Ιστορία και παραποίηση

Το βιβλίο του Δανιήλ, γράφτηκε από έναν προφήτη τον 6ον π.Χ. και προέβλεψε την εξέγερση των Μακκαβαίων, (164 π.Χ.) λένε τα θρησκευτικά βιβλία των Εβραίων.
Ωστόσο σύγχρονοι ιστορικοί λένε ότι γράφτηκε το 164 π.Χ.
Τώρα θα μου πείτε σκασίλα μας.
Αλλά πρέπει να ξέρετε ότι, τα ιερά βιβλία των Μακκαβαίων αναφέρουν ότι ο Σελευκίδης Αντίοχος Δ' ο Επιφανής (215 π.Χ. – 164 π.Χ.) φόνευσε 80.000 Εβραίους και πήρε άλλους 80.000 σκλάβους.
Την εποχή εκείνη οι Εβραίοι της επικράτειας των Σελευκιδών, (όπου διαπράχτηκε η εν λόγω σφαγή) δεν μετρούσαν ούτε 10.000
Αυτή είναι η ιστορία που βολεύει τον εβραϊκό μύθο, όπου όλοι οι άλλοι τους μισούν και τους σφάζουν.
Εμείς διακατεχόμαστε από ακριβώς αντίθετο σύμπλεγμα.
Οι μισελληνες πράκτορες, που μας το παίζουν μορφωμένοι Ελληνες, λένε ότι κατά την Πολιορκία της Βασιλεύουσας, υπήρχαν 150.000 μοναχοί και μπεκρόπιναν ενώ η Πόλη χάνονταν και που παρέδωσαν την Αυτοκρατορία στον Μεχμέτη τον Β'.
Στην πραγματικότητα η Πόλη είχε μόλις 50.000 κατοίκους - κάθε κατηγορίας και ηλικίας και μόλις 7.000 άνδρες ικανούς να κρατήσουν όπλο, συμπεριλαμβανομένων ΚΑΙ των μοναχών και η Πόλη δεν παραδόθηκε ποτέ, αλλά κατακτήθηκε από έναν στρατό 150.000 τακτικών και άλλο τόσο βαζιβουζίκων


https://littoria.substack.com/p/hanukkah-an-anti-greek-blood-libel

1922, "συνωστισμένοι" στην προκυμαία της Σμύρνης 3

πολλές φορές διάβασα, από τους "ιστορικούς" του ΦΒ ότι εμείς οι Ελληνες δεν δεχτήκαμε τους πρόσφυγες της Μ Ασίας και της Α. Θράκης:
Ο πλοίαρχος του "Γουϊόνα" Πάουελ, αναφερει ότι όταν έφτασε στην Θεσαλονίκη ο πληθυσμός τους υποδέχτηκε με ενθουσιασμό, ο δε Δήμαρχος τον ευχαρίστησε με τα κουτσά του αγγλικά με δάκρυα στα μάτια.
" η φτωχή Ελλάδα δέχτηκε όλους τους πρόσφυγες της Τουρκίας, όποια και αν ήταν η εθνικότητά τους" γράφει ο ίδιος.
από την Ευρώπη, η βοήθεια ήταν ελάχιστη.
Οι Γάλλοι προσφέρθηκαν να πάρουν 100 - 200 (όχι χιλιάδες) γερούς, αρσενικούς και άγαμους για να δουλέψουν χωρίς αμοιβή σε γεωργικές εργασίες.
Την περίοδο αυτή, μετακινήθηκαν 2.000.000 άτομα.
Από την Ελλάδα έφυγαν με τάξη 390.000 μουσουλμάνοι, υπό την επίβλεψη της Μεικτής Επιτροπής που είχε δημιουργηθεί απο την Σ.της Λωζάνης.
Στην Ελλάδα ξεχύθηκαν 1.250.000 Ελληνες και 100.000 Αρμένιοι.
Παρότι η συνθήκη δεν προέβλεπε τίποτε για Αρμένιους, η Ελλάδα τους δέχτηκε χωρίς διάκριση, δίνοντας οδηγίες στην επιτροπή να φέρει πίσω και όλους τους κρατούμενους.
Για την υποστηριξη του τεράστιου αυτού μεταναστευτικού κύματος η Ελλάδα πήρε Δάνειο από την Αγγλία με το πολύ "ευεργετικό" επιτόκιο του 7,5% και με 5-πλάσιο κολάτερα! Δάνειο για το οποίο αγωνιστηκε με πάθος ο Χένρι Μόργκεντάου.
Η Τουρκία, αφού χόρτασε με αίμα αθώων, κέρδισε τον Κεμάλ! Τον έκανε και μεγάλο ήρωα. Είναι ο ιδρυτής της.
Ωστόσο, έχασε την Παλαιστίνη που την πήρε η Αγγλία, την Συρία που την πήρε η Γαλλία, και την Μοσούλη που την πήρε το Ιράκ. Πήρε και 5,5 διεσεκατομμύρια δολάρια από την Αμερική.
Η Αμερική έβαλε για καλά το πόδι της στην Ευρώπη και στα πετρέλαια. Η οικογένεια Ροκφέλλερ είχε το πάνω χέρι στην όλη επιχείρηση.
Η Ελλάδα ήταν το μεγάλο θύμα. Αυτή ήταν η προτελευταία Μεγάλη ήττα της. Η τελευταία θα είναι η Κύπρος, με τα μυαλά που κουβαλάνε οι ηγέτες της και μεγάλο μέρος του λαού της.
Αν χάσει την Κύπρο, θα χαθεί και η ίδια και μαζί της και ο πολιτισμός.
Το έχω ξαναπεί, ο πολιτισμός των Ετρούσκων και των Αιγύπτιων έχει χαθεί, επειδή χάθηκαν οι φορείς του.

1922, "συνωστισμένοι" στην προκυμαία της Σμύρνης (2)

Το θέαμα της προκυμαίας δεν έπαψε από τότε να κατατρύχει τον Μέλβιν Τζόνσον στην υπόλοιπή ζωή του. Όταν φύγαμε έπεφτε το σούρουπο, θυμάται,  καθώς ξεμακραίναμε δεν θα ξεχάσω τις κραυγές Όσο και αν απομακρυνόμαστε τους ακούγαμε να φωνάζουν να ουρλιάζουν, ενώ η φωτιά προχωρούσε αδιάκοπα........ ότι πιο απαίσιο μπορεί κανείς να δει στη ζωή του. Σε όλη τη ζωή του. Δεν πιστεύω ότι τέτοιο πράγμα θα μπορούσε κανείς να το δει σε άλλο μέρος του κόσμου. Η πόλη ανηφόριζε πάνω σε ένα είδος λόφου και η φωτιά ξεκινούσε από κει και προχωρούσε προς το πλοίο. Έτσι ο κόσμος δεν είχε να πάει αλλού παρά στην προκυμαία . Πολλοί πηδούσαν στη θάλασσα και πνίγονταν Τι θέαμα!

Την Καταστροφή της Σμύρνης και την γενοκτονία των χριστιανών κατοίκων της, θεωρώ ως το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Ποτέ και σε καμία άλλη περιοχή του πλανήτη δεν σφάχτηκαν και δεν λεηλατήθηκαν τόσοι πολύ σε τόσο λίγο χρόνο!

Αλλά, ας πούμε ότι αν ψάξουμε την ιστορία θα βρούμε αντίστοιχες πυρπολήσεις πόλεων και σφαγή των κατοίκων της. Ωστόσο, καμία πόλη δεν πυρπολήθηκε, δεν λεηλατήθηκαν τα υπάρχοντά των κατοίκων, δεν σφάχτηκαν οι κάτοικοί της, δεν βιάστηκαν οι γυναίκες και τα νεαρά κορίτσια, δεν ποδοπατήθηκε κάθε ανθρώπινη αξία, δεν επιδείχτηκε τέτοια αγριότητα!

Αλλά, ακόμα και αν συνέβησαν όλα αυτά τα εγκλήματα, δεν έγιναν με μοναδικό κριτήριο το θρήσκευμα και την εθνικότητα.

Και ακόμα, λέω ακόμα, κάποιος ψάξει με πολύ μεγάλη επιμέλεια και βρει κάτι αντίστοιχο, δεν πρόκειται ποτέ και πουθενά να ανακαλύψει ότι όλα τα παραπάνω εγκλήματα έγιναν με την εποπτεία, την ανοχή και την προτροπή των Μεγάλων Δυνάμεων και των πιο πολιτισμένων λαών του τότε κόσμου.

Και μην φανταστείτε ότι δεν καταλάβαιναν όλοι αυτοί οι πολιτισμένοι Άγγλοι, Γάλλοι, Αμερικανοί , Ιταλοί, ακόμα και Ιάπωνες, ότι ήταν μάρτυρες του πιο Μεγάλου Εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας! Ω, βεβαίως και το ήξεραν. Γι αυτό και αμέσως μετά κινητοποίησαν κάθε δύναμη που είχαν στα χέρια τους για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

Έτσι, παράλληλα σ αυτό το έγκλημα, που δεν υπάρχουν λόγια για να περιγραφεί ειπώθηκαν τα πιο τερατώδη ψέματα, που ξεστόμισε ποτέ ανθρώπινο στόμα και έγραψε ποτέ ανθρώπινο χέρι.

1922 "Συνωστισμένοι" στην προκυμαία της Σμύρνης (1)

Από τις 9 Σεπτεμβρίου του 1922 και μέχρι την 1η Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου, δολοφονήθηκαν και εκτοπίστηκαν (εκτοπίστηκαν όλοι οι άνδρες πάνω από 18 και κάτω από 60 ετών προς τα βάθη της Ανατολίας, δηλαδή δολοφονήθηκαν με άλλα μέσα) πάνω από 250.000 Ελληνες και Αρμένιοι που ζούσαν στην Σμύρνη πάνω από 2000 χρόνια τουλάχιστον, ενώ εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους όλοι οι Χριστιανοί που ζούσαν στην Σμύρνη. Η δε πόλη πυρπολήθηκε μέχρι που οι Στάχτες της να πνίξουν τα 21 πολεμικά πλοία που είχαν αγκυροβολήσει στο λιμάνι της, για να παρακολουθήσουν το θέαμα μιας πόλης που δεν έμεινε πέτρα επί πέτρας.
Την πρώτη γενοκτονία του 20ου αιώνα την σχεδίασαν και την δίδαξαν στους Τούρκους, που είναι πολύ καλοί μαθητές σε θέματα σφαγών λεηλασιών και βιασμών κοριτσιών, καταρχήν οι Γερμανοί κατά τον Α'ΠΠ. Εν συνεχεία, οι αριστούχοι μαθητές Τούρκοι, υπό την καθοδήγηση του Κεμάλ και υπό την ανοχή και προτροπή των Άγγλων, Γάλλων, Αμερικανών και Ιταλών, συνέχισαν με τους Έλληνες και Αρμένιους. Τέλος, ξανά οι Γερμανοί εκτέλεσαν και μια τρίτη Γενοκτονία, αυτή των Εβραίων.
Αυτοί δηλαδή, που υπήρξαν ηθικοί αυτουργοί, αλλά και εκτελεστικά όργανα όλων των γενοκτονιών του 20ου αιώνα, αυτοί που αιματοκύλισαν τον πλανήτη 2 φορές σε έναν αιώνα, έστειλαν έναν "καθηγητάκο ιστορία" να κατηγορήσει του Κρήτες, ότι διεξήγαγαν εναντίον των εισβολέων Ναζί, βρώμικο πόλεμο!
Σ αυτήν την προσπάθεια τους, να καθαρίσουν το όνομά τους από την ιστορία, (δεν είναι δηλαδή μόνο δολοφόνοι, αλλά και βλάκες, που νομίζουν ότι η ιστορία θα τους ξεβρομίσει, με τις συκοφαντίες και τις ανοησίες που θα ξεράσει ένας γελοίος καθηγητάκος) βρήκαν υποστηριχτές, κάτι άλλους "καθηγητάκους αγγλικών και ιστορίας" στην Κρήτη και όχι μόνο στην Κρήτη και όχι μόνο καθηγητάκους.
Βρήκαν και πολλούς από αυτούς, που δηλώνουν αντιναζί.
Περίεργη η μαγειρική της εποχής της παγκοσμιοποίησης, ή της εγκεφαλικής σούπας που σερβίρεται στο μαγειρείον η Ελλάς!

