποψιλωθούν εκατομμύρια στρέμματα αρχαίου δάσους για να ξηλευτούν δένδρα 1000 ετών. Όταν ένα τέτοιο οικοσύστημα πεθαίνει, ΔΕΝ ξαναγίνεται ΠΟΤΕ.
Η διοίκηση της Παγκόσμιας Τράπεζας, όργανο του ΟΗΕ, που ιδρύθηκε με στόχο να πολεμήσει την πείνα του πλανήτη, έχει κάνει ελεεινές μελέτες, για να μεταφέρουν τα επικίνδυνα απόβλητα των πλούσιων χωρών στις φτωχές, γιατί υποστηρίζει, ότι εκεί παραείναι καθαρό τα περιβάλλον, αφού δεν έχουν βιομηχανία.
Οι Κροίσοι του πλανήτη μας ξεριζώνουν αρχαίες φυλές, από τις πατρογονικές τους εστίες, που ζούσαν εδώ 30.000 χρόνια μερικές απο αυτές, για να ξεπαστρέψουν τα δάση τους. Σκέτη λεηλασία!!! Αυτές οι φυλές μεσα σε λίγα χρόνια μαραζώνουν και πεθαίνουν από την θλίψη τους, σαν τα πουλιά που τα κλειδώνεις σε κλουβιά.
Ο τροχός της παραγωγής έχει πάρει μαζί του τόσο το εργάτη, όσο και τον μάνατζερ. Κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί σ αυτή τη λαίλαπα που λέγεται ελεύθερο εμπόριο, που λέγεται ανάπτυξη χωρίς όρια!
Όσο για την αειφόρο ανάπτυξη που διατυμπανίζουν αυτοί που ρημάζουν τον πλανήτη; Ξέρεις τα εννοούν; Να κοστολογήσουν ό,τι χαλάει, κατά την παραγωγική διαδικασία και να το προσθέσουν στη τιμή του προϊόντος ώστε να το πληρώνει ο καταναλωτής, σύμφωνα με την Αρχή, όποιος βρωμίζει πληρώνει. Έτσι λένε θα λυθεί το πρόβλημα!
Διάβασε το τίτλο του μπλόγκ μου.
Δεν προσπαθώ να σου αλλάξω τα μυαλά. Θα αλλάξουν μόνα τους και φοβάμαι ότι τότε θα είναι πολύ αργά.
Και αυτό ισχύει για όλους μας.

@ Στάθη

καλησπέρα και χρόνια πολλά
Καλό ποστ μου λές! Καλύτερα να μην ήτανε.


@ asxetos και Λακων Αυριο
τώρα πάω για ύπνο,
καληνυχτα

Mavro Fws said...

ange-ta

Καλό το άρθρο.
Αναμονή για την συνέχεια του που αφορά το "φορέα καταστροφής" δηλαδή τη πλανητική ολιγαρχία (ελιτ)

aliatas said...

Αφορμή για αυτό το σχόλιο στάθηκε η τοποθέτηση της betty «Δηλαδή εάν επικρατήσει στην υφήλιο ο υπαρκτός σοσιαλισμός ή ο κομμουνισμός, θα σωθεί το περιβάλλον;»

Λοιπόν αγαπητή betty μια χώρα με τα χαρακτηριστικά που παραθέτεις είναι η Κούβα. Θα σου πρότεινα να δεις ορισμένες πτυχές της προσπάθειας για οικολογικές παρεμβάσεις που πραγματοποιούνται επί χρόνια στην Κούβα και που έχουν «καταπιεί» οι κρατικοδίαιτοι «οικολόγοι» και οι πάσης φύσεως και συνομοταξίας οικολογούντες.

Οι συστηματικές προσπάθειες για οικολογικές παρεμβάσεις στην οικονομία μιας χώρας που ουσιαστικά βρίσκεται υπό «πολιορκία, ξεκινούν από παλιά (μέσα της δεκαετίας του εξήντα), αλλά κορυφώνονται λίγο πριν από τα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα με κύρια αιχμή το γεωργικό τομέα. Τότε, η αποσπασματικότητά τους κρίθηκε ότι έπρεπε να ενσωματωθούν σ' ένα ενιαίο εθνικό πρόγραμμα. Έτσι, εκτός της γεωργίας, περιελήφθησαν, η δημόσια Υγεία, η προστασία της βιοποικιλότητας, οι ήπιες μορφές ενέργειας, οι μεταφορές, ο αστικός προγραμματισμός και η περιβαλλοντική εκπαίδευση. Το 1992 στην περίφημη διάσκεψη του Ρίο, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, η Κούβα ήταν η πιο προετοιμασμένη χώρα. Πολλά από αυτά που αναδείχτηκαν ως ζητήματα και πολλές προτάσεις που υιοθετήθηκαν εφαρμόζονταν ήδη από καιρό. Ήταν προϊόν συζητήσεων, πειραματισμών και καινοτομιών μιας τριακονταετίας.

