Πόσο Ελληνική είναι η Κύπρος

Όταν η Γη κουράστηκε από το σφιχταγκάλιασμα του Ουρανού, πήρε ένα μαχαίρι και του κοψε τα παπάρια . Στην συνέχεια τα πέταξε μακριά και αυτά βούλιαξαν ανοιχτά της Κύπρου.

Σε κείνη της γωνιά του κόσμου, το κύμα αγκάλιασε τους ουράνιους όρχεις και τους μετασχημάτισε σε μια πανέμορφη Γυναίκα με Γ Κεφαλαίο

Η πανέμορφη Κύπριδα, η Θεά του Φωτός, του Έρωτα και της Ομορφιάς αναδύθηκε κοντά στις κυπριακές ακτές.

Σκεφτείτε, τώρα όλοι όσοι γνωρίζετε πώς ήταν η γη τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας της, πρίν την εμφάνιση της ζωής και θα ξαφνιαστείτε με το ομοιότητα μύθου και επιστήμης.

Να σας θυμίσω τι λένε τα βιβλία για τα πρώτα 500 εκατομμύρια χρόνια από την γέννηση του πλανήτη γή:

«Αδαίος»
Η ατμόσφαιρα του νεαρού πλανήτη είναι ένα πηχτό μείγμα από αμμωνία, μεθάνιο, διοξείδιο του άνθρακα και υδρατμούς. Η γη είναι πνιγμένη και σκοτεινή! Ηλεκτρικές εκκενώσεις, συντριπτικής έντασης συνταράσσουν τον πλανήτη συθέμελα και σκίζουν την μαυρίλα που επικρατεί παντού από τα πυκνά αδιαπέραστα στο φως σύγνεφα. Όταν ένα μέρος του CO2 ενωθεί με το οξείδιο του ασβεστίου σε ασβεστόλιθο, το φαινόμενο του θερμοκηπίου θα εξασθενήσει και σιγά – σιγά ένα μέρος της θερμότητας θα διαρρεύσει στο διάστημα, με αποτέλεσμα την πτώση της θερμοκρασίας του αέρα.

Οι υπέρθερμοι ατμοί θα υγροποιηθούν και καταρράκτες νερού θα αρχίσουν να αδειάζουν πάνω στον φλοιό της γης. Ο Ουρανός μαχαιρώνεται επί 40.000 χρόνια. Μάλιστα! βρέχει πάνω στον νεαρό πλανήτη επί 40.000 χρόνια αδιάκοπα. Ένας αρχέγονος ωκεανός θα καλύψει τη γη από άκρη σε άκρη……

Εμείς και οι Αλλοι.

Με την ευκαιρία της δραστηριότητας στο Κυπριακό , ξέθαψα από τον τοίχο μου στο ΦΒ  μια βιβλιοπαρουσίαση ενός μικρού (σε μέγεθος)  βιβλίο του Κρίτωνα Σαλπιγκτή. Και αυτός βαδίζει στη λογική του Κωνσταντακόπουλου για τον "εθνάρχη" και για την "Αυτοκρατορία"

Το μεταφέρω, όπως το είχα γράψει το 2014

Σε σχέση με τους «άλλους» στην Ελλάδα υπάρχουν δύο αντιλήψεις. Η μία που λέει ότι οι «άλλοι» μας στάθηκαν εμπόδιο στην εθνική μας ολοκλήρωση και με κάθε ευκαιρία επεδίωξαν τον κακό μας και η άλλη που ειρωνεύεται αυτήν την άποψη και που συμπληρώνει ότι για όλα φταίμε εμείς!
Μπορεί η αλήθεια, ως συνήθως να είναι μες την μέση, μπορεί όμως η αλήθεια να είναι ή μια ή η άλλη.
Αν ή αλήθεια ήταν μες την μέση, τότε κατά την δική μου αντίληψη, εμείς φταίμε, ως χώρα, γιατί η πολιτική μας ηγεσία, τα δε τελευταία 30 χρόνια και η πνευματική ήταν αμφότερες εθελόδουλες, και ραγιάδικες, ενώ σε ελάχιστες περιπτώσεις συμβάδισε με τον λαό.
Θα μπορούσε κάποιος να ανατρέξει στην ιστορία μας και να ψάξει είτε τις μεγάλες μας δόξες είτε τις μεγάλες μας ήττες και τότε ίσως καταλάβει την αλήθεια, αν βέβαια αφήσει στην άκρη ιδεοληψίες και προκαταλήψεις.
Εγώ θα αναφερθώ σε μία στιγμή της ιστορίας μας και πιστεύω ότι ο καθένας θα καταλάβει την τραγική μας μοίρα.
Εμείς οι Έλληνες βγήκαμε από την πρώτη στιγμή στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο στο πλευρό της Αγγλίας και συνεπώς και στο πλευρό των συμμάχων. Η Τουρκία, όπως και στον πρώτο κράτησε ουδέτερη στάση, μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο, οπότε την τελευταία στιγμή βγήκε και αυτή με την μεριά των συμμάχων.
Στους περισσότερους Έλληνες είναι γνωστές οι βαρύγδουπες δηλώσεις του Τσώρτσιλ περί ημών! Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες και διάφορες άλλες ανοησίες που στην πραγματικότητα ήταν χλευασμός, όπως αποδείχτηκε πολύ σύντομα.
«το τι βιολί βαρούσε ο Βρετανός πρωθυπουργός στην διάρκεια του πολέμου το είχε καταλάβει και ο Ρούσβελτ» Επεδίωκε την παράταση του πολέμου, προκειμένου να προωθήσει τα συμφέροντά του στην Μοσούλη, όχι όμως με τις δικές του δυνάμεις, αλλά με αυτές των Αμερικανών. «Το ότι ήρθε η στιγμή που ο Ρούσβελτ παραμέρισε αυτόν και το επιτελείο του και άρχισε να συνεργάζεται κατευθείαν με τον Στάλιν, τα λέει όλα».
Τελειώνοντας ο πόλεμος, αυτό το φίδι το κολοβό, αφού οργάνωσε την επίθεση κατά των Ελλήνων πυροβολώντας από το ξενοδοχείο  "Μεγάλη Βρετάνια" εναντίον μιας ειρηνικής διαδήλωσης, αφού προώθησε με νύχια και με δόντια τον εμφύλιο σπαραγμό μας, στο τέλος κατάφερε να μπάσει τους Τούρκους στην Κύπρο, ενώ αυτοί είχαν παραιτηθεί από κάθε δικαίωμα στο νησί με την Συνθήκη της Λωζάνης.
Τέτοια δε ήταν η ξεδιαντροπιά αυτής της χώρας, που δεν ντράπηκε να απαγχονίσει τον Μιχαλάκη Καραολή και τον Ανδρέα Δημητρίου το 1956 στις 10 Μαΐου, χαρακτηρίζοντάς τους ως τρομοκράτες.
Σε διαδήλωση κατά του απαγχονισμού στην Αθήνα, έχασαν την ζωή τους τέσσερεις διαδηλωτές και ένας αστυφύλακας. Αυτοί οι θάνατοι ήταν η αμοιβή των Ελλήνων για τα όσα είχαν υποφέρει στον πόλεμο υπέρ των συμμάχων! Ωστόσο η εγκληματική δράση των συμμάχων μας, δεν σταμάτησε εδώ. Με την βοήθεια του εθνάρχη Κωνσταντίνου Καραμανλή, ξεκαθάρισε στους Έλληνες ότι Ένωση γιοκ και έστρωσε τον δρόμο για την τουρκική εισβολή!
Είναι που λέμε, με τέτοιους φίλους τι να τους κάνεις τους εχθρούς.
Το βιβλίο του Κρίτωνα Σαλπιγκτή «Καραολής και Δημητρίου. Η πανήγυρις των οδωνυμίων και η Τρίτη αγχόνη» είναι μια απέριττη, αλλά εξαιρετικής ευαισθησίας αναφορά στα τραγικά αυτά γεγονότα.
Σήμερα, που σύμμαχοι και εχθροί, νικητές και νικημένοι μας έχουν περάσει την θηλιά στον λαιμό, καλό θα ήταν να διαβάσετε αυτήν την συνοπτική περιγραφή της κυπριακής προδοσίας. Ίσως αντιληφθούμε τα γεγονότα καλύτερα!

