Wednesday, 3 February 2021

Μαρκ Λεβί, Το άρωμα της νοσταλγίας





O Μαρκ Λεβί είναι ένας 


 ευχάριστος συγγραφέας, κινείται δεξιοτεχνικά σε υπερβατικούς χώρους και προσδίδει έναν τόνο μυστηρίου στα έργα του.
«Το άρωμα της Νοσταλγίας» είναι η ιστορίας μιας Αγγλίδας, που δεν είναι Αγγλίδα και ενός έρωτα που δεν είναι έρωτας αλλά φόβος για τον έρωτα.
Με συγκίνησε ότι σε όλο το βιβλίο δεν αναφέρει ούτε μια φορά την Πόλη ως Ιστανμπούλ, κάτι που κάνουν κάτι κυράτσες στην ελληνική τιβί, αλλά σταθερά Κωνσταντινούπολη!
Τέλος, η σφαγή των Αρμενίων από τους Νεότουρκους θα λύσει όλα τα μυστήρια της παιδικής ηλικίας της Αγγλίδα ηρωίδας.
Hapy End!
(Με νευριάζουν τα βιβλία που στο τέλος όλοι οι πρωταγωνιστές κοιτάνε τα ραπανάκια ανάποδα!)

Friday, 29 January 2021

Αγριογουρουνάκια εν δράσει

Για να μην πάθουμε ασφυξία από τα γεγονότα που μας καθηλώνουν καθημερινά, θαυμάστε την αγριογουρουνίτσα με τα παιδιά της. Αφού έκανε επιδρομή στις πίτσες των εκδρομέων βούτηξε και το λάπτοπ του γυμνιστή, που τρέχει στην φωτό να το πάρει πίσω.


δημοσιεύτηκε στις 8/8/2020

Ντίνος Χριστιανόπουλος


Τον δρόμο για τον παράδεισο πήρε και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος.
Ήταν ένας Μεγάλος ποιητής, προσωπικότητα των γραμμάτων, δηκτικός μέχρις εσχάτων, αντι-διανοούμενος, ερωτευμένος με την ζωή και το ρεμπέτικο.
Στα ποιήματά του είναι διάχυτη η μοναξιά και η καταστροφή.
Πατριώτης, δεν έχανε την ευκαιρία που να μην ειρωνευτεί όλους τους βολεμένους και τους δήθεν.
Διάλεξα ένα ποίημα, μάλλον το πιο στριφνό του.
Είναι η δική μας Λαοδίκεια, που η πτώση της είναι βεβαία, αλλά και αβέβαιη ταυτόχρονα.
Και μοιάζει κι αυτή με την σημερινή Βηρυτό, που μπήκαν οι Ιππότες της κόλασης και την διέλυσαν.
>>>
Δοσίθεος Ιωάννη τω αγίω:
η πτώση μας είναι βεβαία.
Αύριο που οι ιππότες σου θα εισέρχονται στη Λαοδίκεια,
το ποίμνιό μου θα σκορπίσει σαν τους σπόρους των αγριολούλουδων·
κι όταν ο κόσμος γίνει μια απέραντη Λαοδίκεια,
θα σβήσουμε αφήνοντας μονάχα ένα σύμβολο
του τί θα ’πρεπε να ’μασταν…
Αν δεν είχαμε πίστη, θα ζούσαμε δίχως ενοχή·
αν αμφιβάλλαμε για την πίστη, θα εγκαταλείπαμε τα εγκόσμια
και θα το ρίχναμε στους στοχασμούς και τις δεήσεις.
Όμως κι η πίστη δε μας έλειψε κι η αμφιβολία είναι ξένη για μας.
Γιατί λοιπόν ταλαντευόμαστε
σαν ένα νέο που βγαίνει έξω ύστερα απ’ την πράξη
και δε βλέπει τους ανθρώπους στα μάτια και βαδίζει πάντα απ’ τις γωνιές,
ή όταν χορεύει νιώθει πως αυτός δεν είναι για τέτοια,
πως ξεχωρίζει απ’ όλους τους άλλους
μ’ ένα παράξενο στα μάτια διακριτικό;
Τί είναι κείνο που λογοκρίνει την κάθε μας κίνηση
και κάνει ερμαφρόδιτη την κάθε αρετή μας;
Αφήστε μας να ζήσουμε την όμορφη ζωή,
μη μας παιδεύετε με τούτα τα ημίμετρα·
κι εμείς δε θα θέλαμε να ’μαστε απ’ την αγαπημένη αυτή πόλη,
όμως η νίκη σας κι η πτώση μας είναι πολύ αβέβαιες
κι η εκκλησία ραγίζει με το χαμό μας.
>>>
Από τη συλλογή Η εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)

