"Η Γραμματική των πολτισμών" και "η παρακμή του Μεσαιωνικού Ελληνισμού στην Μικρά Ασία και η διαδικασία εξισλαμισμού"

Σε πλήρη αντίθεση με τον Μπρωντέλ, ο Σπύρος Βρυώνης θεωρεί (όχι μόνο φλυαρώντας όπως ο πρώτος, αλλά στηριζόμενος σε μια εξαιρετικά πυκνή βιβλιογραφία) ότι στην Μ. Ασία  επικράτησε ο Ισλαμισμός σε ένα διαρκές προτσές 5 αιώνων.

Η Συρία, μας λέει ο ίδιος, η Αίγυπτος και η Β. Αφρική έπεσαν γρήγορα στα χέρια των Αράβων και τα Β. Βαλκάνια στα χέρια των Σλάβων, ενώ η δυτική και η κεντρική Μικρά Ασία αντιστάθηκαν στους Άραβες επί τετρακόσια χρόνια.
Άλλοι τέσσερις αιώνες χρειάστηκαν για να συμπληρωθεί η τουρκική κατάκτηση, εγκατάσταση και αφομοίωση της χερσονήσου.
Ο εκτουρκισμός της Ανατολής δεν αποτελεί επομένως ένα στιγμιαίο κατόρθωμα, αλλά ένα επίτευγμα γιγαντιαίων διαστάσεων.

Επαναλαμβάνω τη απίστευτη Μπρωντελική θέση: Το Ισλάμ ξεσκέπασε ταχύτατα το σεντόνι με το οποίο είχε καλυφθεί από τον  Ελληνισμό η Ανατολία και έφερε στο φως τις παλιές κουλτούρες.
Αλήθεια, τι τον πήρε αυτόν τον σοβαρό ιστορικό να γράφει τέτοιες αερολογίες; Και τι πρόβλημα είχε με το Βυζάντιο (γράφει ιστορία αγνοώντας το! Σαν να μην υπήρξε ποτέ.) και τον Ελληνισμό; (που τον θεωρεί "σεντόνι, που κάλυψε άλλους πολιτισμούς")
Και γιατί, μια τέτοια θεώρηση έγινε η βάση του βιβλίου του Χάντικτον;
Μοιάζει με την άποψη της πλειοψηφίας άλλων ιστορικών, που θεωρούν ότι οι εισβολείς νίκησαν τον ντόπιο πληθυσμό στην Νέα Ήπειρο, πανεύκολα γρήγορα και χωρίς αντίσταση!
Και όμως οι φτωχοί ινδιάνοι πολέμησαν με τα ξύλινα όπλα τους, όταν οι βάρβαροι είχαν κανόνια και αρκιβούζια, από το 1482 μέχρι σήμερα και έχυσαν το αίμα τους στα κατακτημένα εδάφη τους.

Η ανατολή της Δύσης

Η πτώση της Κωνσταντινούπολης σηματοδότησε το τέλος του Μεσαίωνα, σύμφωνα με μερικούς ιστορικούς, και το ξεκίνημα της νέας εποχής.
Για την δική μου αντίληψη σηματοδότησε την δύση της καθ ημάς Ανατολής και την ανατολή της Δύσης.
Η νέα εποχή, αναδύθηκε πάνω από ποτάμια αίματος. Στην σφαγή αυτή η Δύση της Αναγέννησης και η  ισλαμική πια Ανατολή ανταγωνίστηκαν επ άξια!
Ο ποιητής Christopher Marlowe (1564 – 1593) εκφράζει με ιδιαίτερη ενάργεια την αφύπνιση της ανθρωπότητας από τον ύπνο του Μεσαίωνα....
Οι άνθρωποι, χαρούμενοι, όπως μας είπε και η κ. Ρεπούση θα ξαμοληθούν στον ανοιχτό ορίζοντα γκρεμίζοντας όλα τα εμπόδια που εύρισκαν στην διάβα τους.
Πρώτα - πρώτα θα ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς τους με τους Θεούς:

Εμπρός, ας ορμήσουμε ενάντια στις ουράνιες δυνάμεις
Και ας στήσουμε μαύρα λάβαρα στο στερέωμα
Που θα δηλώνουν τη σφαγή των θεών

Και παρακάτω από τον ίδιο ποιητή:

Δεν είναι η θρησκεία άλλο από ένα ανόητο παιχνίδι
Και η αμαρτία; άγνοια.

Αυτός ο στρατός του φωτισμένου κόσμου, απελευθερωμένος από κάθε ηθικό φραγμό θα φτάσει στον νέο κόσμο, τρέμοντας από τον φόβο του Μεγάλου Ωκεανού, που μόλις τον ξεπεράσει δεν θ' αφήσει τίποτα όρθιο.
Πάνω από τέσαρεις αιώνες οι ινδιάνοι πολέμησαν φωταδιστές και φωτισμένους!
Οι πρώτοι με βέλη οι δεύτεροι με κανόνια. Στο τέλος οι πρώτοι έχασαν τα πάντα! Την ιστορία τους, τη θρησκεία τους, τη γη τους, τις οικογένειες τους, τα παιδιά τους, το μέλλον τους.

«Κυνηγημένοι στην ίδια τους τη γη σαν άγρια ζώα, ρίχτηκαν κατακρεουργημένοι στους τάφους τους».(1)

---------------
(1) Τζώρτζ Κάτλιν

Μύθοι και πραγματικότητα

Των Τρώων ήταν αρχηγός ο λοφοσείστης Έκτωρ
ο Πριαμίδης, και λαός πλιότερος και ανδρείος
στο πλάγι του εσυνάζονταν για μάχη διψασμένος.
Των Δαρδανίων αρχηγός ήτ’ ο λαμπρός Αινείας.
του Αγχίση τον εγέννησεν η ασύγκριτη Αφροδίτη,
οπού θεά μ’ άνδρα θνητόν στην Ίδην εκοιμήθη.
Κι είχε κοντά συναρχηγούς του Αντήνορος δύο τέκνα,
Αρχέλοχον και Ακάμαντα στον πόλεμον τεχνίτες*

Μούγκρισε μια φορά ακόμη

μούγκρισε ηθικολογικά,

σαν ηθικολογικό λιοντάρι,

Γιατι της αρετής το ούρλιαγμα,

είναι δυνατότερο απ' όλη

του Ευρωπαίου τη βουλιμία**

Εμείς οι Έλληνες ζούμε εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια με τον μύθο της ωραίας Ελένης. Δέκα ολάκαιρα χρόνια βάσταξε ο πόλεμος που ξεκίνησε για τα μάτια της Γυναίκας του Μενέλαου. Παιδί ακόμα, προσπαθούσα να φανταστώ την ομορφιά της και πάντα μου διέφευγε. Πόσο όμορφη μπορεί να είναι μια γυναίκα ώστε να αξίζει μια εκστρατεία του μεγέθους της Τρωϊκής; Ο μύθος της Ελένης δεν ήταν προφανώς άλλο παρά δικαιολογίες, αφού κανένας λαός δεν θέλει να αυτοκατηγορηθεί. Ωστόσο, δικαιολογίες ή ποιητικές αιτιάσεις, εμείς – όχι άλλοι - γράψαμε για τον τρωϊκό πόλεμο, εμείς για τη ύβρη του Οδυσσέα, εμείς μιλήσαμε για την πικρή αλήθεια του πολέμου, ακόμα και αν η δικαιολογία ήταν η πανέμορφη Ελένη!
Όπως και αν πέρασε στην ιστορία η αιτία του τρωϊκού πολέμου, αυτόν καθαυτό τον πόλεμο όχι απλώς δεν τον κρύψαμε, αλλά τον αφηγηθήκαμε με ένα ποίημα μοναδικής ομορφιάς και τελειότητας. Τον περιβάλαμε με την ποίηση του Ομήρου. Και ο Όμηρος ποτέ δεν θεώρησε τους Τρώες βάρβαρους που τους άξιζε η λεηλασία και η σφαγή. Αντίθετα, η ανδρεία των Τρώων για τον Ποιητή δεν υπολείπεται καθόλου αυτής των Αχαιών.

Ο τρωϊκός πόλεμος έγινε και παραμένει μέχρι σήμερα η αστείρευτη πηγή χιλιάδων μύθων και ρομάντζων!
Από τότε η ιστορία προχώρησε, η ανθρωπότητα ωρίμασε (;) οι άνθρωποι άνοιξαν πανιά για άλλες γαίες, άλλες χώρες, άλλες Ηπείρους!

1492:

Μας προσέφεραν παπαγάλους , μπάλες από βαμβάκι και πολλά άλλα πράγματα.

Αντάλλασαν πρόθυμα οτιδήποτε τους ανήκε.

Είναι καλοφτιαγμένοι, με γερά σώματα και όμορφα χαρακτηριστικά…..
Θα είναι ιδανικοί υπηρέτες!