1000 χρόνια Κυπρος

Ο παρακάτω Χάρτης  είναι μάλλον πιο πρόσφορος για να κατανοήσει κανείς το Κυπριακό.

Το Ισραήλ, σε 60 μόνο χρόνια κατάφερε, από τη μια χούφτα χώμα, που του έδωσαν οι μεγάλες νικήτριες δυνάμεις, μετά το Β’ΠΠ, όχι μόνο να απελευθερωθεί από τον ασφυκτικό κλοιό των Παλαιστινίων, αλλά να τους περικυκλώσει πλήρως.
Οι Σταυροφόροι το 1099 κατάφεραν να διώξουν τους Άραβες - Σελτζούκους από την Ιερουσαλήμ, μόνο και μόνο γιατί  μέσω της Κύπρου δέχτηκαν  τόσο  προμήθειες όσο και    στρατιωτική υποστήριξη από την Αυτοκρατορία. Αν οι Φράγκοι δεν είχαν προσηλωθεί στο ξήλωμα της Αυτοκρατορίας, πράγμα που το πέτυχαν το 1204, δεν θα έφευγαν ποτέ από εκείνα τα μέρη. Η Αίγυπτος σήμερα θα ήταν χριστιανική, (η  4η Σταυροφορία, πριν εκτραπεί, είχε στόχο την Αιγυπτο, η οποια ήταν τότε σε πολύ αδύναμη θέση) Η Κωνσταντινούπολη δεν ήταν Ισταμπούλ, και ίσως να μην είχαν σφαγεί περί τα 80 εκατομμύρια Ινδιάνοι, καθόσον δεν θα υπήρχε λόγος να βρεθεί νέος δρόμος για το μετάξι.
Να σημειώσουμε ότι, οι Εβραίοι τότε ήταν φίλοι με τους Άραβες (αφού έχουν την ίδια σημιτική προέλευση και οι δύο μεγάλες αυτές φυλές) και εχθρικοί τόσο προς τους Φράγκους όσο και προς τους Βυζαντινούς.

Όταν το 1291 οι Μαμελούκοι Τούρκοι κατακτούν την Άκρα και τελικώς σβήνουν όλη την Ουτρεμέρ, δηλαδή όλα τα Φραγκικά Βασίλεια στην Μέση Ανατολή, οι εναπομείναντες Φράγκοι βρίσκουν καταφύγιο στην Κύπρο, στην οποία θα παραμείνουν μέχρι την κατάκτησή της από τους Οθωμανούς το 1571.
Η Κύπρος λοιπόν, έχει υψίστη ζωτική σημασία για τις δυτικές δυνάμεις, ή ναυτικές δυνάμεις όπως πολύ σωστά κατονομάζει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στο τελευταίο βιβλίο του, "Η Κύπρος στο στόχαστρο". Χωρίς την Κύπρο, πρώτο - πρώτο το Ισραήλ κινδυνεύει να καταποντιστεί από τις μουσουλμανικές δυνάμεις, χωρίς να έχει πού να κρυφτεί! Για τις υπόλοιπες ναυτικές δυνάμεις παραμένει ένα αβύθιστο αεροπλανοφόρο, που θα υποστηρίζει με κάθε μέσο τις πετρελαϊκές εταιρείες.


Να επιστρέψουμε λοιπόν στην συνθήκη της Λωζάννης, στην οποία οι Τούρκοι δήλωσαν ότι δεν έχουν καμία απαίτηση επί της Νήσου και στην συνθήκη του Λονδίνου, στην οποία οι Βρετανοί έπεισαν τον Εθνάρχη Καραμανλή να δεχτεί όχι μόνο ότι οι Τούρκοι έχουν και παραέχουν αξιώσεις στην Νήσο, αλλά καταγράφονται μαζί με τους Άγγλους ως εγγυητές για της ασφάλεια της!

Αυτοί οι εγγυητές Βρετανοί και Τούρκοι και μάλιστα με αυτή την σειρά, με την θλιβερή ανοχή της τρίτης εγγυήτριας δύναμης (της Ελλάδας) θα είναι οι δολοφόνοι της Κύπρου από την Συνθήκη του Λονδίνου μέχρι σήμερα.

Έκανα αυτή την ιστορική αναδρομή, μέσα στην χιλιετία που πέρασε, για να καταλάβει κανείς τι διακυβεύεται στην Κύπρο.

Σκεφτείτε, ότι πριν 1000 χρόνια κανείς δεν είχε μεγάλη σκοτούρα για να κρατήσει τα εδάφη της Μέσης Ανατολής, καθώς το πετρέλαιο ήταν άγνωστο.

Το γιατί σήμερα εκεί στα πνιγμένα από Πετρέλαιο εδάφη, θαλασσινά και μη, γίνεται το έλα να δεις, δεν χρίζει περεταίρω ανάλυσης.