Με δεδομένες τις συνθήκες του οικονομικού αποκλεισμού, αλλά και τη διαφορετική στόχευση, η προοπτική δεν ήταν το βορειοαμερικανικό πρότυπο, αλλά ένα βιοτικό επίπεδο προσανατολισμένο, κυρίως, σε ποιοτικές παραμέτρους, όπως η οικολογία, ο πολιτισμός, η αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών και η εκπαίδευση. Η περίοδος 1989 - 1993 αντί να κάμψει τις προσπάθειες της Κούβας έδωσε μεγαλύτερη ώθηση στις περιβαλλοντικές παρεμβάσεις και υποχωρεί η ούτως ή άλλως ιδεολογία της άκριτης ανάπτυξης, τις επιπτώσεις της οποίας ήδη γεύεται ο αναπτυγμένος Βορράς. Χωρίς να απορρίπτεται η τεχνολογία, δεν έπεσαν στην παγίδα της υιοθέτησης χωρίς όρους και όρια, λάθος που συχνά πλήρωσαν με τεράστιο κόστος πολλές χώρες του Τρίτου Κόσμου. Η οικολογική γεωργία που μόνο την τελευταία δεκαετία έχει κατορθώσει να πάρει ένα μικρό μερίδιο της αγοράς, στην Κούβα εφαρμόζεται από τα μέσα της δεκαετίας του εξήντα.

Αυτά που συμβαίνουν στην Κούβα αποτελούν ένα αισιόδοξο μήνυμα όχι μόνο για το τι γίνεται σε μια σοσιαλιστική χώρα, αλλά κυρίως το τι θα γίνει με την προοπτική μιας «βιώσιμης σχέσης με τη φύση», όπως την ονομάζουν...

VITA MI BAROUAK said...

Έχεις δει το Μαντ Μαξ?....
Για να δούμε αν θα προφτάσουμε να δούμε τέτοιες μέρες...

ange-ta said...

@ aliatas

καλώς ήρθες στην συντροφιά μας.
πολύ ενδιαφέροντα αυτά που λες για τη Κούβα. Δεν τα έχω υπόψη μου καθόλου.

@ vita mi,
οχι, θα το ψάξω

@ Η asxetos
που μόνο άσχετος δεν είσαι, θα ξαναδιαβάσω το μήνυμά σου. Αυτό το καιρό πλάκωσε πολύ δουλειά.

@ Λάκων, ομοίως

@ μαύρο φως
υπομονή τα καλά έπονται

abttha said...

καλημέρα ανζε-τάκι, σκέφτομαι πως με τη δουλειά που'χεις δε θα απαντήσεις σήμερα!
σε υποβαθμισμένες χώρες σαν την ελλάδα, θα έπρεπε να γινει αγώνας για τη συνειδητοποίηση του τί είναι περιβάλλον, τι κινδυνεύει και τι πρέπει να κάνουμε.
υστερούμε θανάσιμα.
οι γεωργοί μας πολλές φορές πετάνε με τις χούφτες τα λιπάσματα, γιατί δεν έχουν καταλάβει ακριβώς τι γίνεται.
οι βιομηχανίες μας, με αυθάδεια΄περισσή, πετάνε απόβλητα, σκουπίδια κλπ, όπου μπορούν, κατά κυριολεξία.
όταν ένα δάσος καίγεται, μαζευόμαστε όλοι για να προστατέψουμε το δικό μας δάσος. λες κι αυτό είναι, λες και το περιβάλλον είναι θέμα ιδιοκτησίας.
στη γειτονιά μου έχει κάδους ανακύκλωσης. αυτούς τους πολύ πρακτικούς μπλε, που παίρνουν χαρτί, πλαστικό, αλουμίνιο-μέταλλα και γυαλί.
βλέπεις σαραντάρηδες να πετάνε στον κάδο των σκουπιδιών και να το γεμίζουν ένα κουτί από τηλεόραση, και να μην το βάζουν στο μπλε κάδο που είναι 5 μέτρα δίπλα...
η προστασία του περιβάλλοντος θεωρείται από πολλούς στο γιουνανιστάν ως ένα φολκ στοιχείο....