Έτσι, έγραψε ο Κολόμβος στο ημερολόγιο του και έτσι έπραξαν όλοι οι επόμενοι άποικοι, κατάδικοι και κάθε μορφής αποβράσματα που εγκατέλειπαν την εσπερία και έφταναν στην γη της επαγγελίας για να βρουν χρυσό, ασήμι, διαμάντια και ότι άλλο φούσκωνε το άρρωστο μυαλό τους.
Οι λευκοί κατέφθασαν με κανόνια, ενώ οι ινδιάνοι δεν γνώριζαν ακόμα τη χρήση του σιδήρου. Οι άνθρωποι που έφτασαν από τον μεγάλο ωκεανό είχαν τον απόλυτο έλεγχο και ο απόλυτος έλεγχος έφερε την απόλυτη βαρβαρότητα. Οι Ισπανοί «δεν δίστασαν να μαχαιρώνουν τους Ινδιάνους κατά δεκάδες ή να κόβουν φέτες από τα σώματα τους για να δοκιμάζουν τη κόψη των λεπίδων του» Μοίρασαν κουβέρτες με βλογιά, έκλεψαν τις γυναίκες, σκότωναν τα παιδιά τους επειδή τους ήταν άχρηστα.
Σκλάβωσαν, από τα δυστυχισμένα αυτά πλάσματα που λίγο πριν ήταν κύριοι της γης τους, όσους κατάφεραν να σκλαβώσουν – επειδή οι ινδιάνοι δεν ήξεραν από σκλαβιά - και όσους αντιστάθηκαν τους αφάνισαν είτε σκοτώνοντάς τους είτε ξεριζώνοντας τους με τη πιο μεγάλη βία που μπορεί να φανταστεί μυαλό ανθρώπου από τις εστίες τους και εξορίζοντας τους στην αμερικάνικη έρημο ή σε άλλες περιοχές που μόνο αρρώστιες και θάνατο μπορούσαν να δρέψουν. Η αντίσταση των ινδιάνων, παρότι ήταν η πιο απελπισμένη αντίσταση που κατέβαλε ποτέ ανθρώπινο όν, κράτησε αιώνες, θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς ότι δεν σταμάτησε ποτέ.
Ίσως όταν η χλόη θα συνεχίζει να φυτρώνει και το νερό να κυλάει, ίσως μια άλλη γενιά ινδιάνων να κυριαρχήσει πάλι πάνω σ αυτή την γη.
Την ίδια συμπεριφορά είχαν και με τους μαύρους που μετέφεραν σαν τα γουρούνια από την Αφρική, όπου σε κάθε μεταφορά πέθαιναν περισσότεροι από τους μισούς.
2500 χρόνια μετά την εκστρατεία των Αχαιών οι πολιτισμένοι ισπανοί και σύντομα οι πολιτισμένοι Βρετανοί και Γάλλοι, δεν χρειάστηκαν τον μύθο κάποιας Ωραίας για να απαλύνει την βαρβαρότητα τους. Αντίθετα, οι μύθοι που πλέχτηκαν είχαν ένα άλλο άρωμα. Είχαν τον άρωμα της απόλυτης Δύναμης και της τελικής Μεγάλης Ύβρης!
Στα σχολικά βιβλία ο ινδιάνος είναι ο βάρβαρος, ο λευκός ο πολιτισμένος! Στο Χόλυγουντ οι ινδιάνοι είναι σχεδόν πάντα οι κακοί.
Τον μύθο της Ωραίας του μεγάλου Ποιητή, εδώ, στη χώρα του μελλοντικού φαστ φούντ, τον αντικαθιστά ο μύθος του πολιτισμού μιας ανώτερης φυλής.
Ο Λιούις Κας, Υπουργός Πολέμου και υποψήφιος πρόεδρος της Αμερικής εξήγησε με τον ακόλουθο τρόπο την υποχρεωτική μετακίνηση των ινδιάνων:

Η αρχή της προοδευτικής βελτίωσης μοιάζει να είναι σχεδόν έμφυτη στην ανθρώπινη φύση… Όλοι μας, στην διάρκεια της ζωής μας, παλεύουμε ν αποκτήσουμε πλούτη, υπόληψη, δύναμη ή κάποιο άλλο αγαθό, του οποίου η απόκτηση θα σημάνει την εκπλήρωση των προσδοκιών μας. Και η συνισταμένη αυτών των προσδοκιών αποτελεί πρόοδο για την κοινωνία μας. Στη φύση αυτών των αγρίων, το χαρακτηριστικό της προόδου βρίσκεται σε έλλειμμα.

Και ο μύθος συνεχίζεται:

Είναι ο μύθος της αδέκαστης δικαιοσύνης της, η αγιότητα των προέδρων της, το σύνταγμα που το σέβονται όλοι ακόμα και τα ρομπότ του Ασίμωφ , ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η Δημοκρατία, η πίστη στον άνθρωπο και στον ανθρωπισμό, η αλληλεγγύη, ο ηρωισμός, η αγάπη προς τον πλησίον, η επανάσταση για την «Ανεξαρτησία» και όλα όσα παραμύθια μπορεί κανείς να αραδιάζει χίλιες και μια νύχτες για το μεγαλείο αυτής της μεγάλης Αυτοκρατορίας των ημερών μας.

Η Αλήθεια έγινε ψέμα και το Ψέμα αλήθεια.
Ένα από τα ατέλειωτα ψέματα της αλλοτριωμένης μέχρι το κόκαλο άρχουσας τάξης αυτής της χώρας είναι ο αγώνας για την ανεξαρτησίας της. Αυτής της ανεξαρτησίας που την γιορτάζουν με τόση λαμπρότητα κάθε χρόνο στις 4 Ιουλίου!
Η Ανεξαρτησία της Αμερικής είναι ένα δράμα που παίχτηκε αποκλειστικά μεταξύ των εχόντων και κατεχόντων. Σ αυτήν την ιδέα περί Ανεξαρτησίας και ελευθερίας σύρθηκαν με φρούδες ελπίδες ινδιάνοι και μαύροι για να υποστηρίξουν τους άποικους ενάντια στα γαλλικά πρώτα και στα βρετανικά στρατά και συμφέροντα. Ο φόβος των ανώτερων τάξεων για μια επέκταση του αγώνα για αληθινή ανεξαρτησία στις κατώτερες λαϊκές τάξεις ήταν έκδηλος. « Όχι στο χάος, όχι στον όχλο, όχι στην αναταραχή» ήταν το σύνθημα αυτής της πολύ περίεργης επανάστασης.

Στις 2 Ιουλίου, μια μικρή επιτροπή θα συντάξει το κείμενο της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας του οποίου το προκαταρτικό σχέδιο είχε συντάξει ο Τζέφερσον. Από το μυθικό αυτό κείμενο κάποιες ομάδες του πληθυσμού έμειναν εκτός. Οι ινδιάνοι, οι μαύροι, οι λευκοί υπηρέτες (την εποχή εκείνη υπήρχαν περισσότεροι υπηρέτες με σύμβαση υποχρεωτικής εργασίας από ποτέ) και οι γυναίκες. Ο ίδιος ο Τζέφερσον διατηρούσε μέχρι τον θάνατο του εκατοντάδες σκλάβους. Το 69% αυτών που υπέγραψαν την Διακήρυξη είχαν διατελέσει αποικιακοί αξιωματούχοι της αγγλικής κυβέρνησης.
Ο Καρλ Ντέγκλερ αναφέρει στο βιβλίο «Πέρα από το παρελθόν μας» :

«Καμία νέα κοινωνική τάξη δεν κατέλαβε την εξουσία μέσω της Αμερικανικής επανάστασης. Αυτοί που σχεδίασαν την επανάσταση ήταν σε μεγάλο βαθμό μέλη της αποικιακής άρχουσας τάξης. Ο Τζωρτζ Ουάσιγκτον ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος της Αμερικής. Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος ήταν εύπορος τυπογράφος, ο Τζόν Χάνκοκ ήταν ευκατάστατος έμπορος της Βοστώνης και ούτω καθεξής.

Ένας άλλος μύθος που πιστεύει κάθε ονειροπαρμένος, είναι ότι η Αμερική είναι η χώρα που προσφέρει απλόχερα ευκαιρίες πλουτισμού σε κάθε φιλόπονο και τίμιο άνθρωπο .
Όμως, στην ιστορία του λαού της, δεν εμφανίζονται τέτοια μυθικά φαινόμενα. Η συγκέντρωση του πλούτου σε λίγα χέρια οφείλεται στην αρπαγή της αμύθητης περιουσίας των ινδιάνων και στην εξαντλητική εργασία των μαύρων και των φτωχών λευκών. Η μεγάλη διαφορά μεταξύ του καπιταλισμού της εσπερίας και αυτού της Αμερικής είναι η χωρίς διακοπή κυριαρχία μιας πλούσιας μερίδας. Η Εργατική Τάξη στην Αμερική, παρότι πρόβαλλε τεράστια αντίσταση και οι αγώνες της για ένα καλύτερο μεροκάματο ήταν αδιάκοποι, δεν κατάφερε ποτέ να επιβάλει μια ισορροπία, όπως κατάφερε η αντίστοιχη στην Εσπερία. Η άρχουσα τάξη, με την ωμή υποστήριξη της αστυνομίας και του στρατού τσάκιζε με απίστευτη αγριότητα κάθε κίνημα στα γεννοφάσκια του πριν καλά – καλά περπατήσει. Ένα άλλο χαρακτηριστικό της καπιταλιστικής τάξης της Αμερικής ήταν ένα αστείρευτο απόθεμα απεργοσπαστών, καθώς και το άσβεστο μίσος των περισσότερων λευκών ενάντια στους μαύρους που θεωρούσαν την αιτία της μιζέριας τους, και εμπόδισε την εργατική Τάξη να συγκροτηθεί σε Τάξη an sich und für sich, που λέει και ο Μαρξ, δηλαδή σε μια ενιαία Τάξη με ταξική συνείδηση. Κάθε φορά που ξεσπούσε κάποια απεργία, ένας ολόκληρος στρατός απεργοσπαστών μεταφέρνονταν από τη μια πολιτεία στην άλλη.
Η δε δικαιοσύνη – αυτή η αδέκαστη δικαιοσύνη που μας παραμυθιάζουν από πρωίας έως εσπέρας - δεν εξέδωσε σχεδόν ποτέ μια απόφαση που να καταδικάζει έστω και επιφανειακά έναν εργοδότη. Και ενώ ήταν τόσο γενναιόδωρη με τους πλούσιους επεδείκνυε μια απίστευτη «αυστηρότητα» για κάθε άμοιρο φτωχό.
Διαβάζοντας το βιβλίο του Χ. Ζίνν , αντιλαμβάνεται κανείς πώς αυτή η αυτοκρατορία χρησιμοποίησε με τον πιο απάνθρωπο τρόπο τη δύναμη των όπλων και πώς βίωσε και βιώνει την απόλυτη εξουσία του ισχυρού απέναντι στον αδύνατο.
Το παρακάτω αποτύπωμα μιας απεργίας είναι μια μάτριξ που επαναλαμβάνεται ανελέητα σε κάθε μικρή ή μεγάλη αντίσταση του αμερικάνικου λαού:
Τον Ιανουάριο του 1874 στη Νέα Υόρκη μια μεγάλη πορεία εργατών κατευθύνθηκε στην πλατεία Τόμπκινς όπου τους ανακοινώθηκε ότι έπρεπε να διαλυθούν. Οι εργάτες παρέμειναν στη θέση τους και η αστυνομία τους επιτέθηκε:
Τα ραβδιά των αστυνομικών υψώνονταν και έπεφταν με δύναμη. Γυναίκες και παιδιά έτρεχαν ουρλιάζοντας προς κάθε κατεύθυνση. Πολλοί ποδοπατήθηκαν μέσα στον πανικό τους, προσπαθώντας να φτάσουν στις εξόδους. Στους δρόμους έφιπποι αστυνομικοί έριχναν στο δρόμο ανύποπτους διαβάτες και τους κτυπούσαν ανελέητα με τα ραβδιά τους.