Σήμερα, λοιπόν παίζεται στο Μεγάλο Βουνό της Γενεύης, το τελευταίο σενάριο του θανάτου της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Οι παίχτες σταθεροί και με τα ίδια χαρακτηριστικά από το 1955:
Προδοτική ελληνική ηγεσία, αρπαχτικότατα των δήθεν εγγυητριών δυνάμεων και επιπρόσθετα εθελόδουλη κυπριακή ηγεσία.
Τι αλλάζει; Ίσως οι Τούρκοι να μην δεχτούν να χάσουν την κυριαρχία του 12%, παρότι τους παραχωρείται το 100% του νησιού, γιατί ξέρουν – αυτό που προσποιείται ότι δεν ξέρει η Ελληνική και Κυπριακή ηγεσία - ότι δηλαδή αυτή η παραχώρηση δεν είναι γι αυτούς αλλά για τους Βρετανούς, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Η Κύπρος στο Στόχαστρο, του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Κύριε, βόηθα νὰ θυμόμαστε

πῶς ἔγινε τοῦτο τὸ φονικὸ-

τὴν ἁρπαγὴ τὸ δόλο τὴν ἰδιοτέλεια,

τὸ στέγνωμα τῆς ἀγάπης-

Κύριε, βόηθα νὰ τὰ ξεριζώσουμε... ».

-Τώρα καλύτερα νὰ λησμονήσουμε πάνω σὲ τοῦτα τὰ

χαλίκια-

δὲ φελᾶ νὰ μιλᾶμε-

τὴ γνώμη τῶν δυνατῶν ποιὸς θὰ μπορέσει νὰ τὴ γυρίσει;

ποιὸς θὰ μπορέσει ν᾿ ἀκουστεῖ;

Καθένας χωριστὰ ὀνειρεύεται καὶ δὲν ἀκούει τὸ βραχνὰ

τῶν ἄλλων.

-Ναὶ- ὅμως ὁ μαντατοφόρος τρέχει

κι ὅσο μακρὺς κι ἂν εἶναι ὁ δρόμος του, θὰ φέρει

σ᾿ αὐτοὺς ποὺ γύρευαν ν᾿ ἁλυσοδέσουν τὸν Ἑλλήσποντο

τὸ φοβερὸ μήνυμα τῆς Σαλαμίνας.

Φωνὴ Κυρίου ἐπὶ τῶν ὑδάτων.

Νῆσος τίς ἐστι.

Γιώργος Σεφέρης

Το 1955 στο Λονδίνο, η Αθήνα αποδέχτηκε ρόλο στην Κύπρο για την Τουρκία, αν και η δεύτερη είχε παραιτηθεί από οποιαδήποτε βλέψη στο νησί, με την συνθήκη της Λωζάννης. 

Η Ζυρίχη και το Λονδίνο το 1959, με τα όσα συμφωνήθηκαν, οδήγησαν στις διακοινοτικές ταραχές και στην επέμβαση της Τουρκίας το 1974.

Η Συνθήκη του Λονδίνου, έτυχε δριμείας κριτικής τόσο από την αριστερά (ήταν μια άλλη αριστερά από την σημερνή) όσο και από τους φιλελεύθερους, (αυτοί και αν ήταν διαφορετικοί από τους σημερινούς) Ο Ηλίας Ηλιού την χαρακτήρισε Ανταλκίδειο Ειρήνη, ο δε Σοφοκλής Βενιζέλος κατέθεσε στην Βουλή των Ελλήνων τα εξής : "Δεν θέλω να είμαι μάντης κακών. Προβλέπω όμως ότι αι υπογραφείσαι συμφωνίαι θα αποδειχθή, εν τη εφαρμογή των, ότι δεν είναι βιώσιμοι και πρέπει να ανατραπούν. Άλλως, πολύ φοβούμαι, ότι θα θρηνήσωμεν νέας εθνικάς συμφοράς".

Μέχρι το τέλος της ζωής του τον Καραμανλή κατέτρεχε το φάντασμα της Ζυρίχης και του Λονδίνου. Δεν επισκέφτηκε ποτέ την Κύπρο μέχρι να πεθάνει, αλλά και στην Κύπρο δεν υπάρχει ούτε ένας δρόμος με το όνομά του. 

Τις διασκέψεις της Ζυρίχης και του Λονδίνου προσπάθησε απεγνωσμένα, αλλά χωρίς επιτυχία, να αποτρέψει ο μεγάλος ποιητής και διπλωμάτης Γιώργος Σεφέρης, του οποίου την προτομή έχουν βάλει έξω από το Υπουργείο Εξωτερικών, μπας και ξεφύγει κάποια ώρα το πνεύμα του και μπεί μέσα στο κτίριο.
Από το 74, μέχρι και την σημερινή Γενεύη, κανένας Ελληνας πολιτικός δεν δέχτηκε να συνομιλήσει με της Τουρκία, ως εγγυήτρια δύναμη ή της Βρετανία, ως επίσης εγγυήτρια δύναμη, καθόσον είναι φανερό ότι αυτές οι δυνάμεις  μόνο το κακό της Κύπρου έχουν στο μυαλό τους, γεγονός που το έχουν αποδείξει πολλαπλώς.
Είναι άγνωστο γιατί τόσο ο Υπέξ της Ελλάδας όσο και ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας σύρθηκαν σε διαπραγματεύσεις οι οποίες απεργάζονται το τέλος της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ανεξάρτητου κράτους και μετατροπής του σε προτεκτοράτο μιας αόρατης δύναμης, που δεν είναι ούτε η Τουρκία ούτε η Ελλάδα!
Πέρα από αυτό, η Τουρκία ως έχουσα το δικαίωμα να ασκεί βέτο σε κάθε απόφαση του νέου μορφώματος, μπαίνει από το παράθυρο στην ΕΕ, κάνοντάς την έτι χειρότερο μπάχαλο από αυτό που είναι. 

Το βιβλίο περιέχει μια εξαιρετικα εμπεριστατωμένη μελέτη για το ανοσιούργημα που τελείται στην Γενεύη από την  Κυβέρνηση Συριζα-ανέλ και αυτήν του Αθανασιάδη. 

Ο Θεός των Ελλήνων ας βοηθήσει επιτέλους, ακόμα και αν οι Ελληνες δεν θέλουν την βοήθεια του.

Το Κυπριακό υπό το φώς των εξελίξεων

 
 Η Κύπρος είναι τα πόδια των λαών που ζούν στα παράλια της  Ασίας. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μεγάλος αναλυτής γεωπολιτικών θέσεων για να αντιληφθεί την σπουδαιότητα αυτού του νησιού για την σημερινή Ανατολή.

Στην πρώτη Σταυροφορία, ο Αγιος Συμεών ήταν το μοναδικό λιμάνι από το οποίο έρχονταν οι προμήθειες και η κάθε λογής αρωγή προς το νεαρό ακόμα σταυροφορικό κίνημα.