Η Ακρόπολη της κ. Μενδώνη



Η Μενδώνη τσιμεντώνει.
Μην απορείτε, αυτός που μισεί την Πατρίδα, μισεί και την ιστορία της και τα ιερά της.
Τι ντροπή!



Η σοφία των μύθων



Σήμερα υπάρχει μια τάση επιστημοσύνης. Όλα είναι επιστήμη, όλα πρέπει να ερμηνεύονται με βάση επιστημονικά δεδομένα. Κανένας θνητός, δεν έχει δικαίωμα, ούτε βέβαια καμία ευκαιρία να αμφισβητήσει, πολύ δε περισσότερο να χλευάσει αυτό το τεχνοκρατικό έκτρωμα που λέγεται 21ος αιώνας.
Στα παιδιά μας δεν δίνουμε πια μύθους για ανάγνωση, αλλά ταμπλέτες, ήτοι χάπια που νεκρώνουν την φαντασία τους και σφάζουν την ευαισθησία τους.
Ο Δίας, ας προστατέψει αυτήν την κοινωνία, που οδεύει προς τον όλεθρο.

Η σ ο φ ί α των μ ύ θ ω ν 




Η μυθολογία δεν συνιστά απλά μια λογοτεχνική ψυχαγωγία , στην πραγματικότητα αποτελεί τον πυρήνα της αρχαίας σοφίας, την απαρχή αυτού που η μεγάλη παράδοση της ελληνικής φιλοσοφίας επρόκειτο πολύ σύντομα να αναπτύξει υπό μια εννοιολογική μορφή, προκειμένου να σκιαγραφήσει αυτό που για μας τους θνητούς, είναι το περίγραμμα της επιτυχημένης ζωής.

