Patentamt Muenchen, Πνευματικά δικαιώματα στο Μπρόκολο

Με την οικονομική κρίση, όλα τα υπόλοιπα συμβάντα του πλανήτη, όχι απλώς έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα αλλά σταμάτησαν να υπάρχουν.
Σε ελάχιστα ιστολόγια θα διαβάσετε για τους σεισμούς, τις πλημμύρες, τις φουρτούνες, τις θύελλες ή τα μπουρίνια.
Ο φριχτός θάνατος του Ηγέτη της Λιβύης Μουαμάρ Αλ Καντάφι απασχόλησε ελάχιστα, ακόμα και αυτούς που το παίζουν φεμινιστές, παρότι η νέα κυβέρνηση το πρώτο που έκανε είναι να θάψει τις ελευθερίες των γυναικών ξεθάβοντας την Σαρία. (1) Η ΜΚΟ για τα ανθρώπινα δικαιώματα Human Rights Watch ζητάει διευκρινίσεις για την σφαγή των 53 συνοδών του (2), αλλά τα μεγάλα ΜΜΕ το κρύβουν. Και πώς να μην το κρύψουν, όταν σύμπασα η ηγεσία του κόσμου μας από τον Ομπάμα, τον Μπα Κι Μούν, την Αγγέλα, τον Σαρκοζύ, τον Κάμερον και σίγουρα άλλους πολλούς, εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για πράξεις ιδιαιτέρως ειδεχθείς όπως η δολοφονία και ο σοδομισμός του Ηγέτη της Λιβύης και μέχρι πρότινος συμμάχου και συνεργάτη τους και όταν η υπουργός εξωτερικών της πρώτης υπερδύναμης (3) χασκογέλαγε παριστάνοντας τον Καίσαρα τρομάρα να της έρθει.
Σε ένα τέτοιο κλίμα πνευματικής εξαθλίωσης των από πάνω και υλικής εξαθλίωσης των από κάτω, η γνωστή Μονσάντο βρήκε ούριο άνεμο ή άδειο διάδρομο απογείωσης.
Έτσι, εν μέσω μιας ανεργίας που ανθεί και λουλουδίζει στο Patentamt του Μονάχου έχει πέσει πολύ δουλειά.
Χορηγεί τη μια άδεια «πνευματικής ιδιοκτησίας» μετά την άλλη, όπως τόσο οργουελικά ονομάζεται η πειρατεία ζωντανών οργανισμών, που υπάρχουν ελεύθερα στη φύση εδώ και εκατομμύρια χρόνια.
Η Μονσάντο και η μικρή της αδελφούλα, Bayern, ζητάνε ρόγιαλτις για Μακαρόνια, Αγγούρια, Μπύρα, Ψωμί, μετά από αντίστοιχες για Σιτηρά, Καλαμπόκι και Σόγια. Τώρα ζήτησαν και από τα Μπρόκολα. (4) Όλα γραμμένα με Κεφαλαίο το πρώτο γράμμα τους, όπως γράφονται τα κύρια ονόματα.
Πολύ σύντομα θα ζητάνε ρόγιαλτις για τον αέρα και την αγάπη όπως διαμαρτυρόμενη αναφέρει η Green Peace.
Που στα τσακίδια πάμε ρε γαμώ την ατυχία μου;;
(1) : Frankfurter Allgemeine Zeitung, 26.10.11
(2) : Frankfurter Allgemeine Zeitung, 26.10.11
(3) : Video You tube
(4) : Greenpeace, 26.10.11

E-coli - Βακτήριο

EHEC- Βακτήριο

Με μεγάλη ευκολία οι Γερμανοί (οι αρχηγοί μας στην ΕΕ, που όλα τα κάνουν με πλήρη τάξη και σοβαρότητα) κατηγόρησαν τα ισπανικά αγγούρια, μετά μια δική τους βιολογική φάρμα, ύστερα είπαν «δεν είναι πολύ σίγουροι» για την βιολογική φάρμα, κατόπιν βρήκαν το ίδιο βακτήριο σε κρέας του LIDL και σήμερα βρήκαν μολυσμένο ποταμάκι στην Φρανκφούρτη!
Το μεγάλο όμως βακτήριο είναι αυτοί οι ίδιοι:

Ψεύτες, συκοφάντες και ρατσιστές!


Πηγή

Δείτε και το αμέσως προηγούμενο πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Ερίκ Τουσαίν

Πληροφόρηση ή παραπληροφόρηση;

Μόρφωση ή παραμόρφωση ιδού η απορία!

Οι πληροφορίες που σε κατακλύζουν από παντού είναι κάτι περισσότερο από ανησυχητικές. Ολόκληρη η Αφρική - Υεμένη, Μπαχρέϊν, Τυνησία, Αίγυπτο, Λιβύη - έχει ξεσηκωθεί και ωστόσο δεν ξέρεις αν αυτό που θα έρθει θα είναι καλύτερο ή χειρότερο. Ακόμα δεν ξέρεις πόσο αυτές οι εξεγέρσεις είναι γνήσιες ή καθοδηγούμενες.

Αλλά και στο Βορρά δεν πάμε πίσω.

«Φορτία με γενετικά τροποποιημένη Σόγια είναι αραγμένο στα γερμανικά λιμάνια. Σκέπτονται τι να τα κάνουν, καθώς έχει διαρρεύσει η πληροφορία, ότι το γνωστό ζιζανιοκτόνο «Roundup» έχει καταστεί ύποπτο για θανατηφόρα επεισόδια σε ανθρωπάκια, που ανίδεα καταβροχθίζουν τόνους ζώων, που έχουν τραφεί με αυτό το προϊόν.

Κάποιοι Γερμανοί, έχουν βγει εδώ και κάτι μέρες στο δρόμο γιατί 56 τόνοι ραδιενεργών καταλοίπων μεταφέρονται με τραίνο σε απόσταση 900 χιλιομέτρων. (μερικά κιλά ή μπορεί και μερικά γραμμάρια είναι ικανά να εξαφανίσουν ολόκληρη τη Γερμανία και τους γειτόνους της)

Πόσο ασφαλή μπορεί να είναι τα τραίνα; Όταν περνάμε την πύλη για να μπούμε σε αεροπλάνο, μας υποβάλουν σε υποτιμητική σωματική έρευνα. Μας πασπατεύουν μπρος και πίσω, σε λίγο θα κοιτάνε και τα δότια μας, για να μη πω κάτι απρεπές. Φοβούνται τη τρομοκρατία μας λένε, οι γελοίοι. Αλλά το φορτωμένο με θάνατο τραίνο κινείται αφύλακτο σε μια διαδρομή 900 χιλιομέτρων, χωρίς να φοβάται ούτε σεισμούς, ούτε κατολισθήσεις ούτε συγκρούσεις, ούτε βέβαια τρομοκράτες!!!!!!!

Γελοίοι υποκριτές!

Στα 34,23 δισ. ελβετικά φράγκα αναρριχήθηκαν τα καθαρά κέρδη της Nestle το 2010, από 10,43 δισ. φράγκα το 2009, για να επιβεβαιωθεί η ρήση του άλλου γελοίου: Λεφτά υπάρχουν!

Απο την Ιστορία των Γεωργιών του κόσμου, Marcel Mazoyer, Laurenc Roudart ΙΙI ή ο πλανήτης Ουτοπία

Παρ ' ένα σβώλο Μήτρο,
και διώξε εκείνα τα σκυλιά που μού χαλούν το φύτρο.
Ο χερουλάτης έφαγε τ ' άχαρα δάχτυλά μου
και στην αλετροπόδα μου έλυώσαν τα ήπατα μου.
Δυο -μήνες έρεψα εδεδώ εσάπησα στη νόπη
μ ' αρρώστια, με γεράματα! Βάσανα, νηστεία, κόποι
γι ' αυτό το έρμο το ψωμί! Καί τώρα που προβαίνει
σγουρό, χολάτο από τη γη, που πριν το φαν, χορταίνει
τα λιμασμένα μου παιδιά, να το πατούν εμπρός μου
με τόση απίστευτη απονιά, οι δυνατοί του κόσμου;

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης - Από το επικό ποίημα του Ο Φωτεινός

Όπως δείξαμε στις δυο προηγούμενες αναρτήσεις, ο άνθρωπος παρέδωσε τη γη στις μηχανές μετά από 10.000 χρόνια γεωργικής απασχόλησης! Με την βοήθεια των μηχανών και των οργανικών λιπασμάτων η γεωργία θα κάνει ένα ποιοτικό άλμα που θα αλλάξει ριζικά και να ευχηθούμε όχι ανεπανόρθωτα τον κόσμο μας. . Όπως έχουμε ήδη πει, η παραγωγικότητα εκτινάχτηκε από 1 προς 10 που ήταν από την χαραυγή του πολιτισμού μέχρι τον μεσοπόλεμο, σε 1 προς 2000 μέχρι σήμερα!
Εύκολα μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι οι αγρότες που δεν μπορούν να αγοράσουν τα πανάκριβα μηχανήματα, τα λιπάσματα, τα ζιζανιοκτόνα και τα φάρμακα, θα μείνουν πίσω από αυτή την εξέλιξη. Ενώ θα συνεχίζουν να δουλεύουν το ίδιο σκληρά, τα αποτελέσματα της εργασίας τους θα είναι τόσο πενιχρά, που δεν θα φτάνουν πια στη αγορά. Σύντομα δεν θα μπορούν ούτε τη φαμίλια τους να θρέψουν. Ο ένας μετά τον άλλο θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τα χωράφια τους και να συρθούν στις πόλεις για να κυνηγήσουν το μεροκάματο. Ανίκανοι να διαπραγματευτούν, θα δεχτούν να δουλέψουν για ένα κομμάτι ψωμί.
Η προσφορά των φτηνών εργατικών χεριών θα αυξηθεί και η τιμή της εργατικής δύναμης θα πέσει. Τα χαμηλά μεροκάματα θα πιέζουν ολοένα και περισσότερο τα υψηλότερα. Η φτώχεια και η ανεργία θα απλώνεται από το ένα τόπο στον άλλο σαν την πανούκλα.
Είναι άραγε μόνο η φυσική φτώχεια που απλώνεται σαν την πανούκλα;

Γιατί, και στους περασμένους αιώνες η πλειονότητα των ανθρώπων πάντοτε φτωχοί ήταν. Όχι, η σημερινή συμφορά δεν είναι απλώς η φτώχεια. Στον Μεσαίωνα τα μυαλά των ανθρώπων ήταν γεμάτα από την εκκλησιαστική ρήση «μακάριοι οι φτωχοί και ταπεινοί, γιατί σ αυτούς ανήκει η βασιλεία των ουρανών» και έτσι ήταν ευτυχισμένοι με τη φτώχεια τους. Δούλευαν λιγότερο, παρά την χαμηλή παραγωγικότητα. Ο σημερινός άνθρωπος πρέπει να έχει χρήμα να αγοράζει ό,τι το σύστημα παράγει. Και στο σύστημα, δίπλα στην συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων υπάρχουν οι κυρίαρχες τάξεις που είναι οι πάμπλουτοι και για να παραμείνουν πάμπλουτοι πρέπει να πουλάνε και για να πουλάνε πρέπει να υπάρχουν κάποιοι να αγοράζουν. Από τη μια δηλαδή το σύστημα κάνει τους ανθρώπους φτωχούς, αλλά για να ζήσει πρέπει να πουλάει σε φτωχούς, επομένως πρέπει να παράγονται εμπορεύματα όλο και πιο φτηνά. Άρα να δουλεύουν με όλο και πιο χαμηλές αμοιβές, για να παράγουν όλο και πιο φτηνά και πάλι να μειώνονται οι αμοιβές κ.ο.κ. Οι ώρες εργασίας, αντί να μειώνονται - αφού η παραγωγικότητα πολλαπλασιάζεται - αυξάνονται. Ο εργάτης θα αναγκαστεί να ρίξει και την υπόλοιπη οικογένεια στη φάμπρικα και η κοινωνία του Ντίκενς αναδύεται πάλι στο προσκήνιο της ιστορίας, ακόμα πιο τραγική. Ο πλανήτης στενάζει κάτω από δισεκατομμύρια υποσιτισμένους και άλλα τόσα δισεκατομμύρια τόνους πλαστικών και άλλων σκουπιδιών. Τοξικά απόβλητα και διαρροές πετρελαίου μολύνουν το φυσικό μας περιβάλλον. Γενετικά τροποποιημένα φυτά και ζώα μεταλλάσουν τον περίγυρό μας.
Ο κίνδυνος ενός πυρηνικού ατυχήματος ή και ολοκαυτώματος είναι ορατός.
Το κεφάλαιο της γης εξανεμίζεται σε ηλίθιες εφευρέσεις και οι άνθρωποι σέρνονται σαν ζόμπι εδώ και κει, χωρίς πατρίδα, χωρίς οικογένεια, χωρίς φίλους, χωρίς ηθική!
Μολυσμένοι και αυτοί, όπως το νερό που πίνουν και το φαί που τρώνε. Όλοι και όλα έχουμε γίνει παρανάλωμα της φωτιάς που έχει ανάψει η παγκοσμιοποίηση.
Και ωστόσο, όσο μονόδρομος και αν φαίνεται σήμερα αυτός ο δρόμος της παγκοσμιοποίησης, τόσο πιο ξεκάθαρα δείχνει και το δρόμο της αντίστροφης πορείας.
Είναι πιο φανερό, από κάθε άλλη φορά, ότι αυτή η διαδικασία εκπτώχευσης της Γης πρέπει να σταματήσει.
Όχι άλλο «πιο φτηνά»! Φτάνει το «πιο φτηνά», αφού το «πιο φτηνά» σημαίνει πιο φτωχά και πιο σπάταλα ταυτόχρονα. Από το πιο φτηνά, πρέπει να επιστρέψουμε στο πιο ακριβά.