Φαραώ Ακετατόν και Καρλ Μάρξ

Το 1350 περίπου π.Χ. έγινε η πρώτη …….μαρξιστική επανάσταση! Είχε δηλαδή όλα τα στοιχεία για να χαρακτηριστεί ως τέτοια.
Ωστόσο, δεν ήταν οι καταπιεσμένες μάζες, που ξεσηκώθηκαν όπως π.χ. ο Σπάρτακος με τους σκλάβους, αλλά ο ίδιος ο Φαραώ διακήρυξε το πιο επαναστατικό δόγμα που είχαν ποτέ ακούσει αυτιά ανθρώπων. Έτσι, φώναξε ότι δεν υπάρχουν δούλοι, ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και ότι όλοι είναι αδέλφια. Δεν πρέπει να σκοτώνουμε. Δεν πρέπει να κάνουμε πόλεμο και το κυριότερο: Προσπάθησε να καταργήσει με μια μονοκονδυλιά όλους τους αρχαίους Θεούς, μαζί με τα ιερατεία τους και να τους αντικαταστήσει με έναν Θεό.
Κατάργησε την Δουλεία και μάλιστα όχι όπως ο Λίνκολν (ο οποίος πέθανε με 150 δούλους γραμμένους στα περιουσιακά του στοιχεία) αλλά στα σοβαρά.
Η αντεπανάσταση ξεκίνησε από τα κάτω, προφανώς με την ευγενική χορηγία των ιερέων του μέχρι τούδε θεού Άμωνα.
Η Αίγυπτος βυθίστηκε στο χάος και ο ίδιος ο Φαραώ, ο Ακετατόν, δέχτηκε να πάρει το δηλητήριο που του έδωσε ο γιατρός του και να πεθάνει.
Απίστευτη ιστορία Κάρολε! Αν την ήξερες έκανες την πάπια. Δεν είναι δηλαδή οι μάζες και η πάλη των τάξεων που κινούν την ιστορία, αλλά τι;
Ίσως η αγάπη, η απάτη και η δειλία που είχα σκεφτεί όταν διάβαζα τον Μαίτρ και την Μαργαρίτα

Η θάλασσα τότε και σήμερα

Ένας έμπορός πάει να πουλήσει σύκα στην Ύδρα. Πάνω στα Τσελεβίνια αγριεύει η θάλασσα και βουλιάζει το πλοίο μαζί με τα σύκα.

Ο έμπορος κάθεται μετά από καιρό με έναν ψαρά και χαζεύουν την ήρεμη θάλασσα.

«ωραίος καιρός για ψάρεμα» λέει ο ψαράς για να πάρει την απάντηση του έμπορα: «α, αν η θάλασσα είναι τόσο ωραία, έχει πάλι όρεξη για σύκα»

Φαίνεται όμως, ότι η μαριόλα δεν έχει μόνο όρεξη για σύκα, όπως τόσο γλαφυρά μας γράφει ο Αίσωπος, αλλά και για ανθρώπους!

1550, λίγα χρόνια μετά την λεηλασία της Ρώμης από τον γερμανικό αυτοκρατορικό στρατό. Η ρότα του πλοίου είναι προς τους Άγιους τόπους. Στο δρόμο του την πέφτει ο αρχιπειρατής Τουργκούτ του Χαϊραντίν, του γνωστού και ως Μπαρμπαρόσα. Ο Τουργκούτ διαλέγει αυτούς που μπορεί να πουλήσει για σκλάβους και τους υπόλοιπους τους σφάζει. Τα κεφάλαια τα μαζεύει σε ένα σακί, τα αλατίζει για να τα διατηρήσει και τα πάει πεσκέσι στον Αφέντη του Αλγερίου.


Ε, σήμερα έχουμε κάνει ένα βήμα μπροστά!


Πάλι καλά δηλαδή και ας πούμε προς το παρόν…..

Εγλημα και Τιμωρία

Τα τελευταί πέντε χρόνια, ακούμε ταχτικά περί τιμωρίας μας. Η ενάρετη Δύση πρέπει επιτέλους να τιμωρήσει τους κακούς, τους άσωτους, τους σπάταλους Ελληνες, που ζούσαν τόσα χρόναι απο τους εργατικούς εταίρους μας.

Μπούρδες περιοπής!

Η Δύση δεν μπορεί να μιλάει, ούτε για σπατάλη, ούτε για τιμωρία, ούτε για αρετή, γιατι είναι βουτηγμένη μέχρι τα μπούνια στην πιο δαιμονική αμαρτία!

Στρατιώτες! Άρχισε ο Καίσαρας χωρίς προοίμιο. Ο εκατόνταρχος του Πρώτου Λόχου είναι νεκρός και όλες οι ενδείξεις συγκλίνουν ότι δολοφονήθηκε. Μέχρι να αποκαλυφθούν οι ένοχοι, εντέλλονται οι ακόλουθες τιμωρίες: η Πρώτη Κοόρτιδα, της οποίας ο Τίνιος Βίνιος (ο δολοφονηθείς) ήταν ο ανώτερος αξιωματικός βρίσκεται σε δυσμένεια και δεν θα της αποδίδονται τιμές μέχρι να απονεμηθεί δικαιοσύνη….

Η Πρώτη Εκατονταρχία της πρώτης Κοόρτιδας επειδή απέτυχε να σώσει την ζωή του διοικητού της θα στήσει τις σκηνές της έξω από τα τείχη του στρατοπέδου και θα παραμείνει εκεί μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη (Ένα συλλογικό επιφώνημα τρόμου ακούστηκε από την συγκεντρωμένη λεγεώνα. Ήταν μια τρομερή τιμωρία η οποία ισοδυναμούσε με αποδεκατισμό, αν οι Γαλάτες δεν τους σκότωναν όλους)  

Αλλά ο Καίσαρας δεν είχε τελειώσει!

Αυτή η ομοσκηνία  (Έδειξε τους άοπλους άνδρες.) είναι υπό κράτηση και θα παραμείνει στη φυλακή. Τους βαραίνουν τρομερές υποψίες.  Είναι πολίτες και δεν μπορούν να σταυρωθούν, αλλά το έγκλημά τους απαιτεί χειρότερη τιμωρία από τον αποκεφαλισμό.

Γι αυτό, η τιμωρία τους θα λάβει της εξής μορφή:

Αυτοί οι άνδρες θα περάσουν ανάμεσα από τις γραμμές γυμνοί και οι συνάδελφοι τους θα τους κτυπούν. Όποιος είναι ακόμα ζωντανός όταν θα φτάσει στην άκρη της γραμμής, θα γυρίσει και θα κάνει την ίδια διαδρομή, επαναλαμβάνοντάς την μέχρι που να πεθάνει.

Η Ιστορία ποτέ δεν αποκάλυψε ότι δολοφόνος του εκατόνταρχου ήταν ο ίδιος ο Καίσαρας (δικαίως μεν, αλλά η τιμωρία των αθώων αποκρουστική!)

Οι Γερμανοί και οι Τουρκοι: Στενοί συνεργάτες

Καθάρισε το χωράφι σου από τα αγκάθια, γιατί αυτά τα αγκάθια θα μεγαλώσουν θα σκεπάσουν το χωράφι σου και δεν θα έχει άλλο παραγωγή.

Αυτό ήταν το περιεχόμενο ενός γράμματος που έστειλαν ο Γερμανοί στον Σουλτάνο, τον οποίο παρότρυναν να εξαφανίσει τον Ελληνισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που τότε ήταν υπο κατάρρευση. Ο σουλτάνος λέγεται ότι το πέταξε στα σκουπίδια, αλλά το βρήκε ο Μουσταφά Κεμάλ και πραγματοποίησε το όνειρο του  Οθωνα Λίμαν φον Σάνδερς.

Οι φούρνοι δεν είχαν ανακαλυφθεί ακόμα, οπότε μια γενική γενοκτονία δεν είναι καθόλου εύκολη. Αν δηλαδή βάλεις στο μυαλό σου να εξοντώσεις 2 με 3 εκατομμύρια άτομα, ακόμα και αν αφιερώσεις όλη την μικρή ζωή σου γι αυτό, θα δυσκολευτείς αφάνταστα. Για να συλλάβουμε το μέγεθος του εγκλήματος, αν κάποιος βάλει στόχο να θανατώσει 3.000.000 άτομα, ας πούμε σε 10 χρόνια, πρέπει να σφάζει 822 άτομα την ημέρα, χωρίς να ξεκουράζεται ούτε τις Κυριακές.

Ωστόσο 10 χρόνια είναι μεγάλη περίοδος για ένα τέτοιο στόχο, γιατί σε 10 χρόνια πολλά αλλάζουν, άσε που οι σφαζόμενοι θα βρούν χρόνο να αντιδράσουν. Επομένως τέτοιες δουλειές πρέπει να γίνονται στο τσάκα – τσάκα. Ένας χρόνος το πολύ! Σ αυτήν την περίπτωση οι ημερήσιες εκτελέσεις θα ανέρχονταν σε 8119/ημερεσίως! Τεράστιος αριθμός.

Ο Κεμάλ, χρειάστηκε για το μεγαλόπνοο σχέδιό του βοήθεια. Χρειάστηκε know - how που λέμε σήμερα. Η βοήθεια ήταν έτοιμη, προετοιμασμένη από το παραπάνω υποκείμενο, το οποίο ευελπιστούσε να πουλήσει την εφεύρεσή του σε όποιον την ζητήσει.

Διαβάστε λοιπόν, πως περιγράφει ο Γερμανός την έμπνευσή του:

Σας διαβεβαιώνω ότι οι παγωνιές και το κρύο του χειμώνα, οι βροχές και η μεγάλη υγρασία, ο ήλιος και η τρομερή ζέστη του καλοκαιριού, οι ασθένειες του εξανθηματικού τύφου και της χολέρας, οι κακουχίες και η ασιτία, θα φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα με το δικό σας σχέδιο δηλαδή να τους ξεκαθαρίσετε με σφαγές. Με το σύστημα που σας προτείνω ο θάνατός τους είναι σίγουρος. Αλλά πριν πεθάνουν θα μας προσφέρουν και τις πολύτιμες για το (τουρκικό) έθνος υπηρεσίες τους.

Επιπλέον οι γυναίκες τους δεν θα γεννούν και έτσι θα λυθεί το δημογραφικό σας πρόβλημα, ενώ η μισητή και άτιμη ράτσα (των Ελλήνων) θα ξεκληριστεί και θα χαθεί για πάντα μέσα σε μια γενιά, κι έτσι θα αποκτήσετε συμπαγή τούρκικη ομοιογένεια που θα δώσει στο έθνος σας νέα δύναμη. Και μην ξεχνάτε βέβαια, τις περιουσίες και τα κτήματα που θα αφήσουν οι Γιουνάν μετά τον χαμό τους, οι οποίες θα περάσουν στο δημόσιο δηλαδή σε σας.