εξαποδώ said...

Καλημέρα ange-ta. Πράγματι για την Κούβα έτσι είναι όπως περιγράφονται από τον @aliatas και ακόμη καλύτερα! Το τελευταίο διάστημα, μάλιστα, πολλοί καθηγητές γεωπονικής και όχι μόνο, φεύγουν από Πανεπιστήμια της Ευρώπης για να μελετήσουν για παράδειγμα τους περίφημους "αστικούς κήπους" που φτιάχτηκαν την περίοδο της μεγάλης κρίσης 1990-93, όταν η χώρα κινδύνευσε με λιμό μετά την εξαφάνιση της Σοβιετίας. Οι κήποι αυτοί εξασφάλισαν πλήρη διατροφική επάρκεια στους αστικούς πληθυσμούς προσαρμοσμένοι μέσα στον αστικό ιστό και φυσικά ήταν απολύτως οικολογικοί.
Η Κούβα, όμως, εξαιτίας του εμπάργκο έκανε μια επιλογή συνολικού επαναπροσανατολισμού των πόρων και των στοχεύσεων. Αυτό που δεν έκαναν τα καθεστώτα της Ανατ. Ευρώπης τα οποία προσπάθησαν να ανταγωνιστούν την Δύση στο επίπεδο της παραγωγής ακριβώς με τους όρους του καπιταλισμού (λατρεία της παραγωγικότητας, "επιστημονική" οργάνωση της εργασίας, παραγωγή κλίμακας, αποθέωση των "πλάνων", κατασπατάληση των φυσικών πόρων κλπ) και φυσικά έχασαν αφήνοντας, εκτός των άλλων, τις πατρίδες τους πιο βρώμικες και πιο μολυσμένες και από τη χειρότερη σ' αυτόν τον τομέα χώρα της Δύσης.

cropperάδαμος said...

Το ότι μπορούμε είναι σίγουρο.
Το ότι δεν θέλουμε είναι επίσης σίγουρο.
Γι' αυτό οι πιθανότητες ανέκαθεν ευνοούσαν και θα συνεχίσουν να ευνοούν την καταστροφή. Αλλά η ανθρωπότητα δεν θα το καταλάβει ποτέ. Πεθαίνοντας θ' αναρωτιέται ακόμη "γιατί". Κι έτσι ένας κύκλος θα κλείσει.

ange-ta said...

@ Asxete

καλημέρα,

Σήμερα Κυριακή, ημέρα ξεκούρασης, ξαναδιάβασα το σχόλιό σου και είπα να σταθώ στη λέξη Εργασία:
Κατ αρχάς δεν διαφωνώ σε όσα λες.
Η εργασία που φαίνεται να είναι μια προαιώνια αρετή της ανθρωπότητα, έχει τόσο εκφυλιστεί που πια δεν είναι παρά κατάρα. Η εργασία πήρε αξία μετά την γαλλική επανάσταση. Ούτε στον Μεσαίωνα και πολύ περισσότερο ούτε στην αρχαιότητα μέτραγε σαν αρετή. Τότε ο άνθρωπος εργαζότανε για να ζήσει, ενώ σήμερα ζεί για να εργάζεται.
Οι σούπερ μάνατζερ που στην ουσία κατακλέβουν τους ιδιοκτήτες, πάσχουν από αγιάτρευτη εργασιομανία. Εργάζονται από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί, μιας και τα χρηματιστήρια είναι ανοιχτά 24 ώρες το 24ωρο. Εργάζονται και επεξεργάζονται ιδέες για πως θα κλέψουν και θα ληστέψουν καλλίτερα, περισσότερο και αποδοτικότερα. Η απληστία τους δεν έχει κανένα φραγμό και η ανηθικότητά τους είναι απερίγραπτη.
Αυτή η ανηθικότητα, του ακόμα περισσότερο πλουτισμού θα είναι και η τελευταία, γιατί η θα την νικήσουμε ή θα μας νικήσει.