Όταν τελείωσαν οι μεγάλες απεργίες των σιδηροδρόμων το 1877, 100 άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους, 1000 είχαν φυλακιστεί 100.000 είχαν απεργήσει.
Σας θυμίζω το φιλμ «Σακο και Βατζετι» και σας διαβεβαιώνω ότι όλη η ιστορία του εργατικού κινήματος της Αμερικής είναι μια επανάληψη αυτής της ταινίας.

Το 1877, την ίδια χρονιά που οι μαύροι συνειδητοποίησαν ότι δεν διέθεταν επαρκή δύναμη για να υλοποιήσουν την υπόσχεση ισότητας που τους δόθηκε στον Αμερικάνικο εμφύλιο, οι εργαζόμενοι συνειδητοποίησαν οτι δεν είναι αρκετά ενωμένοι ούτε αρκετά ισχυροί για να νικήσουν τον συνδυασμό ιδιωτικού κεφαλαίου και κυβερνητικής εξουσίας.

* Ομήρου Ιλιάς
** Φ. Νίτσε από τους "διθύραμβους του Διονύσου"

Όλα προς δόξαν της Μεγάλης Δυτικής Αγγλοσαξονικής Αυτοκρατορίας

Με πανιά μαζεμένα και τη σημαία κρεμασμένη στη στρογγυλή πρύμνη, το πλοίο γλιστρούσε στη παλίρροια, πλησιάζοντας τη στεριά. Όπως έλεγαν όλοι ήταν ένα παράξενο, τρομακτικό, μυστηριώδες πλοίο. Κανείς δεν ήξερε αν ήταν εμπορικό, κουρσάρικο ή πολεμικό. Μέσα από τα φινιστρίνια του ξεπρόβαλαν μαυρισμένες μπούκες κανονιών. Η σημαία του ήταν ολλανδική και το πλήρωμα ετερόκλητο. Το λιμάνι από όπου είχαν αποπλεύσει ήταν το Τζεϊμστάουν. Ήρθε πούλησε το εμπόρευμα του και σε λίγο θα έφευγε πάλι.
Πιθανόν κανένα πλοίο στη σύγχρονη ιστορία να μην έχει μεταφέρει πιο δυσοίωνο φορτίο. Ποιο ήταν αυτό το φορτίο; Είκοσι σκλάβοι.
Ένα μαύρος Αμερικανός συγγραφές, ο Τζεϊ Σοντερς Ρεντι, περιγράφει την άφιξη ενός δουλεμπορικού.

Σε συνέχεια του προηγούμενου Κουΐζ θα κλείσω την αναφορά στην ανεκδιήγητη αυτή προσωπικότητα, τον Μέγα Δαρβίνο, η θεωρία του οποίου αναστάτωσε την ανθρωπότητα, με την παρακάτω εμετική του απόφανση:

Υπάρχει σίγουρα μεγάλο ποσοστό αλήθειας στην υπόθεση ότι η θαυμαστή πρόοδος των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και ο χαρακτήρας του λαού τους, οφείλονται στη φυσική επιλογή. Οι πιο θαρραλέοι, πράγματι, οι πιο δραστήριοι και οι πιο παράτολμοι άνδρες από όλα τα μέρη της Ευρώπης μετανάστευσαν στη μεγάλη αυτή χώρα, όπου κατάφεραν να ευημερήσουν.
Προσβλέποντας στο μέλλον, δεν νομίζω ότι ο αιδεσιμότατος κύριος Ζίνκε διατυπώνει καμιά υπερβολική άποψη όταν λέει: «Όλες οι άλλες ιστορικές εξελίξεις, όσες προκάλεσαν λ.χ. την πνευματική καλλιέργεια κι άνθηση στην Ελλάδα κι όσες κατέληξαν στην ίδρυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δεν φαίνεται να έχουν σκοπό και αξία, παρά μόνο αν εξεταστούν σε συνάρτηση, ή μάλλον σαν βοηθητικές του μεγάλου ρεύματος αγγλοσαξονικής μετανάστευσης προς Δυσμάς» *

Προφανώς και δεν διαφωνώ με την θεωρία της εξέλιξης, αλλά όχι όπως αυτή διατυπώθηκε από τoυς Λαμάρκ – Δαρβίνο, αλλά όπως έχει διατυπωθεί από την υπέροχη Λιν Μάργκουλις:

Η εξέλιξη των ειδών είναι μια θαυμαστή διαδικασία που συμβαίνει λόγω της αδήριτης ανάγκης τους για συνεργασία και συμβίωση, έτσι ώστε να δημιουργούνται νέα είδη πιο ανθεκτικά λόγω συμβιώσεως και όχι λόγω της επικράτησης του ισχυρότερου που οδηγεί σε σίγουρη αλληλοεξόντωση και επομένως και στο πέρας της εξέλιξης. Επί αυτού του ζητήματος έχω αναφερθεί και παλιότερα.

Βλέπετε εδώ και εδώ

___________________________________

*Από το βιβλίο "Η καταγωγη του ανθρώπου" εκδόσεις Γκοβόστη του Κ. Δαρβίνου

Αποφάνσεις ενός φωτισμένου! Ποιός είναι;;;;

Ήταν αρχές Οκτωβρίου του 1492 και είχαν περάσει 33 ημέρες από τότε που εκείνος και το πλήρωμα του είχαν αποπλεύσει από τα Κανάρια νησιά. Τότε είδαν κλαριά και κομμάτια ξύλου να επιπλέουν στο νερό. Είδαν επίσης σμήνη πουλιών. Αυτά ήταν σημάδια ότι κοντά υπήρχε στεριά. Στις 12 Οκτωβρίου, λίγο πριν ξημερώσει ένας ναύτης ο Ροντρίγκες, είδε τη λευκή άμμο να γυαλίζει στο φως του φεγγαριού και έβαλε τις φωνές. *Ο στόλος εκείνου έφτασε στις Μπαχάμες της Καραϊβικής

Είναι γνωστό, ότι με την αποίκιση του νέου κόσμου, οι παλιοί πληθυσμοί, οι αυτόχθονες ή ιθαγενείς ή ινδιάνοι, σχεδόν εξαφανίστηκαν. Ο αριθμός των ιθαγενών που χάθηκαν ανέρχεται, σύμφωνα με κάποιους εκτιμητές, από 60.000.000 μέχρι και 80.000.000, αν δεν είναι και παραπάνω, αφού κανένας δεν έκανε το κόπο να μετρήσει το μέγεθος της πιο μεγάλης και πιο ανελέητης γενοκτονίας όλων των εποχών!!

Ωστόσο, δείτε τι γράφει ένα «φωτισμένο» μυαλό περί των αιτιών που οδήγησαν στη μείωση του πληθυσμού του νέου κόσμου από το 1492 και μετέπειτα. Πιθανόν να είναι σε πολλούς από σας γνωστές αυτές οι απόψεις, εμένα όμως με άφησαν κάγκελο!

Ποιος είναι;

Όποιος τον βρει παίρνει μεγάλα εύσημα! Είναι πολύ γνωστός, πολύ διάσημος τον γνωρίζει ο κόσμος όλος! (Δεν είναι ο Κολόμβος)

Γράφει λοιπόν αυτός ο φωτισμένος (ή «φωτισμένος») αποδεχόμενος την μελέτη κάποιου κ. Σπρωτ:

Η αλλαγή συνηθειών, παρεπόμενο πάντα της άφιξης των Ευρωπαίων, προξενεί ένα σωρό αρρώστιες. Πράγμα που επιμένει να το αποδίδει σε μια φαινομενικά ασήμαντη αιτία, στο ότι δηλαδή ο καινούργιος τρόπος ζωής γύρω τους όχι μόνο προκαλεί σύγχυση και θλίβει τους ιθαγενείς, αλλά τους κάνει να χάνουν όλα τα κίνητρά τους για προσπάθεια, χωρίς να βρίσκουν άλλα να τα αντικαταστήσουν.

Και συνεχίζει ακάθεκτος την ανθρωπιστική του έρευνά:

Ο βαθμός πολιτισμού συνιστά σοβαρό παράγοντα για την επιτυχία κάποιου από τα ανταγωνιζόμενα έθνη.

………..

Ένα παράξενο γεγονός είναι πως οι άγριοι δεν χάνονταν μπρος τους λαούς της κλασσικής αρχαιότητας όπως χάνονται σήμερα μπρος τους σύγχρονους πολιτισμένους λαούς.

……….

Οι σοβαρότερες αιτίες εξαφάνισης φαίνεται να είναι σε πολλές περιπτώσεις η μείωση της γονιμότητας και η ασθενικότητα των παιδιών αιτίες οφειλόμενες στην αλλαγή των συνθηκών ζωής, έστω και αν οι καινούργιες συνθήκες δεν είχαν καθαυτές τίποτα το βλαβερό.
Το πόσο βλαβερές ήταν οι νέες συνθήκες ζωής θα σας το πω στα επόμενα ποστ.
...…..

Όποιος, πάντως και αν ήταν ο αριθμός τους, σύντομα μειώθηκε από τους αδιάκοπους πολέμους είτε με τους Άγγλους είτε μεταξύ τους.
……..

Για τη μείωση κατά 33% σε μια δεκαετία του πληθυσμού των Μαορί, αποφαίνεται ο ίδιος φωτισμένος:

Αφού απέδειξε ότι οι προβαλλόμενες συνήθως αιτίες, οι νέες αρρώστιες, η ακολασία των γυναικών, η μέθη, οι πόλεμοι κ.λ.π. δεν αρκούν για να εξηγήσουν την υπερβολική αυτή μείωση, σε μια βαθύτερη μελέτη ο κ. Φεντον, πιστεύει ότι μπορεί να την αποδώσει στην στειρότητα των γυναικών και στην αυξημένη θνησιμότητα τν μικρών παιδιών!