Με τον τρόπο αυτόν δημιουργήθηκαν τα φοβερά Τάγματα Εργασίας (αμελέ ταμπουρού), τα οποία αφάνισαν εκατοντάδες χιλιάδες  Έλληνες του Πόντου και της Ιωνίας.

Κοιτάζοντας τον σημερινό υπουργό οικονομικών αυτής της χώρας, σακάτη και κοντά στο τάφο του, σκέφτομαι ότι μπορεί ο Λίμαν φον Σάντερσ να ήταν προπάππος του και αυτός συνεχιστής του σχεδίου του. 

******************
Τα πλάγια γράμματα είναι αντιγραφή από το βιβλίο "Η επιστροφή" του Απόστολου Παπαγιαννόπουλου, σελίδες 114 και 116

Το ξύπνημα της Δύσης και η Σταυροφορία των παιδιών

«Circa idem tempus pueri sine rectore sine duce de  universis omnium regionum villis et civitatibus versus  transmarinas partes avidis gressibus cucurrerunt, et dum quaereretur ab ipsis quo currerent, responderunt : 

Versus Jherusalem, quaerere terram sanctam… Adhuc quo devenerint ignoratur. Sed plurimi dierunt,              aquibus dum quaereretur causa cursus, dixerunt se nescire. Nudae etiam mulieres circa idem  tempus nihil 

loquentes per villas et civitates cucurrerunt …»

« Περίπου την ίδια εποχή, παιδιά χωρίς κυβερνήτες και χωρίς οδηγό, απ όλες τις πόλεις και τα χωριά όλων των περιοχών έτρεχαν προς υπερπόντιους τόπους και όταν τα ρωτούσαν πού έτρεχαν απαντούσαν «προς Ιερουσαλήμ να αναζητήσουμε τους Άγιους Τόπους ..»

Μέχρι να φτάσουν ως εκεί το τι θα γινόταν ήταν άγνωστο. 

Όμως υπήρχαν και πολλά που όταν τα ρωτούσαν την αιτία της πορεία τους έλεγαν ότι δεν ήξεραν. Την ίδια περίπου εποχή γυμνές γυναίκες έτρεχαν μέσα στις πόλεις και τα χωριά χωρίς να λένε τίποτε. (1)

Στην αρχή της δεύτερης χιλιετίας, όταν ξύπνησε η Δύση, μετά από έναν ύπνο 700 περίπου χρόνων κοίταξε γύρω της και διαπίστωσε ότι την ηγεμονία της μικρής Ηπείρου που ζούσε την είχε η Ανατολή. Δηλαδή, όχι ακριβώς η Ανατολή και όχι ακριβώς ξύπνησε, αλλά ούτε και ακριβώς από έναν ύπνο 700 χρόνων. 

Στο περίπου λοιπόν οι διάφορες φυλές και τα διάφορα νεοσύστατα κράτη δυτικά της Κωνσταντινούπολής, της πιο ωραίας, της πιο πλούσιας και της πιο πολυάριθμης πόλης του κόσμου, συλλογίστηκαν πώς δεν μπορούν άπιστοι να περπατούν εκεί που περπάτησαν τα πόδια Εκείνου.

Και όταν αυτός ο συρφετός συλλογίζεται, τότε φοβηθείτε άγιοι και διάβολοι και άνθρωποι! Αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι ολέθριο.

Πολλές οι εξορμήσεις της Λατινικής Δύσης και του Λατινικού Βορά προς τα κει. Α, δεν λέω πια προς πού, γιατί ο αρχικός στόχος – αν βέβαια υπήρχε ποτέ αυτός ο στόχος που έθεσε ο πάπας Ουρβανός ο Β’ - χάθηκε πριν καλά – καλά προσδιοριστεί.

Οι στρατιώτες που ντύθηκαν τον σταυρό ήταν κάθε καρυδιάς καρύδι. Φτωχοί, πλούσιοι, δόλιοι, εύπιστοι, λόρδοι, βασιλιάδες με λίγα λόγια όλοι τυχοδιώχτες.

Αλλά μια στρατιά από όλες τις παραπάνω είχε κάτι διαφορετικό! Κάτι που σου παίρνει την ανάσα.

Ήταν όλα παιδιά, που κάποιος τα ορμήνευσε να πάνε να απελευθερώσουν την Ιερουσαλήμ. Θα περπατήσουν με οδηγό την πίστη και όταν φτάσουν στην Μασσαλία η θάλασσα θα χωριστεί στα δύο και θα περάσουν απέναντι, τους είχαν μηνύσει.

Πού είναι το απέναντι, μην το ρωτάτε, ούτε πόσο εύκολο θα ήταν να διασχίσουν με τα πόδια ένα ανοιχτό πέλαγος, (απόσταση 3000 χιλιόμετρα στην ευθεία) αν πράγματι μέριαζαν τα νερά για να διαβεί αυτός ο περίεργος στρατός. Αυτά τα ερωτήματα για την μεγάλη αποστολή, ή μάλλον ας λέμε για την εξόρμηση, είναι μικρά γράμματα. Εξ άλλου, δεν είχαν ούτε κάτι να χάσουν, ούτε, τα περισσότερα από αυτά, άφηναν κάτι αγαπημένο πίσω τους. Ίσως κάποιες μανάδες, διαφορετικές από τις άλλες να προσπάθησαν να τα αποτρέψουν, πολλές μπορεί και να τα κατάφεραν, αλλά τελικά πάνω από 30.000 παιδιά, συγκεντρώθηκαν στο Βαντόμ στα τέλη Ιουλίου του 1212 . Κανένα τους δεν ήταν πάνω από 12 χρονών.

Αρχηγός τους ήταν ο Στέφανος, ένα φτωχό βοσκόπουλο από την πόλη Κλούα της Ορλεάνης. Τον Μάιο του 1212, εμφανίστηκε στον Αγιο Διονύσιο όπου έμενε ο Βασιλιά Φίλιππος και του παρέδωσε μια επιστολή, γραμμένη, κατά τους ισχυρισμούς του, από τον ίδιο τον Χριστό που εμφανίστηκε μπροστά του, ενώ έβοσκε τα πρόβατά του και του είχε πει να κηρύξει την Σταυροφορία.

Η χαρούμενη αυτή στρατιά των 30.000 παιδιών ξεκίνησε προς τα νότια. Ανάμεσά τους ήταν και κάποια αρκετά πλούσια ώστε να έχουν άλογο και πήγαιναν έφιππα. Η διατροφή τους καλύπτονταν από τις ελεημοσύνες, αλλά η χρονιά ήταν κακή και τα περισσεύματα λίγα. Πολλά παιδιά πέθαναν στο δρόμο, αλλά γύρισαν σπίτι τους, αλλά τελικώς αυτή η «μεγάλη» σταυροφορία των μικρών στρατιωτών έφτασε στην Μασαλία. Παρά την προσευχή και την κατάνυξη των παιδιών τα νερά της Μασαλίας παρέμεναν αχώριστα. Δεν συγκινήθηκαν καθόλου από τον στρατό του γάλακτος.

Μετά από μερικές ημέρες, σύμφωνα με τα όσα γνωρίζουμε, ο Ούγος ο σιδηρουργός και ο Γουλιέλμος ο Χοίρος, προσφέρθηκαν για την Δόξα του Θεού να μεταφέρουν τα παιδιά στην Παλαιστίνη δωρεάν.

Τέλος της Ιστορίας.

Κινητά δεν υπήρχαν, ταχυδρομείο ούτε και η τηλεόραση δεν έκανε καμία δήλωση αγνοουμένων.

Και ωστόσο, επειδή τίποτε δεν μένει κρυφό κάτω από τον ήλιο, έγινε γνωστή η τύχη των 20.000 παιδιών που επιβιβάστηκαν στα πλοία των .. καλών χριστιανών: Τα παιδιά βρέθηκαν δούλοι στα χαρέμια της Ανατολής, πουλημένα από ανίερους χριστιανούς Ολλανδούς έμπορους.

Το πιο συγκλονιστικό μέρος αυτής της ελεεινής ιστορίας είναι ο τρόπος που έγινε γνωστή η τραγική μοίρα των παιδιών. Πολλά από τα παιδιά χάθηκαν σε μια σφοδρή τρικυμία, ενώ πολλών αγνοείται παντελώς η τύχη τους. 18 από αυτά μαρτύρησαν γιατί δεν ήθελαν να ασπαστούν τον ισλαμισμό, Κάποια πουλήθηκαν στο σκλαβοπάζαρο της Αλεξάνδρειας και πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους σκλάβοι. Περί τα 700 είναι ακόμα ζωντανά.

Τις πληροφορίες αυτές έφερε στην Γαλλία, το 1230, ένας ιερέας που συνόδεψε τα παιδιά σ αυτήν την παράξενη σταυροφορία.

Ο ίδιος, μαζί με εκείνα που ήξεραν γράμματα, βρέθηκε στο παλάτι του Κυβερνήτη της Αιγύπτου, αλ- Καμίλ, ο οποίος ενδιαφερόταν για τις δυτικές γλώσσες και τα δυτικά γράμματα. Τους αγόρασε και τους κράτησε κοντά του ως διερμηνείς, δασκάλους και γραμματείς χωρίς να επιχειρήσει να τους αλλάξει την πίστη. Παρέμειναν στο Κάϊρο σε συνθήκες μάλλον άνετης αιχμαλωσίας και τελικά ο ιερέας αφέθηκε ελεύθερος. Είπε στους γονείς και συγγενείς που τον ρώτησαν όσα ήξερε και ύστερα χάθηκε στην αφάνεια. (2)

Μια μεταγενέστερη ιστορία ταύτισε τους δύο κακοήθεις εμπόρους της Μασσαλίας με δύο εμπόρους που απαγχονίστηκαν λίγα χρόνια αργότερα επειδή είχαν αποπειραθεί να απαγάγουν τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο για λογαριασμό των Σαρακηνών.  (2)



Το δίδαγμα της ιστορίας:

Στην Δύση οι άνθρωποι πουλάνε και την μάνα τους, αρκεί να βρεθεί αγοραστής.

***********************************************

Βιβλιογραφία: 

(1)  Η σταυροφορία των παιδιών Μαρσέλ Σβόμπ

(2) Η Ιστορία των Σταυροφοριών, του Σερ Στίβεν Ράνσιμαν. Εκδόσεις Γκοβόστη, σελ 151, τόμος Γ

Eιδική συνοδική επιτροπή πολιτιστικής ταυτότητος

Η "ειδική συνοδική επιτροπή πολιτιστικής ταυτότητος" έχει προγραμματίσει 10 επιστημονικά ετήσια συνέδρια με θέμα "Η Ελληνική Επανάσταση του 1821"  ενόψει του εορτασμού των 200 χρόνων το 2021.

Το πρώτο συνέδριο , το 2012, είχε ένα μέρος του αέρα εκείνης της θύελλας, που συντάραξε τον τότε κόσμο και χάρισε στις δικές μας γενιές την Ελευθερία και την Αξιοπρέπεια.

Ο Γ. Καραμπελιάς μπροστά
από μια θαυμάσια
 εικόνα της εβδόμης οικουμενικής Συνόδου.
Αυτής που αναστήλωσε τις εικόνες.

Το  φετινό συνέδριο με θέμα «Η ζωή των υποδούλων Ελλήνων επί Τουρκοκρατίας . Καταπίεση – Κοινοτισμός – Παιδεία» είχε  χάσει την λάμψη του προηγούμενου.

«Επιστημονικές» διαλέξεις (έτσι λέμε εδώ στην χώρα μας την παραποίηση)  ψυχρές και ανούσιες, από εκείνες που γράφονται κατά εκατοντάδες ή χιλιάδες, όπου δεν θα βρει κανείς πολλά ψέματα, αλλά που δεν θα πάρει καμία απολύτως γεύση για την ζωή των υπόδουλων Ελλήνων.