Επιστήμη και πραγματικότητα





Μόνο (!) 10 ή το πολύ 11 χιλιάδες χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο άνθρωπος άρχισε να σπέρνει και να οργώνει.
Αν μπορούσε να κάνει κανείς μια κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνιστή τον Άνθρωπο από την ημέρα που πήρε στα χέρια του μια πέτρα και άρχισε να την κάνει εργαλείο μέχρι σήμερα, τότε η ταινία αυτή θα περνούσε από μία βαριά αργή ταχύτητα στην αρχή, με το ένα φωνήεν να απέχει χιλιάδες χρόνια από το άλλο, σε μια ολοένα αυξανόμενη, φτάνοντας στις μέρες μας, όπου κανείς δεν θα προλάβαινε ν ακούσει τίποτε άλλο εκτός από μια δυσνόητη στριγκλιά. Στην αρχή το πρόσωπό του θα φωτίζονταν ζεστά και χαρούμενα, κάθε φορά που θα ανακάλυπτε κάτι καινούργιο, αλλά στο τέλος το φως θα μετατρέπονταν σε έναν βαθύ και δυσανάγνωστο ζόφο.
Και αν κάποιος επιχειρούσε να χρονολογήσει την εξέλιξη του, ξεκινώντας από τον Homo Erectus ή ακόμα και από τον Homo Habilis – δηλαδή δύο εκατομμύρια χρόνια πριν - μέχρι τις μέρες μας, τότε θα χρειαζόταν διαφορετικές κλίμακες μέτρησης. Στην αυγή της εξέλιξης ο άνθρωπος κινείται στην κλίμακα των εκατοντάδων χιλιάδων χρόνων, (η φωτιά τιθασεύτηκε πριν περίπου 500.000 χρόνια), αργότερα περνάει στη κλίμακα των χιλιετιών, (με την ανακάλυψη της γεωργίας και του αρότρου) έπειτα σ αυτή των αιώνων (με την χρήση αρότρων με πολλαπλά υνιά – βαριά ζεύξη) και τέλος στις μέρες μας στην κλίμακα των δεκαετιών (με την ανακάλυψη της μηχανοκίνητης ζεύξης).
Είναι άραγε αυτή η τεράστια απόσταση από την μία περίοδο στην άλλη δείγμα μειωμένης εγκεφαλικής δραστηριότητας των πρώτων ανθρωπείδων; Ή πιο απλά, ήταν οι πρόγονοί μας τόσο πολύ πιο κουτοί από μας; Μάλλον αυτό είναι ένα ερώτημα άλλης φύσεως από την παρούσα ανάρτηση. Πάντως για να μην αφήσω το ερώτημα ανοιχτό σε ότι αφορά τη δική μου άποψη, δεν το πιστεύω. Γνωρίζουμε ότι ο εγκέφαλος των δύο πρώτων ανθρωπείδων ήταν πιο ελαφρύς από αυτόν του Homo sapiens – sapiens, ο οποίος περπάτησε στη γη πριν 50.000 χρόνια, και ίσως αυτό μας επιτρέπει να θεωρήσουμε αυτούς τους προγόνους μας όντως χαμηλότερων πνευματικών ικανοτήτων, αλλά γιατί ο Homo sapiens – sapiens χρειάστηκε 40.000 χρόνια για να αρχίζει να σπέρνει σπόρους και να παράγει αποθέματα τροφής; Μήπως κάτι μας διαφεύγει; Εγώ, πάντως, αντικρίσω με δέος αυτή την προσεκτική ιχνηλάτηση του περιβάλλοντος, αυτή την αργή και ήρεμη κατανόηση των νόμων της φύσης, ενώ αντίθετα δεν μπορώ παρά να νοιώσω μια αποστροφή για την υβριστική πια επέμβαση του σημερινού ανθρώπου στο περιβάλλον και την διατάραξη κάθε ισορροπίας μεταξύ ανθρώπινης ζωής και ζωής στον πλανήτη μας εν γένει. Σήμερα την εποχή της βραδύτητας την έχει αντικαταστήσει η εποχή της φρενήρους ταχύτητας, που δεν σηματοδοτεί άλλο τι «πάρεξ θάνατο πικρό» που θα έλεγε και ο ποιητής.

Η ιστορία της πορφυρής δούλης



Φαντάζομαι ότι όλοι οι κουλτουριάρηδες φίλοι μου έχουν διαβάσει την "ιστορία της πορφυρής δούλης" (αριστουργηματική μετάφραση του Παύλου Μάτεσι)

Εν συντομία:
Η Μάργκαρετ Αττγουντ περιγράφει έναν κόσμο που έχει αναδυθεί μετά από μια έσχατη οικολογική καταστροφή, στον οποίον οι άνθρωποι πάσχουν από ανικανότητα αναπαραγωγής.
Δημιουργούνται κάστες γυναικών που διαχειρίζονται άλλες γυναίκες μόνο ως μήτρες.
Ενας κόσμος τρις χειρότερος από τον κόσμο του Οργουελ ή του Χάξλεϋ.
Το ενδιαφέρον βρίσκεται στις τελευταίες σελίδες, όπου 150 χρόνια μετά αναλύεται αυτή η ζοφερή περίοδος.
Εκανα τις ίδιες σκέψεις για το σήμερα.
Πιστεύω, ότι σε 10 χρόνια (τα 150 είναι πάρα πολλά για την, προς το παρόν τουλάχιστον, ασήμαντη εποχή μας) κάποιοι θα αναλύουν τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων με μάσκα, τα κλεισμένα μαγαζιά, τις πτωχευμένες εταιρείες, τις ψυχολογικές επιπτώσεις των απανωτών εγκλεισμών, την οπισθοδρόμηση των γραμμάτων και των τεχνών, την αποξένωση των ανθρώπων και των συγγενών κυρίως, την απομόνωση των γέρων, τον εκφοβισμό των παιδιών, καθώς επίσης την απάνθρωπη πολιτική των προστίμων.

Ιστορίες παλιές και νέες



Ιστορίες παλιές και νέες
---------------------------------
Οι Κλαζομενές κάποτε δανείστηκαν με ετήσιο επιτόκιο 4 τάλαντα.