Δηλαδή, με την εμφάνιση των πολιτισμένων λαών, οι βάρβαροι παθαίνουν στειρότητα και τα παιδιά τους πεθαίνουν!!

..........

Στην Χαβάη, καταγράφεται μείωση του πληθυσμού των αγρίων κατά 68% σε 40 χρόνια.
Δείτε τι μας γράφει πάλι ο φωτισμένος:

Μείωση που από τους περισσότερους συγγραφείς, αποδόθηκε στην κακή διαγωγή των γυναικών, τους φονικούς πολέμους, στη σκληρή εργασία που επιβλήθηκε στις υποταγμένες φυλές και στις νέες αρρώστιες που έφεραν οι Ευρωπαίοι και που, σε μερικές περιπτώσεις προκάλεσαν ανυπολόγιστης καταστροφής επιδημίες. Οι αιτίες αυτές μπορούν αναμφισβήτητα να εξηγήσουν ως ένα σημείο την υπερβολική μείωση πληθυσμού που παρατηρείται ανάμεσα στο 1832 και 1836. Αλλά νομίζουμε ότι η σοβαρότερη αιτία στάθηκε η ελάττωση της γονιμότητας των ιθαγενών.

……

Θνησιμότητα που αποδόθηκε μάλλον σε μια έμφυτη αδυναμία κράσης των παιδιών, συνέπεια της ελάττωσης της γονιμότητας των γυναικών
…………..

Χωρίς αμφιβολία, η ακολασία των γυναικών μπορεί να εξηγήσει εν μέρει την μειωμένη γονιμότητα των γυναικών.
……

Πρέπει να προστεθεί, πως θέλοντας να μιμηθούν τους ευρωπαίους, οι ιθαγενείς μετέβαλλαν ριζικά το ντύσιμό τους και συνήθισαν γενικά τα οινοπνευματώδη ποτά.

……

Υποστηρίχθηκε συχνά, ότι ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει, χωρίς να πάθει τίποτε, στις μεγαλύτερες κλιματολογικές διαφορές κι αλλαγές μόνο προκειμένου για πολιτισμένες φυλές.

……………

Μερικοί συγγραφείς υποστήριξαν, πάλι, πως οι νησιώτικοι πληθυσμοί χάνουν τη γονιμότητα τους και προσβάλλονται από ένα σωρό αρρώστιες εξαιτίας της αιμομικτικής διασταύρωσης.
...........

Και ένα τελευταίο και φαρμακερό:

Χωρίς αμφιβολία, οι άνθρωποι των πολιτισμένων φυλών αντέχουν ασύγκριτα καλύτερα από τους άγριους στις κάθε λογής αλλαγές.

_________________

* από το βιβλίο του Howard Zinn, Ιστορία του λαού των ΗΠΑ

δείτε και τις μνήμες φωτιάς

Ολα τα αποσπάσματα απο το βιβλίο "Η καταγωγη του ανθρώπου" εκδόσεις Γκοβόστη του Κ. Δαρβίνου

Η κρίση και η σύγκριση πολιτισμών

Έτσι οι συμφορές δεν έρχονται μονάχες

Μα λες και καρτερούν, επαγρυπνώντας,

Λογαριάζοντας η μια το μέγεθος της άλλης,

Και όταν η πρώτη πλησιάζει, τότε οι άλλες,

Ξοπίσω έρχονται, μαζεύονται ένα σμήνος,

Το θύμα τους κυκλώνουν, το άρρωστο, το λαβωμένο,

Πρώτα σκιές και θλίψη γίνονται μετά,

Ώσπου μαυρίζει ο αέρας απ’ τον πόνο.

Από «το τραγούδι του Χιαγουάθα» του Χένρι Λονγκφελλόου, μετάφραση Γλυκερία Παπαγεωργίου

Το 1967, μετά από την Συνθήκη του Παρισιού (1951) και την Συνθήκη της Ρώμης
(1957) ιδρύεται η Ευρωπαϊκή Κοινότητα από την Δυτική Γερμανία, την Γαλλία, την Ιταλία, το Λουξεμβούργο, τις Κάτω Χώρες και το Βέλγιο.
Το 1973 η Κοινότητα διευρύνθηκε για να συμπεριλάβει την Δανία, την Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Στην δεκαετία του '80 εισέρχονται η Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλία.
Το 1995 η Αυστρία, η Σουηδία και η Φινλανδία.
Το 1999 η Κοινότητα γιορτάζει την ψήφιση κοινού νομίσματος.
Και τα ρέστα και τα ρέστα και τα ρέστα και τα ρέστα μας!
Δεν πέρασαν ούτε 10 χρόνια και αυτό το κοινό νόμισμα κατάντησε να είναι τόσο κοινό, ώστε η πλούσια Γερμανία να μπορεί να δανείζεται με επιτόκια 3% και η φτωχή Ελλάδα με καπέλο («επιστημονικά»: σπρέντ) 3.5% ή 4,5% (δηλαδή με τελικό επιτόκιο 6.5% ) . Μάλιστα, ο νέος Χίτλερ, η κυρία Δόκτωρ Αγγέλα Μέρκελ έφτασε στο σημείο να δηλώνει, ότι δεν πρόκειται να βοηθήσουν την Ελλάδα, ακόμα και αν τα επιτόκια φτάσουν στο 10% και 11%.
Είναι εξωφρενικό, ένα οποιοδήποτε συμβόλαιο δανεισμού, από το τραπέζι του δανειστή και του δανειζόμενου, να οδηγείται στο παγκόσμιο καζίνο κοράκων που επιδίδονται στην πιο άγρια ληστεία που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, μετά αυτής του νέου κόσμου 500 χρόνια πριν.

Πόσο ανάποδα είναι λοιπόν ο κόσμος; Τόσο ανάποδα που ξεμάθαμε το ορθό.

Θα ήθελα να πω πάρα πολλά στο νέο Χίτλερ και στους εδώ και αλλού παρατρεχάμενους του και το πιο σοβαρό που θα είχα να πω είναι ότι δεν είναι δυνατόν να έχουμε κοινό νόμισμα που σημαίνει ότι στερούμεθα εκείνων των χρηματοπιστωτικών εργαλείων, όπως εκτύπωση χρημάτων χωρίς αντίκρισμα, όπως κάνει η Αμερική εδώ και κάποιες δεκαετίες ή πληθωρισμό που ξαλαφρώνει το αβάσταχτο βάρος του δανεισμού, ή υποτίμηση που κάνει τις εξαγωγές μας (τουρισμός κλπ.) πιο ελκυστικές, ή επιβολή δασμών ώστε να μειωθούν οι εισαγωγές, να δουλέψει η εγχώρια αγορά και να βάλει και το κράτος καμιά δραχμή στα ταμεία του. Δεν είναι δυνατόν λοιπόν να είμαστε εγκλωβισμένοι σε κάποιο «κοινό» νόμισμα και να δανειζόμαστε εμείς και μόνο εμείς μεμονωμένα και ειδικά και βέβαια και προφανώς με απεχθείς όρους. Γιατί τότε το κοινό νόμισμα δεν είναι σύμβολο κοινών οικονομικών συμφερόντων, αλλά ο δούρειος ίππος προς άλωση και του υπόλοιπου πλούτου των φτωχών χωρών από τις πλούσιες. Θα μπορούσα ακόμα να πω, παρότι τα λένε άλλοι καλύτερα από μένα, ότι αν είχαμε έστω και ένα σοβαρό πρόσωπο σ αυτή την εγκληματικά άχρηστη κυβέρνηση που εδώ και 6 μήνες φλυαρει ακατάσχετα αφήνοντας τα πάντα χύμα και ρευστά, επί τούτου ή κατά λάθος δεν παίζει ρόλο, ώστε να τροφοδοτείται ο διεθνής τζόγος εύκολα και πλουσιοπάροχα. Αν είχαμε λοιπόν κανένα αξιοπρεπή «εκπρόσωπό» μας (τι ειρωνεία) δεν θα μέναμε με τα χέρια σταυρωμένα περιμένοντας το τελευταίο χτύπημα της άλλης κακιάς αδελφής, κτύπημα κάτω από τη ζώνη (του Ευρώ).

Και ωστόσο και παρόλα αυτά, θα ήθελα να ξέρω, πόσο
νόμιμο είναι, ακόμα και με το υπάρχον διεθνές δικαϊκό σύστημα, να υποχρεωνόμαστε να δανειζόμαστε με διαφορετικά επιτόκια, από εκείνα που ισχύουν εντός της ζώνης του Ευρώ, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα αθέμιτου πλουτισμού στους διεθνείς τζογαδόρους.