Χωρίς την Κύπρο, το Βασίλειο της Ουτρεμέρ δεν θα ιδρύονταν ποτέ.

Όταν αυτοί οι τυχοδιώκτες εγκαταστάθηκαν με την υποστήριξη του Βυζαντίου, άρχισαν να λεηλατούν και να σφάζουν όχι μόνο άπιστους, αλλά κυρίως χριστιανούς.

Στην Δεύτερη Σταυροφορία, το έτος 1156 ο τυχοδιώχτης Ρεϋνάλδος μαζί με τον Αρμένη Θόρο εισέβαλαν στην Κύπρο και την λεηλάτησαν με την ίδια αγριότητα που λεηλατούσαν τις πόλεις των άπιστων.

Οι Φράγκοι και οι Αρμένιοι διέτρεξαν ολόκληρο το νησί ληστεύοντας και λεηλατώντας κάθε κτήριο, Εκκλησίες και μοναστήρια, καταστήματα και ιδιωτικές κατοικίες. Τα σπαρτά πυρπολήθηκαν τα κοπάδια αρπάχτηκαν και ολόκληρος ο πληθυσμός οδηγήθηκε στα παράλια. Οι γυναίκες βιάστηκαν και οι ανήμποροι γέροι σφαγιάστηκαν. Ακόμα και οι Ούνοι και οι Μογγόλοι θα ζήλευαν τους φόνους και τις αρπαγές που έγιναν. Ο εφιάλτης κράτησε 3 βδομάδες. Όταν ο Ρεϋνάλδος άκουσε ότι ο αυτοκρατορικός στόλος ήταν στο δρόμο για την Κύπρο το έσκασε αφού υποχρέωσε τους κατοίκους να αγοράσουν τον εαυτό τους με ότι χρήματα είχαν απομείνει.

Η Κύπρος δεν συνήλθε ποτέ από την ερήμωση που προκάλεσαν οι Γάλοι και οι Αρμένιοι.
100 χρόνια αργότερα με διαταγή του Πάπα, όσοι από του Έλληνες κληρικούς δεν αποδέχτηκαν τον καθολικισμό παραδόθηκαν στην πυρά.

Οι σημερινοί καιροί, μοιάζουν με τα χρόνια των Σταυροφοριών. Η Δύση, στο όνομα της Δημοκρατίας υποστηρίζει και προάγει, σαν προαγωγός του υπόκοσμου κάθε εγκληματία που για λίγα ευρώ είναι έτοιμος να βάλει φωτιά σε ολάκαιρο τον πλανήτη.

Το Ισραήλ, καλά θα κάνει να σκεφτεί τις συμμαχίες του, γιατι στο τέλος θα πάθει ότι έπαθαν οι μεγάλες κυρίες της Ουτρεμέρ:

Όταν χάθηκε το Βασίλειο της Ουτρεμέρ οι τελευταίοι επιζήσαντες κατέφυγαν στην Κύπρο. Αλλά το πεπρωμένο των χριστιανών που κατέφυγαν στην Κύπρο δεν ήταν καλύτερο. Όλο τον επόμενο αιώνα οι μεγάλες κυρίες του νησιού, όταν έβγαιναν έξω, φορούσαν μαύρους επενδυτές από το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Ήταν ένδειξη πένθους για τον θάνατο της Ουτρεμέρ.
Βιβλιογραφία:
A history of the crusades (Η ιστορία των Σταυροφοριών)  του Steven Runciman

Μία σοβαρή άποψη για την αιτία της Ελληνοκυπριακής κρίσης σε συνδιασμό με την Συριακή

Ελλάδα, Κύπρος, Συρία. Τρεις ξεχωριστές κρίσεις σύμφωνα με τις επίσημες εκδοχές: το δημόσιο χρέος δεν είναι πλέον ανεκτό από την αυστηρή Ευρώπη, η ευαισθησία του τραπεζικού συστήματος του μεσογειακού νησιού, η ένοπλη εξέγερση ενάντια στο καθεστώς Άσαντ. Κρίμα που κανείς δεν βλέπει τι βρίσκεται από κάτω: ακριβώς στον βυθό, εκεί χαμηλά, της θάλασσας του Αιγαίου.Τεχνικώς: ένα απέραντο κοίτασμα αερίου. Ένας ανεκτίμητο θησαυρός στον οποίο θα έχουν πρόσβαση -βάσει του διεθνούς δικαίου- τόσο οι Έλληνες οι αποδεκατισμένοι από την κρίση, όσο και οι Κύπριοι οι τσακισμένοι από τις Βρυξέλλες, αλλά και οι Σύριοι οι πολιορκημέ

νοι από στρατιωτικούς του ΝΑΤΟ μεταμφιεσμένους σε επαναστάτες.