@ Asxete
γιατί δεν ανοίγεις και συ ένα μπλόγκ;;

@ Στάθη,
Συμφωνούμε;;; Πώς γίνεται αυτό;;
@ Λακων
Καλημέρα,
Δεν θέλω να σε κακοκαρδίσω, αλλά είναι λίγο πιο περίπλοκη η υπόθεση που η μεγάλη οκτωβριανή επανάσταση πήγε στράφι. Η γνώμη μου είναι ότι έγινε πολύ νωρίς και μετά το β’ πόλεμο, που στόχευε σ αυτούς, έγινε κομμάτια. Ο δικτατορικός Στάλιν και ο αυταρχικός Λένιν έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην αποτυχίας της.
Όμως, αν διαβάσεις το βιβλίο του Στίγκλιτς « η μεγάλη αυταπάτη» πιθανόν να την δείς με άλλα μάτια.

Επίσης, το σύστημα επηρεάζει τους ανθρώπους και αντίστροφα με διαλεκτικά άρρηκτη σχέση και εκεί είναι που χρειάζεται μια ιδιαίτερα αυξημένη προσοχή για να μην παρασυρθείς σε λάθη και πισωγυρίσματα.
@ abttha
καλημέρα καλή μου φιλενάδα,
Μακάρι να ήταν μόνο η Ελλάδα τόοοοοσο υποβαθμισμένη οικολογικά. Το βιβλίο που αναφέρω «καπιταλισμός και οικολογία» την Αμερική περιγράφει. Εκεί να δεις πώς το Κεφάλαιο καταστρέφει με ανεπανόρθωτο ρυθμό τη φύση. Τώρα διαβάζω τη «σιωπηλή Άνοιξη» ελπίζω να το τελειώσω σήμερα. Συγκλονιστικό. Προγραμματισμένοι φόνοι. Θα πούμε μερικούς από αυτούς στα επόμενα ποστ.
Ο πλανήτης έχει γίνει ένα απέραντο σκουπιδαριό και μία πληγή που θα διαχέει την αποθηκεμένη μόλυνση κάθε μορφής, θερμοκρασιακή, ραδιενεργή, χημική για μερικά εκατομμύρια χρόνια. Σ αυτή τη μόλυνση η Ελλάδα έχει συμβάλει λιγότερο, γιατί πάει μαζί με τις μη βιομηχανικές χώρες. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί με την ασυνειδησία που μας δέρνει, αν είχαμε βιομηχανία, θα είχαμε ξεμπερδέψει τον πλανήτη μια ώρα αρχήτερα.

@ εξαποδώ καλημέρα και ευχαριστώ για τα καλά νέα!!!

@ cropper
Η ange-taδαμος σου απαντάει, αφού έφαγε καμιά 10ρια φύλλα δάφνης:
Η ανθρωπότητα κατηφορίζει ασυγκράτητη, όμως κλαδί εξέχων της βουνοπλαγιάς θα αρπάξει κάποιους από το μανίκι.
Η περεταίρω μοίρα τους και κατά συνέπεια μοίρα μας, άγνωστη.
Καλή Κυριακή και στη φίλη μου!

quartier libre said...

@ ange-ta,

1. ας αρχίσω από το πιό δύσκολο :) που έχω να πω :
αύριο δεν μπορώ να πάμε εκεί, γιατί ταξιδεύω.
δυό τρεις μέρες θα λείψω. δεν έχω απαίτηση να με περιμένεις:), αν θέλεις πήγαινε, κι εγώ θα πάω μόνη, όταν γυρίσω.

2. καμαρώνω που κάνεις τέτοια προσπάθεια μέσα απ' το blog σου!
μην σταματάς με τίποτα!
μας προσφέρεις πράγματα, στ' αλήθεια.
το ότι δεν συμμετέχω στην κουβέντα, δεν σημαίνει πως δεν παρακολουθώ με φιλία...
απλά, όλη μέρα "στο κουρμπέτι",εξαντλούμαι τόσο, στ' αλήθεια, που έχω ανάγκη, στο blog να ασχολούμαι με άλλα θέματα (τέχνη, όσο μπορώ, κι ό, τι μου ξεκουράζει την ψυχή...)
θαρρώ, μπορείς να το καταλάβεις...