Στην ουσία μας έχουν δέσει τα πόδια και μας λένε τρέξτε και μάλιστα πιο γρήγορα από αυτούς που έχουνε λυτά τα πόδια και βαράνε και κλωτσιές.
Το μόνο συμπέρασμα που βγαίνει απ όλα αυτά τα εγκληματικά καραγιοζιλίκια είναι ότι σε τελική ανάλυση δεν μπορούμε να ψάχνουμε να βρούμε το σωστό και το δίκαιο μέσα σε ένα σύστημα που είναι διαβρωμένο, σάπιο, παρανοϊκό και ανήθικο από άκρη σε άκρη.
Αυτό το σύστημα, στο οποίο δεν ανθεί καμία απολύτως αξία και που κυβερνά μόνο το χρήμα της μαφίας, νόμιμης και παράνομης, δεν διαφέρει σε τίποτε η μια μαφία από την άλλη, θα τελειώσει αργά η γρήγορα, γιατί απλούστατα δεν αποτελεί παρά μονάχα μια ανωμαλία της φύσης και η φύση τις ανωμαλίες τις σβήνει σε κλάσματα του δευτερολέπτου στον σχετικά άπειρο χρόνο της.
Ακόμα και αν βρεθεί ένας πλούσιος φιλέλληνας και μας δανείσει άτοκα, πάλι δεν θα λυνόταν το πρόβλημα!
Όχι μόνο το δικό μας, αλλά και του υπόλοιπου κόσμου. Το έχουμε πει τόσες φορές:
Όποιος νομίζει ότι η ανάπτυξη θα συνεχίζεται στο άπειρο είναι ή τρελός ή οικονομολόγος!
Αντίθετα: Μπορούμε να φτωχαίνουμε μέχρι το άπειρο χωρίς να μηδενίσουμε ποτέ τον πλούτο μας, σαν τη χελώνα του Ζήνωνα. Απλά μαθηματικά λέω και όχι σοφίες.
Και μια και φτάσαμε στα μαθηματικά θα σας θυμίσω ένα άλλο θεώρημα: Ένα σύστημα αξιωμάτων περικλείει πάντα προβλήματα που δεν λύνονται παρά μονάχα με την βοήθεια άλλου εξωτερικού συστήματος. Π.χ. άλυτα προβλήματα της αριθμητικής λύνονται με την βοήθεια της άλγεβρας, της άλγεβρας με τους μιγαδικούς αριθμούς κλπ. Με άλλα λόγια πρέπει να βγούμε από αυτό το σύστημα για να λύσουμε τα προβλήματά μας.
Κάποιοι θα σκεφτούν, ότι αυτή είναι η φύση του ανθρώπου! Να καταστρέφει χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι πριονίζει το κλαδί που κάθεται.
Μπορεί και να χει δίκιο!
Και όμως, κάποτε κάποιοι άλλοι άνθρωποι έκτιζαν ομοσπονδίες άλλων αξιών, μέχρι που η ράτσα μας τους μόλυνε μέχρι θανάτου. Βλέπετε οι λευκοί δεν πήγαν μόνο τη σύφιλη και τη βλογιά στο νέο κόσμο, πήγαν και μπόλικη τρέλα, μία τρέλα που μεταμορφώνει τα μυαλά του ανθρώπου σε μια μαύρη και δύσοσμη σούπα!


620 χρόνια πριν τις μέρες μας:

Για να διατηρήσουν την ειρήνη ανάμεσα στους λαούς οι φυλές που μιλούσαν την ίδια γλώσσα, την ιροκές, περί το έτος 1390, δημιούργησαν μεταξύ τους μια ομοσπονδία. Το 1722, δηλαδή κοντά 4 αιώνες μετά, η ομοσπονδία αυτή υπήρχε ακόμα και προστέθηκε ακόμα ένα μέλος.
Το Σύνταγμα της Ένωσης των 6 Εθνών των Ιροκές είναι μια διήγηση γεμάτη συμβολισμούς και οράματα και όχι γεμάτη παραγράφους και υποπαραγράφους νόμων μα και υπονόμων ώστε η καταπάτηση τους να είναι εύκολο έργο του κάθε πονηρού και γελοίου υποκειμένου.
Παρακάτω αντέγραψα μερικά αποσπάσματα από το Συνταγμα των «άγριων» της νέας γης. Για την απρόσκοπτη ανάγνωση του κειμένου, αφαίρεσα τα ονόματα των δύο κύριων ομιλητών του Χιαγουάθα και του Ντεκανουανίτα και φαίνεται σαν να τα λέει όλα ένας ινδιάνος. Ολόκληρο το κείμενο θα το βρείτε στο βιβλίο του Λαρς Περσον «Άκου, λευκέ»

……
Πρέπει να δουλέψουμε για την ευημερία όλων των εθνών, ώστε όλοι να ζουν ήσυχα και ειρηνικά και να σταματήσουν οι αιματηρές συγκρούσεις.
Πρώτα απ’ όλα οι αρχηγοί μας πρέπει να είναι ανεκτικοί, υπομονετικοί και γενναίοι, για να μπορούν να είναι δίκαιοι.
…
Όλα τα έθνη, χωρίς εξαίρεση μισούν το έθνος των Ιροκές. Παντού υψώνονται τσεκούρια πολέμου και οι άνθρωπο σκοτώνονται μεταξύ τους. Γι αυτό και θα πρέπει να διώξουμε το κακό του πολέμου από αυτόν τον κόσμο. Θα το θάψουμε βαθειά στα σπλάχνα της γης. Έχουμε κάνει τις αιτίες του πολέμου ένα δεμάτι και πρέπει να το πετάξουμε μακριά. Τις έχουμε μαζέψει σε ένα σωρό, κάναμε μια βαθειά τρύπα στη γη, μέσα της κυλάει ένα δυνατό ρεύμα νερού, σ’ αυτό το ρεύμα έχουμε ρίξει ότι προκαλεί πόλεμο και μάχες.
Τα παιδιά των παιδιών μας δεν θα τα δουν ποτέ, γιατί στο ίδιο μέρος φυτέψαμε δένδρα. Θα ξεκουραστούμε κάτω από τη δροσερή σκιά του μεγάλου δένδρου. Όλα τα έθνη θα δουν το Νόμο μας και θα τον εκτιμήσουν. Ποτέ πια δεν θα νιώσουμε φόβο.
Όλοι θα πανηγυρίζουν γιατί όλοι μαζί φτιάξαμε μια ομάδα, μια κοινότητα, γίναμε ένας κύκλος.
…
Μια φωτιά θα ανάψει για όλα τα έθνη που υπακούουν το Μεγάλο Νόμο.
Θ ανάψουμε ακόμα μια φωτιά για τα Επτά Έθνη που ζουν κοντά στην Ανατολή του ήλιου, για να μπορέσουν και αυτά να ακολουθήσουν τον Νόμο. Έπειτα θα ανάψουν φωτιά τα έθνη που ζουν ανατολικότερα. Αυτός είναι ο μεγάλος στόχος μας, να σταματήσουν όλες οι μάχες του πολέμου.
….
Όταν οι αγγελιοφόροι των Ιροκές γύρισαν από το ταξίδι τους στα μακρινά έθνη, είπαν: «Πραγματοποιήσαμε την αποστολή μας. Καταφέραμε να μην ακούσει κανείς πια να λέγεται: εκεί βρίσκονται τα κορμιά των σκοτωμένων. Πείσαμε τους ανθρώπους να ακολουθήσουν τον Μεγάλο Νόμο για την ειρηνική ζωή και ευημερία σε όλα τα έθνη.»

Μακάρι ό,τι πετύχαμε να κρατήσει για πάντα. Ίσως μακριά από δω να υπάρχουν λαοί που δεν θέλουν να αποδεχτούν τον Μεγάλο Νόμο, αλλά εμείς δεν έχουμε ευθύνη για την στάση τους. Προσφέραμε σε όλα τα έθνη που ζουν μακριά κάτι από τις Μεγάλες Λευκές Ρίζες του Μεγάλου Νόμου. Ξεκουραστήκαμε σ αυτές τις ρίζες για να αλληλοπροστατευθούμε.

Η ομορφιά από αυτές τις ρίζες δεν συγκρίνεται με τίποτα. Μετά από καιρό μπορεί κάποιος ξένος να δει αυτές και να έρθει. Μπορεί να σηκώσει το τσεκούρι του και να τις κόψει. Θα τρέξει αίμα και θα το νοιώσουμε όλοι. Τότε θα καταλάβουμε ότι αυτός που έκοψε τη ρίζα δεν θέλει να αποδεχθεί το Μεγάλο Νόμο. Θα δούμε τη πλάτη του κακούργου καθώς θα φεύγει και πριν προλάβει να πάει μακριά, δυνάμεις ανώτερες από τις δικές μας θα τον προφτάσουν και θα τρέξει από το στόμα του αίμα.
…..
Κατά περιόδους, τα μέλη του συμβουλίου θα ελέγχουν το Μεγάλο Νόμο, το Σύνταγμα της ομοσπονδίας. Δεν πρέπει να παλιώσει. Πρέπει να ελέγχεται. Θα αποφύγουμε πάντως τις πράξεις εκείνες που μπορούν να προκαλέσουν τον θάνατο άλλων ανθρώπων, επειδή επιθυμούμε παντοτινή ειρήνη. Θα κρατιόμαστε από τους άλλους τόσο σφιχτά, που ακόμα και αν ένα δένδρο πέσει στα χέρια μας δεν θα μπορέσει να μας χωρίσει.


Μια διήγηση των Σενέκα, των τελευταίων που προσχώρησαν στην Ομοσπονδία τελειώνει με τα λόγια:
Και τα έθνη που ενώθηκαν στην ομοσπονδία συνέχισαν να ζουν ειρηνικά μέχρι που ήρθαν οι λευκοί από το μεγάλο νερό και τους έφεραν όλα τα βάσανα.

Christopher Marlowe

Ο ποιητής Christopher Marlowe (1564 – 1593) εκφράζει με ιδιαίτερη ενάργεια την αφύπνιση της ανθρωπότητας από τον ύπνο του Μεσαίωνα.

Οι άνθρωποι, χαρούμενοι, όπως μας είπε και η κ. Ρεπούση θα ξαμοληθούν στον ανοιχτό ορίζοντα γκρεμίζοντας όλα τα εμπόδια που εύρισκαν στην διάβα τους.
Πρώτα - πρώτα θα ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς τους με τους Θεούς:

Εμπρός, ας ορμήσουμε ενάντια στις ουράνιες δυνάμεις
Και ας στήσουμε μαύρα λάβαρα στο στερέωμα
Που θα δηλώνουν τη σφαγή των θεών

Και παρακάτω από τον ίδιο ποιητή:

Δεν είναι η θρησκεία άλλο από ένα ανόητο παιχνίδι
Και η αμαρτία; άγνοια.

Αυτός ο στρατός του φωτισμένου κόσμου, απελευθερωμένος από κάθε ηθικό φραγμό θα φτάσει στον νέο κόσμο, τρέμοντας από έναν φόβο που μόλις τον ξεπεράσει δεν θ' αφήσει τίποτα όρθιο.

Πάνω από τρείς αιώνες οι ινδιάνοι πολέμησαν φωταδιστές και φωτισμένους!
Οι πρώτοι με βέλη οι δεύτεροι με κανόνια. Στο τέλος έχασαν τα πάντα! Την ιστορία τους, τη θρησκεία τους, τη γη τους, τις οικογένειες τους, τα παιδιά τους, το μέλλον τους.