Πρέπει να τα αγροτικά προϊόντα να πωλούνται πιο ακριβά, για να δημιουργηθεί μια φερέγγυα ζήτηση από μέρους των πολύ φτωχών. Έτσι θα σταματήσει η μετανάστευση. Αλλά και τα εμπορεύματα πρέπει να μπουν σε άλλη βάση σύγκρισης. Αν δηλαδή ένα ποδήλατο χρειάζεται 20 ώρες για να κατασκευαστεί, τότε θα πρέπει να πωλείται 20 ώρες παντού! Και αυτή η ώρα πρέπει να είναι κοστολογημένη στο κόστος μιας αξιοπρεπούς, ανθρώπινης ζωής σε κάθε χώρα. Τα γεωργικά προϊόντα, θα πρέπει να ανακοστολογηθούν, ώστε ο φτωχός αγρότης να πουλάει τα προϊόντα του ανεξάρτητα αν τα παράγει το μηχάνημα ή ο ίδιος. Θα πρέπει να οριστεί ένα ελάχιστο ημερομίσθιο επιβίωσης με ανθρωπιά και αξιοπρέπεια παντού στο κόσμο. Τότε οι μεταφορές θα μειωθούν. Και οι εκπομπές του CO2 θα μειωθούν. Και οι ώρες εργασίας θα μειωθούν. Και οι άνθρωποι θα σταματήσουν να τρέχουν σαν νευρόσπαστα από τη μια πόλη στην άλλη για να βγάλουν λεφτά. Οπότε θα ξανακάνουν οικογένεια και φίλους. Αλλά και η αληθινή Τέχνη θα ξαναμπεί εμπρός.
Και βέβαια πάνω από όλα θα πρέπει να βρεθεί ένα νέο νομισματικό σύστημα, που θα σταματήσει τη κερδοσκοπία με τα νομίσματα. Τα νομίσματα θα είναι σταθερά και να αποσυρθούν από τα διεθνή χρηματιστήρια.
Και αν πρέπει να ξεκινήσουμε από κάπου, αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από την θέσπιση δασμών εισαγωγής, ώστε να κρατήσουμε τα ανταγωνιστικά αγαθά, που είναι προϊόντα απάνθρωπης εργασίας, εκτός συνόρων. Έτσι θα πάρει μπρός η οικονομία κάθε κράτους χωριστά, μέχρι την ημέρα, που θα υπάρχουν κανόνες για την τιμή των αγαθών και δεν θα καθορίζεται από τους κάθε λογής κερδοσκόπους.
Και όταν όλα αυτά θα συμβούν, τότε ο πλανήτης δεν θα λέγεται πια πλανήτης Γη, αλλά πλανήτης ουτοπία.

Ωστόσο, στην ιστορία της ανθρωπότητας όλες οι πραγματικότητες κάποτε θα φάνταζαν σαν μία ουτοπία, γι αυτό ας μη βάλουμε ποτέ κάτω το κεφάλι. Κάποια μέρα, ακόμα και ο άνθρωπος θα καταλάβει ότι δεν μπορεί να τροχίζει το κλαδί που κάθεται

Απο την Ιστορία των Γεωργιών του κόσμου, Marcel Mazoyer, Laurenc Roudart ΙΙ

Η επιστημονική ακρίβεια είναι πραγματοποιήσιμη αρχικά στα πιο επιφανειακά φαινόμενα, όταν αφορά στην απαρίθμηση, τον υπολογισμό, την ψηλάφηση, την παρατήρηση, όταν υπάρχουν επαληθεύσιμες ποσότητες. Πρόκειται για διεργασίες σχηματοποίησης και σύντμησης έναν τρόπο να κατακτήσει την πολλαπλότητα χάρη σ ένα γλωσσικό επινόημα – όχι να «κατανοήσει», αλλά να ονομάσει, προκειμένου να καταφέρει να γίνει κατανοητή. Τι θα είχαμε κατακτήσει από την μουσική αν είχαμε υπολογίσει ό,τι είναι υπολογίσιμο σ αυτή και ό,τι μπορεί να συντμηθεί σε τύπους;
F. Nietzsche, θέληση της δύναμης

Σήμερα, στις αρχές του 21ου αιώνα, από τα 6.5 δισεκατομμύρια ανθρώπους και ανθρωπάκια που ζουν στον πλανήτη μας, η συντριπτική πλειοψηφία ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας. Ένα δισεκατομμύριο πεθαίνει από ασιτία ή από ασθένειες που σχετίζονται με αυτή. Σχεδόν 2 δισεκατομμύρια υποφέρουν από έλλειψη σιδήρου, ιωδίου, βιταμινών και μετάλλων. Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για όλα αυτά τα δεινά των ανθρώπων. Εκείνο όμως που δεν έχω γράψει, είναι ότι τα τρία τέταρτα των υποσιτιζόμενων ατόμων του κόσμου μας είναι αγρότες. Μάλιστα! η πλειοψηφία των πεινασμένων είναι αυτοί που παράγουν τη τροφή των πλούσιων καταναλωτικών κρατών ή των πλούσιων και σπάταλων καταναλωτών γενικώς.
Πώς έχουμε φτάσει σε μία τέτοια παράδοξη εξέλιξη; Πως είναι δυνατόν να πεινάνε αυτοί που παράγουν τις τροφές αυτών που δεν πεινάνε; Λέτε να είναι αλτρουισμός; Όπως δηλαδή η μάνα προτιμά να πεθάνει από την πείνα για να μη στερήσει τη τελευταία της μπουκιά στο παιδί της;
Χμ, δεν νομίζω.
Φαίνεται, τελικά ότι στον κόσμο ανάποδα που ζούμε, οι Νόμοι της φύσης δεν ισχύουν, όσον αφορά την οικονομία. Αλλά ούτε αυτό το λέω για πρώτη φορά. Έχουμε ξαναπεί, ας το πούμε άλλη μια φορά: Όποιος νομίζει ότι σε έναν πεπερασμένο κόσμο η μεγέθυνση δεν σταματά ποτέ, είναι ή τρελός ή οικονομολόγος.
Σήμερα, έχουμε ήδη κατανοήσει το νόημα αυτής της ρήσης. Ενώ ζούμε πια με δανεικά, δεν υπάρχει κανένα πρόγραμμα αποδανεισμού, κανένα πρόγραμμα αυτόνομης παραγωγής. Ο κόσμος έχει γεμίσει με οικονομολόγους, δηλαδή με τρελούς, που ένα μόνο τους απασχολεί: Πότε θα ‘ρθει εκείνη η μέρα που η Ελλάδα θα μπορέσει να ζητήσει δανεικά από τις αγορές!
Ας επιστρέψουμε όμως στο σύστημα που παράγει, αναπαράγει και επιδεινώνει τη δυστυχία και την πείνα.

Όπως αναφέραμε στην προηγούμενη ανάρτηση, με την εισαγωγή των μηχανών στη γεωργία η παραγωγικότητα άρχισε να εκτινάζεται στα ύψη και οι τιμές των προϊόντων αντίστοιχα να πέφτουν. Μέχρι οι τιμές να πέσουν στα τάρταρα θα περάσουν περί τα 50 - 60 μόνο χρόνια.

Στο βιβλίο «το τέλος της εργασίας και το μέλλον της» γράφει ο Jeremy Rifkin: Οι τεχνολογικές μεταβολές στην παραγωγή ειδών διατροφής οδηγούν σε ένα κόσμο χωρίς αγρότες, με ανείπωτες συνέπειες για 2.4 δις ανθρώπων που η επιβίωση τους εξαρτάται από τη γη.
Ωστόσο, δεν είναι μόνο η εισαγωγή των μηχανών που έδωσε τη χαριστική βολή στους γεωργούς του πλανήτη, αλλά ο συνδυασμός μηχανών και ανόργανων λιπασμάτων, καθώς επίσης των εντομοκτόνων, μυκητοκτόνων και ζιζανιοκτόνων. Η εξοικονόμηση εργασίας και η αύξηση της παραγωγικότητας που επέφεραν οι τρεις αυτοί παράγοντες είναι τεράστια. Τα μηχανήματα μειώνουν το χρόνο σποράς, συγκομιδής και αποθήκευσης των σπόρων. Τα ανόργανα λιπάσματα κερδίζουν το χρόνο από τη μη συλλογή κοπριάς. Τα ζιζανιοκτόνα σκοτώνουν τα ζιζάνια των αγρών που παλιότερα τα ξερίζωναν οι αγρότες με τα χέρια. Τέλος τα εντομοκτόνα και μυκητοκτόνα οδηγούν σε αύξηση των χρήσιμων καρπών, ενώ τα λιπάσματα στην αισθητή βελτίωση τους. Είναι λοιπόν φανερό ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ αγροτών που διαθέτουν τα παραπάνω μέσα και εκείνων που δεν τα διαθέτουν είναι αθέμιτος. Μόνο στην Αμερική ο αγροτικός πληθυσμός από 60% που ήταν το 1860 μειώθηκε στο 2,7%. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο πάνω από 15 εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες εγκατέλειψαν τα χωράφια τους και σύρθηκαν – τι άλλο – άνεργοι στις πόλεις ζητώντας ένα οποιοδήποτε μεροκάματο.
Η μηχανοκίνητη συγκομιδή οδήγησε σε επιλογή των φυτών, ώστε η ωρίμανση να επιτυγχάνεται ταυτόχρονα. Έτσι λ.χ. στη δεκαετία του 1960 εμφανίστηκε μια νέα ποικιλία ντομάτας που ήταν αρκετά σκληρή για να αντέξει στους χειρισμούς των μηχανών, καθώς επίσης ωρίμαζαν όλες οι ντομάτες σχεδόν ταυτόχρονα για να διευκολύνεται η μηχανική συγκομιδή. Τα μπαμπάκια έγινα ψηλότερα για να μπορεί να περνάει η βαμβακοσυλλεκτική μηχανή. Ο τρόπος αυτός παραγωγής και συλλογής – συγκομιδής οδηγεί αναπόφευκτα σε μονοκαλλιέργειες, (για την απόσβεση των μηχανημάτων) επομένως σε εκπτώχευση των εδαφών και αύξηση της ζήτησης σε φάρμακα, λιπάσματα, ζιζανιοκτόνα κλπ. Οι μονοκαλλιέργειες οδηγούν και στην αύξηση των μεταφορών, επομένως και στην αύξηση του CO2 στην ατμόσφαιρα και γενικώς στην αύξηση της ρύπανσης, ενώ τα εδάφη, επί των οποίων αυτή (η μονοκαλλιέργεια), δεν είναι εφικτή επιστρέφουν στη χέρσωση.

Στη κτηνοτροφία τα πράγματα εξελίσσονται παρομοίως. Εφ όσον δεν είναι πλέον απαραίτητη η παραγωγή οργανικών λιπασμάτων (κοπριάς), επειδή τα οργανικά λιπάσματα έχουν αντικατασταθεί από τα ανόργανα, τα ζώα κλείνονται σε στάβλους και η κοπριά εκεί που ήταν χρήσιμη γίνεται πρόβλημα και ρυπαίνει το περιβάλλον ακόμα περισσότερο. Ο εγκλεισμός των ζώων αυξάνει τις ασθένειες των ζώων, οπότε αυξάνεται δραματικά η χρήση αντιβιοτικών και άλλων φαρμάκων, που περνάνε στη διατροφική αλυσίδα και φτάνουν στο τραπέζι και του πιο οικολογικά σκεπτόμενου ανθρώπου. Το χειροκίνητο άρμεγμα αντικαθίσταται από μηχανικό και γίνεται επιλογή των αγελάδων, ώστε οι μαστοί τους να είναι όμοιοι. Μηχανήματα κουρεύουν τα ζώα και ηλεκτρονικοί υπολογιστές μετράνε τη χοληστερίνη, τα λιπίδια και τα λοιπά συστατικά του αίματος, του γάλακτος και των ούρων τους. Τα καημένα τα ζωντανά ζουν και πεθαίνουν και βλέπουν τον άνθρωπο μια ή δυο φορές το μήνα, για να μη πω μία ή δύο φορές στη ζωή τους.