3. μονάχα μιά γνώμη - απάντηση θα ήθελα να δώσω, στην άποψη που διάβασα :
"όλοι τα ίδια εγκλήματα είναι διατεθειμένοι να κάνουν, γιατί η πολιτική είναι εξ ορισμού πουλημένη στην ψηφοθηρία για την εξουσία."

θαρρώ, η ουσία της πολιτικής (όχι όπως έχει καταντήσει, μα η πραγματική ουσία της),
είναι ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙ τον άνθρωπο, και μάλιστα, κατ' εξοχήν τον μη προνομιούχο,τον μη κατέχοντα άνθρωπο...
γενικότητες όπως
"η πολιτική είναι για τα σκουπίδια", "όλοι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι", "όλοι οι δημοσιογράφοι είναι αργυρώνητοι και υποκινούμενοι", "όλοι οι διοικούντες είναι λαμόγια", "όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες", "όλοι γενικώς είναι πουλημένοι" κ.τ.λ., κ.τ.λ., κ.τ.λ., είναι ανιστόρητες κι επικίνδυνα περιφερόμενες στον κοινωνικό ιστό.
δεν ενθαρρύνουν την κοινωνία...
αν εσύ μπορείς να μην είσαι για τα σκουπίδια, υπάρχουν κι άλλοι που το μπορούν.
αν εσύ δεν είσαι διεφθαρμένος, αργυρώνητος, υποκινούμενος, λαμόγιο, τεμπέλης, για τα μπάζα, υπάρχουν πολλοί γύρω μας που επίσης, δεν είναι.

απλά, μονάχα το κακό ακούγεται ηχηρά γύρω μας, γιατί έχει γίνει καθεστώς, αυτό να πουλάει.
υπάρχουμε κι οι άλλοι, όμως...
όσοι νοιάζονται, δουλεύουνε, δεν εξαγοράζονται, πονάνε, αγαπάνε, σκέφτονται, παλεύουνε τη ζωή και την καθημερινότητα.
ας δείξουμε λίγη εμπιστοσύνη στον άνθρωπο...
ας τον ενθαρρύνουμε λίγο...

αρνούμαι τις μηδενιστικές αντιλήψεις για την προσπάθεια των ανθρώπων
καθώς και για την πολιτική, στην ουσία της.

σας φιλώ :)

ange-ta said...

@ quartier libre,

Ας πω για τα δύσκολα,
δεν πειράζει, θα πάω σήμερα μια βόλτα πάμε και μεσοβδόμαδα.

Συμφωνω, ότι δεν μπορεί να είναι όλοι ίδιοι. Καμια φορά και γω παρασύρομαι και το λέω, αλλα δεν είναι αλήθεια, γιατί τότε εμείς τι ρόλο βαράμε; Γιατί να πιστεύουμε ότι είμαστε διαφορετικοί εμεις, όταν όλος ο κόσμος είναι ίδιος;

Σίγουρα είμαστε όλοι διαφορετικοί, ακόμα και αυτοί που προς τα έξω φαίνονται ίδιοι, δεν είναι ίδιοι, αλλά διαφέρουν, άλλος πολύ και άλλος λίγο.

Αλλά, όσοι ασχολούνται με τον δημόσιο χώρο ωφείλουν να μην ξεχνάνε ποτέ, ότι αν δεν ανήκουν στη διεθνη μαφία που τρώει το μεδούλι του ανθρώπου, να δηλώνουν με κάθε τρόπο την διαφορετικότητα τους. Να δηλώνουν με έργα όπου μπορούν, ότι νοιάζονται για την μείωση της αδικίας στη χώρα μας και ευρύτερα στον κόσμο όλο.

Και να μην ξεχνάνε, ότι το δικό τους το προσωπικό συμφέρον έρχεται τελευταίο και καταϊδρωμένο!!

quartier libre said...

θα έλεγα,
να μην έχουν διόλου προσωπικό συμφέρον...

:)

ange-ta said...

σωστά κανένα προσωπικό συμφέρον!!!
Αυτό όμως ενούσα!
Πολύ κόσμο στην έκθεση. Εντυπωσιάστηκα! Και όλοι κάτι αγόραζαν.

ange-ta said...

@ aliatas & εξαποδώ,
για την Κούβα το γράφει και ο Φόστερ στο τελευταίο κεφάλαιο, που μόλις τελείωσα!

Γιώργος Πρίμπας said...

http://g-pribas.pblogs.gr/2007/07/89763.html

betty said...