«Κυνηγημένοι στην ίδια τους τη γη σαν άγρια ζώα, ρίχτηκαν κατακρεουργημένοι στους τάφους τους».

Μνήμες φωτιάς Ι, η Αρχή

Μεσαίωνας!

Θρησκοληψία, θρησκοπληξία, σκοταδισμός, άγνοια, καταπίεση, στασιμότητα, ιερά εξέταση!
Και ξαφνικά κάτι ξεσπάει. Ο κόσμος δεν αλλάζει απλά ήσυχα αλλά εκρήγνυται, όπως αντίστοιχα ο πληθυσμός που αναφέραμε στο προηγούμενο ποστ.
Εκρήγνυται σε όλα τα επίπεδα!
Στην λογοτεχνία, στην ποίηση, στην επιστήμη, στο έγκλημα, στην βία, στον εξανδραποδισμό άλλων εθνών, φυλών κοινοτήτων, ηπείρων, στην τέχνη, στην πολιτική, στην πονηριά, στην ψευτιά. Εκρήγνυται σαν ένα ηφαίστειο έτοιμο να καταβροχθίσει ότι βρει στη διάβα του.
1453 η Ανατολή πεθαίνει!
1492 η Δύση ορμάει προς το άγνωστο, ξεκινώντας από την γριά ήπειρο με σαπιοκάραβα που πάνω τους ανθρωπάκια λουσμένα με το πιο άγριο φόβο που λούστηκε ποτέ άνθρωπος τρέμουν μπροστά στο μεγαλείο του πατέρα ωκεανού:

1492
Ο Ωκεανός

Ο δρόμος του ήλιου προς τις Ινδίες

Φυσάει ένα γλυκό αεράκι, όπως στη Σεβίλλη την άνοιξη, και η θάλασσα μοιάζει με τον ποταμό Γουαλδακιβίρ, όμως μόλις σηκωθεί κύμα ζαλίζονται και ξερνούν στριμωγμένοι στην πρύμνη, οι άνδρες που διασχίζουν με τα τρία μπαλωμένα καραβάκια την άγνωστη θάλασσα. Θάλασσα δίχως όρια. Οι άνθρωποι σταγόνες στο φύσημα του αέρα. Και αν τους προδώσει η θάλασσα; Η νύχτα έπεσε πάνω στις καραβέλες. Που τους παρασέρνει ο άνεμος; Ένα ψάρι, που κυνηγούσε κάποιο άλλο κάνοντας άλματα πάνω από τα κύματα, πηδάει στην κουπαστή κι ο πανικός φουντώνει. Οι ναύτες δεν νοιώθουν το άρωμα της ταραγμένης θάλασσας, ούτε ακούνε τα κρωξίματα των γλάρων και των αγριοπελεκάνων που έρχονται από την Δύση. Μήπως πέρα στον ορίζοντα αρχίζει η άβυσσος; Μήπως εκεί τελειώνει η θάλασσα;
Μάτια όλο πυρετό των ηλιοκαμένων από χιλιάδες ταξίδια ναυτικών, πύρινα μάτια που από τα ανδαλουσιανά κάτεργα τους πέταξαν με το ζόρι στο καράβι: αυτά τα μάτια δεν βλέπουν τις ασημένιες χρυσές ανταύγειες στον αφρό των κυμάτων, ούτε τα στεριανά και ποταμίσια πουλιά που πετούν ασταμάτητα πάνω από τα κεφάλια τους, ούτε καν τα πράσινα βούρλα και τα γεμάτα κοχύλια κλαδιά που παρασέρνονται από φύκια στ’ ανοιχτά. Άραγε στα βάθη της αβύσσου καίει η κόλαση; Σε ποια σαγόνια θα πετάξουν οι αληγείς άνεμοι τούτα τα ανθρωπάκια;
Κοιτάζουν τα άστρα αναζητώντας τον Θεό, όμως ο ουρανός είναι το ίδιο ανεξιχνίαστος όσο και αυτή η ποτέ πριν ταξιδεμένη θάλασσα.
Αφουγκράζονται το βουητό της, θάλασσα, μάνα θάλασσα, βραχνή φωνή που απαντά στον άνεμο με φράσεις αιώνιας καταδίκης, κύμβαλα μυστηρίου που αντηχούν από τα βάθη.

Σταυροκοπιούνται, θέλουν να προσευχηθούν και τραυλίζουν: «Απόψε θα πέσουμε από τη γη, απόψε θα πέσουμε από τη γη.»

Τα πλάγια από τις "Μνήμες της φωτιάς" του μοναδικού Γκαλεάνο.

Διακοπές πήγατε? Βιβλία διαβάσατε?

Κάπως αργά ξεκίνησα να μιλήσω για τα βιβλία των διακοπών μας, γιατί οι περισσότεροι την έχουν ήδη κάνει από την απαίσια Αθήνα.

Λοιπόν θα ξεκινήσω με την ρήση του μεγάλου έλληνα διανοητή Παναγιώτη Κονδύλη, αλλά με δικά μου λόγια
Να διαβάζετε τους κλασικούς για να μη σας παπαριάζει ο κάθε ημιμαθείς.
Και εφέτος όπως και πέρυσι έχει ο μπαξές απ’ όλα

Πολιτικά βιβλία:

Αφού μιλάμε για κλασικούς, καλό είναι να διαβάσουμε ή να ξανάδιαβάσουμε το πρώτο τόμο του Κεφαλαίου του Καρλ Μάρξ. Παρότι δεν διαβάζεται σε ένα βράδυ, ούτε και είναι ιδιαίτερα εύκολο, σίγουρα δεν είναι ιδιαίτερα ή δυσάρεστα δύσκολο. Οι ιστορικές αναφορές, στα σκοτεινά χρόνια της απαρχής του καπιταλισμού, που ήταν και τα σκληρότερα χρόνια της ανθρωπότητας, θα σας θυμίσουν κάτι από την εποχή μας.

Μικρά βιβλιαράκια που διαβάζονται γρήγορα αλλά όχι και τόσο γρήγορα, γιατι παραμένουν πολιτικά βιβλία είναι τα παρακάτω δύο που ήταν μάλλον και τα καλίτερα που
διάβασα εφέτος.

Edgar Morin: "Ευρώπη πολιτισμός και βαρβαρότητα".

Ένα βιβλίο που δεν ξεπερνάει τις 100 σελίδες (μπορεί και να κάνω λάθος, δεν το έχω πια στη βιβλιοθήκη μου για να το ελέγξω). Διαβάζεται εύκολα και από τον τίτλο και μόνο μπορεί κανείς να σκεφτεί περί τίνος πρόκειται.
Ένα απόσπασμα για εκείνους που θεωρούν τον Μέγα Αλέξανδρο σφαγιαστή των λαών:

"Περνώ σ αυτό που ονόμασα βαρβαρότητα της πολεμικής κατάκτησης......
Μπορούμε να ξεκινήσουμε για να απλοποιήσουμε τα πράγματα από τον Μ. Αλέξανδρο.....
Ο Αλέξανδρος σεβόταν τους θεούς των διαφόρων πολιτισμών που είχε κατακτήσει. Σε κάθε πολιτεία πάντρευε εκατοντάδες στρατιώτες του με κοπέλες του τόπου, προετοιμάζοντας έτσι έναν μιξογενή πολιτισμό.
η περίπτωση του Αλέξανδρου είναι όμως η απόλυτη εξαίρεση.
Οι άλλοι μεγάλοι κατακτητές είναι τρομεροί. Ο Τζόκινγκ Χαν έσπειρε τον θάνατο και την καταστροφή, τόσο στην Ανατολή, στην Κίνα όσο και στη Δύση, δημιουργώντας μια τεράστια αυτοκρατορία.
Αυτές οι αυτοκρατορίες όμως δεν κρατάνε πολύ...."
Σε αντίθεση με αυτή του Αλέξανδρου που κράτησε 1000 Χρόνια!!!

Κατρίν Λαρρέρ: Η φιλοσοφία του Περιβάλλοντος.

Ένα επίσης μίνι βιβλίο, αλλά εξαιρετικά συμπαγές σε νοήματα και ομορφιά. Ένα μάθημα για τη φιλοσοφία της ζωής, θα έλεγα.
Δείτε με ποια τρυφερότητα μιλάει για τα ζώα:

Η ερώτηση δεν είναι αν μπορούν να σκεφτούν ή αν μπορούν να μιλήσουν, αλλά αν μπορούν να υποφέρουν (Bentam).
Είναι εξαιρετικά εμπνευσμένη η άποψη που εκφράζει ο Singer για τον «ρατσισμό των ειδών» μια αντίληψη που φτάνει στο απόγειό της στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού με τα εκτρωματικά εκτροφεία των ζώων που μας τρέφουν. Για να καταλάβετε τι εννοώ, δείτε τι λέει ο ίδιος: οι πολιτισμοί της αρχαιότητας δεν απέδιδαν στην ανθρώπινη ζωή αξία αρχής, έτσι δέχονταν το πέταγμα των νεογέννητων.

Λογοτεχνία

Διαβάστε ξανά το Έγκλημα και Τιμωρία ή την Φόνισσα, αλλά όχι σε μετάφραση!

Πολύ ωραίο και ευκολοδιάβαστο βρήκα την "κλέφτρα", της Σαρρα Γουότερς.

Σκηνικό: Αγγλία της ίδιας εποχής με εκείνη του Κεφαλαίου του Μάρξ.

Για τους λάτρες της ποίησης προτείνω :

Την Ingeborg Bachmann, σε μετάφραση, εξαιρετική(!!!!) της Ντάντι Σιδέρη-Σπεκ, «Να λέω λόγια σκοτεινά»

Για να πάρετε μια ιδέα της ομορφιάς του βιβλίου:

Ακόμα φοβάμαι να σε δέσω με το νόημα της πνοής μου,
Να σε ντύσω με τις γαλάζιες σημαίες του ονείρου
Να καίω πυρσούς στις νεφελώδεις πύλες του πύργου μου
Του σκοτεινού, για να με βρεις…..