Σε κάποια μάλιστα από τις ανακοινώσεις ελέχθη  κάτι περί της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης από τους Έλληνες , αντί του ορθού απελευθέρωσης.

Μας  είπαν πολλά σπουδαία  για το εμπόριο εκείνης της εποχής, χωρίς να εξηγούν ότι ήταν το μόνο που μπορούσε να κάνει ο υπόδουλος. Οι Έλληνες έχουν ροπή προς το εμπόριο μας διαφώτιζε κάποια σύνεδρος. Αστεία πράγματα δηλαδή. Δεν βλέπετε σήμερα ποιοι κρατούν το εμπόριο στα χέρια τους; Όλοι Έλληνες είναι! 
Τα ίδια ελέχθησαν και για την Ναυτιλία.
Δεν άκουσα για τα  προνόμια που είχαν οι Γάλλοι και  οι Εγγλέζοι έναντι των Γραικών, οπότε  κάθε άλλη παραγωγική διαδικασία ήταν εν τοις πράγμασι καταδικασμένη.

Ακούστηκε η ευημερία της Μοσχόπολης, αλλά όχι και η κατάρρευσή της, η οποία οφείλεται αποκλειστικά στον τουρκικό ζυγό.

Ούτε τονίστηκε η ανισονομία μεταξύ Τούρκων και Γραικών. Ελέχθη, με αφορμή κάποιου παραδείγματος, αλλά επιστημονικά  (εδώ χωρίς εισαγωγικά) δεδομένα δεν έφεραν, ίσως για να μην γίνει φανερή η αλήθεια.

Βέβαια υπήρξαν και διαλέξεις έξω από αυτό το πνεύμα αλλά ήταν μικρή μειοψηφία.  Σ’ αυτήν σίγουρα ανήκει η διάλεξη του Γιώργου του Καραμπελιά, πώς θα μπορούσε να ήταν αλλιώς, αλλά και κάποιες άλλες, δεν τις αναφέρω γιατί μπορεί να αδικήσω κάποιον άλλον που μου διαφεύγει.

Απογοητευτική, σεβασμιότατε Ιγνάτιε.

Έφυγα απογοητευμένη, και μια  φωνή, που ξεκίναγε από μια αθεΐα φονταμενταλιστικής υφής  μου έλεγε χαιρέκακα: Εμ,  τι περίμενες για; Αυτή είναι η  Εκκλησία! Καλά να πάθεις!  

Να ελπίζω η επόμενη να είναι καλύτερη;  Ίσως να έχουν αλλάξει κάποια πράγματα στην πατρίδα μας, ώστε  αυτή η εθνική μειοδοσία σε όλα τα επίπεδα να μειωθεί και να δούμε  ανατροπές που θα μας εκπλήξουν ευχάριστα.  Γιατί τρέφω τέτοιες φρούδες ελπίδες, θα με ρωτήσει κάποιος. Γιατί δεν πάει άλλο ρε παιδιά. Δεν πάει πιο κάτω!

Αυτά που λέει και ο τρόπος που τα λέει

Είμαστε όλοι ίδιοι ή μαζί τα φάγαμε

1ο σκίτσο «Πες μου πηγάδι, τι υπάρχει στο παρελθόν μου;»
3ο σκίτσο: «Καλύτερα να μην ρωτούσα!»

Όταν διαβάζουμε Ιστορία, παρατηρούμε συμπεριφορές λαών, που δεν είναι στοχαστικές. Δηλαδή σήμερα έτσι και αύριο αλλιώς. Δεν ξέρω αν αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί ρατσισμός ή αν θα πρέπει να χαρακτηριστεί Πρόνοια και Σοφία, που θα σε καθοδηγεί στο πώς οφείλεις να κατανοήσεις αυτές τις συμπεριφορές, προκειμένου να μειώσεις τις συμφορές που κάποιοι λαοί είναι γεννημένοι να προκαλέσουν σε άλλους λαούς.

Στις μέρες μας, στην κουλτούρα της Παγκοσμιοποίησης, η καταδίκη συλλογικών συμπεριφορών είναι γενικώς μη αποδεκτή, εκτός αν καταδικάζουν συλλήβδην τον φτωχό λαό, οποιασδήποτε εθνικότητας. Κάτι δηλαδή με το “μαζί τα φάγαμε”, προκειμένου έτσι να αθωωθούν αυτοί που βρίσκονται από πάνω, ώστε να χειραγωγείται η τάξη αυτών που βρίσκονται από κάτω, όπως περίπου γράφει και ο Μπρέχτ.

Κάποτε, οι άνθρωποι μιλούσαν χωρίς political correct τρόπο και έλεγαν τα πράγματα με το όνομά τους. Ακόμα τότε τα Υπουργεία Άμυνας, ονομάζονταν Υπουργεία Πολέμου. Η κουλτούρα του 1984, σύμφωνα με την οποία όλα τα ονόματα κρύβουν την αλήθεια και η ιστορία γράφεται κάθε μέρα, ανάλογα με το συμφέροντα που εξυπηρετεί, δεν είχε κάνει ακόμα την εμφάνισή της. Το 1984 εκδόθηκε το 1949.

Δείτε λοιπόν πώς εν έτει 1918. Διατυπώνουν την σκέψη τους κάποιοι σοφοί.

Οι Άραβες και οι Πέρσες, λαοί μουσουλμάνοι άφησαν στον κόσμο θησαυρούς πολιτισμού.

Ας ρίξουμε τώρα μια ματιά στον ρόλο που έπαιξε ο τούρκικος λαός στην ιστορία. Αυτός ο ρόλος εμφανίζεται μάλλον τραγικός. Και αυτή η τραγωδία του τούρκικου λαού συνίσταται στο ότι, από την ημέρα της εμφάνισης του στην παγκόσμια αρένα, δεν έκανε τίποτα που να νομιμοποιήσει την ταυτότητα του από την άποψη του πολιτισμού.

Δεν μπήκε στην ζωή των άλλων λαών παρά σκορπώντας χείμαρρους αίματος και δακρύων. Δεν επιβεβαιώθηκε μέσα στον κόσμο παρά με τον πόλεμο και τις αλυσίδες. Δεν έζησε παρά με σκλαβωμένους.

Ο τούρκικος λαός δεν άφησε για τις επερχόμενες γενεές ούτε ένα μεγάλο όνομα ποιητή, καλλιτέχνη, γλύπτη, μουσικού, σοφού, στον οποίο θα μπορούσε η ανθρωπότητα να αναφερθεί με χαρά και αγάπη. Δεν κατέθεσε καμία προσφορά στο βωμό του Καλού, του Ωραίου, του Αληθινού. Υπήρξε ένα στείρος λαός ένας λαός χωρίς φρούτα.

Andre Mandelstam

Αλλά και Henry Morgenthau, που έζησε την συμφορά των Ελλήνων στην Σμύρνη, γράφει με τον ίδιο τρόπο.

Μετά από στενή επαφή πεντακοσίων ετών με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, ο σύγχρονος Τούρκος εξακολουθεί να είναι ακριβώς ο ίδιος μ΄ εκείνον που είχε εμφανιστεί τον Μεσαίωνα από τις στέπες της Ασίας. Πίστευε τόσο έμμονα όσο και οι πρόγονοί του στην ιδέα ενός κράτους αποτελούμενου από λίγους κυριάρχους που έχουν το δικαίωμα να υποδουλώνουν και να καταληστεύουν όσους λαούς θέτουν υπό τον έλεγχό τους.

Ποτέ δεν κατάλαβαν ότι οι υποτελείς λαοί μπορεί να είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από σκλάβοι

Οι Τούρκοι έζησαν επί αιώνες σαν παράσιτα σε βάρος αυτών των καταπιεσμένων φιλόπονων λαών. Τους θεωρούσαν ως ακάθαρτους και ως εκ τούτου μη δεκτούς ως μέλη της οθωμανικής κοινωνίας.
Βέβαια τα πράγματα από το 1918 μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει. Έχουν όντως αλλάξει παραμένουν τα ίδια;

Δράμα με όνομα Ευρώ,

Πρίν από πάρα πολλά χρόνια, περίπου δέκα , οι ηγέτες της ευρωπαϊκής χερσονήσου σε μία έξαψη και έκρηξη μίσους, κατασκεύασαν το ευρώ με στόχο να απαλλαγούν μια για πάντα από την Δημοκρατία. Ξεκίνησαν από την γενέτειρα χώρα Της.
Σειρά έχει η Ιταλία, θα συνεχιστεί με την Ισπανία, η οποία θα παραδώσει τα σκήπτρα στην Αγγλία για να εξαπλωθεί στον Νέο Κόσμο, ακολουθώντας αντίστροφη πορεία, από αυτήν του παρελθόντος κόσμου μας: Η τελική δύση μετά την Ανατολή.
Το Λυκόφως μετά το Λυκαυγές και το Μεσουράνημα.

Για δείτε εδώ τις δυνάμεις διαφυγής:

Εχθροί και φίλοι, από την Δύση και από την Ανατολή

του Γιώργου Καραμπελιά
από τη Ρήξη που κυκλοφορεί (τ.78)

Αυτός ο τόπος, εδώ και εννιακόσια χρόνια τουλάχιστον, βιώνει την ίδια μοίρα, βλέπει το ίδιο σενάριο να εκτυλίσσεται. Ο Τούρκος μας υποχρεώνει σε υποταγή στον Φράγκο, ο Φράγκος μας εξαθλιώνει οικονομικά, μας υποτάσσει πνευματικά και πολιτιστικά και έρχεται στη συνέχεια και πάλι ο Τούρκος να ολοκληρώσει τον ίδιο θανάσιμο και καταθλιπτικό κύκλο. Το 1071 οι Τούρκοι θα εισβάλουν στη Μικρά Ασία και με τη μάχη του Ματζικέρτ θα αποσπάσουν το μεγαλύτερο μέρος της από το βυζαντινό κράτος –και η καταστροφή θα ολοκληρωθεί με τη μάχη του Μυριοκεφάλου το 1176. Την ίδια χρονολογία, το 1071, οι Νορμανδοί θα καταλάβουν τη Νότια Ιταλία και τη Σικελία, και το 1081 το Βυζάντιο θα παραχωρήσει στη Βενετία, και σύντομα και στις υπόλοιπες ιταλικές πόλεις, εμπορικά προνόμια που μέσα σε εκατό χρόνια μετέβαλαν το Βυζάντιο σε ιταλική ημιαποικία. Όταν το 1182 θα ξεσηκωθούν οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης και θα φθάσουν μέχρι και σε σφαγές των Φράγκων, οι Βενετσιάνοι θα οργανώσουν την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, το 1204, και τον διαμελισμό της Αυτοκρατορίας σε όλα τα φραγκικά «έθνη», Γάλλους, Γερμανούς, Ιταλούς, Εγγλέζους, Βέλγους κ.λπ.. Έτσι το Βυζάντιο θα αποδυναμωθεί θανάσιμα και παρά την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1261, δεν θα μπορέσει ποτέ να ξαναπάρει τα πάνω του. Οι Τούρκοι θα καταλάβουν τη Μικρά Ασία και το 1354 θα περάσουν στην Ευρώπη. Οι Βαλκάνιοι, Έλληνες, Σέρβοι, Βούλγαροι θα βγάζουν τα μάτια τους μεταξύ τους και οι Δυτικοί θα αφυπνιστούν πολύ αργά για να μπορούν να αντιδράσουν έναντι της Τουρκίας. Έ τσι οι Οθωμανοί θα καταλάβουν τη Βαλκανική επί πέντε αιώνες.