Αυτόν τον θησαυρό τον θέλουν εξολοκλήρου και σε εξευτελιστικές τιμές οι Επτά Αδελφές. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο προσπαθούν να καταπατήσουν την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας, της Κύπρου και της Συρίας.
Δεν πρόκειται για μια θεωρία, αλλά για γεγονότα τα οποία γνωρίζει ο κόσμος της διπλωματίας.
"Η καταστροφή που σημειώνεται σήμερα -οικονομική κρίση, δημοσιονομική διάλυση, μόνιμες εστίες πολέμου σε κάθε γωνιά του πλανήτη- έχει μια συγκεκριμένη ημερομηνία έναρξης: την 11η Σεπτεμβρίου. Όχι εκείνης του 2001, των Δίδυμων Πύργων. Μιλάμε για έντεκα χρόνια νωρίτερα, όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου", λέει ο Αγκοστίνο Κιέζα Αλτσιατορ, πρώην πρόξενος της Ιταλίας στη Γαλλία.
Εκείνη την ημέρα του 1990, ο Τζορτζ Μπους, πατήρ, πρώην διευθυντής της CIA, έβγαλε έναν ιστορικό λόγο: ανακοίνωσε την έναρξη μιας Νέας Τάξης Πραγμάτων, που διευθύνεται από την Ουάσινγκτον και το Λονδίνο.
Ήταν το σημείο εκκίνησης μιας αμείλικτης διαδικασίας, από τον ριζικό μετασχηματισμό του ΝΑΤΟ -από αμυντικό μηχανισμό σε επιθετικό όργανο, για την κυριαρχία του πλανήτη- μέχρι την εξουδετέρωση του ΟΗΕ ώστε ν' ανοίξει για τις Η.Π.Α. ο δρόμος του "προληπτικού πολέμου" με ένα μοναδικό κίνητρο: την απόκτηση απεριόριστης πρόσβασης στο πετρέλαιο, τη μόνη πραγματική αξία που στηρίζει το επιστήλιο της αμερικανικής οικονομίας, το δολάριο.
Αυτή είναι η στιγμή που αλλάζει η παγκόσμια ισορροπία, η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Το σχέδιο για έναν Νέο Αμερικανικό Αιώνα που καταστρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '90 από Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο, δεν είναι μια απλή εξέλιξη, εξηγεί ο Αλτσιατορ:
"Οι Ηνωμένες Πολιτείες διεκδικούν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν σε ολόκληρο τον κόσμο όταν θεωρούν ότι διακυβεύονται τα συμφέροντα τους.
Αυτή είναι στην πράξη, η απόλυτη υποβάθμιση των Ηνωμένων Εθνών και του ρόλου τους, που μέχρι και τότε χειριζόταν -καλά ή κακά- την διεθνή νομιμότητα μέσω ενός Συμβουλίου Ασφαλείας που αντανακλούσε την ισορροπία των δυνάμεων".
Από τη γεωπολιτική στην οικονομία το πέρασμα είναι σύντομο. "Ο άλλος πυλώνας της παγκόσμιας κυριαρχίας είναι το δολάριο, η κυκλοφορία του οποίου επιβλήθηκε διεθνώς", συνεχίζει ο Αλτσιατορ: "Στο εξής όλες οι , λίγο-πολύ μυστικές, συμφωνίες με τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες διαπραγματεύονται υποχρεωτικά σε δολάρια".
Το πρόβλημα αρχίζει με το τέλος της σχέσης δολαρίου και χρυσού, στις 16 Ιουλίου 1971: "Από τη μια μέρα στην άλλη, ο Νίξον αποφάσισε ότι δεν υπάρχει πια η σταθερή ισοτιμία των 36 δολαρίων για κάθε ουγγιά χρυσού: από εκείνο το σημείο το δολάρια δεν έχει ένα σταθερό σημείο αναφοράς όπου να βασίζονται όλες οι συναλλαγές και οι οικονομικές συμφωνίες σε όλον τον κόσμο και αποκτά μια αξία διαπραγματεύσιμη κατά περίπτωση, δίχως κανένα άλλο αντίκρισμα".
Τι μένει; "Μόνο το πετρέλαιο που είναι το σημείο αναφοράς του πραγματικού πλούτου και πάνω στο οποίο θα βασιστεί το δολάριο για να διατηρήσει την αξιοπιστία του".
Στη μεταμόρφωση της αμερικανικής ηγεμονίας, σε μια πραγματική παγκόσμια κυριαρχία, το δολάριο παίζει έναν πρωταρχικό ρόλο μαζί με το πετρέλαιο και τις άλλες πηγές ενέργειας: "Έτσι, η ανάγκη των ΗΠΑ να ελέγχουν όλες τις πετρελαιοπαραγωγές περιοχές γίνεται απόλυτη".
Έτσι ξεκινάει μια εποχή του "αέναου πολέμου", προς έναν "νέο ψυχρό πόλεμο" τον οποίο βιώνουμε: οι ΗΠΑ ελέγχουν σταθερά τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες, εισβάλλουν σ' αυτές, ή τις περικυκλώνουν. Τις απομονώνουν φρουρώντας τους αγωγούς και τις επικοινωνίες με το εξωτερικό. "Όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να εισβάλλουν απευθείας, με στρατό, στα εδάφη που παράγουν τη ζωτική βάση του δολαρίου, ελέγχουν τις διεθνείς αρτηρίες που συνδέουν τις χώρες αυτές με τον καταναλωτή".
Σε κάποιες περιπτώσεις ο πόλεμος αποφεύγεται μόνο για τον "φόβο ενός παγκοσμίου πολέμου" ή για τον θεωρητικό κίνδυνο μιας "αμοιβαίας καταστροφής" από τη σύγκρουση δύο αντίθετων πυρηνικών οπλοστάσιων. Αν οι πύραυλοι του Πούτιν αναγκάζουν την Αμερική να είναι συνετή, "στενεύει ο κλοιός γύρω από τις χώρες που παράγουν αέριο και πετρέλαιο, ώστε να μην υπάρχουν πετρελαιοπαραγωγικές πηγές που δεν εκφράζονται σε δολάρια".
Για παράδειγμα, ανάμεσα στην Ρωσία και την Κίνα η ανταλλαγή γίνεται σε ρούβλια και γιουάν, ενώ οι Κινέζοι "πληρώνουν το ιρανικό πετρέλαιο σε χρυσό και οι Ιρανοί ανταλλάσσουν στη συνέχεια τον χρυσό με άλλο συνάλλαγμα και όχι δολάρια".
Η λογική είναι η εξής: "Οικονομικά, το σχέδιο της παγκόσμιας κυριαρχίας περνά μέσα από την επιβίωση του δολαρίου, το οποίο εξαρτάται από το πετρέλαιο και το αέριο".