Τα σημερινά ζώα, έχουν υποστεί μια μετάλλαξη, που ο άνθρωπος του κοντινού μας παρελθόντος δεν θα μπορούσε να διανοηθεί ποτέ του. Μια αγελάδα στις αρχές του 20ου αιώνα κατανάλωνε 15 κιλά σανό/ημερησίως και παρήγαγε 2000 λίτρα γάλα ετησίως. Μια εξελιγμένη αγελάδα καταναλώνει 5 κιλά σανό και άλλα 15 λίτρα συμπυκνωμένη (;) τροφή, κάτι που η προηγούμενη αγελάδα δεν θα μπορούσε να απορροφήσει με το φυσιολογικό της πεπτικό σύστημα, και παράγει 10.000 λίτρα γάλα.
Τα αποτελέσματα από όλες αυτές τις επεμβάσεις είναι εντυπωσιακά. Αν κάποιος επισκέπτης του 19ου αιώνα έβλεπε τα σημερινά αγροτικά προϊόντα δεν θα πίστευε στα μάτια του. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ενώ ο κομμουνισμός εξήγγειλε μία κοινωνία, που όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, ο καπιταλισμός επέφερε την ισότητα των φυτών και των ζώων! Φρούτα καρμπόν, αγελάδες φυλακισμένες με τεράστια ολόιδια βυζιά, πρόβατα κουρεμένα σαν να βγήκαν από κομμωτήριο, εφιαλτικές εικόνες από δεμένα κοτόπουλα στημένα δίπλα από ταινιόδρομους που μεταφέρουν τα αυγά τους (τεράστια και αυτά), δημητριακά με σπόρους τριπλάσιου μεγέθους και τι άλλο ακόμα να σκεφτούμε και να μην φρίξουμε.
Στην ουσία η αγροτική παραγωγή εξαφανίστηκε και εμφανίστηκε η βιομηχανία τροφίμων, που όπως πάλι έχουμε πει ανήκει σε μονοπωλιακούς κολοσσούς που μετρώνται στα δάκτυλα του ενός χεριού. Και ενώ υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που βλέπουν με φρίκη μια τέτοια εξέλιξη, υπάρχουν κάποιοι άλλοι που έχουν άλλα οράματα για την ανθρωπότητα, όπως λ.χ. οι Μάρτιν Χ. Ρόγκοφ και Στίβεν Ρόουλινγ, βιολόγοι και υπεύθυνοι στο τμήμα ερευνών του Υ. Γεωργίας των ΗΠΑ, οι οποίοι ονειρεύονται ένα σύστημα, όπου στους αγρούς θα φυτεύεται μόνο ένα είδος βιομάζας, το οποίο θα αναμιγνύεται με ένζυμα και ζαχαρούχο διάλυμα, θα διοχετεύεται στη βιομηχανία τροφίμων και αυτή με τη σειρά της θα δίνει στο μείγμα αυτό την αντίστοιχη μορφή των «φυσιολογικά καλλιεργημένων φυτών», μέχρι στο τέλος να λείψει και αυτή η πολυτέλεια και να αρκεστούμε να τρώμε χαπάκια ίδιας γεύσης και ίδιου σχήματος.
Ίσως κάποιοι επιστημονόπληκτοι να βρίσκουν αυτή την εξέλιξη σαν τη μόνη λύση στο επισιτιστικό πρόβλημα μιας ανθρωπότητας που αυξάνεται δαιμονισμένα και εξαφανίζει όλα τα άλλα ζωντανά της φύσης. Παρότι η εξέλιξη είναι αναπόφευκτη και δεν θα ήταν σωστό να εφαρμόζουμε ξεπερασμένες μεθόδους παραγωγής της τροφής μας, σε αναντιστοιχία με τις προκλήσεις της επιστήμης, ωστόσο αναρωτιέμαι εάν και κατά πόσον θα μπορούσε η ανθρωπότητα να επιτύχει μια ισόρροπη ανάπτυξη και όχι να οδηγηθεί σ αυτή τη στρέβλωση.
Όταν μπήκαν στην αγορά, όλα τα καινούργια εργαλεία, υπήρχαν φτωχοί λαοί που δεν είχαν καμία δυνατότητα να τα χρησιμοποιήσουν, πολύ δε περισσότερο να τα αγοράσουν. Αντί λοιπόν τότε να ληφθούν μέτρα προστασίας των φτωχών πληθυσμών, έγινε ακριβώς το αντίθετο. Αφήσανε ελεύθερη την αγορά να επιβάλει το νόμο της ζούγκλας, μάλιστα μιας ζούγκλας 2000 φορές πιο δολοφονικής από αυτή των άγριων θηρίων.
Δείτε, με απλούς αριθμούς πως έφτασαν σε πλήρη χρεωκοπία οι γεωργοί των φτωχών χωρών.
Με 100 γαλλικά φράγκα (20 δολάρια ΗΠΑ) τα εκατό κιλά σπόρων, ένας Ευρωπαίος καλλιεργητής δημητριακών για παράδειγμα, με επαρκή εξοπλισμό, ο οποίος εργάζεται μόνος και έχει καθαρή παραγωγή 500.000 κιλά, (αφαιρουμένων των ενδιάμεσων καταναλώσεων και αποσβέσεων) αποκομίζει 500.000 φράγκα (100.000 δολάρια). Από αυτά θα πληρώσει φόρους, ή τη τράπεζα αν χρωστάει, θα φυλάξει 700 κιλά για την σπορά της επόμενης χρονιάς και στο τέλος θα του μείνουν 100.000 έως 250.000 ετησίως για να ανταμείψει τους κόπους του. Με αυτό το περίσσευμα μπορεί να επενδύσει ή να καταναλώσει.
Στην άλλη μεριά της γης ένας χειρώναξ καλλιεργητής στο Σουδάν ή την Ινδία με 100 φράγκα θα αγοράσει και αυτός 100 κιλά σπόρων, αλλά θα παράγει 1000 κιλά και θα αποκομίσει 1000 φράγκα εάν πωλούσε όλη την παραγωγή του. Αλλά καθώς πρέπει να φυλάξει 700 κιλά θα του μείνουν μόνο 300 για να πουλήσει. Δηλαδή θα του μείνουν μόλις 60 δολάρια αν δεν χρωστάει σε τράπεζα και το χωράφι είναι δικό του. Με τα παραπάνω δεδομένα ένας χειρώνακτας αγρότης θα πρέπει να εργάζεται 33 χρόνια για να αποκτήσει ένα ζευγάρι βόδια και έναν μικρό εξοπλισμό για να καλλιεργήσει με ελαφριά ζεύξη, αν αποταμίευε όλο το ποσόν των 60 δολαρίων ετησίως. Θα χρειαζόταν 100 χρόνια για να αποκτήσει εξοπλισμό για βαριά ζεύξη και 300 χρόνια για να αγοράσει ένα μικρό τρακτέρ.
Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράλογο που οι φτωχοί καλλιεργητές παράγουν κοκαΐνη που μπορούν και την πουλούν ακριβότερα. Εάν νομιμοποιηθεί η κοκαΐνη και οι λοιπές ναρκωτικές ουσίες, τότε θα εξολοθρευτούν και αυτοί.
Ποια πρόταση λοιπόν θα έπρεπε να πέσει σε ένα τραπέζι που θα κάθονταν σοβαροί συνομιλητές και όχι αυτός ο συρφετός οι G7 ή G8 ή G20, ή όπως ονομάζονται οι δήθεν σοβαροί ηγέτες του πλανήτη, που μαζεύονται κάθε τρεις και λίγο και μπεκροπίνουν;

Η πρόταση στο επόμενο και με την ευκαιρία ας κάνω ένα διαλειμμάκι, με ένα καλό και φτηνό κόκκινο κρασάκι. Ευτυχώς δε ζούμε ούτε στο Σουδάν ούτε στη Ινδία. Ακόμα δηλαδή!

Απο την Ιστορία των Γεωργιών του κόσμου, Marcel Mazoyer, Laurenc Roudart Ι

Αν συμπιέζαμε 500.000 χρόνια (από τότε δηλαδή που ο άνθρωπος ανακάλυψε τη φωτιά), σε μια ανθρώπινη ζωή διάρκειας 80 χρόνων, τότε θα βλέπαμε έναν ήσυχο άνθρωπο να μεταμορφώνεται στο τέλος της ζωής του σε ένα παράδοξο νευρόσπαστο. Αυτός ο παράξενος 80-χρονος έζησε 78 χρόνια χωρίς να κάνει τίποτε άλλο εκτός  από το να παρατηρεί τη φύση, και να περνάει τη ζωή του ως κυνηγός και τροφοσυλλέκτης. Τρεις μήνες μετά τα 78α γενέθλιά του , ανακάλυψε τη γεωργία και εξημέρωσε το πρόβατο και την αγελάδα. Στα 79 του άρχισε να οργώνει με άροτρο, ξύλινο ακόμα αφού τον σίδηρο τον ανακάλυψε 6 μήνες μετά. Έναν μήνα* πριν πατήσει τα 80 του, έχει προοδεύει αρκετά, ώστε να οργώνει με βαριά διπλά άροτρα, να σκάβει πιο βαθιά τη γη ώστε να καθιστά περισσότερα εδάφη αρόσιμα, χωρίς ωστόσο να συμβαίνουν ακόμα συγκλονιστικά γεγονότα. Είμαστε στη καρδιά του Μεσαίωνα και ο Κολόμβος έχει σαλπάρει με το «Σαντα Μαρία» και άλλα δύο σαπιοκάραβα για τον νέο κόσμο. Η νέα εποχή χαράζει, ο πληθυσμός παρουσιάζει μια δραματική έκρηξη, ο άνθρωπος αγριεύει και 3 μέρες πριν τα 80 του έχει πίσω του δύο παγκόσμιους πολέμους. Έχει ήδη ξεκινήσει, μόλις μια ημέρα πριν, η μηχανοκίνητη ζεύξη. Στις επόμενες δύο μέρες (μετά δηλαδή τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο) ξεπερνάει κάθε προηγούμενο παράδειγμα! Με τα ανόργανα λιπάσματα και τα ολοένα περιπλοκότερα γεωργικά μηχανήματα, η γεωργία και η κτηνοτροφία γίνεται η απασχόληση (αφ υψηλού προφανώς) των πλουσίων! Δισεκατομμύρια φτωχοί αγρότες μένουν χωρίς γη, χωρίς τροφή, χωρίς δουλειά. Σέρνονται πεινασμένοι σκλάβοι στη ίδια τους τη γη , όπως ένα μήνα πριν, οι μαύροι της Αφρικής ξεφορτώνονταν σαν σακιά στη κλεμμένη γη των ινδιάνων για να παράγουν πλούτη για τους σφετεριστές γαιών, ξένης περιουσίας και ανθρώπινης ευτυχίας .

**

Μόνο (!) 10 ή το πολύ 11 χιλιάδες χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο άνθρωπος άρχισε να σπέρνει και να οργώνει.
Αν μπορούσε να κάνει κανείς μια κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνιστή τον Άνθρωπο από την ημέρα που πήρε στα χέρια του μια πέτρα και άρχισε να την κάνει εργαλείο μέχρι σήμερα, τότε η ταινία αυτή θα περνούσε από μία βαριά αργή ταχύτητα στην αρχή, με το ένα φωνήεν να απέχει χιλιάδες χρόνια από το άλλο, σε μια ολοένα αυξανόμενη, φτάνοντας στις μέρες μας, όπου κανείς δεν θα προλάβαινε ν ακούσει τίποτε άλλο εκτός από μια δυσνόητη κατηφορική στριγκλιά. Στην αρχή το πρόσωπό του θα φωτίζονταν ζεστά και χαρούμενα, κάθε φορά που θα ανακάλυπτε κάτι καινούργιο, αλλά στο τέλος το φως θα μετατρέπονταν σε έναν βαθύ και δυσανάγνωστο ζόφο.
Και αν κάποιος επιχειρούσε να χρονολογήσει την εξέλιξη του, ξεκινώντας από τον Homo Erectus ή ακόμα και από τον Homo Habilis – δηλαδή δύο εκατομμύρια χρόνια πριν - μέχρι τις μέρες μας, τότε θα χρειαζόταν διαφορετικές κλίμακες μέτρησης. Στην αυγή της εξέλιξης ο άνθρωπος κινείται στην κλίμακα των εκατοντάδων χιλιάδων χρόνων, (η φωτιά τιθασεύτηκε πριν περίπου 500.000 χρόνια), αργότερα περνάει στη κλίμακα των χιλιετιών, (με την ανακάλυψη της γεωργίας και του αρότρου) έπειτα σ αυτή των αιώνων (με την χρήση αρότρων με πολλαπλά υνιά – βαριά ζεύξη) και τέλος στις μέρες μας στην κλίμακα των δεκαετιών (με την ανακάλυψη της μηχανοκίνητης ζεύξης).
Είναι άραγε αυτή η τεράστια απόσταση από την μία περίοδο στην άλλη δείγμα μειωμένης εγκεφαλικής δραστηριότητας των πρώτων ανθρωπείδων; Ή πιο απλά, ήταν οι πρόγονοί μας τόσο πολύ πιο κουτοί από μας; Μάλλον αυτό είναι ένα ερώτημα άλλης φύσεως από την παρούσα ανάρτηση. Πάντως για να μην αφήσω το ερώτημα ανοιχτό σε ότι αφορά τη δική μου άποψη, δεν το πιστεύω. Γνωρίζουμε ότι ο εγκέφαλος των δύο πρώτων ανθρωπείδων ήταν πιο ελαφρύς από αυτόν του Homo sapiens – sapiens, ο οποίος περπάτησε στη γη πριν 50.000 χρόνια, και ίσως αυτό μας επιτρέπει να θεωρήσουμε αυτούς τους προγόνους μας όντως χαμηλότερων πνευματικών ικανοτήτων, αλλά γιατί ο Homo sapiens – sapiens χρειάστηκε 40.000 χρόνια για να αρχίζει να σπέρνει σπόρους και να παράγει αποθέματα τροφής; Μήπως κάτι μας διαφεύγει; Εγώ, πάντως, αντικρίσω με δέος αυτή την προσεκτική ιχνηλάτηση του περιβάλλοντος, αυτή την αργή και ήρεμη κατανόηση των νόμων της φύσης, ενώ αντίθετα δεν μπορώ παρά να νοιώσω μια αποστροφή για την υβριστική πια επέμβαση του σημερινού ανθρώπου στο περιβάλλον και την διατάραξη κάθε ισορροπίας μεταξύ ανθρώπινης ζωής και ζωής στον πλανήτη μας εν γένει. Σήμερα την εποχή της βραδύτητας την έχει αντικαταστήσει η εποχή της φρενήρους ταχύτητας, που δεν σηματοδοτεί άλλο τι «πάρεξ θάνατο πικρό» που θα έλεγε και ο ποιητής.