Και όμως, και στη διάρκεια αυτής της κατοχής, το ίδιο σενάριο θα παίζεται και πάλι. Όταν μετά το 1700 οι Έλληνες θα ξαναρχίσουν να δυναμώνουν οικονομικά, με το εμπόριο και τη ναυτιλία, πνευματικά, με τον φωτισμό του γένους, και στρατιωτικά, με το δυνάμωμα της κλεφτουριάς, ενώ η παρακμή της Τουρκίας θα αρχίσει να επιταχύνεται, οι Φράγκοι θα κάνουν ό,τι μπορούν για να εμποδίσουν τους Έλληνες να αναστήσουν το κράτος τους, που φοβούνταν πως θα αποτελέσει έναν ανταγωνιστή τους στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μια στιγμή και μόνο θα αλλάξουν πολιτική, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν θα είναι διαιρεμένοι μεταξύ Αγγλογάλλων και Γερμανών και οι πρώτοι θα προσπαθήσουν να διαμελίσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία για να πάρουν τα αραβικά πετρέλαια. Ωστόσο αμέσως μετά, από το 1920 και εξής, θα επανέλθουν στην παλιά στρατηγική: Να εμποδίσουν τη Ρωσία, να στηρίξουν την Τουρκία και να συρρικνώσουν την Ελλάδα σε ένα κρατίδιο-πελάτη τους στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Και αυτή την τακτική θα την κρατάνε απαρέκκλιτα μέχρι σήμερα, που ένας νέος κύκλος μοιάζει να διαγράφεται.

Μετά τις επιθετικές κινήσεις των Τούρκων, με την κατάληψη της Βόρειας Κύπρου το 1974 και τις διεκδικήσεις στο Αιγαίο, η Ελλάδα θα περάσει υπό την σκέπη των Φράγκων για να «προστατευτεί» από τους Τούρκους. Έτσι θα προσχωρήσει στην ΕΟΚ / Ευρωπαϊκή Ένωση / Ευρωζώνη, και θα μεταβληθεί σε ένα παράσιτο που κατανάλωνε ιταλικά ρούχα, γερμανικά αυτοκίνητα και υποβρύχια, γαλλικά αρώματα και Μιράζ, χάνοντας κάθε οικονομική αυτοδυναμία. Και όταν ήρθε η στιγμή της οικονομικής κρίσης, όταν το παράσιτο δεν μπορεί πια να καταναλώνει, οι Φράγκοι δείχνουν όλη την αγάπη τους για την Ελλάδα.

Έχει ολοκληρωθεί ή τείνει να ολοκληρωθεί μία φάση του κύκλου. Και επιταχύνεται η συνέχεια. Η νεοθωμανική Τουρκία καραδοκεί. Και αν ορισμένοι κύκλοι στη Δύση αρχίζουν να ανησυχούν, είναι ήδη αργά. Η Τουρκία επιθυμεί να ολοκληρώσει την απομάκρυνση της Κύπρου από την Ελλάδα ως πρώτο νέο μεγάλο βήμα της. Με την ευκαιρία της πρόσφατης κρίσης γύρω από τις έρευνες και την ΑΟΖ, η Τουρκία παρεμβαίνει ανοικτά απειλώντας, ενώ η Ελλάδα κρύβεται, έχοντας εγκαταλείψει με την συνέργεια των μειοδοτικών κυβερνήσεων των δύο χωρών ακόμα και τις τυπικές υποχρεώσεις της ως εγγυήτριας δύναμης της Κύπρου. Και μπορεί οι Τούρκοι να μην κάνουν ίσως άλλες κινήσεις αυτή την στιγμή, αλλά έχουν επιτύχει το μείζον, εμφανιζόμενοι ως ο αποκλειστικός συνομιλητής της κυπριακής κυβέρνησης. Το ελλαδικό ανδρείκελο, μετά την οικονομική καταστροφή της χώρας, έχει επιτύχει και τον δεύτερο στόχο του, την παράδοση της Κύπρου σε Τουρκία, Ισραήλ, Αγγλία. Και είναι βέβαιο πως θα ακολουθήσουν και τα επόμενα βήματα, στο Αιγαίο, την Θράκη και την μεταβολή, σε πρώτη φάση, της Ελλάδας σε condominium Ελλάδας-Γερμανίας. Και ο Μπουτάρης στη Θεσσαλονίκη είναι εδώ, για να τονίσει πως «οι Τούρκοι είναι πιο κοντά μας από τους Ευρωπαίους», προετοιμάζοντας το πέρασμα στη δεύτερη φάση του κύκλου, την οθωμανική.

Γι’ αυτό και οι πράκτορες ετοιμάζονται να πετσοκόψουν και τις αμυντικές δαπάνες με πρόσχημα την κρίση, ώστε να αφοπλιστεί εντελώς η χώρα. Και συνεπικουρούνται από τους χρήσιμους ηλίθιους της «Αριστεράς», ή όσους ονειρεύονται την «ουδετερότητα της Ελλάδας» –ίσως γιατί πουλάνε πολλούς δίσκους στην Τουρκία–, όπως ο Νταλάρας, που δήλωσε γυρνώντας από την «Ισταμπούλ», πως «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του». Γι’ αυτό και ο Μπεγλίτης στήνει παρακρατικό μαγαζί στο υπουργείο Άμυνας, για να μπορέσει να κάμψει την αντίσταση των αξιωματικών στα ξεπουλήματα που στήνει με τον πρωθυπουργό του.

Πρέπει λοιπόν να έχουμε συνείδηση πως δεν έχουμε ένα μέτωπο μόνο, αλλά δύο, και πως πίσω από τον Φράγκο, πίσω από τους Γερμανούς που ξανάρχονται, καραδοκούν οι αιώνιοι σύμμαχοί τους, οι Τούρκοι.

Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε απέναντι σε αυτή την εξέλιξη; Είναι άραγε μοιραία η επανάληψη του κύκλου;

Μόνο οι ραγιάδες και οι προσκυνημένοι έχουν χάσει τις μάχες πριν να τις δώσουν!

Διότι, ας είμαστε βέβαιοι πως τόσο η απόπειρα των Γερμανών να υποτάξουν την Ευρώπη (η τρίτη μέσα σε εκατό χρόνια), όσο και των Τούρκων να ανασυστήσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία, θα προκαλέσουν σε μεσο/μακροπρόθεσμη βάση τέτοιες αντισυσπειρώσεις, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Μέση Ανατολή, ώστε τελικά να αποτύχουν. Το ερώτημα είναι αν εμείς θα αντισταθούμε και αν θα αποτελέσουμε ενεργό παράγοντα των αντισυσπειρώσεων που περιγράψαμε. Οι Έλληνες άρχισαν το ξήλωμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1821 και ήταν οι πρώτοι που αντιστάθηκαν σθεναρά στον Άξονα στο 1940-41. Και τότε υπήρχαν τουρκόφιλοι Μαυρογένηδες και γερμανόφιλοι Τσολάκογλου, αλλά και Κολοκοτρωναίοι και Βελουχιώτηδες. Και σήμερα υπάρχουν ο ΓΑΠ και ο Χριστόφιας, αλλά και απέναντι τους αγέρωχος ο Σολωμός Σολωμού.

Εμείς αυτή τη μάχη θα τη δώσουμε. Πιστεύουμε πως το ίδιο θα κάνει και η πλειονότητα του λαού, που μέσα από την πείρα του θα αναδείξει τις νέες ηγεσίες και τα νέα στελέχη αυτής της μεγάλης μάχης που έχει αρχίσει.

Μνήμες και εορτές: Ημέρα της σφαγής των Αρμενίων, της Ανάστασης του Χριστού και των παιδιών

Την 23η Απριλίου οι Τούρκοι την έχουν αφιερωμένη στα παιδιά. Είναι μια γιορτή που την εμπνεύστηκε ο Κεμάλ..

Μια μέρα μετά, δηλαδή στις 24 Απριλίου οι Αρμένιοι θυμούνται την γενοκτονία που οργάνωσε και εκτέλεσε ανελέητα το επιτελείο το ίδιου, δηλαδή του Κεμάλ του σφάχτη των λαών, που επέδειξε την ευαισθησία να αφιερώσει μια ημέρα στα παιδιά!

Φαρισαίοι υποκριτές που είπε Αυτός που σήμερα ο Χριστιανικός κόσμος γιορτάζει την Ανάστασή Του!

διαβάστε όλο το Άρθρο, γιατί όποιος δεν διαβάζει νομίζει ότι οι γείτονες μας αγαπάνε και θέλουν το καλό μας.

24η Απριλίου 1915: Η Γενοκτονία των Αρμενίων, από τη προμελέτη στη διάπραξη

του CLAIRVAUX στο Le Nouvel Observateur

Σφαγές Αρμενίων στην Τραπεζούντα

Όπως και με τους Εβραίους, η υλοποίηση της γενοκτονίας των Αρμενίων του 1915 προϋπέθετε την ύπαρξη ενός ενιαίου κόμματος με ολοκληρωτικές απόψεις, που είχε υπό τον έλεγχό του όλους τους μηχανισμούς του κράτους, κυρίως του στρατού και της αστυνομίας, καθώς επίσης μια εθνικιστική ιδεολογία, εν προκειμένου τον Παντουρκισμό.

Τον Μάιο του 1914, το κόμμα των Νεότουρκων έχοντας επεκτείνει την επιρροή του σε όλη την οθωμανική αυτοκρατορία, αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της χώρας.

Το κόμμα κατέχει τις θέσεις κλειδιά με την τριανδρία: ο Ταλάτ είναι υπουργός Εσωτερικών, ο Ενβέρ κατέχει τη θέση του Πολέμου και ο Τζεμάλ, το Πολεμικό Ναυτικό. Πρωθυπουργός ήταν ο Σαίντ Χαλίμ.

Πίσω, σαν τον ιστό της αράχνης, το κόμμα Ιτιχάντ, με τον γραμματέα του, τον Μιντάντ Σούκρου (Midhat Choukrou). Ανάμεσα τους ο ιδεολόγος του Παντουρκισμού, όπως ο Δρ Ναζίμ. Αλλά ο πραγματικός καθοδηγητής της Κεντρικής Επιτροπής παραμένει ο Ταλάτ Πασάς.

Αρχικά, οι Αρμένιοι δεν χρειάζονται να ανησυχούν, γιατί εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο από το κόμμα Ντασνάκ (Daschnaks).
Το τελευταίο υποστήριξε το νεοτουρκικό κίνημα στην προσπάθειά του να αναζωογόνηση τη Τουρκία.

Τον Αύγουστο του 1914, ξέσπασε ο πόλεμος, η Τουρκία μένει ουδέτερη.
Όμως, παροτρύνεται από τη Γερμανία, η οποία πληρώνει δύο εκατομμύρια τουρκικές λίρες, οπότε ο πολεμοχαρής Ενβέρ και ο Ταλάτ αποφασίζουν υπέρ της σύγκρουσης, σέρνοντας μαζί και τον Σαίντ Χαλίμ. Η Τουρκία κήρυξε την κατάσταση πολέμου στις 2 Νοεμβρίου.
Οι Αρμένιοι, που έγιναν στρατιώτες- πολίτες στο σύνολό τους, πληρούν την επιστράτευση.