Ως προς αυτό, η Ευρώπη έχει θέση στρατηγικής σημασίας καθώς ελέγχει τους κύριους αγωγούς και είναι ένας από τους μεγαλύτερους αποδέκτες αερίου με προέλευση τη Ρωσία. Δεν είναι τυχαίο, προσθέτει ο Αλτσιατορ, ότι η Ιρλανδία και κάποιες άλλες βορειοευρωπαϊκές χώρες αντιτέθηκαν στην άρση του εμπάργκο για την προμήθεια όπλων στους σύριους "επαναστάτες", που τώρα γίνεται μέσω Ιορδανίας με την προστασία αμερικανικών εγκαταστάσεων και πυραύλων Πάτριοτ.
Η κατάσταση στη Συρία είναι στάσιμη, αλλά υπάρχουν λεπτομέρειες που φωτίζουν τις δυνατότητες που έχει μπροστά της η Ευρώπη. Την παραμονή της συνόδου των G8 τον Ιούνιο, όπου ο Πούτιν πίεσε τον Ομπάμα για μια νέα συμφωνία ειρήνης για το Συριακό, δύο παράγοντες έπαιξαν τον κυρίαρχο ρόλο: ο βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον και ο νέος Πάπας, Φραγκίσκος. Ο Κάμερον, αποκαλύπτει ο Αλτσιατορ, έγραψε στον ποντίφικα για να τον διαβεβαιώσει ότι στους G8 η Μεγάλη Βρετανία θα υποστήριζε την πρόταση για ειρήνη που θα εισήγαγε ο Πούτιν. Και ο Φραγκίσκος του απάντηση αμέσως: πολύ καλά, αλλά να ξέρετε ότι η ειρήνη περνάει μέσα από την άμεση παύση του πυρός και μια συνθήκη που λαμβάνει ειλικρινά υπόψη της τα συμφέροντα όλων των πλευρών.
Σε εκείνο το γράμμα, συνεχίζει ο πρώην διπλωμάτης, ο Χόρχε Μπεργκόλιο πρόσθεσε κάτι άλλο πολύ σημαντικό: "Είπε ότι η ειρήνη – και στην οικονομία, η κρίση- δεν θα αποκατασταθεί αν ο άνθρωπος δεν θεωρείται πλέον ένα εμπόρευμα που μπορείς να πετάξεις στα σκουπίδια, αλλά ως το επίκεντρο κάθε οικονομικής ή πολιτικής επιχείρησης". Με άλλα λόγία: "Δεν θα υπάρχει νομιμότητα, ούτε κοινωνική ειρήνη, μέχρι να επανέλθει ο άνθρωπος -η αξιοπρέπεια του, η προσωπικότητα του, η ελευθερία του- στο επίκεντρο κάθε πολιτικής και οικονομικής πράξης".
Είναι λόγια που προηγούνται λίγες μέρες της εγκυκλίου που είχε ετοιμάσει ο προκάτοχος του, Γιόζεφ Ράτζινγκερ, που σύμφωνα με τον Αλτσιατορ "εξαναγκάστηκε σε παραίτηση" εξαιτίας και αυτού του κειμένου, που καταγγέλλει τα εγκλήματα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού της. Άλλωστε, θυμάται ο πρώην πρόξενος, "ο Ράτζινγκερ είχε θίξει το θέμα ήδη στο τέλος του 2012, με αφορμή τις χριστουγεννιάτικες ευχές στους εκπροσώπους του διπλωματικού σώματος, λέγοντας ότι 'δυστυχώς η ιδέα πως η πρόνοια και το κοινωνικό κράτος δεν συμβιβάζονται με την οικονομική πρόοδο έχει διαποτίσει την κοινωνία κι αυτό είναι απαράδεκτο".
Το κρίσιμο βήμα που έκανε ο Πάπας Φραγκίσκος στο γράμμα του προς τον Κάμερον για τη Συρία, είναι ότι ακολούθησε το πνεύμα της "Διακύρρυξης για την Ευρώπη" η οποία [...] πιέζει τις ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις στον εκδημοκρατισμό της της Ένωσης, ο οποίος θα ελευθερώσει τις Βρυξέλλες από τον ζυγό της οικονομικής ελίτ και θα αποκαταστήσει την εθνική κυριαρχία και την αξιοπρέπεια των λαών. Ανάμεσα στους στρατηγικούς στόχους είναι πριν απ' όλα η αποκάλυψη της παραπληροφόρησης που προστατεύει τη δικτατορία των επιχειρήσεων.
Σίγουρα ο πόλεμος στη Συρία οφείλεται και σε στρατηγικού σκοπούς [...] όμως η βασική αλήθεια, εκείνη για την οποία κανείς δεν μιλάει, είναι βαθιά όσο κι η Μεσόγειος: αλίμονο αν ο θησαυρός του Αιγαίου πέσει στα "λάθος" χέρια, δηλαδή σ' αυτά των νόμιμων κατόχων τους με κίνδυνο να στερηθεί το δολάριο από την ευμάρεια που κρύβει ο θαλάσσιος βυθός.
Η Συρία είχε μια μικρή παραγωγή πετρελαίου, 300.000 βαρέλια το χρόνο, η οποία με το εμπάργκο μειώθηκε σε 20.000 βαρέλια, γεγονός που της αποδίδει λιγότερα έσοδα. Αλλά έχει και τα δικαιώματα εκμετάλλευσης - εξηγεί ο Αλτσιατορ- επειδή από νομική άποψη, η διεθνής υποθαλάσσια υφαλοκρηπίδα τής διασφαλίζει δικαιώματα εκμετάλλευσης έως και 250 χιλιόμετρα από την ακτή". Τώρα, η απόσταση μεταξύ της Κύπρου και της βόρειας ακτής της Συρίας είναι μικρότερη από 250 χιλιόμετρα: αυτό αρκεί για να χωριστεί η απόσταση στα δύο και να μοιραστεί η εξόρυξη.
"Αντιθέτως, θέλουν να αποκλείσουν τη Συρία και το Λίβανο, από την πρόσβαση στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων". Πάντα για το μονοπώλιο του δολαρίου-πετρελαίου, "η Συρία πρέπει να μείνει απ' έξω και τα κοιτάσματα να πέσουν αποκλειστικά στα χέρια των πολυεθνικών πετρελαϊκών εταιρειών: αυτό είναι το κίνητρο της λύσσας ενάντια στη Συρία".
Εφόσον η Κύπρος έχει "τακτοποιηθεί" με την τραπεζική κρίση και ο Λίβανος, που επίσης άπτεται του υποθαλάσσιου χρυσού, συνεχίσει κλονίζεται από πολιτικο-στρατιωτικές δονήσεις, και μόνο το φυσικό αέριο του Αιγαίου αρκεί για να εξηγήσει το μαρτύριο στο οποίο υποβάλλεται Ελλάδα.
Οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες, εξηγεί Αλτσιατορ, έχουν ήδη επωφεληθεί από την ελληνική κρίση για να αρπάξουν τις παραχωρήσεις σε τιμές ευκαιρίας: "Αν έπρεπε να αγοράσουν σε πραγματικές, ανταγωνιστικέςτιμές, η Ελλάδα θα μπορούσε να πληρώσει όχι μία, αλλά δέκα φορές το χρέος που της έχουν δημιουργήσει οι πολυεθνικές χρηματοπιστωτικές".