Αλλά, ας φύγουμε από δυσάρεστες σκέψεις, που καθόλου δεν λείπουν τις μέρες μας και ας κάνουμε μια σύντομη βόλτα στο μακρινό, πολύ μακρινό παρελθόν μας.
Στα πρώτα χρόνια, ο άνθρωπος έσπερνε και όργωνε με τα χέρια του. Η εξημέρωση ζώων, δηλαδή των αιγοπροβάτων και των βοοειδών (σε μερικές περιοχές), χάνεται στην ένατη π.χ. χιλιετία (δηλαδή πριν την ανακάλυψη της γεωργίας). Τα αιγοπρόβατα προσφέρουν στο κυρίαρχο νοητικά ζώο το γάλα τους, το κρέας τους, το μαλλί τους και το δέρμα τους.
Με την γεωργία και τη κτηνοτροφία ο άνθρωπος από τροφοσυλλέκτης και κυνηγός, που ήταν μέχρι πριν την εξημέρωση των αιγοπροβάτων, εξελίχτηκε σε γεωργό και κτηνοτρόφο. Η κτηνοτροφία, όχι μόνο του έδινε τροφή, πλούσια σε πρωτεΐνες, που είχε ανάγκη προκειμένου να αντεπεξέλθει στις βαριές χειρονακτικές ασχολίες, χωρίς να αναγκάζεται να κυνηγάει καθημερινά για τον επιούσιο, αλλά λίπαινε και πλούτιζε το έδαφος με τα περιττώματα των ζώων.

Με τη γεωργία και με την κτηνοτροφία, η μία να υποστηρίζει την άλλη, ο άνθρωπος άρχισε να μειώνει τις μετακινήσεις του, να διαθέτει περισσότερη και κυρίως αποθηκευμένη τροφή και γι αυτό μεγαλύτερη ανεξαρτησία από τις τυχόν κακές καιρικές συνθήκες. Άρχιζε δηλαδή να δημιουργεί αποθέματα τροφής, κάτι που και αν ακόμα δεν θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε πλούτο, σίγουρα πάντως άρχισε να κινείται προς αυτή τη κατεύθυνση.

Στα πρώτα στάδια της καλλιέργειας της γης, χρησιμοποιούσε δασικά εδάφη, τα οποία τα είχε προετοιμάσει πιο πριν με την μέθοδο της κοπής και της καύσης των δένδρων. Η μέθοδος αυτή, ήταν και πολύ επιζήμια για τη φύση, αλλά και ελάχιστα αποδοτική. Ωστόσο, η ανθρωπότητα δεν είχε ακόμα επιδείξει την βουλιμία της και οι δραστηριότητες της δεν έρχονταν σε αντίθεση με την πορεία και την εξέλιξη των υπόλοιπων ζωντανών οργανισμών. Τα δένδρα των δασών ανανεώνονταν με την ίδια σχετικά ταχύτητα με την ταχύτητα κοπής τους. Πολύ αργότερα με την ανατροπή και των κλιματικών συνθηκών η κοπή και η καύση των δασών οδήγησε σε εκπτώχευση των εδαφών και σε πολλές περιπτώσεις σε απερήμωση.
Τα χρόνια περνάνε κατά χιλιάδες χωρίς να συμβαίνουν συγκλονιστικά γεγονότα. Σε κάποια χαμένη στο παρελθόν χιλιετία, εφευρέθηκε το άροτρο, που στη αρχή το έσερνε ο ίδιος ο άνθρωπος και περί την 5η χιλιετία τα εξημερωμένα μεγάλα ζώα, δηλαδή το βόδι και το άλογο.

Υπάρχουν μαρτυρίες για τη ζεύξη βοοειδών από μερικές χιλιετίες πρωτύτερα, όπως π.χ. Κύπρος 8300 π.Χ. Έτσι, περνάμε από την καλλιέργεια με κοπή και καύση των δασών στην καλλιέργεια με ελαφριά ζεύξη και πολύ αργότερα, μετά την ανακάλυψη του σιδήρου, το 1.100 π.Χ. όταν ο ιστορικός χρόνος άρχισε να μετριέται σε αιώνες, στην βαριά ζεύξη. Η καλλιέργεια με βαριά ζεύξη διακρίνεται από την καλλιέργεια με ελαφριά ζεύξη αφ ενός από την ανάγκη να σκαφτεί το έδαφος πιο βαθιά, κάτι που δεν είναι απαραίτητο για όλα τα εδάφη, αλλά και από τη χρήση μεταφορικών μέσων. Τα τροχήλατα οχήματα αντικαθιστούν τις μεταφορές πάνω στα σαμάρια των ζώων.
Με τη βαριά ζεύξη παραδόθηκαν στον άνθρωπο περισσότερες γαίες για εκμετάλλευση, που με την ελαφρά ζεύξη παράμεναν άγονες.
Οι καλλιέργειες με βαριά ζεύξη, αλλά και με ελαφριά ζεύξη, διατηρήθηκαν μέχρι τις μέρες μας, δηλαδή πριν την εκμηχάνιση – μηχανοποίηση της γεωργίας που σηματοδότησε την λεγόμενη πράσινη επανάσταση των ημερών μας.
Αργά, αλλά σταθερά, με την εξημέρωση των ζώων και τη χρήση της ζωικής λίπανσης, με την επιλογή των σπόρων και την δημιουργία φυτών αποδοτικότερων, με εμπλουτισμένα εδάφη λόγω της κτηνοτροφίας, με τον άνθρωπο μόνιμα εγκατεστημένο σε επιλεγμένες γόνιμες γαίες, (δέλτα ποταμών, παράλια ποταμών, εύφορες κοιλάδες, όπως λ.χ. Μεσοποταμία – Αίγυπτο), δημιουργούνται οι πρώτες πόλεις και αυτός που αργότερα πήρε τ’ όνομά του απ αυτές, δηλαδή: ο Πολιτισμός.
Ο άνθρωπος έμαθε να εκμεταλλεύεται τη γη, εναλλακτικά όχι για μεγαλύτερη απόδοση των εδαφών, όπως κακώς πιστεύεται, αλλά για να παράγει τροφή για τα ζώα του.

Πριν από ο τέλος του Μεσαίωνα ο άνθρωπος παρήγαγε τη τροφή του με συνδυασμένη Αγρανάπαυση – και Καλλιέργεια.

Απλωμένη σε μια τριετία, παίρνουμε

Μεγάλη αγρανάπαυση (15 μήνες) – χειμερινό δημητριακό (9 μήνες) - σύντομη αγρανάπαυση (8 μήνες) – εαρινό δημητριακό (4 μήνες)
Ως αγρανάπαυση ορίζεται η κατάσταση ενός αγροτεμαχίου, το οποίο παραμένει οργωμένο, αλλά χέρσο και τα αναφυόμενα φυτά χρησιμοποιούνται για την τροφή των ζώων.

Στο τέλος του Μεσαίωνα, η αγρανάπαυση αντικαθίσταται από την τριετή εναλλαγή καλλιεργειών, χωρίς αγρανάπαυση, σύμφωνα με την παρακάτω διαδοχή:

Τεχνητός λειμώνας (παραγωγή τροφής για ζώα) – χειμερινό δημητριακό – δευτερεύουσα κτηνοτροφική καλλιέργεια φθινοπώρου – εαρινό δημητριακό.

Η διαφορά της πρώτης αυτής γεωργικής επανάστασης συνίσταται στην αντικατάσταση της αγρανάπαυσης με καλλιέργειες για την παραγωγή τροφής για τα ζώα και επομένως και την παραγωγή περισσότερης κοπριάς, καθώς και αύξησης του ζωικού κεφαλαίου και των παραγώγων του, όπως μαλλί, γάλα, κρέας, δέρματα. Από τα νέα αυτά συστήματα χωρίς αγρανάπαυση επωφελείται και η παραγωγή δημητριακών επειδή διπλασιάζεται το ζωικό λίπασμα.Ανακεφαλαιώνοντας, τα γεωργικά συστήματα, στην Ευρώπη, μέχρι την εμφάνιση των γεωργικών μηχανών και πριν την πράσινη επανάσταση ήταν τα εξής:

1. Προσωρινή καλλιέργεια με κοπή και καύση (Νεολιθική εποχή)
2. Αγρανάπαυση και καλλιέργεια με ελαφριά ζεύξη (αρχαία εποχή)
3. Αγρανάπαυση και καλλιέργεια με βαριά ζεύξη (μεσαιωνική εποχή)
4. Καλλιέργεια χωρίς αγρανάπαυση (νεότερη εποχή)
Η καλλιέργεια χωρίς αγρανάπαυση, θα οδηγήσει σε υπερπαραγωγή και θα σπρώξει τον άνθρωπο στο άνοιγμα νέων αγορών και στην εκρηκτική αύξηση των μεταφορών.

Ο Jean Jaures, θα γίνει πολύ προφητικός σε μια ομιλία του στη Βουλή των αντιπροσώπων το 1897:

Ορίστε που τον αγρό του δεν επηρεάζουν πλέον φυσικές δυνάμεις, αλλά οικονομικές δυνάμεις, κοινωνικές δυνάμεις, ανθρώπινες δυνάμεις {….} Από συγκομιδή σε συγκομιδή, ενώ ο κόπος του παραμένει ο ίδιος η τιμή του σιταριού μειώνεται σχεδόν συνεχώς. {…} Εδώ και μισό αιώνα στις μεγάλες πεδιάδες της Ινδίας, της Ρωσίας της Ν. Αμερικής, κάποιοι άλλοι άνθρωποι εργάζονται με μικρότερο κόστος και όλη αυτή η παραγωγή, που ξαφνικά πλησιάζει με την ταχύτητα των μεγάλων πλοίων, τον πιέζει διαρκώς. Ορίστε λοιπόν που οι λαοί και οι μακρινές ήπειροι ξεπροβάλλουν από την καταχνιά ως σκληρή και ανυπόφορη πραγματικότητα, και μπορεί από την σπαρμένη ποσότητα σιταριού ενός αγρότη στη Ν. Αμερική, από τον μισθό που δίνεται στους φτωχούς μεροκαματιάρηδες της Ινδίας και ακόμα από τους τελωνειακούς, φορολογικούς, και νομισματικούς νόμους που εκδίδονται σε όλα τα μέρη του κόσμου να εξαρτηθεί η τιμή του σιταριού του, η τιμή της εργασίας του, ίσως η ευημερία του και η ελευθερία του.
Δεν θα επεκταθώ άλλο στο παρελθόν της γεωργίας, γιατί είναι πολύ δύσκολο να συμπεριλάβει κανείς μια τόσο ενδιαφέρουσα υπόθεση σε λίγες γραμμές.
Θα φτάσω στη σημερινή μηχανοποιημένη γεωργία.
Εκείνο που διαχωρίζει τους παλιούς αγρότες με αυτούς της νέας εποχής, είναι το κόστος των μέσων παραγωγής.
Τι χρειαζόταν παλιά ένας αγρότης για να καλλιεργεί τα χωράφια του: Πρώτα – πρώτα γη. Αυτή ή την είχε ή δούλευε σε ξένη και μοιράζονταν τη σοδειά με τον γαιοκτήμονα. Όταν είχε γη, τότε παρήγαγε τροφή για τη φαμίλια του, φίλαγε ένα μέρος του σπόρου για την επόμενη χρονιά και το υπόλοιπο το πούλαγε ή το αντάλλασσε με άλλα προϊόντα που είχε ανάγκη για να ζήσει. Από τα κέρδη, ένα μέρος έπρεπε να ξοδευτεί για να ανανεώσει ή να συντηρήσει τα μέσα παραγωγής του. Δηλαδή, κατά την εποχή της ζωικής ζεύξης, να φροντίσει τη βόδι του, ή τα βόδια του, να συντηρεί το άροτρό του, το δρεπάνι του, τη τσουγκράνα του, το κάρο του, να πληρώσει τον μυλωνά και κάτι άλλα μικροέξοδα που σίγουρα μου διαφεύγουν. Ποσά δηλαδή που μπορούσε μια οικογένεια να τα αντιμετωπίσει. Να συμπληρώσω, ότι κατά τον Μεσαίωνα, ο τόκος θεωρείτο διαβολικό πράγμα και ο φτωχός αγρότης, μάλλον δεν πλήρωνε τόκους, αν έπρεπε να πάρει δανικά, για την σπορά ή για τα εργαλεία του.
Τι συμβαίνει όμως την εποχή της εκμηχάνισης της γεωργίας;
Σημεία και τέρατα θα μπορούσε κανείς να πει και να σταματήσει η αφήγηση εδώ. Κατ αρχήν η διαφορά παραγωγικότητας των διαφόρων γεωργιών του κόσμου εκτινάχτηκε από το 1 προς 10 που ήταν κατά την περίοδο του μεσοπολέμου σε 1 προς 2000 στα τέλη του 20ου αιώνα.
Ας τα δούμε αναλυτικότερα, αξίζει τον κόπο:

1. Συστήματα χειρωνακτικής καλλιέργειας των μεσοτροπικών δασών και σαβανών (Pmax = 1 εκτάριο /εργάτη x 1000 κιλά /εκτάριο = 1000 κιλά/εργάτη ) και χειρωνακτικά συστήματα αρδευόμενης καλλιέργειας και καλλιέργειας ρυζιού με κατάκλυση με μια συγκομιδή ετησίως (Pmax = 0.5 εκτάρια/εργάτη x 2000/εκτάριο = 1000 κιλά/εργάτη)

2. Συστήματα καλλιέργειας δημητριακών με αγρανάπαυση με αλαφρά ζεύξη (Pmax = 3 εκτάρια /εργάτη x 600 κιλά /εκτάριο = 1800 κιλά/εργάτη ) και συστήματα αρδευόμενης καλλιέργειας και καλλιέργειας ρυζιού με κατάκλυση με μια συγκομιδή ετησίως (Pmax = 1 εκτάρια/εργάτη x 2000/εκτάριο = 2000 κιλά/εργάτη)

3. Συστήματα καλλιέργειας δημητριακών με αγρανάπαυση με βαριά ζεύξη (Pmax = 5 εκτάρια /εργάτη x 600 κιλά /εκτάριο = 3000 κιλά/εργάτη ) και συστήματα αρδευόμενης καλλιέργειας και καλλιέργειας ρυζιού με κατάκλυση με δύο συγκομιδές ετησίως (Pmax = 1 εκτάρια/εργάτη x 2 συγκομιδές x 2000 κιλά/εργάτη = 4000 κιλά/εργάτη)

4. Συστήματα καλλιέργειας δημητριακών χωρίς αγρανάπαυση με βαριά ζεύξη (Pmax = 5 εκτάρια /εργάτη x 1000 κιλά /εκτάριο = 5000 κιλά/εργάτη )

5. Συστήματα καλλιέργειας δημητριακών χωρίς αγρανάπαυση με εκμηχανισμένη ζεύξη (Pmax = 10 εκτάρια /εργάτη x 1000 κιλά /εκτάριο = 10000 κιλά/εργάτη )

Αυτή είναι η εικόνα της Γεωργίας μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Δηλαδή αύξηση της παραγωγικότητας κατά 10 μονάδες, ή δεκαπλασιασμός της παραγωγικότητας στα 10.000 χρόνια.

Την ίδια εποχή, η χειρωνακτική καλλιέργεια ήταν παρούσα σε όλες τις χώρες της γης, ακόμα και στις πιο προηγμένες. Δίπλα στον αγρότη με τα τρακτέρ υπήρχε και ζούσε και ο αγρότης που χρησιμοποιούσε ζωική ζεύξη και οργανικά λιπάσματα. Είναι σημαντικό να πούμε ότι σε μερικά δέλτα της Α. και ΝΑ. Ασίας, η παραγωγικότητα μερικών καλά εξοπλισμένων ρυζοκαλλιεργητών που πραγματοποιούσαν δύο συγκομιδές, δεν υστερούσε με αυτή των γεωργών που χρησιμοποιούσαν την εκμηχανισμένη ζεύξη.
Με λίγα λόγια μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα υπήρχε μια σχετική ισορροπία, παρότι οι πλούσιες χώρες με την εκμηχανισμένη γεωργία είχαν δεκαπλάσια παραγωγικότητα από αυτή των φτωχών αγροτών του πλανήτη.
Οι αποκλίσεις αυτές τον 20 αιώνα θα εκτιναχθούν στα ύψη. Η δεύτερη γεωργική επανάσταση – η πράσινη επανάσταση - που θα φέρει η ανόργανη λίπανση, η μηχανοποίηση, η εξειδίκευση, η επιλογή των σπόρων και ο τρόπος θεραπείας των ασθενειών θα φέρει τα πάνω κάτω.

Η παραγωγικότητα από 1 προς 10 που ήταν στις αρχές του αιώνα θα φτάσει στο 1 προς 2000 στην αρχή της νέας χιλιετίας!

Οι τιμές των γεωργικών προϊόντων θα πέσουν σε επίπεδα τόσο χαμηλά που οι φτωχοί αγρότες δεν θα μπορούν πια όχι μόνο να ανανεώσουν τα μέσα παραγωγής, αλλά ούτε να θρέψουν τις φαμίλιες τους.
Για αυτή την εξαθλίωση των αγροτών και τις συνέπειες της στην διεθνή οικονομία θα μιλήσουμε στο επόμενο ποστ.

*(μήνα που αντιστοιχεί σε 520,8 χρόνια)

Παγκοσμιοποίηση

Άκουσα,
ότι για την τροφή τους οι άνθρωποι θα εξαρτηθούν από μας.

Κάποιοι νομίζουν ότι αυτά δεν είναι καλά νέα. Για μένα όμως είναι, γιατί ότι και να κάνει κάποιος χρειάζεται πιο πριν τροφή.

Και αν ψάχνουμε να βρούμε δρόμους για να κάνουμε την ανθρωπότητα να εξαρτηθεί από μας, τότε τα τρόφιμα είναι ο καλύτερος.

Hubert Humphrey

Το 1996, στο οικονομικό φόρουμ του Νταβός, ένας βαρύς και επιβλητικός άντρας ανέβηκε αργά – αργά στο πόντιουμ για να πει μια μόνο πρόταση: «από σήμερα και στο εξής βρίσκεστε κάτω από τον αποκλειστικό έλεγχο των οικονομικών αγορών»
Με αυτά τα λιτά λόγια, λόγια που περισσότερο φοβερίζουν παρά πανηγυρίζουν, ο τότε διευθυντής της Deutsche Bank Τιτμάϊερ σηματοδότησε μιά νέα εποχή για την ελεύθερη αγορά. Την εποχή της αχαλίνωτης αγοράς, όχι μόνο εκεί ή εδώ, σε τοπικό επίπεδο, αλλά παντού σε όλες τις οικονομικές δραστηριότητες και σ ολόκληρη τη γη !

Μαζί με την απελευθέρωση της αγοράς από προηγούμενους ενδοιασμούς ή αγκυλώσεις, όπως το παίρνει κανείς, πλαταίνει και ο δρόμος των δακρύων για τους λαούς όλου του κόσμου προκειμένου να χωρέσει ακόμα μεγαλύτερη αθλιότητα και ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια και συμφορά. Δεν είναι όμως η αθλιότητα των πολλών που απασχολεί τους εμπνευστές της νέας μορφής επικυριαρχίας του πλανήτη, αλλά αυτή καθ εαυτή η εξουσία, στον βωμό της οποίας θα θυσιάσουν όλα τα δώρα της γης, που εδώ και εκατομμύρια χρόνια μοιράζει σε όλα τα πλασματα Της.
Εκτελεστικά όργανα αυτής της πολιτικής θα γίνουν στον εμπορικό τομέα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ), στον χρηματοπιστωτικό η Παγκόσμια Τράπεζα (ΠΤ) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ).
Ο ΠΟΕ ιδρύθηκε το 1995 κατά τις συνομιλίες στην Ουρουγουάη της GATT (General Agreement on Tarif and Trade, *1948). Σε σχέση με την GATT ο ΠΟΕ αποκτά αρμοδιότητες σε περισσότερους τομείς και επιβάλλεται με μεγαλύτερη και περισσότερη δύναμη. Δεν περιορίζεται μόνο στην επίβλεψη των ανταλλαγών βιομηχανικών εμπορευμάτων αλλά εξαπλώνει τα πλοκάμια του και στις ανταλλαγές των γεωργικών, καθώς επίσης και των υπηρεσιών. Εισάγει την έννοια της «πνευματικής ιδιοκτησίας» επί των ζωντανών οργανισμών και αναλαμβάνει το ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα στην διαφύλαξη των πιστεύω της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας.

Η αγορά αφήνεται ελεύθερη και το αόρατο χέρι της γίνεται ορατό εν πρώτοις στις χώρες του Νότου και σιγά – σιγά ανεβαίνει απειλητικό και στις χώρες του Βορρά.

Ο ΠΟΕ, είναι ο πρώτος Οργανισμός σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία που θεσμοθέτησε την ιδιοκτησία ζωντανών οργανισμών, που είτε παράγονται εργαστηριακά (παράδειγμα μεταλλαγμένα, χημικές ουσίες), είτε με διασταύρωση από διάφορες ράτσες, είτε «ανακαλύπτονται» ελεύθεροι στη φύση.
Η βιοτεχνολογία - η επιστήμη των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών - έχει υποστεί την ίδια δριμεία κριτική από πολλές σοβαρές προσωπικότητες της εποχής μας, όση η πυρηνική τεχνολογία τον προηγούμενο αιώνα. Μάλιστα υπάρχουν επιστήμονες που θεωρούν την επίθεση εναντίον της φύσης από μεταλλαγμένους οργανισμούς, πράξη πολύ πιο επικίνδυνη από οποιαδήποτε άλλη πράξη της ανθρωπότητας, γιατί ενώ ακόμα και τα πυρηνικά όπλα μπορεί κανείς (αν θελήσει) να τα περιορίσει, ή να τα αποσύρει ή να τα καταστρέψει, τα μεταλλαγμένα δεν μπορεί. Είναι πολύ δύσκολο να προβλέψει κανείς τις ανήκεστες βλάβες που προκαλεί αυτή η ύβρις στους ζωντανούς οργανισμούς, στο ανθρώπινο είδος και στη φύση γενικά. Είναι πολύ δύσκολο, όχι μόνο γιατί η αλήθεια είναι καλά κρυμμένη, αλλά και γιατί είναι σχεδόν αδύνατον για τον κοινό νου να παρακολουθεί τα τερατουργήματα της «επιστήμης» του σήμερα.
Αυτό που δεν μπορεί να κατανοήσει ο κοινός νους, είναι πώς η πολιτική του ΠΟΕ, πολιτική που κατασκευάζεται από την βιομηχανία και τα τράστ, έγινε υποχρεωτική για όλα τα κράτη μέλη του. Και μάλιστα υποχρεωτική με ρήτρες πρόστιμα το ύψος των οποίων αγγίζει τα όρια της παραφροσύνης. Πρόστιμα που ακόμα και τα πλούσια κράτη δυσκολεύονται να πληρώσουν.
Για να καταλάβει κανείς τη δύναμη των αποφάσεων του ΠΟΕ Urbi et orbi, ας κάνει τη σύγκριση με τις αποφάσεις που εξέδωσε μια άλλη παγκόσμιου ενδιαφέροντος συνάντηση όλων σχεδόν των κρατών του πλανήτη, αυτή στο ΚΙΟΤΟ.
Στο ΚΙΟΤΟ συντάχτηκε ένα Πρωτόκολλο, το οποίο δεν περιείχε καμία ρήτρα μη τήρησης, ούτε βέβαια η επόμενη σύνοδος της Κοπεγχάγης, αφού εκεί ούτε καν αποφάσεις δεν ελήφθησαν.
Με την ανάδειξη του ΠΟΕ και των δύο άλλων κακών αδελφών του, σε κυρίαρχη δύναμη, τα κράτη υποδουλώθηκαν στις οικονομικές αγορές και δεν είναι πια ελεύθερα να επιλέξουν δική τους ανεξάρτητη πολιτική, τέτοια που συμφέρει τους λαούς και το περιβάλλον. Οι λαοί, όλου του πλανήτη, ένας – ένας χωριστά και διασπασμένα, αφού δεν υπάρχει καμία δυνατότητα συνεννόησης, αλλά και καμία ιδεολογία συνένωσης τους, έχουν βγει εντελώς εκτός πεδίου δράσης. Η ψήφος του λαού, αυτή η ψευδαίσθηση παρέμβασης στην εξουσία, δεν έχει πια αξία. Οι αποφάσεις γι αυτόν και χωρίς αυτόν έχουν ληφθεί αλλού. Το κοινοβούλιο της χώρας του έχει καταντήσει ένα θέατρο με ηθοποιούς μικρά αστεία ανθρωπάκια.
Έτσι, ότι δεν κατάφερε ο Χίτλερ με τον πόλεμο, κατάφεραν οι τρείς αυτές αδελφές, υπηρέτες αλλά και ηγέτες (Führer) του παγκόσμιου καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.
Αυτή η άλωση των εθνικών κρατών μέσω του εμπορίου και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου πρέπει να ολοκληρωθεί με κάθε θυσία! Αυτό το τέλος της ιστορίας ονειρεύεται ο κάθε λακές επιστήμονας οικονομολόγος, αλλά και πολλοί κομπραδόροι διανοούμενοι για την ανθρωπότητα! Οι λαοί πρέπει να ξεχάσουν ότι είναι κυρίαρχοι στο κράτος που ζουν και ακόμα περισσότερο στο ίδιο τους το σπίτι. Οι κυβερνήσεις χάνουν κάθε οικονομικό εργαλείο στήριξης της εγχώριας οικονομίας τους, όπως π.χ. ήταν παλιότερα η επιβολή δασμών ή ακόμα και η υποτίμηση του εγχωρίου νομίσματος, προκειμένου να καταστήσουν τα εμπορεύματα τους ανταγωνιστικά.
Δεν υπάρχει πια εθνική οικονομία, αλλά παγκόσμια.
Αυτή είναι με λίγα λόγια η παγκοσμιοποίηση και όποιος νομίζει ότι παγκοσμιοποίηση είναι η πολυπολιτισμικότητα που κραυγάζει ο κάθε πικραμένος είναι βαθειά νυχτωμένος.