Και το κλασσικό έπος του Χένρι Λονγκφελλόου
«το τραγούδι του Χιαγουάθα»

Η νεότητα είναι όμορφη, το γήρας μοναξιά,
Η νεότητα είναι φωτιά, το γήρας παγωνιά.
Μου θυμίζει τις μέρες που έχουν φύγει,
Τα παθιασμένα νιάτα μου
Και την όμορφη Γουενονάχ

Ιστορικά Βιβλία:

Δεν διάβασα πολύ ιστορία εφέτος και μου έλειψε!
Διάβασα μόνο το 1922 του Γιώργου Καραμπελιά. Προσωπικά το βρήκα ακόμα καλλίτερο από το «1204» του ίδιου, που είχα διαβάσει παλιότερα. Επίσης το κοίλον της Ιστορίας.

Ο ελληνικός πολιτισμός και η ελληνική ιστορία, στο «1922» φτάνουν το 1922 σε αδιέξοδο, σε μαθηματική ασυνέχεια. Τι σημαίνει αυτή η τραγική ημερομηνία για τον ελληνισμό? Μάλλον αγγίζει ένα τέρμα…
Μια οξυδερκής κριτική της σημερινής εκσυγχρονιστικής πολιτικής.

Και τα τρία αυτά βιβλία σας τα προτείνω χωρίς καμία επιφύλαξη. Ακόμα και αν δεν συμφωνήσετε με τον συγγραφέα, αξίζει το κόπο να τον μελετήσετε.

Βιβλία επιστημονικά:

Οπως πάντα ο Stephen Hawking εκπληκτικός .
Ο μεγάλος αυτός φυσικός, δεν χρειάζεται συστάσεις.

Αν είδα καλλίτερα είναι γιατι στάθηκα Στους ώμους των γιγάντων, γράφει ο Ισαάκ Νιούτον. Ένα εξαιρετικό βιβλίο, που μπορείτε να το χαρίζετε και στα παιδιά των φίλων σας σε κάθε ευκαιρία. Χριστούγεννα, γενέθλια, γιορτή.

Καλές διακοπές και καλές αναγνώσεις.
Και αν κάτι διαβάστε από τα παραπάνω, θα χαιρόμουνα να ακούσω τη γνώμη σας.

Η αυγή της παγκοσμιοποίησης

«Θα έρθει η μέρα που η γη θα εκλιπαρεί για τη ζωή της. Θα κλαίει με δάκρυα αίματος! Εσείς θα έχετε την ευκαιρία να την βοηθήσετε η να την αφήσετε να πεθάνει. Όταν θα πεθάνει θα πεθάνετε και σεις»

(John Hollow Horn, Oglala Lakota, 1932)


Η λευκή φυλή κατέκτησε και υποδούλωσε την αμερικάνικη ήπειρο, με φωτιά και τσεκούρι.Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς το όλεθρο που έσπειρε.

Όχι δεν θα μιλήσω μόνο για τα περίπου 85 εκατομμύρια ερυθροδέρμων που έπεσαν θύματα αυτού του πολιτισμού, ούτε για τα άλλα 30 εκατομμύρια Αφρικανών που αρπάχτηκαν από τα σπίτια τους, χωρίστηκαν με βία από τις οικογένειες τους και σύρθηκαν δούλοι στην άλλη άκρη του πλανήτη, αλλά θα μιλήσω για τους άλλους φόνους που διέπραξε ο άποικος , εξίσου αποτρόπαιους, ρυπαρούς και άπειρες φορές πιο επικινδύνους για τη ζωή εν γένει.

Στην Αμερική ζούσαν 2.500.000 βίσονες. Ένα λαμπρό ζώο, που έτρεφε τους Ινδιάνους χιλιάδες χρόνια πριν τη άφιξη των λευκών. Οι λευκοί τους σκότωσαν, μόνο και μόνο για να στερήσουν αυτή τη τροφή από τους ινδιάνους. Το είδος το εξολόθρεψαν με νομικά διατάγματα που έσταζαν μίσος και λύσσα.

Έβαλαν φωτιά στα δάση για να απογυμνώσουν την προστασία των ινδιάνων.
Οι ψεκασμένοι αγροί έγιναν παγίδες θανάτου εκατομμυρίων πτηνών.
Στράφηκαν τυφλά εναντίον των εντόμων, που είναι υπεύθυνα για την αναπαραγωγή των δένδρων και είναι και η κύρια τροφή των πουλιών.
Τα δηλητήρια της χημικής βιομηχανίας της Αμερικής, ρίχτηκαν με απίστευτη αλλοφροσύνη πάνω στα ζώα, στα φυτά, μέσα στα κύτταρα τους, αλλά και στα δικά μας, στα γονίδια τους, όπως και στα δικά μας γονίδια, σκορπίστηκαν στον άνεμο, διαπότισαν το χώμα και τις λίμνες και τα ποτάμια και εξολόθρεψαν δισεκατομμύρια έντομα, εκατομμύρια πουλιών και ψαριών, χιλιάδες κατοικίδιων και άγριων ζώων, που με τόση σοφία η φύση συντηρεί και εξελίσσει αργά και με λατρεία εδώ και 4 δισεκατομμύρια χρόνια.Όχι ο άνθρωπος δεν θα βρει ποτέ λόγια για να περιγράψει την φιλαργυρία , την απληστία, την αφροσύνη και τον ρατσισμό που τον τύφλωσε και διέπραξε αυτό το έγκλημα.
«Κυνηγημένοι στην ίδια τους τη γη σαν άγρια ζώα, ρίχτηκαν κατακρεουργημένοι στους τάφους τους».
Έδρασαν σε ξένη γη! Όχι στη δική τους.
Αυτή είναι η αυγή της παγκοσμιοποίησης.
Μία καινούργια εποχή που ξημέρωσε βουτηγμένη στο αίμα 10000 φορές πιο απελπιστικά άγρια από την αδελφή της αυγή του καπιταλισμού της εποχής του διαφωτισμού!
Ο άνθρωπος ξεριζωμένος από τις ρίζες του, μακριά από τις φυσικές του εστίες, μεταμορφώνεται στο αποτρόπαιο τέρας της Αποκάλυψης!
Έτοιμος και ώριμος να γκρεμίσει τα πάντα

Αυτή την «ωριμότητα» των χλομών προσώπων, οι «βάρβαροι» την διέκριναν χωρίς καμία αμφιβολία.
Θαυμάστε την ευαισθησία και την πικρή αυτογνωσία αυτών των «βαρβάρων»

***********************************************************************************

Ο ουρανός ψηλά,
που αμέτρητους αιώνες
χύνει δάκρυα συμπόνιας
για τον λαό μου
και μας φαίνεται αναλλοίωτος
και αιώνιος,
μπορεί ν αλλάξει.

Σήμερα ο καιρός είναι καλός.
Αύριο μπορεί να γεμίσει σύννεφα.

Ο λευκός αρχηγός
λέει ότι ο μεγάλος αρχηγός
στην Ουάσιγκτον
μας στέλνει μήνυμα φιλίας
και καλής θέλησης.
Καλοσύνη του, γιατί ξέρουμε
δεν έχει μεγάλη ανάγκη
την φιλία μας.

Ο λαός του είναι μεγάλος. Είναι
σαν το χορτάρι που σκεπάζει
τα απέραντα λιβάδια.

Ο λαός μου είναι μικρός.
Είναι σαν τα σκόρπια δένδρα
στον κάμπο
που σαρώνει η καταιγίδα.

*

Οι λευκοί άρπαζαν τα πατρογονικά εδάφη των αυτοχθόνων φυλών

και τους ξαπόστελναν σε καταυλισμούς.
Και δω, η πικρία των ινδιάνων σε σπαράζει:

*

Θα σκεφτούμετην πρόταση σας και

όταν αποφασίσουμε

θα σας ειδοποιήσουμε.

Αν όμως δεχτούμε,

θέτω εδώ και τώρα

αυτόν τον όρο:

ότι δεν θα μας αρνηθείτε το δικαίωμα

να επισκεπτόμαστε ανενόχλητοι

όποτε θέλουμε

τους τάφους των προγόνων μας,

των φίλων και των παιδιών μας.

Κάθε κομμάτι αυτής της γης

είναι ιερό στην συνείδηση του λαού μου,

Κάθε πλαγιά, κάθε κοιλάδα

κάθε πεδιάδα και συστάδα δένδρων

στοιχειώνεται

από κάποιο λυπητερό

η χαρούμενο γεγονός

ημερών και καιρών χαμένων.
Ακόμα και τα βράχια
στην σιωπηλή ακτή
που μοιάζουν νεκρά και βουβά

κάτω από τον καυτερό ήλιο,
δονούνται από την ανάμνηση
συγκλονιστικών γεγονότων
συνδεδεμένων με την ζωή του λαού μου
και ακόμα και αυτή η σκόνη που επάνω της πατάτε,
ανταποκρίνεται με περισσότερη αγάπη στα δικά μας βήματα
παρά στα δικά σας.
γιατί έχει εμπλουτιστεί με τη σκόνη των προγόνων μας,
και τα γυμνά μας πόδια νιώθουν αυτό το θερμό άγγιγμα.

Και όταν ο Ερυθρόδερμος χαθεί
και η ανάμνηση της φυλής μου
θα έχει γίνει ένας μύθος για τον λευκό,
αυτές οι ακτές θα πάλλονται
από τους αόρατους νεκρούς της φυλής μου.

Και όταν τα παιδιά των παιδιών σας
νομίσουν ότι θα είναι μόνα στα χωράφια
στα μαγαζιά στα καταστήματα στους αυτοκινητόδρομους
η στη σιωπή των μεγάλων δασών
δεν θα είναι μόνα
Σ ολόκληρη τη γη,

δε θα υπάρχει ούτε ένα μέρος
που να ανήκει στη μοναξιά.

Ποτέ δεν θα είναι μόνος ο λευκός.

Ας είναι δίκαιος
και ας φερθεί ευγενικά στο λαό μου
γιατί οι νεκροί δεν είναι ανίσχυροι

Νεκροί είπα;

Δεν υπάρχει θάνατος

Μόνο μια αλλαγή κόσμων.