Πηγή: e-go.gr

Από τον Ινφογνώμονα 

Ένας άλλος Steven μετά τον Runciman

Λίγοι Ελληνες θα μίλαγαν σαν τον καθηγητή Steven Plaut, όπως ακριβώς λίγοι Ελληνες γράφουν σαν τον Steven Runciman.

Το γεγονός ότι δεν υπάρχουν παρά ελάχιστοι Steven στην χώρα μας έχει να κάνει με την κυβερνώσα αριστερά που μας έτυχε και αυτή, όπως όλες οι άλλες συμφορές που δέρνουν την Πατρίδα μας εδώ και πολλές δεκαετίες.

Τουλάχιστον, ας χαρούμε τα έξω από τα δόντια λόγια του άλλου Steven Plaut


Ανοικτή Επιστολή από τον καθηγητή Στίβεν Πλωτ* προς τον Ερντογάν - Μια απολογία του ισραηλινού λαού προς την Τουρκία

Nouvelles d'Arménie (Αρμενία) (μτφ. Κριστιάν)

Το στολίδι του κόσμου, όπως ήταν πριν την αρπαγή του. Χωρίς τους μισητούς μιναρέδες

"Είναι καιρός η Κωνσταντινούπολη να επιστραφεί στους αληθινούς της κληρονόμους και νόμιμους ιδιοκτήτες, τον ελληνικό λαό."

Αγαπητέ κ. Πρωθυπουργέ:
Εκ μέρους του ισραηλινού λαού, θέλω να σας ζητήσω συγγνώμη για τη δειλία και την ανεξιχνίαστη βλακεία του πρωθυπουργού του Ισραήλ. Όπως γνωρίζετε, αυτό το Σαββατοκύριακο, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, σας ζήτησε «συγνώμη» επειδή το Ισραήλ αμύνθηκε κατά γενοκτόνων τρομοκρατών οι οποίοι επιτέθηκαν σε Ισραηλινούς στρατιώτες, που ήταν οπλισμένοι μόνο με πυροβόλα όπλα με χρώμα όταν επιβιβάστηκαν στο πλοίο του τρομοκρατικού «στολίσκου» που μας στείλατε για να αμφισβητήσετε το ναυτικό αποκλεισμό του Ισραήλ κατά του θύλακα της Χαμάς στη Γάζα.

Ο Νετανιάχου μίλησε μόνο για τον εαυτό του, όταν σας ζήτησε συγγνώμη, διότι το Ισραήλ αμύνεται και προστατεύει τον λαό του μόλις δύο γενιές μετά το Ολοκαύτωμα. Δεν αντιπροσωπεύει κανέναν σε αυτή τη χώρα όταν πρόκειται για αυτή τη «συγνώμη». Κανείς άλλος στη χώρα, με την εξαίρεση κάποιων ριζοσπαστικών αντι-ισραηλινών αριστερών της ακαδημαϊκής κοινότητας, αποδέχεται να ζητήσει το Ισραήλ συγγνώμη επειδή υπεράσπισε τους κάτοικους του.


Πράγματι, εξ ονόματος όλων των ΑΛΗΘΙΝΩΝ Ισραηλινών, θα ήθελα να σας ζητήσω συγγνώμη για το γεγονός ότι μόνο εννέα τρομοκράτες σκοτώθηκαν από τους Ισραηλινούς στρατιώτες στο πλοίο του στολίσκου, ενώ Ισραηλινοί στρατιώτες ήταν θύματα της επίθεσης από τρομοκράτες τουρκικής υπηκοότητας και άλλους. Θέλω να σας ζητήσω συγγνώμη για το γεγονός ότι οι Ισραηλινοί δεν τορπίλισαν και βύθισαν τα τρομοκρατικά πλοία που προσπαθούσαν να σπάσουν τον αποκλεισμό και συνεπώς να παρέχουν βοήθεια στους ναζί της Χαμάς.
Επιμένω να σας ζητήσω συγγνώμη για το γεγονός ότι το Ισραήλ έχει έναν πρωθυπουργό ο οποίος είναι τόσο ανήμπορος, μουδιασμένος, και αποκομμένος από την εβραϊκή ιστορία, στο σημείο που σκοπεύει να αγοράσει μερικές στιγμές διπλωματικής ησυχίας με έναν μουσουλμάνο επιτιθέμενο, ντροπιάζοντας όλη τη χώρα του με μια «συγγνώμη» προς την Τουρκία, πραγματοποιώντας μία από τις πιο επαίσχυντες πράξεις που διαπράχθηκε ποτέ από έναν Εβραίο στην ιστορία, και όλα αυτά λίγες ώρες μόλις πριν από την εβραϊκή γιορτή της εθνικής απελευθέρωσης, το Πάσχα.


Περεταίρω, νομίζω ότι το Ισραήλ χρεωστάει μια συγγνώμη για το γεγονός ότι δεν έκανε περισσότερο για να προσελκύσει την προσοχή του κόσμου για την παράνομη κατοχή και την καταστροφή από την Τουρκία του κοσμήματος που λέγεται Κύπρος, της πόλης της Αμμοχώστου.
Το Ισραήλ δεν είπε τίποτα, όταν η Τουρκία κατάκτησε το 40% της Κύπρου και μετέφερε δεκάδες χιλιάδες παράνομους εποίκους από τον δικό της πληθυσμό στο νησί.
Για αυτή τη σιωπή, σας ζητώ συγγνώμη.
Και αφού περάσατε τόσες ώρες τα τελευταία χρόνια για να καταγγείλετε το Ισραήλ ως κατακτητή, νομίζω ότι το Ισραήλ πρέπει να ζητήσει συγγνώμη από όλο τον κόσμο επειδή δεν βοήθησε στο να τερματιστεί η παράνομη τουρκική κατοχή της μεγάλης πρωτεύουσας της αρχαίας Ελλάδας, της Κωνσταντινουπόλεως, σήμερα υπό την παράνομη σαρακηνή κατοχή που συνεχίζεται για πάρα πολύ καιρό. Είναι καιρός η Κωνσταντινούπολη να επιστραφεί στους αληθινούς της κληρονόμους και νόμιμους ιδιοκτήτες, τον ελληνικό λαό.



Ο καθ. Steven Plaut

Είναι λιγότερο από εκατό χρόνια που αυτή η πόλη, επιπλέον από την Σμύρνη και άλλες πόλεις ελληνικής καταγωγής είχαν σχεδόν απελευθερωθεί από τους Έλληνες, ας ήταν μόνο για να μπλοκαριστούν τελικά από τους Τούρκους στρατιωτικούς επιτιθέμενους: τους δολοφόνους της μαζικής δολοφονίας των Αρμένιων.


Συνεπώς, κ. Πρωθυπουργέ, όπως το βλέπετε, φοβάμαι ότι όντως οι Ισραηλινοί χρωστάνε μερικές συγνώμες προς όλον τον κόσμο.


Εκ μέρους των μη- μικρόψυχων πολιτών του Ισραήλ, διατελώ,
Μετά τιμής,


Καθηγητής Στίβεν Πλωτ


*Ο Στίβεν Πλωτ είναι Αμερικανός με ισραηλινή καταγωγή, καθηγητής Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο της Χάιφα και συγγραφέας


Nouvelles d'Arménie

Πολλών κακών μύρια έπονται.