Ωστόσο, ας ξεχάσουμε προς το παρόν τα μεταλλαγμένα, επί του ορθότερου: γενετικά τροποποιημένα προϊόντα, ή την βιοπειρατεία (δηλαδή την δήθεν ανακάλυψη φυτών ή μικροοργανισμών που υπάρχουν στη φύση εδώ και μερικά εκατομμύρια χρόνια, ή τη διασταύρωση ειδών, κάτι που ο άνθρωπος κάνει από τη αρχή της έλλογης ύπαρξής του) και ας δούμε το θέμα με λίγη θετική ενέργεια!
Τι κακό έχει η παγκοσμιοποίηση; Επιτρέπει (στην ουσία επιβάλλει) την ελεύθερη αγορά, απαγορεύει τους εθνικούς δασμούς που επιβαρύνουν ένα προϊόν, ώστε η σύγκριση να είναι τίμια και ο τελικός καταναλωτής να πάρει φτηνότερο καλαμπόκι, φτηνότερο στάρι, πορτοκάλια, κρασιά, έπιπλα, ρούχα, παπούτσια, αυτοκίνητα, κομπιούτερ, κινητά, hi fi (που το θυμήθηκα) – φωτογραφικές μηχανές, τοστιέρες, οικιακές συσκευές, κατά προτίμηση Σήμενς, για να προστατέψουμε και τις μίζες των ημέτερων, κλπ. κλπ. κλπ.
Ο κατάλογος είναι αμέτρητος.

Και ο κατάλογος των υποστηριχτών της παγκοσμιοποίησης είναι ομοίως ατέλειωτος!!
Ανώνυμοι και επώνυμοι δεν βρίσκουν λόγια να ευχαριστήσουν τον ΠΟΕ που με την έξυπνη νομοθεσία του και την τίμια επιτήρηση, έκανε προσιτά ακόμα και στον πιο φτωχό αυτού του πλανήτη όλα τα παραπάνω κινητά και ακίνητα.
Ο κ. Ρούλης σε ανοιχτή συζήτηση, υποστήριζε την παγκοσμιοποίηση γιατί με αυτό τον τρόπο θα πουλήσει το στάρι του και ο φτωχός του τρίτου κόσμου. Ακόμα ανέφερε στην ίδια διάλεξη, ότι χάριν της παγκοσμιοποίησης και της ελεύθερης αγοράς τα αεροπορικά εισιτήρια έχουν πέσει στο μισό!
Τι λέει μια λαϊκή παροιμία; Ο βλάκας και ο μάπας τον πρώτο χρόνο χαίρονται.
Το στάρι του φτωχού το εμπορεύονται σήμερα 5(πέντε) εταιρείες! Τον καφέ, πάμπτωχων χωρών που ζούσαν παλιότερα μόνο από την παραγωγή του καφέ, τον εμπορεύονται μόνο τρείς εταιρείες και πάει λέγοντας.
Ήδη από το 2006 έγραφε ο εμπνευσμένος δημοσιογράφος Conrad C. Stein, στο μπεστ σελλερ η μυστική παγκόσμια δύναμη (Die geheime Weltmacht):

Οι 5 πιο μεγάλες εταιρείες εμπορίας δημητριακών κατέχουν το 77% της παγκόσμιας παραγωγής, 3 το 80% της μπανάνας, άλλες 3 το 85% του τσαγιού, 4 το 87% του καπνού.
Συχνά η ίδια εταιρεία κρύβεται πίσω από διαφορετικές ετικέτες. Ήδη το 1996 η αμερικανική «Sara Lee» κατείχε το 74% της ολλανδικής αγοράς του καφέ, το 27% της δανέζικης, το 21% της ισπανικής και το 15% της γαλλικής.

Δεν θα επεκταθώ στα μονοπώλια βιομηχανικών προϊόντων, όπως αυτοκινήτων ή τηλεφώνων, γιατί εδώ μιλάμε για τα μονοπώλια της τροφής.
Ο κατάλογος είναι ατέλειωτος. Οι διαχειριστές του πλούτου της γης γίνονται όλο και πιο λίγοι και η εξουσία τους πάνω στον άνθρωπο έχει ξεπεράσει εδώ και κάμποσες δεκαετίες κάθε όριο.
Ο παραγωγός αλλοτριώθηκε από το προϊόν που παράγει, είναι αναγκασμένος να το παραδώσει στα μονοπώλια του τρόμου για πενταροδεκάρες και ο υπόλοιπος κόσμος να το αγοράσει στο 100νταπλάσιο της τιμής αγοράς του. Στην προσπάθεια να πουληθούν τα προϊόντα όλο και πιο ακριβά και να παραχθούν όλο και πιο φτηνά, οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι οι πτωχοί φτωχότεροι και το πιο τραγικό απ όλα, στην διαδρομή από τον τόπο παραγωγής στο τόπο κατανάλωσης που απέχουν μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μεταξύ τους, ένα μεγάλο μέρος καταλήγει σε χωματερές.
Το 80% της γη πεινάει και το υπόλοιπο έχει γεμίσει σκουπίδια.

Η άθλια αυτή ανάπτυξη γίνεται εις βάρος:
1. της σωστής οικονομίας και της συνετής διαχείρισης των πλουτοπαραγωγικών πηγών του πλανήτη μας, που είναι μετρημένοι και που το θέλουμε ή όχι θα τελειώσουν πολύ σύντομα. Ο νεοφιλελεύθερος απάνθρωπος δεν θ’ αφήσει τίποτα όρθιο για τις επόμενες γενιές, αν κάτι άλλο δεν συμβεί ενδιάμεσα.
2. Της δημοκρατίας. Όπως είπαμε, τα κράτη κατάντησαν υποχείρια των μεγάλων εταιρειών.
3. Την ποικιλίας των πολιτισμών. Όλοι οι πολιτισμοί που έχουν ανθίσει σ’ αυτή τη γη εδώ και 50 χιλιάδες χρόνια θα συρρικνωθούν στον πολιτισμό του φαστ φούντ.
4. Της οικολογίας. Η διαμόρφωση της πιο φτηνής τιμής, είναι αποτέλεσμα του πιο φτηνού μεροκάματου, άρα της όσο πιο μεγάλης και πιο άγριας εκμετάλλευσης είναι δυνατή και του πιο φτηνού τρόπου παραγωγής. Τα παράπλευρα κόστη, όπως η μόλυνση του περιβάλλοντος και η κατανάλωση του Κεφαλαίου της γης (πετρέλαιο, μέταλλα, νερό) δεν υπολογίζονται. Και δεν υπολογίζονται, γιατί η σημερινή παραγωγή αγαθών έχει έναν και μόνο ένα προσανατολισμό: Την παραγωγή φτηνού προϊόντος!!
Ωστόσο, δεν φτάνει να αναφέρουμε μόνο τα γεγονότα, τα οποία μάλλον ελάχιστοι αμφισβητούν, πρέπει να δούμε πως οδηγηθήκαμε μέχρι εδώ και πως συνεχίζουμε ακούραστοι το δρόμο μέχρι της τελικής πτώσης.

Ο κόσμος σήμερα είναι χωρισμένος σε πλούσιες χώρες και φτωχές χώρες. Οι φτωχοί των φτωχών χωρών γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Την ίδια πορεία διανύουν και οι πλούσιες χώρες.

Οι επιχειρήσεις των πλούσιων χωρών για να αντέξουν τον ανταγωνισμό μαζεύουν τα υπάρχοντά τους, απολύοντας μερικές χιλιάδες ακριβοπληρωμένους εργαζόμενους και πηγαίνουν στις φτωχιές, εκεί που τα μεροκάματα είναι του ενός ευρώ. Οι απολυμένοι εργάτες στην πρώτη φάση θα πάρουν ταμείο ανεργείας και δεν θα δημιουργήσουν στένωση πωλήσεων.
Οι εταιρείες που μετακόμισαν στην ξενιτιά, παράγουν προϊόντα με χαμηλό κόστος και τα πουλούν στις πλούσιες χώρες που έχουν (προς το παρόν) λεφτά να αγοράζουν. Στις πλούσιες χώρες οι επιχειρήσεις που δεν ξενιτεύτηκαν δεν αντέχουν τον ανταγωνισμό, πληρώνοντας τους ντόπιους εργάτες και παίρνουν ξένους εργάτες, που ζουν 10 – 10 σε ένα δωμάτιο και μαζεύουν δραχμή – δραχμή για να στείλουν στην πατρίδα τους, εκεί που έχουν αφήσει τα πεινασμένα παιδιά τους, αφού οι μεγάλες εταιρείες που πήγαν εκεί, πήγαν φορτωμένες με σούπερ αυτόματα μηχανήματα και απασχολούν ελάχιστους. Έτσι, ο ξενιτεμός των μεγάλων επιχειρήσεων στις φτωχιές χώρες δεν έφερε ούτε καν εκεί την ευημερία που διαλαλούν οι μάπες και οι βλάκες, ενώ άλλο ένα μέρος του εργατικού δυναμικού των πλούσιων χωρών μένει χωρίς δουλειά, επιβαρύνοντας έτι περισσότερο τον κρατικό κορβανά. Ακόμη όμως, ο πολίτης των πλούσιων χωρών μπορεί και καταναλώνει, γιατί οι τράπεζες δανείζουν, δίνουν πιστωτικές κάρτες, εξ άλλου τα καταναλωτικά αγαθά γίνονται όλο και πιο φτηνά και όλο πιο προσιτά, αφού οι ξένοι εργάτες προσφέρονται για τη μισή αμοιβή!
Δεν θα αργήσει πολύ, που ένα άλλο κύμα φτώχειας σαν τσουνάμι θα πλημυρίσει τις πλούσιες χώρες. Πολύ σύντομα, οι φτωχοί των πλούσιων χωρών δεν θα μπορούν να πληρώσουν την τράπεζα, αλλά ούτε να αγοράζουν θα μπορούν, όσο φτηνά και αν έχουν γίνει και όσο φτηνά και αν γίνονται τα κάθε λογής προϊόντα.
Κι άλλες εταιρείες θα κλείσουν, αφού τα προϊόντα τους, όσο φτηνά και αν είναι δεν μπορούν να πουληθούν πια.
Όσο για το κράτος: Το 65% (περίπου) των εσόδων του είναι από τον ΦΠΑ. Όταν μειώνονται οι πωλήσεις μειώνονται και οι εισπράξεις από το ΦΠΑ.
Στην επόμενη φάση, δεν θα μπορεί να πληρώνει τα ταμεία ανεργίας, ούτε τα ταμεία πρόνοιας και ο φτωχοί θα γίνουν ακόμα περισσότεροι και τα έσοδα του κράτους θα μειωθούν ακόμα περισσότερο.
Σε λίγο ούτε συντάξεις θα μπορεί να πληρώνει και η πτώχευση έφτασε!

Τόσο απλά πράγματα και οι οικονομολόγοι σοφοί δεν τα βλέπουν! Περιμένουν ότι τη σίγουρα επερχόμενη πτώχευση θα την λουστεί ο επόμενος και ο επόμενος μέχρι να έρθει ο τελευταίος!
Όμως τώρα ή αύριο ο τελευταίος είναι εδώ!
Αυτή είναι η παγκοσμιοποίηση! Ο τούρμπο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής του όλο και πιο φτηνά όλο και πιο πολλά, δρα σαν ακρίδα. Καταβροχθίζει πρώτες ύλες και ερημώνει τη γή.
Αν κάποιος μπορεί να βρεί κάτι θετικό σ αυτό το οικονομικό μοντέλο ας μου το πει.
Θα τον ακούσω με προσοχή.

Αυξάνεστε και πληθύνεστε και κατακυριεύσατε τη γη!

Αν μπορείτε να δείτε τους αριθμούς ο παγκόσμιος πληθυσμός από τη μέση του προηγούμενου αιώνα δεν αυξάνει απλώς, αλλα εκρήγνυται!!

Σαν ένας καινοφανής αστέρας οταν έχει φάει όλο το πρωτογενές του καύσιμο.

Οι αριθμοί μιλάνε απο μόνοι τους:

Η πρώτη στήλη είναι τα χρόνια, η δεύτερη οι άνθρωποι και τα ανθρωπάκια του σε εκατομμύρια.