Οι Ρώσοι εισβάλλουν στην τουρκική Αρμενία

Ο Ενβέρ, με το τρίτο οθωμανικό σώμα στρατού, αντεπιτίθεται στην Τρανσκαυκασία, και ηττείται στη μάχη του Σαρίκαμις τον Ιανουάριο του 1915.
Στην Κωνσταντινούπολη, η ομάδα των Νεότουρκων περίμενε τη σπίθα που θα πυροδοτούσε το σχέδιο τους: την εξόντωση των Αρμενίων.
Μια πλειοψηφία διαμορφώνεται στην Κεντρική Επιτροπή, με τη συμφωνία του Ταλάτ.
Οι Αρμένιοι κατηγορούνται ότι έκαναν μια συμμαχία με τους Ρώσους και ότι είναι λιποτάκτες.
Οι Νεότουρκοι τους βλέπουν σαν εμπόδιο για την εθνοτική ενοποίηση της Ανατολίας και την επέκτασή της στα εδάφη της Κεντρικής Ασίας όπου κυριαρχεί η τουρκική γλώσσα (Παντουρανισμός) .

Όπως και στη Διάσκεψη της Βάνζεε (1942), το Φεβρουάριο του 1915, οι αξιωματούχοι της Ιτιχάντ θα μελετήσουν τις λεπτομέρειες της διοικητικής και τεχνικής οργάνωσης για την εξόντωση των Αρμενίων.
Οι αντάρτικοι πληθυσμοί θα διωχθούν από τα σύνορα.
Αλλά ο κύριος όγκος θα οργανωθεί σε φάλαγγες εκτοπισμένων, που αποδεκατιστήκαν κατά τη διάρκεια της μεταφοράς και επί τόπου.
Η αναγκαστική μεταφορά του πληθυσμού κρύβει αυτή τη επιχείρηση αφανισμού.

Η ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

Οι τουρκικές ήττες από την έναρξη του πολέμου αποδίδονται στην προδοσία των Αρμενίων, σαν υποστηρικτές των Ρώσων.
Εξάλλου, οι Τούρκοι ήταν πεπεισμένοι ότι η Γερμανία θα κέρδιζε τον πόλεμο και, ότι στο τέλος της σύγκρουσης θα προστατεύονταν από την εκδίκηση των δυτικών δυνάμεων.
Και για «raison d’ État» (κρατικό λόγο), η Γερμανία κάλυψε την εξόντωση που διαπράττονταν από τον πολεμικό σύμμαχο της.
Στο τέλος του πολέμου, θα επιτρέψει την φυγή και την φιλοξενία των δραστών της γενοκτονίας στο έδαφός της.
Η ηθική ευθύνη της Γερμανίας είναι λοιπόν δεδομένη .

Το πρώτο μέτρο αφορά τους Αρμενίους στρατιώτες που υπηρετούσαν στον οθωμανικό στρατό και αφοπλίζονται. Σκεφτόμαστε τους Χάρκι το 1962.
Από το 1915, σφαγιάστηκαν σε μικρές ομάδες.

Αλλά η ουσιαστική αφετηρία της επιχείρησης γενοκτονίας, είναι η 24η και 25η Απριλίου 1915 στην Κωνσταντινούπολη, με τη σύλληψη και σφαγή των προυχόντων και διανοούμενων Αρμενίων: αποκεφαλίζεται η "ιντελιγκέντσια", που υπολογίζεται σε 650 άτομα. Αφού εξαφανίστηκε η ελίτ, περνάνε στον υπόλοιπο πληθυσμό.

Η εξόντωση των πληθυσμών εξελίσσεται σε δύο φάσεις:
- Από το Μάιο έως το Ιούλιο 1915 σε 7 επαρχίες (βιλαέτια) της Ανατολικής Ανατολίας, 4 κοντά στο ρωσικό μέτωπο (Τραπεζούντα, Ερζερούμ, Βαν, Μπιτλίς) και 3 πιο πίσω (Σίβας, Χάρπουτ, Ντιγιαρμπακίρ), με σύνολο σχεδόν ένα εκατομμύριο Αρμένιοι.
- στα τέλη του 1915 και 1916 σε άλλες επαρχίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Αυτά τα γεγονότα οδήγησαν στις ακόλουθες συνέπειες:

Τα δύο τρίτα των Αρμενίων σφαγιάστηκαν το 1915 και 1916 .
Οι αριθμοί μόνο αποτελούν αντικείμενο συζήτησης: ο αριθμός των νεκρών κυμαίνεται μεταξύ 1.200.000 και 1.500.000, με τον αρμενικό πληθυσμό να κυμαίνεται ανάλογα με τα στατιστικά στοιχεία από 1,8 έως 2 εκατομμύρια.

Οι δολοφόνοι υπεύθυνοι για την εξόντωση είναι είτε δημόσιοι υπάλληλοι, αστυνομικοί, στρατιώτες, Κούρδοι, είτε απλοί πολίτες.
Θα πρέπει, να αναφερθεί και η ειδική οργανωτική δομή, βάσει της οποίας ανατέθηκαν οι βρώμικες δουλειές στον Μπεχαεντίν Σακίρ (Behaeddin Shakir), όπως λίγο- πολύ έγινε με τις ομάδες παρέμβασης των Ναζί, τις περιβόητες Einsatzgruppen.
Όπως η εξόντωση των Εβραίων αποφασίστηκε στο υψηλότερο επίπεδο του γερμανικού κράτους, έτσι και η γενοκτονία των Αρμενίων σχεδιάστηκε από τους ηγέτες του Νεότουρκων, μέλη της οθωμανικής κυβέρνησης από το κόμμα Ιτιχάντ, το οποίο έδινε τις οδηγίες.

Για όσους δεν αμφισβητούν τα πραγματικά περιστατικά, η Τουρκία είναι τόση υπεύθυνη για τη γενοκτονία των Αρμενίων όσο η Γερμανία ήταν για αυτή των Εβραίων και το καθεστώς του Βισύ (Vichy) για τη σύλληψη και εκτόπιση τους.

Σφαγές και εκτοπίσεις

Μόλις οι άνδρες εκτελέστηκαν σε μικρές ομάδες έξω από την πόλη, ο αρμενικός πληθυσμός εκτοπίζεται.
Διαιρείται σε φάλαγγες από γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους, και οδηγείται έξω από την πόλη, ενώ οι επί μέρους σχηματισμοί αποδεκατίζονται από τους χωροφύλακες που είναι επιφορτισμένοι με τη συνοδεία, από Κούρδους και πολιτοφύλακες.

Οι φάλαγγες των εκτοπισμένων των οποίων ο αριθμός εκτιμάται ότι ανέρχεται σε 870 000 άτομα κατευθύνονται προς το Χαλέπι της Συρίας, όπου χωρίζονται σε δύο άξονες: στα νότια προς τη Συρία, το Λίβανο και την Παλαιστίνη (ένα μέρος θα επιβιώσει) και στα ανατολικά κατά μήκος του Ευφράτη, όπου χτίζονται στρατόπεδα συγκέντρωσης που είναι αληθινοί τόποι θανάτωσης.
Οι απελαθέντες σέρνονται μέχρι το Ντεΐρ Εζ Ζορ, μια συριακή πόλη στις όχθες του Ευφράτη (ένα μνημείο υπενθυμίζει την γενοκτονία εκεί).

Τον Ιούλιο του 1916 οι επιζώντες εστάλησαν στις ερήμους της Μεσοποταμίας, όπου εξοντώθηκαν ή πέθαναν από δίψα.
Σφαγιάζονται επίσης οι επιζώντες κατά μήκος της σιδηροδρομικής Βαγδάτη- Ρας Αλ Αϊν και Ιντιλι (Intilli).
Μόνο το ένα τρίτο των Αρμενίων θα επιβιώσουν, περίπου 290.000 που κατοικούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη και στη Σμύρνη, και περίπου 100.000 κρατούμενοι στα στρατόπεδα του νότου.

Φωτογραφική τεκμηρίωση

Υπάρχουν φωτογραφίες που μαρτυρούν τη γενοκτονία των Αρμενίων: πάρθηκαν από τον Armin Wegner, ένας αξιωματικός του γερμανικού Ερυθρού Σταυρού.
Τον Ιανουάριο του 1919, προβάλλοντας το ζήτημα των Αρμενίων, ο Wegner απέστειλε επιστολή προς τον πρόεδρο Wilson στην οποία καταθέτει την οπτική μαρτυρία του και ζήτησε από τον Αμερικανό Πρόεδρο να μην εγκαταλείψει τους επιζήσαντες στην τύχη τους.
Πηγή

Ακούς κύριε Βερέμη;;;

1ο σκίτσο «Πες μου πηγάδι, τι υπάρχει στο παρελθόν μου;»
3ο σκίτσο: «Καλύτερα να μην ρωτούσα!»
*

Ακούω θα έλεγε, αν ήταν απλώς κουτός!


Ενώ εμείς λέμε τι καλά και τι ωραία που ήταν στην Οθωμανική πολυπολιτισμική αυτοκρατορία, Οι Τούρκοι λένε άλλα.


*Η καρικατούρα είναι του Τούρκου καρικατουρίστα Dagistan Cetinkaya που δημοσιεύθηκε στο τουρκικό τύπο την 18 Οκτωβρίου, 2010.

Ολο το Αρθρο στον Ινφογνωμων

Jacqueline de Romilly II

Το τελευταίο βλέμμα της Jacqueline de Romilly για τον πολιτισμό.

Η ακαδημαϊκός υπενθυμίζει τη συμβολή των Ελλήνων στις Δυτικές κοινωνίες. Ένας όμορφος διαλογισμός.
Το έργο της Jacqueline de Romilly είναι τεράστιο. Κανείς δεν μπόρεσε καλύτερα από αυτή να συνδυάσει την επιστημονική γνώση του ελληνικού κόσμου και αυτό που μας διδάσκει για την αιωνιότητα της ανθρώπινης υπόστασης. Σε ένα διαλογισμό ταυτόχρονα ανησυχητικό και όμως αισιόδοξο, η Jacqueline de Romilly επιμένει για ακόμα μια φορά να παρουσιάσει την συνεισφορά των Ελλήνων σε αυτό που το όνομα του δόθηκε από αυτούς και μετά από αυτούς : Ο Πολιτισμός.
Αυτό το αποφασιστικό άλμα το χρωστάμε στην Αθήνα του 5ου π.Χ. αιώνα, εκεί που ανακαλύφθηκε το μεγαλείο του ανθρώπου. Εμπνεόμενη από τον αγαπημένο της Θουκυδίδη, ο οποίος συνενώνει τον λόγο με την ιστορία, η Jacqueline de Romilly δείχνει ότι είναι όντως σε αυτό το σημείο που ο άνθρωπος χειραφετείται από τον μαγικό κόσμο στον οποίο καταγράφονταν μέχρι τότε.
Από αυτή τη στιγμή, και πριν ακόμη το διατυπώσει ο Πρωταγόρας, ο άνθρωπος γίνεται το μέτρο όλων των πραγμάτων. Ο πολιτισμός χειραφετείται από τη φύση. Ο άνθρωπος είναι από δω και στο εξής μόνος του και αυτή είναι η υπόσταση του μεγαλείου του.
Ωστόσο δεν πρέπει αυτή η τόλμη να γεννά τη Ύβρη, την τρέλα που προξενεί η μεγαλομανία. Η Ελληνική τραγωδία είναι εδώ για να μας υπενθυμίσει σε ποια δυστυχία μας εκθέτουν τα πάθη. Αλλά "η φωτεινή προσφορά της Ελληνικής σκέψης είναι η παθιασμένη επιθυμία τους να κυριαρχούν σε τέτοιες καταστάσεις και να αφιερώνονται σε ένα υψηλότερο ιδανικό που θα ήταν αιώνιο και όμορφο".