Δυστυχώς, στα δάνεια – όπως και σήμερα - πληρώνεις μεν,

αλλά αυτά δεν μειώνονται με αισθητή ταχύτητα.
Δείτε παρακαλώ, πώς αντιμετώπισαν οι αρχαίοι αυτοί άνθρωποι, χωρίς χάρβαρντ και οξφορτν γιουνιβέρσιτι το ζήτημα:
Έκοψαν σιδερένια νομίσματα, τα οποία τα έδωσαν στους πλούσιους από τους οποίους πήραν ισόποση αξία αργυρών ταλάντων. Δηλαδή ένα σιδερένιο ίσον με ένα αργυρό. (Θα μπορούσαν να κάνουν την ίδια ανταλλαγή και με τους φτωχούς, αλλά ο φτωχός δεν έχει περίσσια ταλάντων)
Με τα αργυρά τάλαντα πλήρωσαν το δάνειο και τα σιδερένια βοήθησαν την κυκλοφορία του χρήματος από την οποία κυκλοφορία η πόλη έπαιρνε φόρους.
Με τους φόρους απέσυρε σιγά – σιγά όλα τα σιδερένια νομίσματα και τα αντικατέστησε με αργυρά.
!
Το ίδιο θα μπορούσε να κάνει και η Ελλάδα, να τυπώσει δηλαδή δραχμές ονομαστικής αξίας ενός ευρώ. Ο εργαζόμενος θα έπαιρνε την αμοιβή του σε δραχμές και θα αγόραζε πράγματα ισόποσης αξίας σε ευρώ. Με τον ΦΠΑ, η Ελλάδα θα πλήρωνε μέρος τους χρέους της. Και βέβαια, με μία αντίστοιχη δημοσιονομική πολιτική και όχι με πολιτική λιτότητα που ξεχαρβάλωσε την οικονομία και τον τόπο.
(από το βιβλίο του Κ. Πολάνυι, "η εφεύρεση του εμπορίου" , εναλλακτικές εκδόσεις , σελ/ 234)

Wednesday, 19 August 2020

Τα 75+1 καλύτερα βιβλία όλων των εποχών



Οι μεγαλύτεροι Συγραφείς όλων των εποχών

Η Λογοτεχνία ξεκινάει με τον Ομηρο και συνεχίζει μετά από 400 ολόκληρα χρόνια με τον Αισχύλο. Ο δεύτερος μεγαλύτερος συγγραφέας όλων των εποχών έγραψε, ότι όλοι εμείς (σκεφτείτε πότε το έγραψε και τί Έργο παρήγετο τότε) σιτιζόμαστε με τα αποφάγια του Ομήρου.
Στο ίδιο επίπεδο πρωτότυπης σκέψης κινήθηκε και ο Σοφοκλής. Τον Ευριπίδη, τον άφησα εκτός, κάπου μου φαίνεται υπερβολικά τραγικός.
Μετά από την κλασική Ελλάδα και έπειτα από …….. μόνο 2100 χρόνια παρουσιάζεται αυτή μεγαλοφυΐα, ο Σαιξπήρος!
Διαβάστε Σαίξπηρ, με προσοχή και θα διακρίνετε έναν αρχαίο κλασικό. Αλλά και χωρίς προσοχή, διαβάζεται ευχάριστα, χωρίς να δημιουργεί δυσκολίες να τον καταλάβεις.
Ξαναπάμε στην χώρα της αιώνιας ομορφιάς, στην Ελλάδα, με έναν Παραμυθά, έναν κωμωδό και τον πολύ , μα πολύ μεγάλο διηγηματογράφο τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
Είναι δυστύχημα, που οι σημερινοί Έλληνες δεν μπορούν να τον διαβάσουν στο πρωτότυπο.
Ξαναπερνάμε στο Αγγλοσαξονικό τόξο, πρίν πάμε στο ορθόδοξο και στο Γαλλικό, με ενδιάμεσο σταθμό έναν μοναδικό Σκανδιναβό
Δυσκολεύτηκα να βάλω τον πρώτο Γερμανό στην πρώτη 20-αδα
Η σειρά των υπολοίπων, θα μπορούσε να ήταν κάπως αλλιώς, αλλά έτσι την έβαλα.
Είναι όλοι σπουδαίοι συγγραφείς και αξίζει τον κόπο να τους αγοράσετε και να τους διαβάζετε, ξανά και ξανά!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...