Για τον aliatas: Στην Κούβα βγάζω το καπέλο, έχω δει και σχετικό ρεπορτάζ. Δεν την ανέφερα εσκεμμένα διότι θεωρώ ότι το μέλλον θα δείξει εάν θα κρατήσουν ή θα υποχωρήσουν μπροστά στο λαμπρό περίβλημα του καπιταλισμού...

alterapars said...

Προσωπικά, δεν ανησυχώ διόλου. Ποντάρω τα πάντα στον οδοστρωτήρα "Μπέννυ" που διαθέτει "τον πιο αριστερό λόγο" (!!!). Ε, ρε γλέντια (που έλεγε και ο Καραγκιόζης). Ανένηψαν και αναθάρρησαν οι χατζηαβάτηδες...

αυτό και το άλλο said...

δεν μας αφήνει το ΚΕΡΔΟΣ να χαρούμε τον πλανήτη. τι απλοικό που ακούγεται ε; το ΚΕΡΔΟΣ είναι ο μεγαλύτερος αντιπρόσωπος του ΚΑΚΟΥ πάνω στη ΓΗ. πρέπει να χτυπηθεί. τέλος.

ange-ta said...

@ alterapars,

Οι ινδιάνοι, όταν κάποιος τους έλεγε κάτι, δεν απαντούσαν την ίδια μέρα, για να δώσουν στον άλλο την αίσθηση ότι προσέχουν αυτά που τους είπαν.

ange-ta said...

betty
Αν στην Κούβα υπάρχει μια ελπίδα να πετύχει, στο φιλελευθερο πολίτευμα, είναι σίγουρο ότι μη περιμένουμε κάτι. Τα χειρότερα είναι μπροστά μας.

ange-ta said...

@ αυτό και το άλλο

Το χρήμα αγαπητή μου, και όχι απλώς το κέρδος. Το χρήμα που κλέβουν σήμερα οι μάνατζερ, χωρίς να πολυενδιαφέρονται και για την κερδοφορία της επιχείρησης. Βλέπεις υπάρχουν και χειρότερα.

ange-ta said...

@ Γιώργο Πρίμπα,

έριξα μια ματιά στα γρήγορα στο πόστ σου, αλλά θέλω να δω όλο το μπλόγκ σου με την ησυχία μου.

Αυτό το καιρό έχει πλακώσει πολύ δουλιά, ούτε να διαβάσω δεν προλαβαίνω και έχω χάσει τη σειρά μου.

χαμόγελο said...

ωραίο post....
Παρεπιπτόντως το βιβλίο που προτινεις Οικολογία και Καπιταλισμός είναι καλό? Το έχω βάλει στο μάτι αλλά μέχρι τώρα δεν είχα χρόνο.

ange-ta said...

καλησπέρα νυχτερινό

@ χαμόγελο,

Το βιβλίο γίνεται κάπου - κάπου κουραστικό, αλλά είναι πολύ ενημερωτικό και όταν το τελειώσεις έχεις κάνει ένα βήμα στην κατανόηση του παράλογου κόσμου μας.
Τώρα διαβάζω την "σιωπηλή άνοιξη" είναι κάτι παραπάνω από συγκλονιστικό! Σε κάνει χώμα!
Να διαβάσεις και τα δύο.
Αντίθετα του Κόξ το βιβλίο είναι πάρα πολύ φλύαρο. 300 σελίδες για να πεί, ότι οι αλλαγές του κλίματος είναι ασυνεχείς. Τίποτε άλλο.

Γιώργος Πρίμπας said...

Καλημέρα!
Το Blog σου είναι πολύ ενδιαφέρον κι έχει ωραία θέματα.
Όφείλω μόνο να εξηγήσω το μπέρδεμα σχετικά με την κα Ελένη Κονδύλη την οποία μου σύστησε μια πολύ καλή μου φίλη και συνάδελφος με την οποία είναι φίλες. Η ίδια μου είπε για το blog αυτό και νόμισα ότι είναι δικό της. Αυτό εξάλλου δεν αλλάζει τίποτε ως προς την ποιότητα του Blog.
Καλή συνέχεια και θα είμαι από τους επισκέπτες.

ange-ta said...

Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, μάλιστα μεγάλη μου τιμή να με μπερδέψει κανείς με την Ελένη την Κονδύλη!!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...