Πρέπει λοιπόν να διαβάσετε αυτή τη θαυμάσια έκκληση για τις ανθρωπιστικές επιστήμες που είναι αξεχώριστα μια εκδήλωση πίστης στην ανθρωπότητα. Ακόμα περισσότερο γιατί στις τελευταίες γραμμές, άκρως συγκλονιστικές, αυτού του σύντομου κείμενου, η Jacqueline de Romilly μας προειδοποιεί ότι η ηλικία της ασκεί την τυραννία της και πιθανώς ήρθε πλέον η ώρα της παύσης του γραψίματος.
Δεν ξέρω, μας λέει, αν θα εισακουστώ [...] , τουλάχιστον όμως θα έχω προσπαθήσει και είναι σαν να έγραφα την τελευταία μου λέξη για να πω ευχαριστώ

*********************************************************************************
Μετάφραση από το αφιέρωμα του Marc Riglet, δημοσιεύτηκε στις 24/06/2010 à 07:00

Jacqueline de Romilly porte un regard sur la civilisation

Jacqueline de Romilly

Η ακαδημαϊκός Jacqueline de Romilly έφυγε σε ηλικία 97 χρονών. Το τελευταίο βιβλίο της
«το ανθρώπινο μεγαλείο στην εποχή του Περικλή»το δημοσίευσε λίγους μήνες πριν τον θάνατό της.
Συμπτωματικά το είδα και το αγόρασα. Το διάβασα εχτές! Όταν το διάβαζα σκεφτόμουνα, τι άνθρωποι μπορεί να είναι αυτοί που σ’ αυτή την ηλικία διατηρούν τέτοια διαύγεια μυαλού?
Θα αποχαιρετήσω την υπέροχη αυτή ιστορικό με τα δικά της λόγια. Λόγια με τα οποία κλείνει το τελευταίο αφιέρωμα στην Αθήνα του Περικλή:

Δυσκολεύτηκα να γράψω αυτό το βιβλίο: Δεν βλέπω πια, η ακοή μου είναι πολύ κακή και η μνήμη μου έχει διακυμάνσεις, ωστόσο ήθελα να το κάνω ακριβώς επειδή έφτασα στο τέλος της ζωής μου και το μήνυμα αυτό μου φαίνεται πολύτιμο και σημαντικό περισσότερο παρά ποτέ. Δεν ξέρω αν θα εισακουστώ, μπορεί από κάποιους, τουλάχιστον όμως θα έχω προσπαθήσει και είναι σαν να έγραφα την τελευταία μου λέξη για να πω ένα ευχαριστώ.

Εμείς, οι Έλληνες, ας της ανταποδώσουμε αυτό το ευχαριστώ, για το φως που έριξε στο μεγαλείο της κλασικής Αθήνας, της κλασικής Ελλάδας, που πολύ φοβάμαι ότι κάποιοι επιθυμούν διακαώς να την γκρεμίσουν στη λήθη!

Μύθοι και πραγματικότητα

Των Τρώων ήταν αρχηγός ο λοφοσείστης Έκτωρ
ο Πριαμίδης, και λαός πλιότερος και ανδρείος
στο πλάγι του εσυνάζονταν για μάχη διψασμένος.
Των Δαρδανίων αρχηγός ήτ’ ο λαμπρός Αινείας.
του Αγχίση τον εγέννησεν η ασύγκριτη Αφροδίτη,
οπού θεά μ’ άνδρα θνητόν στην Ίδην εκοιμήθη.
Κι είχε κοντά συναρχηγούς του Αντήνορος δύο τέκνα,
Αρχέλοχον και Ακάμαντα στον πόλεμον τεχνίτες*

Μούγκρισε μια φορά ακόμη

μούγκρισε ηθικολογικά,

σαν ηθικολογικό λιοντάρι,

Γιατι της αρετής το ούρλιαγμα,

είναι δυνατότερο απ' όλη

του Ευρωπαίου τη βουλιμία**

Εμείς οι Έλληνες ζούμε εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια με τον μύθο της ωραίας Ελένης. Δέκα ολάκαιρα χρόνια βάσταξε ο πόλεμος που ξεκίνησε για τα μάτια της Γυναίκας του Μενέλαου. Παιδί ακόμα, προσπαθούσα να φανταστώ την ομορφιά της και πάντα μου διέφευγε. Πόσο όμορφη μπορεί να είναι μια γυναίκα ώστε να αξίζει μια εκστρατεία του μεγέθους της Τρωϊκής; Ο μύθος της Ελένης δεν ήταν προφανώς άλλο παρά δικαιολογίες, αφού κανένας λαός δεν θέλει να αυτοκατηγορηθεί. Ωστόσο, δικαιολογίες ή ποιητικές αιτιάσεις, εμείς – όχι άλλοι - γράψαμε για τον τρωϊκό πόλεμο, εμείς για τη ύβρη του Οδυσσέα, εμείς μιλήσαμε για την πικρή αλήθεια του πολέμου, ακόμα και αν η δικαιολογία ήταν η πανέμορφη Ελένη!
Όπως και αν πέρασε στην ιστορία η αιτία του τρωϊκού πολέμου, αυτόν καθαυτό τον πόλεμο όχι απλώς δεν τον κρύψαμε, αλλά τον αφηγηθήκαμε με ένα ποίημα μοναδικής ομορφιάς και τελειότητας. Τον περιβάλαμε με την ποίηση του Ομήρου. Και ο Όμηρος ποτέ δεν θεώρησε τους Τρώες βάρβαρους που τους άξιζε η λεηλασία και η σφαγή. Αντίθετα, η ανδρεία των Τρώων για τον Ποιητή δεν υπολείπεται καθόλου αυτής των Αχαιών.

Ο τρωϊκός πόλεμος έγινε και παραμένει μέχρι σήμερα η αστείρευτη πηγή χιλιάδων μύθων και ρομάντζων!
Από τότε η ιστορία προχώρησε, η ανθρωπότητα ωρίμασε (;) οι άνθρωποι άνοιξαν πανιά για άλλες γαίες, άλλες χώρες, άλλες Ηπείρους!

1492:

Μας προσέφεραν παπαγάλους , μπάλες από βαμβάκι και πολλά άλλα πράγματα.

Αντάλλασαν πρόθυμα οτιδήποτε τους ανήκε.

Είναι καλοφτιαγμένοι, με γερά σώματα και όμορφα χαρακτηριστικά…..
Θα είναι ιδανικοί υπηρέτες!

Έτσι, έγραψε ο Κολόμβος στο ημερολόγιο του και έτσι έπραξαν όλοι οι επόμενοι άποικοι, κατάδικοι και κάθε μορφής αποβράσματα που εγκατέλειπαν την εσπερία και έφταναν στην γη της επαγγελίας για να βρουν χρυσό, ασήμι, διαμάντια και ότι άλλο φούσκωνε το άρρωστο μυαλό τους.
Οι λευκοί κατέφθασαν με κανόνια, ενώ οι ινδιάνοι δεν γνώριζαν ακόμα τη χρήση του σιδήρου. Οι άνθρωποι που έφτασαν από τον μεγάλο ωκεανό είχαν τον απόλυτο έλεγχο και ο απόλυτος έλεγχος έφερε την απόλυτη βαρβαρότητα. Οι Ισπανοί «δεν δίστασαν να μαχαιρώνουν τους Ινδιάνους κατά δεκάδες ή να κόβουν φέτες από τα σώματα τους για να δοκιμάζουν τη κόψη των λεπίδων του» Μοίρασαν κουβέρτες με βλογιά, έκλεψαν τις γυναίκες, σκότωναν τα παιδιά τους επειδή τους ήταν άχρηστα.
Σκλάβωσαν, από τα δυστυχισμένα αυτά πλάσματα που λίγο πριν ήταν κύριοι της γης τους, όσους κατάφεραν να σκλαβώσουν – επειδή οι ινδιάνοι δεν ήξεραν από σκλαβιά - και όσους αντιστάθηκαν τους αφάνισαν είτε σκοτώνοντάς τους είτε ξεριζώνοντας τους με τη πιο μεγάλη βία που μπορεί να φανταστεί μυαλό ανθρώπου από τις εστίες τους και εξορίζοντας τους στην αμερικάνικη έρημο ή σε άλλες περιοχές που μόνο αρρώστιες και θάνατο μπορούσαν να δρέψουν. Η αντίσταση των ινδιάνων, παρότι ήταν η πιο απελπισμένη αντίσταση που κατέβαλε ποτέ ανθρώπινο όν, κράτησε αιώνες, θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς ότι δεν σταμάτησε ποτέ.
Ίσως όταν η χλόη θα συνεχίζει να φυτρώνει και το νερό να κυλάει, ίσως μια άλλη γενιά ινδιάνων να κυριαρχήσει πάλι πάνω σ αυτή την γη.
Την ίδια συμπεριφορά είχαν και με τους μαύρους που μετέφεραν σαν τα γουρούνια από την Αφρική, όπου σε κάθε μεταφορά πέθαιναν περισσότεροι από τους μισούς.
2500 χρόνια μετά την εκστρατεία των Αχαιών οι πολιτισμένοι ισπανοί και σύντομα οι πολιτισμένοι Βρετανοί και Γάλλοι, δεν χρειάστηκαν τον μύθο κάποιας Ωραίας για να απαλύνει την βαρβαρότητα τους. Αντίθετα, οι μύθοι που πλέχτηκαν είχαν ένα άλλο άρωμα. Είχαν τον άρωμα της απόλυτης Δύναμης και της τελικής Μεγάλης Ύβρης!
Στα σχολικά βιβλία ο ινδιάνος είναι ο βάρβαρος, ο λευκός ο πολιτισμένος! Στο Χόλυγουντ οι ινδιάνοι είναι σχεδόν πάντα οι κακοί.
Τον μύθο της Ωραίας του μεγάλου Ποιητή, εδώ, στη χώρα του μελλοντικού φαστ φούντ, τον αντικαθιστά ο μύθος του πολιτισμού μιας ανώτερης φυλής.
Ο Λιούις Κας, Υπουργός Πολέμου και υποψήφιος πρόεδρος της Αμερικής εξήγησε με τον ακόλουθο τρόπο την υποχρεωτική μετακίνηση των ινδιάνων:

Η αρχή της προοδευτικής βελτίωσης μοιάζει να είναι σχεδόν έμφυτη στην ανθρώπινη φύση… Όλοι μας, στην διάρκεια της ζωής μας, παλεύουμε ν αποκτήσουμε πλούτη, υπόληψη, δύναμη ή κάποιο άλλο αγαθό, του οποίου η απόκτηση θα σημάνει την εκπλήρωση των προσδοκιών μας. Και η συνισταμένη αυτών των προσδοκιών αποτελεί πρόοδο για την κοινωνία μας. Στη φύση αυτών των αγρίων, το χαρακτηριστικό της προόδου βρίσκεται σε έλλειμμα.

Και ο μύθος συνεχίζεται:

Είναι ο μύθος της αδέκαστης δικαιοσύνης της, η αγιότητα των προέδρων της, το σύνταγμα που το σέβονται όλοι ακόμα και τα ρομπότ του Ασίμωφ , ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η Δημοκρατία, η πίστη στον άνθρωπο και στον ανθρωπισμό, η αλληλεγγύη, ο ηρωισμός, η αγάπη προς τον πλησίον, η επανάσταση για την «Ανεξαρτησία» και όλα όσα παραμύθια μπορεί κανείς να αραδιάζει χίλιες και μια νύχτες για το μεγαλείο αυτής της μεγάλης Αυτοκρατορίας των ημερών μας.