************************************************************************

Σημειώσεις:
Τα πλάγια γράμματα είναι μέρος της περίφημης ομιλίας του Σηάτλ, επικεφαλής της φυλής Ντουαμίς, ο οποίος μαζί με άλλους αρχηγούς άλλων φυλών πήγε στο Φόρτ Ελλιοτ, το 1855 να διαπραγματευτεί μία συνθήκη παραχώρησης εδαφών. Η συνθήκη αυτή δεν επικυρώθηκε ποτέ από τη Γερουσία. Κλέφτες και άτιμοι ταυτόχρονα. Σ αυτές τις αξίες εδραιώθηκε η παγκοσμιοποίηση. Όποιος τρέφει οποιεσδήποτε αυταπάτες, θα διαψευστεί με τον ίδιο τρόπο που διαψεύστηκαν οι ινδιάνοι.
Σήμερα όλοι οι λαοί είναι ινδιάνοι!
Τον πλήρη λόγο με υπέροχη εικονογράφηση θα τον βρείτε στο βιβλίο
«Η εξουσία των ίσκιων»
Εκδόσεις Ελεύθερος τύπος,
Βιβλιογραφία: Η σιωπηλή άνοιξη της Ραχέλ Κάρσον.

Η αγριότητα της Μπουλντόζας

Πήρα την ευγενική πρόσκληση από τον εξαιρετικό συνμπλόγκερ winzip,
Να γράψω ένα κείμενο με τις λέξεις:

ξυπνώ, ναυτία, λιωμένο, αγωνία, καλειδοσκόπιο.

Κανένα πρόβλημα, πανεύκολο.

Θα έπρεπε να οριστεί και το θέμα για να γίνει λίγο πιο δύσκολο.

Η αγριότητα της Μπουλντόζας

Κάθε μέρα, κατεβαίνω την οδό Λαμπράκη, για να πάρω το Τράμ για το γραφείο μου.
Δύο χρόνια τώρα περνάω μπροστά από το Νο 60.
Οδός Λαμπράκη, αριθμός 60.
Σταματούσα κάθε μέρα και το χάζευα αυτό το Νούμερο.
60, κρεμασμένο σε μία σιδερένια πόρτα, σκουριασμένη, και κλεισμένη με ένα σύρμα και αυτό σκουριασμένο. Πίσω από τη πόρτα, ένας μικρός παράδεισος.
Ελιές, γεμάτες καρπούς που κανένας δεν τoυς μάζευε, το χώμα σκεπασμένο με φύλλα, που κανένας δεν τα πείραζε. Κρινάκια ακαλλιέργητα, ελεύθερα, κανένας δεν τα ενοχλούσε, παπαρούνες πανέμορφες, τη μια μέρα εδώ και την άλλη εκεί.
Κάθε φορά που έβρεχε, το χώμα και τα κρίνα σου περναν την ψυχή. Σταματούσα να ακούσω τα λόγια που μου έστελναν.
Μυρίζουμε, μου έλεγαν, μυρίζουμε γιατί αυτή είναι η λαλιά μας.
Σας νοιώθω τους απαντούσα και τους έστελνα μία καλημέρα, δύο χρόνια τώρα, κάθε μέρα.

Σήμερα ξυπνάω και κάτι με ενοχλούσε. Ζαλιζόμουνα, δεν ήταν ακριβώς ναυτία, γιατί δεν με πιάνει εμένα η θάλασσα.
Έφυγα με ένα αδιόρατο φόβο.
Σκεφτόμουνα το νούμερο 60 και περίμενα να πάρω κουράγιο από τα κρινάκια μου.
Όμως όσο πλησίαζα, τόσο η αγωνία μου μεγάλωνε.
Έφτασα και τότε κατάλαβα τις κραυγές πόνου που μου έστελναν όχι μόνο τα πεσμένα στο χώμα δένδρα, αλλά και τα εκατομμύρια έμβια όντα, που οι μπουλντόζες τα ανακάτευαν με τέτοια αγριότητα, που αν το χώμα ήταν γάλα θα είχε γίνει βούτυρο.
Ενοιωσα όλα αυτά τα πλάσματα λιωμένα κάτω από τη μπουλντόζα και ανατρίχιασα σύγκορμη.Δεν μπορούσα να τους ζητήσω συγνώμη, και αυτή η αδυναμία με πνίγει
Αν είχα ξυπνήσει πιο πρωί, μπορεί να προλάβαινα να πώ ένα αντίο στα κρινάκια μου, στα σκαθάρια, στα σαλιγκάρια, στις εκατόχρονες ελιές, στις παπαρούνες, στα σκουλίκια και στους συντρόφους τους.
Αλλά δεν πρόλαβα.
Στο νου μου ήρθε το ποίημα κάποιου που δεν μπορώ να θυμηθώ, το είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο των εκδόσεων «καλειδοσκόπιο», μπορεί και κάποιων άλλων εκδόσεων. Που να θυμάμαι, εδώ και τόσα χρόνια αυτό γίνεται. Ο άνθρωπος ξεριζώνει τις πηγές της ζωής του.
Αυτή η καταστροφή έχει περάσει στο DNA μας. Σε λίγο ούτε τις φωνές αυτών των πλασμάτων δεν θ ακούμε πιά.

Το δάσος που λαχτάρησες
Ώσπου να το περάσεις
Τώρα να το ξεχάσεις
Διαβάτη αποσπερνέ.
Μια αυγινή το κλάδεψαν
Ανίδρωτοι λοτόμοι
Και κει είναι τώρα σκόνη
Διαβάτη αποσπερνέ.

Τη σκυτάλη την παραδίδω στους :
Λεία Βιτάλη
Greg,
Alexandra,
Mirage
Εαρινή Συμφωνία
Και

spider tale

Οι λέξεις γραμμένες με κόκκινο, το κόκκινο της παπαρούνας, αλλά και του αίματος.

Το κείμενο πολύ γνωστό, αλλά πάντα με αφήνει άφωνη η σοφία του.

Πώς μπορείτε να αγοράσετε
τον ουρανό και τη ζεστασιά της Γης;
Πώς είναι δυνατόν να προτείνετε να αγοράσετε τη δροσιά του ανέμου και τη λάμψη των νερών, αφού σε κανέναν δεν ανήκουν; Ο λαός μου θεωρεί κάθε κομμάτι αυτής της γης ιερό. Οι χυμοί των δέντρων κουβαλάνε μέσα τους τη μνήμη των Ερυθρόδερμων.
Τα Χλωμά Πρόσωπα, όταν πεθαίνουν κι αρχίζουν το ταξίδι για τ’ αστέρια, λησμονάνε από πού γεννήθηκαν. Εμείς όχι, οι δικοί μας νεκροί ποτέ δεν ξεχνάνε τη Μάννα Γη. Εμείς είμαστε κομμάτι της γης και η γη κομμάτι από μας. Τα λουλούδια που ευωδιάζουν τον αέρα είναι αδέρφια μας. Το ελάφι, το άλογο κι ο αετός είναι αδέρφια μας. Τα φαράγγια, τα υγρά λιβάδια, η ζεστασιά του κορμιού του αλόγου, του κορμιού του δικού μας, σχηματίζουν ένα και μοναδικό σύμπαν.
Ο αρχηγός των Χλωμών Προσώπων ζητάει πολλά ζητώντας ν’ αγοράσει τη γη μας.
Τα Χλωμά Πρόσωπα μεταχειρίζονται τη Μάννα Γη και τον Πατέρα Ουρανό, σα να 'ταν πράγματα που πουλιούνται, σα να 'ταν αντικείμενα που τα αλλάζεις με δολάρια. Η απληστία των Χλωμών Προσώπων θα τα καταβροχθίσει όλα, ό,τι υπάρχει στη Γη, αφήνοντας πίσω της μια τεράστια έρημο. Από δω και μπρος η ζωή τελείωσε. Τώρα αρχίζει η επιβίωση.
Απόσπασμα από την Επιστολή του Σηάτλ, Αρχηγού των Ερυθρόδερμων ,
στον Πρόεδρο των ΗΠΑ, 1854

Είμαστε το αγόρι ινδιάνος. Που γεννήθηκε ζωντανό, και νεκρό γεννήθηκε. Που γεννήθηκε χωρίς γάλα, χωρίς ψωμί, χωρίς τροφή. Που από μικρό τρύπησε τα πόδια του στ’ αγκάθια και τα ξερόκλαδα των βουνών.
Είμαστε το μελαχρινό κορίτσι, η ινδιάνα. Που αντί για νανούρισμα στο μικρό της αδερφάκι που στον ώμο κουβαλάει, τα πνευμόνια της από την πείνα βήχα και πόνο ξερνάνε. Εκείνη που καίει τα τρυφερά της χέρια σκαλίζοντας τη μαύρη λάσπη, για να βρει την τροφή της.
Είμαστε τα ροζιασμένα χέρια που έχουν χαϊδέψει το τσεκούρι και τη ματσέτα, το τσαπί και την αξίνα, το υνί και το δρεπάνι για να βυθίσουμε τον ευλογημένο σπόρο στις κουρασμένες σάρκες της Γης.
Είμαστε λιβάνι. Είμαστε καλαμπόκι και καπνός. Άνεμος και σκιά γινόμαστε.
Είμαστε η μνήμη της αξιοπρέπειας. Αδελφές και αδελφοί είμαστε… η καρδιά της ιστορίας.
Σπηλιά και βουνό είμαστε. Νερό της πηγής, λουλούδι και σπόρος είναι τώρα το όνομά μας. Είμαστε Γη. Λάσπη και βροχή. Ήλιος είμαστε.
Θέλουμε πια να είμαστε οι ινδιάνοι που είμαστε. Δεν θέλουμε πια να είμαστε φαντάσματα βυθισμένα στη λησμονιά. Θέλουμε να είμαστε λόγος ζωντανός, μνήμη αξιοπρεπής, ιστορία αληθινή. Να ‘μαστε γλώσσα και λουλούδι. Τραγούδι και χρώμα.
Θέλουμε να ‘μαστε αυτό που είμαστε, χωρίς ταπεινώσεις, χωρίς απάτες, χωρίς ψέματα, χωρίς πόνο…
Αυτός είναι ο λόγος μας, λόγος αληθινός.
Δον Χουάν Τσάβες, Εκπρόσωπος της φυλής των Πουρέπετσα