-10.000: 4
- 1000 : 50
-750 : 60
-500 : 100
-400 : 162
-200 : 150
1 : 170
200 : 190
400 : 190
500 : 190
600 : 200
700 : 207
800 : 220
900 : 226
1000 :310

1100 : 301
1200: 360
1250: 400
1300: 360
1340: 443
1400: 350
1500: 425
1600: 545
1650 :470
1700 :600
1750 :790
1800 :980
1850 :1260
1900 :1650
1910 :1750
1920 :1860
1930 :2070
1940 :2300
1950 :2400
1960 :3020
1970 :3700
1974 :4000
1980 :4430
1987 :5000
1990 :5260

2000 : 6070

και το 2050 με υγεία!!!

2050 : 9000 εκατομμύρια δηλαδή 9 δισεκατομμύρια!

Αντε να βρεις τόπο να φας, να πιεις, να κοιμηθείς!

Και παραταύτα, οι σοφοί μας τσαμπουνάνε, ότι η Ευρώπη θα γεράσει γιατι δεν πολλαπλασιάζεται επαρκώς!

Γι αυτό πρέπει να ανοίξουμε τα σύνορα στους λαούς που πολλαπλασιάζονται και θα σώσουν τα ασφαλιστικά μας ταμεία.......

Εδω γελάμε με σαρκασμό

Τα στοιχεία απο την Βίκη

Με αροπλάνα και βαπόρια

Με βαπόρια και φορτηγά από Βορά προς Νότο και από Ανατολή προς Δύση μετακινούνται άσκοπα χιλιάδες τόνοι τροφές καθημερινά, με μόνη αιτιολογία την εκπλήρωση της διαταγής και επιταγής του ελεύθερου εμπορίου, του ανταγωνισμού και της κονόμας.

Μπορεί και ο πιο κουτός άνθρωπος πάνω σ αυτή τη γη να καταλάβει το μέγεθος της σπατάλης σε ενέργεια, την επιβάρυνση του κλίματος, την αύξηση των ρύπων σε ξηρά, θάλασσα και αέρα, λόγω άσκοπων πολλαπλών μεταφορών όλων ανεξαιρέτως των τροφών που καταλήγουν στο καθημερινό μας τραπέζι, αλλα οι ισχυροί αυτού του κόσμου στα παλιά τους τα παπούτσια.

Πουλάμε λάδι στην Ιταλία, αλλα αγοράζουμε κιόλας. Πορτοκάλια από το Ισραήλ ταξιδεύουν προς την Ελλάδα και αντιστρόφως. Σκόρδα έρχονται απο την Κίνα στην Ευρώπη, αλλα όχι αντιστρόφως, γιατι οι κινέζοι είναι πιο έξυπνοι απο μας.

Αυτός ο οργασμός της μετακίνησης πρώτων υλών και τροφών από της μια άκρη του πλανήτη στην άλλη, ξεκινάει σίγουρα από την πολύ βαθειά αρχαιότητα, αλλά τότε όχι μόνο οι μετακινήσεις ήταν είτε με πλοία που κινούντο με τον άνεμο, άρα δεν εξέπεμπαν ρύπους, είτε με καμήλες που έκαιγαν οικολογικά καύσιμα, αλλά και τα μεταφερόμενα προϊόντα ήταν περιορισμένα και σε είδη και σε ποσότητα.
Το μέγεθος των σημερινών μετακινήσεων είναι αδιανόητο.
Για να προβληματιστούμε σ αυτήν την έσχατη βαρβαρότητα θα πάμε για φαγητό σε κάποιο παραλιακό ρεστοράν. Θα πάω μόνη μου, για να έχουμε ένα δείγμα της μονάδας!
Ας ξεκινήσουμε από την εμφάνιση:

Θα φορέσω το φουστανάκι, που αγόρασα πέρυσι από τις Βρυξέλες που ήταν από το Παρίσι: 2.311 km
Έβαλε και κρύο, θα πάρω και την γούνα μου, που κατασκευάστηκε σχετικά κοντά μας, στην Καστοριά, θα φορέσω τα "παπούτσια από τον τόπο σου και ας ειν και μπαλωμένα" τα γυαλιά από την Ιταλία, το κολιέ μου με πετράδια από το νησί της Καραϊβικής και ας σταματήσουμε εδώ γιατί με ζαλίζουν τα χιλιόμετρα. Εξ άλλου θα μετρήσω μόνο τα χιλιόμετρα που διανύουν οι μπουκιές μας, πριν καταλήξουν στο στόμα μας.

Πάμε λοιπόν που είπε και ο μεγάλος!!

Διάλεξα ενα πολύ απλό μενού. Γαρίδες με αβοκάντο για πρώτο, φιλέτο για δεύτερο με σαλάτα ρόκα και γιαούρτι με ψημένο κυδώνι για επιδόρπιο. Για ποτό επέλλεξα ενα φτηνό κρασάκι απο Ν. Αφρική

1.Κρασί από Ν. Αφρική: 7.834 km.
2.Γαρίδες με αβοκάντο: 21.623 km. για τις γαρίδες, οι οποίες ψαρεύονται στην Β. θάλασσα στέλνονται για αποφλοίωση στην Ταϋλάνδη και επιστρέφουν στην Μ. Βρετανία και 7834 km για το Αβοκάτο της Ν. Αφρικής, ενώ αν πάρουμε αβοκάντο από την Κρήτη, έχουμε μόνο 300 km
3.Σαλάτα ρόκα από την Αττική, αλλά με παρμεζάνα από Ιταλία και ρόδια από Λεωνίδιο: 900
4.Τι – μπον στέϊκ από Ολανδία : 2215
5.Πιπέρι από Νεπάλ: 5645
6.Γιαούρτι με κυδώνι ψητό: Γάλα από Ολλανδία, κεσεδάκια από την Αττική, Κυδώνια από Ερμιόνη: 2300
Φτάσαμε λοιπόν αισίως στα 48.651 ή 41.117 χιλιόμετρα αν το αβοκάντο είναι κρητικής παραγωγής.
Ιλιγγιώδη νούμερα!! οι αριθμοί σου παίρνουν το μυαλό. Διαβάστε τι γράφει ο Λατούς:

Η παγκοσμιοποίηση ώθησε σε παροξυσμό αυτή τη λογική της σφαγής. Ηδη εδώ και μερικά χρόνια τα καταναλωτικά αγαθά ενσωματώνουν, κατά μέσο όρο, όχι λιγότερο από 5000 χιλιόμετρα μεταφοράς.
«κατά μέσον όρο σύμφωνα με τον Bill McKibben, « οι μπουκιές ενός δείπνου ταξίδεψαν 2.400 χιλιόμετρα πριν φτάσουν στα χείλη μας» Δεδομένου του γεγονότος ότι τα γιαούρτια ενσωματώνουν 3.000 χιλιόμετρα ο αριθμός αυτός πρέπει να έχει ξεπεραστεί. Υπολόγισαν, επίσης , ότι ένα κουπάκι γιαούρτι φράουλα των 125 γραμμαρίων το οποίο πουλήθηκε στην Στουτγάρδη το 1999 διέσχισε 9.115 χιλιόμετρα, εάν προσθέσουμε τη διαδρομή του γάλατος, των φραουλών που καλλιεργήθηκαν στην Πολωνία του αλουμινίου για την ετικέτα, την απόσταση προκειμένου να διανεμηθεί το προϊόν κλπ.

Νεαρόν Υδωρ και πυρηνική ενέργεια

Σήμερα παγκόσμια ημέρα νερού, θα ξαναμιλήσουμε για την πυρηνική ενέργεια, επειδή, εκτός των άλλων

ένα πυρηνικό εργοστάσιο παραγωγής ρεύματος, σπαταλά διπλάσιο νερό από ότι ένα συμβατικό.

Σε προηγούμενες αναρτήσεις δείξαμε,

1. Τα πυρηνικά αποτελούν μια βόμβα, που η σημερινή φιλελεύθερη ελίτ, έχει τοποθετήσει στο τραπέζι του κόσμου και μπορεί να εκραγεί σήμερα ή αύριο ή στα επόμενα 10.000 χρόνια και περισσότερο. Η απενεργοποίηση αυτής της βόμβας, μέχρι στιγμής δεν είναι δυνατή!!
2. Η πυρηνική ενέργεια δεν βοηθάει στην μείωση των εκπομπών του CO2, αντίθετα διαμορφώνει το τοπίο σε ραδιενεργό και υπέρθερμο!
3. Το ουράνιο, που είναι το καύσιμο για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος με την τεχνολογία της σχάσης του πυρήνα του, είναι ένα σπάνιο ορυκτό που θα τελειώσει ακόμα πιο γρήγορα και από το πετρέλαιο.

Αυτά τα παραπάνω είναι οι σοβαρότερες εστιάσεις. Αν κάποιοι άνθρωποι δεν ήταν άρρωστοι και διεφθαρμένοι, θα είχαν από καιρό τώρα κλείσει όλα τα πυρηνικά εργοστάσια.
Μια ενδιαφέρουσα και πολύ κατανοητή μελέτη, μπορείτε να διαβάσετε σε άπταιστα γερμανοαγγλικά εδώ

Μετέφρασα για σας τα συμπέρασμα της μελέτης:

• Η ατομική ενέργεια παίζει διεθνώς περιορισμένο ρόλο.
• Είναι εξαιρετικά δύσκολη η εύρεση εξειδικευμένου προσωπικού.
• Η κοινή γνώμη είναι πολύ αρνητικά διακείμενη και προτιμά άλλες πηγές ενέργειας. Μάλιστα, όσοι προβληματίζονται με τις κλιματικές αλλαγές, είναι ακόμα πιο αρνητικοί!!
• Η ατομική βιομηχανία έχει αποδειχτεί σφόδρα αναξιόπιστη. Τις υπερβάσεις στον προϋπολογισμό υποχρεώθηκαν πλειστάκις να αναλάβουν οι φορολογούμενοι.
• Τα νέα έργα δεν κομίζουν ελπίδες βελτιώσεων των προβλημάτων, αλλά ακριβώς το αντίθετο.
• Η ατομική ενέργεια εμποδίζει την ανάπτυξη άλλων μορφών ενέργειας.

Τέλος:

• Ένα καινούργιο ατύχημα,
• Ένα συμβάν με ραδιενεργή βόμβα,
• Μια επίθεση σε ατομικό εργοστάσιο ή σε μεταφορά ατομικού υλικού
• Μια σοβαρή απειλή με ατομικό εκρηκτικό υλικό….

Και αυτό που κάποιοι ακόμα σήμερα αντιλαμβάνονται σαν ενεργειακή ασφάλεια, μπορεί σε μια νύχτα να μεταμορφωθεί σε ένα ασήκωτο εφιάλτη

Και μην ξεχνάτε:

Η βλάβη του περιβάλλοντος σε σχέση με την πυρηνική ενέργεια, δεν περιορίζεται στο πυρηνικό εργοστάσιο, αλλά ξεκινάει, από την εξόρυξη του ουρανίου!



Ορυχείο ουρανίου της Αυστραλίας όπως φαίνεται απο τον google earth

Οι Αβορίνοι της Αυστραλίας πέθαιναν από καρκίνο. Οι ιδιοκτήτες ορυχείων, υποστήριζαν, ότι ο θάνατος των Αβορίνων οφείλεται στο βάρβαρο τρόπο που ζουν.
Κάποιοι επιστήμονες όμως, όπως ο καθηγητής Collin Tatz, ερευνητής για την ζωή των Αβορίνων το είδε αλλιώς:

«Το ίδιο κακό στιλ διαβίωσης έχουν και άλλοι Αβορίνοι της Αυστραλίας, αλλά μόνο αυτοί που ζουν κοντά στο ορυχείο ουρανίου πεθαίνουν από καρκίνο σε διπλάσια ποσοστά»

Για τα ορυχεία ουρανίου, δείτε περισσότερα εδώ

δείτε και το παρακάτω video που είδα και στο rwf:

Η τροφή των ανθρώπων

Όπως είπα στο προηγούμενο ποστ, υπάρχει μια ράτσα που μου τη δίνει.
Αύτη η ράτσα ανθρώπων είναι οι φιλόζωοι, γιατί ενώ αγαπούν τα γατάκια και τα σκυλάκια, καταβροχθίζουν άλλα ζώα ΧΩΡΙΣ να νοιάζονται, ούτε καν να κάνουν κάποιες σκέψεις για το ΠΩΣ και ΠΟΥ ζουν αυτά τα δυστυχισμένα ζωντανά,


Δείτε αυτο το video και κάντε κλικ εδω, όπου θα βρείτε το ίδιο με ελληνικούς υπότιτλους



Είπα να σας χαλάσω το κυριακάτικο φαγητό.

Εγω πάντως τρώω ψάρια, αν και δείτε και το παρακάτω διάγραμμα και ανατριχιάστε έτι περισσότερο!