Η Αλήθεια έγινε ψέμα και το Ψέμα αλήθεια.
Ένα από τα ατέλειωτα ψέματα της αλλοτριωμένης μέχρι το κόκαλο άρχουσας τάξης αυτής της χώρας είναι ο αγώνας για την ανεξαρτησίας της. Αυτής της ανεξαρτησίας που την γιορτάζουν με τόση λαμπρότητα κάθε χρόνο στις 4 Ιουλίου!
Η Ανεξαρτησία της Αμερικής είναι ένα δράμα που παίχτηκε αποκλειστικά μεταξύ των εχόντων και κατεχόντων. Σ αυτήν την ιδέα περί Ανεξαρτησίας και ελευθερίας σύρθηκαν με φρούδες ελπίδες ινδιάνοι και μαύροι για να υποστηρίξουν τους άποικους ενάντια στα γαλλικά πρώτα και στα βρετανικά στρατά και συμφέροντα. Ο φόβος των ανώτερων τάξεων για μια επέκταση του αγώνα για αληθινή ανεξαρτησία στις κατώτερες λαϊκές τάξεις ήταν έκδηλος. « Όχι στο χάος, όχι στον όχλο, όχι στην αναταραχή» ήταν το σύνθημα αυτής της πολύ περίεργης επανάστασης.

Στις 2 Ιουλίου, μια μικρή επιτροπή θα συντάξει το κείμενο της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας του οποίου το προκαταρτικό σχέδιο είχε συντάξει ο Τζέφερσον. Από το μυθικό αυτό κείμενο κάποιες ομάδες του πληθυσμού έμειναν εκτός. Οι ινδιάνοι, οι μαύροι, οι λευκοί υπηρέτες (την εποχή εκείνη υπήρχαν περισσότεροι υπηρέτες με σύμβαση υποχρεωτικής εργασίας από ποτέ) και οι γυναίκες. Ο ίδιος ο Τζέφερσον διατηρούσε μέχρι τον θάνατο του εκατοντάδες σκλάβους. Το 69% αυτών που υπέγραψαν την Διακήρυξη είχαν διατελέσει αποικιακοί αξιωματούχοι της αγγλικής κυβέρνησης.
Ο Καρλ Ντέγκλερ αναφέρει στο βιβλίο «Πέρα από το παρελθόν μας» :

«Καμία νέα κοινωνική τάξη δεν κατέλαβε την εξουσία μέσω της Αμερικανικής επανάστασης. Αυτοί που σχεδίασαν την επανάσταση ήταν σε μεγάλο βαθμό μέλη της αποικιακής άρχουσας τάξης. Ο Τζωρτζ Ουάσιγκτον ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος της Αμερικής. Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος ήταν εύπορος τυπογράφος, ο Τζόν Χάνκοκ ήταν ευκατάστατος έμπορος της Βοστώνης και ούτω καθεξής.

Ένας άλλος μύθος που πιστεύει κάθε ονειροπαρμένος, είναι ότι η Αμερική είναι η χώρα που προσφέρει απλόχερα ευκαιρίες πλουτισμού σε κάθε φιλόπονο και τίμιο άνθρωπο .
Όμως, στην ιστορία του λαού της, δεν εμφανίζονται τέτοια μυθικά φαινόμενα. Η συγκέντρωση του πλούτου σε λίγα χέρια οφείλεται στην αρπαγή της αμύθητης περιουσίας των ινδιάνων και στην εξαντλητική εργασία των μαύρων και των φτωχών λευκών. Η μεγάλη διαφορά μεταξύ του καπιταλισμού της εσπερίας και αυτού της Αμερικής είναι η χωρίς διακοπή κυριαρχία μιας πλούσιας μερίδας. Η Εργατική Τάξη στην Αμερική, παρότι πρόβαλλε τεράστια αντίσταση και οι αγώνες της για ένα καλύτερο μεροκάματο ήταν αδιάκοποι, δεν κατάφερε ποτέ να επιβάλει μια ισορροπία, όπως κατάφερε η αντίστοιχη στην Εσπερία. Η άρχουσα τάξη, με την ωμή υποστήριξη της αστυνομίας και του στρατού τσάκιζε με απίστευτη αγριότητα κάθε κίνημα στα γεννοφάσκια του πριν καλά – καλά περπατήσει. Ένα άλλο χαρακτηριστικό της καπιταλιστικής τάξης της Αμερικής ήταν ένα αστείρευτο απόθεμα απεργοσπαστών, καθώς και το άσβεστο μίσος των περισσότερων λευκών ενάντια στους μαύρους που θεωρούσαν την αιτία της μιζέριας τους, και εμπόδισε την εργατική Τάξη να συγκροτηθεί σε Τάξη an sich und für sich, που λέει και ο Μαρξ, δηλαδή σε μια ενιαία Τάξη με ταξική συνείδηση. Κάθε φορά που ξεσπούσε κάποια απεργία, ένας ολόκληρος στρατός απεργοσπαστών μεταφέρνονταν από τη μια πολιτεία στην άλλη.
Η δε δικαιοσύνη – αυτή η αδέκαστη δικαιοσύνη που μας παραμυθιάζουν από πρωίας έως εσπέρας - δεν εξέδωσε σχεδόν ποτέ μια απόφαση που να καταδικάζει έστω και επιφανειακά έναν εργοδότη. Και ενώ ήταν τόσο γενναιόδωρη με τους πλούσιους επεδείκνυε μια απίστευτη «αυστηρότητα» για κάθε άμοιρο φτωχό.
Διαβάζοντας το βιβλίο του Χ. Ζίνν , αντιλαμβάνεται κανείς πώς αυτή η αυτοκρατορία χρησιμοποίησε με τον πιο απάνθρωπο τρόπο τη δύναμη των όπλων και πώς βίωσε και βιώνει την απόλυτη εξουσία του ισχυρού απέναντι στον αδύνατο.
Το παρακάτω αποτύπωμα μιας απεργίας είναι μια μάτριξ που επαναλαμβάνεται ανελέητα σε κάθε μικρή ή μεγάλη αντίσταση του αμερικάνικου λαού:
Τον Ιανουάριο του 1874 στη Νέα Υόρκη μια μεγάλη πορεία εργατών κατευθύνθηκε στην πλατεία Τόμπκινς όπου τους ανακοινώθηκε ότι έπρεπε να διαλυθούν. Οι εργάτες παρέμειναν στη θέση τους και η αστυνομία τους επιτέθηκε:
Τα ραβδιά των αστυνομικών υψώνονταν και έπεφταν με δύναμη. Γυναίκες και παιδιά έτρεχαν ουρλιάζοντας προς κάθε κατεύθυνση. Πολλοί ποδοπατήθηκαν μέσα στον πανικό τους, προσπαθώντας να φτάσουν στις εξόδους. Στους δρόμους έφιπποι αστυνομικοί έριχναν στο δρόμο ανύποπτους διαβάτες και τους κτυπούσαν ανελέητα με τα ραβδιά τους.

Όταν τελείωσαν οι μεγάλες απεργίες των σιδηροδρόμων το 1877, 100 άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους, 1000 είχαν φυλακιστεί 100.000 είχαν απεργήσει.
Σας θυμίζω το φιλμ «Σακο και Βατζετι» και σας διαβεβαιώνω ότι όλη η ιστορία του εργατικού κινήματος της Αμερικής είναι μια επανάληψη αυτής της ταινίας.

Το 1877, την ίδια χρονιά που οι μαύροι συνειδητοποίησαν ότι δεν διέθεταν επαρκή δύναμη για να υλοποιήσουν την υπόσχεση ισότητας που τους δόθηκε στον Αμερικάνικο εμφύλιο, οι εργαζόμενοι συνειδητοποίησαν οτι δεν είναι αρκετά ενωμένοι ούτε αρκετά ισχυροί για να νικήσουν τον συνδυασμό ιδιωτικού κεφαλαίου και κυβερνητικής εξουσίας.

* Ομήρου Ιλιάς
** Φ. Νίτσε από τους "διθύραμβους του Διονύσου"

Όλα προς δόξαν της Μεγάλης Δυτικής Αγγλοσαξονικής Αυτοκρατορίας

Με πανιά μαζεμένα και τη σημαία κρεμασμένη στη στρογγυλή πρύμνη, το πλοίο γλιστρούσε στη παλίρροια, πλησιάζοντας τη στεριά. Όπως έλεγαν όλοι ήταν ένα παράξενο, τρομακτικό, μυστηριώδες πλοίο. Κανείς δεν ήξερε αν ήταν εμπορικό, κουρσάρικο ή πολεμικό. Μέσα από τα φινιστρίνια του ξεπρόβαλαν μαυρισμένες μπούκες κανονιών. Η σημαία του ήταν ολλανδική και το πλήρωμα ετερόκλητο. Το λιμάνι από όπου είχαν αποπλεύσει ήταν το Τζεϊμστάουν. Ήρθε πούλησε το εμπόρευμα του και σε λίγο θα έφευγε πάλι.
Πιθανόν κανένα πλοίο στη σύγχρονη ιστορία να μην έχει μεταφέρει πιο δυσοίωνο φορτίο. Ποιο ήταν αυτό το φορτίο; Είκοσι σκλάβοι.
Ένα μαύρος Αμερικανός συγγραφές, ο Τζεϊ Σοντερς Ρεντι, περιγράφει την άφιξη ενός δουλεμπορικού.

Σε συνέχεια του προηγούμενου Κουΐζ θα κλείσω την αναφορά στην ανεκδιήγητη αυτή προσωπικότητα, τον Μέγα Δαρβίνο, η θεωρία του οποίου αναστάτωσε την ανθρωπότητα, με την παρακάτω εμετική του απόφανση:

Υπάρχει σίγουρα μεγάλο ποσοστό αλήθειας στην υπόθεση ότι η θαυμαστή πρόοδος των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και ο χαρακτήρας του λαού τους, οφείλονται στη φυσική επιλογή. Οι πιο θαρραλέοι, πράγματι, οι πιο δραστήριοι και οι πιο παράτολμοι άνδρες από όλα τα μέρη της Ευρώπης μετανάστευσαν στη μεγάλη αυτή χώρα, όπου κατάφεραν να ευημερήσουν.
Προσβλέποντας στο μέλλον, δεν νομίζω ότι ο αιδεσιμότατος κύριος Ζίνκε διατυπώνει καμιά υπερβολική άποψη όταν λέει: «Όλες οι άλλες ιστορικές εξελίξεις, όσες προκάλεσαν λ.χ. την πνευματική καλλιέργεια κι άνθηση στην Ελλάδα κι όσες κατέληξαν στην ίδρυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δεν φαίνεται να έχουν σκοπό και αξία, παρά μόνο αν εξεταστούν σε συνάρτηση, ή μάλλον σαν βοηθητικές του μεγάλου ρεύματος αγγλοσαξονικής μετανάστευσης προς Δυσμάς» *

Προφανώς και δεν διαφωνώ με την θεωρία της εξέλιξης, αλλά όχι όπως αυτή διατυπώθηκε από τoυς Λαμάρκ – Δαρβίνο, αλλά όπως έχει διατυπωθεί από την υπέροχη Λιν Μάργκουλις:

Η εξέλιξη των ειδών είναι μια θαυμαστή διαδικασία που συμβαίνει λόγω της αδήριτης ανάγκης τους για συνεργασία και συμβίωση, έτσι ώστε να δημιουργούνται νέα είδη πιο ανθεκτικά λόγω συμβιώσεως και όχι λόγω της επικράτησης του ισχυρότερου που οδηγεί σε σίγουρη αλληλοεξόντωση και επομένως και στο πέρας της εξέλιξης. Επί αυτού του ζητήματος έχω αναφερθεί και παλιότερα.

Βλέπετε εδώ και εδώ

___________________________________

*Από το βιβλίο "Η καταγωγη του ανθρώπου" εκδόσεις Γκοβόστη του Κ. Δαρβίνου