Γι αυτό πρέπει να γίνουμε κατά 6/7 χορτοφάγοι και μόνο κατά 1/7 ψαροφάγοι ή κρεατοφάγοι και όταν θα φάμε κανένα ζωάκι, να εχει δει το φως του ήλιου. Είναι πολύ πιο ακριβό το βιολογικό κρέας, αλλα όταν θα το έχετε μειώσει,ΔΕΝ θα επιβαρύνει το πορτοφόλι σας. Αντιθετα θα το ελαφρώσει και εσείς θα είστε πιο υγιείς!!
Σκεφτείτε το σοβαρά!


Η κατάρρευση της υδρόβιας ζωής, λόγω υπερβολικής αλιείας.

Το διάγραμμα το ψάρεψα εδώ

S.O.S. Σώστε τους σπόρους της γης! UPDATE

Ανάσα έδωσε η υπουργός Γεωργίας της Γερμανίας στην αγωνία εκατομμυρίων πολιτών φίλων του πλανήτη για τη διατηρηση της ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΙΑ ΚΑΙ ΟΥΓΓΑΡΙΑ!
Με τους 29 αρνητικούς ψήφους της, η ζυγαριά έγυρε υπέρ της γης και κατά της ΜΟΝΣΑΝΤΟ:
Η απόφαση για την διατηρηση της απαγόρευσης πάρθηκε με 282 υπέρ της απαγόρευσης!!!!!!!!!!

Στις 2 Μαρτίου θα διεξαχθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψηφοφορία για την υποχρεωτική άρση της απαγόρευσης της καλλιέργιας μεταλλαγμένου καλαμποκιού στην Αυστρία και την Ουγγαρία και αμέσως μετά στην Ελλάδα και τη Γαλλία.
Για την διατήρηση της απαγόρευσης απαιτείται ειδική πλειοψηφία 255 ψήφων από τους 345!
Θα μπορούσε να ήταν ανάποδα: Δηλαδή για την άρση της απαγόρευσης να χρειάζεται ειδική πλειοψηφία, αλλά δυστυχώς η επιθυμία των Βρυξελλών είναι να επιτραπούν τα μεταλλαγμένα και θα το επιτύχουν με όλα τα μέσα.

Προσέχτε τώρα:
Η υπουργός Γεωργίας της Γερμανίας, κάτω από την πίεση του γερμανικού λαού, έχει ταχτεί υπέρ της διατήρησης της απαγόρευσης των μεταλλαγμένων. Θα περίμενε, λοιπόν κανείς να ψηφήσει έτσι και στις Βρυξέλλες.
Αλλά όχι! Στις Βρυξέλλες, λέγεται ότι ΔΕΝ θα εμφανιστεί και με τον τρόπο αυτό θα αφαιρεθούν οι 29 ψήφοι που χρειάζονται για την διατήρηση της απαγόρευσης.
Με την άρση της απαγόρευσης, όχι μόνο θα επιτραπεί η ελεύθερη διακίνηση και ελεύθερη καλλιέργεια των μεταλλαγμένων, αλλά

θα είναι υποχρεωτική σε όλη την Ε.Ε. και δεν θα εξαρτάται απο την βούληση των κρατών μελών.

Στην υπόθεση αυτη, κρίσιμη ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η συντριπτική πλειοψηφία των λαών της Ε.Ε. αλλά η ψήφος της Γερμανίδας υπουργού γεωργίας.
Αναμένουμε λοιπόν με αγωνία την ψήφο ή την απουσία ψήφου της υπουργού.
Οι σπόροι της γης και άλλες οικολογικές οργανώσεις έχουν κινητοποιηθεί με διαδικτυακές προτροπές προς την υπουργό, για να παραστεί στη ψηφοφορία και να ψηφίσει κατά της άρσης.

e-mail προς την υπουργό εδώ.

Λίγα ακόμα λόγια για την αγροτική παραγωγή.

Ημέρα ξεκούρασης η Κυριακή, ξεκινάει με καφέ στο σπίιιιιιιτι!
Όχι στο γραφείο, αν και στη περίπτωσή μου ο καφές στο γραφείο είναι σούπερ σπέσιαλ.











Με την ευκαιρία, διαπίστωσα ότι το λουλούδι του καφέ είναι πανέμορφο και εξ όσων διάβασα πολύ αρωματικό! Κρίμα που δεν το σεβόμαστε!!!

Καφές!

Ένα θείο ρόφημα, κάργα καρκινογόνο και γεμάτο τοξίνες. Αν δε, για να μη χοντρύνετε αντί ζάχαρης ρίχνετε κάνα δυο χαπάκια ασπαρτάμης, τότε τον καρκίνο τον έχετε εξασφαλισμένον.

Σύμφωνα με έρευνα της Oxfam - μία από τις μεγαλύτερες μη κυβερνητικές οργανώσεις για την καταπολέμηση της φτώχειας - το έτος 2003 υπήρχαν 25 εκατομμύρια καλλιεργητές σε 50 χώρες της Ασίας, Λ. Αμερικής και της Αφρικής.
Το παγκόσμιο εμπόριο συγκεντρώνεται σε ένα ολιγομελές καρτέλ γιγάντων.
Μόνο η Nestle, η Sara Lee, η Procter and Camble και η Kraft απορροφούν πάνω από το 50% της συνολικής παραγωγής και χειραγωγούν την αγορά.
Το 2003 ο τζίρος των πολυεθνικών άγγιζε τα 70 δις δολάρια, αλλά οι παραγωγοί έπαιρναν μόλις 5,5 δις, δηλαδή λιγότερο από το 8% του τζίρου.
Παλαιότερα ίσχυε μια συμφωνία ελέγχου των τιμών, η "international Coffe Agreement του 1962. Επρόκειτο για συμφωνία πλαφόν παραγωγής και διακύμανσης των τιμών και λειτούργησε μέχρι το 1989, οπότε οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν ξαφνικά από την εφαρμογή της, τσακίζοντας την αγορά για τις παραγωγούς χώρες.
Η αγορά μετατράπηκε σε ένα χρηματιστήριο με βίαιες διακυμάνσεις, όπου οι τιμές καθορίζονται ανάλογα με το κλίμα, την χειραγώγηση του αμερικανο-αγγλο-ελβετικού καρτέλ (δηλαδή της Νεστλέ) και την κερδοσκοπία στα χρηματιστήρια εμπορευμάτων και της Ν. Υόρκης και του Λονδίνου.
Χαρακτηριστική είναι η κατάσταση στις παραγωγές χώρες του καφέ.
Το 2003 στο Ελ Σαλβαδόρ πέθαναν 52 παιδιά καλλιεργητών και άλλα 400 ήταν ετοιμοθάνατα από υποσιτισμό.

Στην Αιθιοπία τα έσοδα από καφέ μειώθηκαν κατά 42% μέσα στον ίδιο χρόνο, ενώ ο λιμός και η ξηρασία θέριζαν στην κοιλάδα Μπεντένο και στο ιστορικό Χαράγκε, την καρδιά της ντόπιας παραγωγής.

Η περιοχή αυτή αποκόμιζε 50 περίπου εκατομμύρια δολάρια, με τα οποία επιζούσαν 3 εκατομμύρια ψυχές. Το ίδιο σωτήριο έτος 2003, 11 εκατομμύρια Αιθίοπες εξαρτώνται από τα συσσίτια του ΟΗΕ.


Αυτά μας γράφει η Σοφία Αντωνοπούλου στο εξαιρετικά ενημερωτικό βιβλίο της «Σύγχονος καπιταλισμός και Παγκοσμιοποίηση». Τα ίδια μας λέει και ο Jean Ziegler, στο βιβλίο του « η αυτοκρατορία του αίσχους» που πρόσφατα μεταφράστηκε και στα ελληνικά.
Μην αμελήσετε να τα διαβάσετε, είναι και τα δύο αφοπλιστικά!!!

Καλό μήνα και κάθε πρωϊ που πίνετε το καφεδάκι σας, θυμηθείτε την Αιθιοπία, το Ελ Σαλβαδόρ και όλους τους κολασμένους αυτης της γης!

Αφιερωμένο στον φίλο Ζάλμοξη, που πίνει τον καφέ, σαν νερό!!!!

The Svalbard project

Κατέχουμε το 50% του πλούτου αυτού του κόσμου, παρότι είμαστε μόνο το 6,3% του πληθυσμού του. Αυτή η διαφορά είναι ιδιαίτερα μεγάλη μεταξύ ημών και των λαών της Ασίας. Σε μια τέτοια κατάσταση δεν μπορούμε παρά να προκαλέσουμε τη ζήλεια και δυσαρέσκεια όλων των άλλων λαών εναντίον μας. Η αποστολή μας για τα επόμενα χρόνια είναι να ανακαλύψουμε τη μορφή αυτών των σχέσεων, που θα μας επιτρέψει να διατηρήσουμε αυτή την ανισότητα ευημερίας, χωρίς να μειώσουμε σοβαρά την εθνική μας ασφάλεια. Για να επιτύχουμε κάτι τέτοιο, πρέπει να παραιτηθούμε από κάθε είδους συναισθηματισμών και ονειροφαντασίωσεων και να επικεντρώσουμε τη προσοχή μας σε κάθε προσωπική και εθνική περιουσία.

Δεν θα επιτρέψουμε να παρασυρθούμε από την πολυτέλεια του αλτρουϊσμού και της πλανητικής ευτυχίας. (1)

Αυτά τα κυνικά δήλωνε ο George Kennan 60 ακριβώς χρόνια πριν!
Και όπως δείχνουν τα πράγματα οι πολιτικοί και οι στρατηγοί αυτής της πλούσιας χώρας έμειναν πιστοί στο δόγμα Κένναν!
Χωρίς καμία φειδώ, επενέβησαν με κάθε μέσο διπλωματικό ή στρατιωτικό και σε κάθε γωνιά του πλανήτη, όπου θεώρησαν ότι τα συμφέροντα των ΗΠΑ (διάβαζε ορθότερα μια μικρής ελίτ) υπηρετούνται καλλίτερα.

Δείτε τι δηλώνει αυτό το τελευταίο καμάρι-πρόεδρος των ΗΠΑ:

«Είμαστε εδώ στο Ιράκ, για να τρυγήσουμε τους σπόρους της δημοκρατίας που σπείραμε, ώστε να ανθίσουν σε όλα τα αυταρχικά καθεστώτα της περιοχής». (2)

Όποιος δεν το πιστεύει αυτό, κάνει μεγάλο λάθος! Διότι όντως KAI για σπόρους κατέφθασαν στο Ιράκ και όχι για να το απελευθερώσουν από τον δικτάτορα και πρώην κολλητό τους Σαντάμ Χουσέϊν.
Οι αμερικανοί, αφού βομβάρδισαν το Ιράκ, μια χώρα με πάμφτωχο πληθυσμό, που λιμοκτονούσε εδώ και 10 χρόνια απο το ανήθικο εμπάργο των πολιτισμένων χωρών, αφού κατέστρεψαν ένα από τα αρχαιότερα μουσεία της ανθρωπότητας, κατέστρεψαν και την τράπεζα σπόρων του Ιράκ, ηλικίας 10.000 χρόνων. Το ίδιο έπραξαν και στο Αφγανιστάν.

Αναρωτηθήκατε μήπως γιατί οι αμερικανοί σβήνουν από το χάρτη τέτοιες τράπεζες; Είναι άραγε μια νέα διαστροφή ή κατά λάθος τους έπεσε μια βόμβα εκεί που δεν ήθελαν, όπως έγινε και με τον βομβαρδισμό της πρεσβείας της Κίνας στην πρώην Γιουγκοσλαβία;



Μήπως γιατί οι ίδιοι, σε άλλο μέρος του πλανήτη διαθέτουν πολλά εκατομμύρια δολάρια για ν' αποθηκεύουν τους ίδιους σπόρους;

Φαίνεται ότι αυτούς τους σπόρους της γης, κάποιοι τους κλέβουν και τους αποθηκεύουν.
Το έχω ξαναθέσει το ερώτημα, αλλά δεν μπορώ παρά να το επαναλάβω: Τι σόϊ άνθρωποι είναι αυτοί που διαθέτουν έναν αμύθητο πλούτο και εντούτοις, κλέβουν τους σπόρους της γης και τους φυλάνε στην άλλη άκρη του κόσμου!
Τι ξέρουν αυτοί περισσότερο από μας, άραγε; Μήπως περιμένουν κατακλυσμό και ετοιμάζουν την νέα κιβωτό;

Αντιγράφω τα λόγια του William Engdahl:

Στην ξεχασμένη από τον θεό άκρη του κόσμου ο Bill Gates επένδυσε 30  εκατομμύρια, μαζί με το ίδρυμα Rockefeller, την Monsanto Corporation, την Syngenta Foundation και την Κυβέρνηση της Νορβηγίας μεταξύ άλλων, σ αυτό που αποκαλούμε «τράπεζα σπόρων για την δευτέρα παρουσία» Επισήμως το έργο ονομάζεται «the Svalbard Global Seed Vault on the Norwegian island of Spitsbergen, part of the Svalbard island group».

Μη τρομάζετε, μπορεί να είναι και διαδώσεις!! Μπορεί να είναι συνομωσίες! Ιστορίες φρίκης, για να διασκεδάσουμε την πλήξη μας!

Καλή Κυριακή, όση απέμεινε!


***********************************************
(1) George Kennan, αρχηγός σχεδιασμού και προγραμματισμού του Υ. Εξωτερικών των ΗΠΑ 1948
(2) George W. Bush