Η Κύπρος είναι στην δεινότερη θέση μετά το 1974.
Η Ελλάδα στην θέση λίγο πριν το 1922.
Μας Κυβερνάνε ανίκανοι, κλέφτες, ληστές και προδότες.
Η πείνα χτυπάει κάθε δεύτερη οικογένεια.
Παιδιά λιποθυμούν στα σχολεία γιατί έχουν μέρες να βάλουν μια μπουκιά ψωμί στο στόμα τους.
Στις Σκουριές συντελείται ένα απίστευτο οικολογικό έγκλημα, ενώ ανοιχτά κάποιοι πούλησαν 800 χιλιάδες τόνους χρυσάφι για μόλις 32 εκατομμύρια και κράτησαν για μας το κυάνιο.  (Οι αριθμοί λίγο στο περίπου, αλλά η ουσία δεν αλλάζει).
Τα σπίτια μας κινδυνεύουν να τα πάρουν οι τράπεζες, αφού τα χαράτσια δεν έχουμε να τα πληρώσουμε
Οι λίγες οικονομίες που έχουμε στην τράπεζα, κινδυνεύουν να κουρευτούν.

Το σύνθημα τι σου λέει; Εργάτες ενωμένοι ποτέ νικημένοι.
Τους εαυτούς τους κοροϊδεύουν ή το σύμπαν ολόκληρο.

Αλλά, δείτε τους εργατοπατέρες μας, για ποιόν λόγο διαδηλώνουν:

Αντιρατσιστικό συλλαλητήριο διοργανώνει το Σάββατο στις 14.00 το μεσημέρι στην Ομόνοια-με αφορμή την παγκόσμια μέρα του ΟΗΕ κατά του ρατσισμού- το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Αθηνών με τη συμμετοχή και της Γ.Σ.Ε.Ε..

Την ίδια ώρα και το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης οργανώνει αντιρατσιστική διαδήλωση στο Άγαλμα Βενιζέλου.

Ούτε μια λέξη για την Κύπρο. Να σώσουμε τους παράνομους μετανάστες που μας τους κουβάλησε η τούρκικη μαφία. 

Καημένη Πατρίδα, μήπως σου αξίζουν αυτά που παθαίνεις;

Κύπρος: μεταξύ έρωτα και μίσους

Αυτή είναι μια άλλη όψη της κρίσης:

Το κυπριακό πιόνι

Τιερί Μεϊσάν από τη Μόσχα για την Al-Watan (Συρία) (μτφ. Κριστιάν)

Εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η κυπριακή χρηματοπιστωτική κρίση δεν μοιάζει με καμία άλλη.
Για πρώτη φορά, βάλθηκαν ιδρυτικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό το ρήγμα ανοίγει μια διαδικασία πολιτικής αποσύνθεσης η οποία θα είναι δύσκολο να σταματήσει. Για τον Τιερί Μεϊσάν, πρόκειται για μια επιλογή της Ουάσιγκτον, ήτοι να ευνοήσει την σύλληψη κεφαλαίων προκειμένου να επιλύσει τη δική της οικονομική κρίση, αντί να συντηρήσει μια δομημένη πολιτική οργάνωση της ζώνης επιρροής της.

Η Ουάσιγκτον έσπευσε να χρησιμοποιήσει την κυπριακή οικονομική κρίση για να εφαρμόσει την στρατηγική της σύλληψης κεφαλαίων που περιέγραψα πριν από τρεις εβδομάδες σε αυτή τη στήλη [ 1 ].

Με τη βοήθεια της διευθύντριας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Αμερικανίδας Κριστίν Λαγκάρντ, αμφισβήτησαν το απαραβίαστο της ιδιωτικής ιδιοκτησίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και προσπάθησαν να κατασχέσουν το ένα δέκατο των τραπεζικών καταθέσεων, δήθεν για να διασωθεί η κυπριακή εθνική τράπεζα που επηρεάζεται από την ελληνική κρίση.

Είναι αυτονόητο ότι ο ανακοινωμένος σκοπός δεν είναι παρά προσχηματικός, διότι μακριά από την επίλυση του προβλήματος, αυτή η κατάσχεση, αν επρόκειτο να εφαρμοστεί, δεν θα μπορούσε παρά μόνο να την επιταχύνει. Απειλούμενα, τα επιμένοντα κεφάλαια θα εγκατέλειπαν το νησί προκαλώντας την κατάρρευση της οικονομίας του.

Η μόνη πραγματική λύση θα ήταν να ακυρώσει τα χρέη, προβλέποντας τα έσοδα της εκμετάλλευσης του κυπριακού φυσικού αερίου. Θα ήταν τόσο πιο λογικό όσο αυτό το φθηνό φυσικό αέριο θα ενίσχυε την οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά η Ουάσιγκτον αποφάσισε αλλιώς. Οι Ευρωπαίοι καλούνται να συνεχίσουν να αγοράζουν την ενέργειά τους σε υψηλές τιμές από τη Μέση Ανατολή, ενώ αυτό το φθηνό φυσικό αέριο προορίζεται να τροφοδοτήσει την ισραηλινή οικονομία.

Για να αποκρυφτεί ο αποφασιστικός ρόλος της Ουάσιγκτον, αυτή η τραπεζική ληστεία δεν παρουσιάζεται ως απαίτηση του ΔΝΤ, αλλά ως απαίτηση μιας τρόικα, που συμπεριλαμβάνει την ΕΕ και την ΕΚΤ. Υπό αυτό το πρίσμα, η κατάσχεση αντικαταστήσει μια υποτίμηση που είναι αδύνατη λόγω της ένταξης στη ζώνη του ευρώ. Εκτός από το ότι στη περίπτωση της Κύπρου, η υποτίμηση δεν είναι μια πολιτική της Λευκωσίας, αλλά ένα τελεσίγραφο από τον επικεφαλής της ΕΚΤ, Mario Draghi, πρώην διευθυντή του ευρωπαϊκού τμήματος της Goldman Sachs, η οποία είναι ακριβώς ο κύριος πιστωτής της Κύπρου.

Η κ. Lagarde, η πρώην νομική σύμβουλος του στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος των ΗΠΑ, δεν προσπαθεί να υπονομεύσει την Κύπρο, αλλά να σπείρει πανικό στα κεφάλαια που σταθμεύονται στην Ευρώπη και να τα καθοδηγήσει στη Wall Street για να αναζωογονήσουν το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Γιατί να τα βάλει με αυτό το νησί; Επειδή είναι ένα από τα λίγα φορολογικά καταφύγια που παραμένουν στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και επειδή οι ​​καταθέσεις είναι κυρίως ρωσικές.

Γιατί να το κάνει τώρα; Επειδή οι ​​Κύπριοι έκαναν το λάθος να εκλέξουν νέο πρόεδρο τον Αμερικανό Νίκο Αναστασιάδη.

Ακολούθησαν έτσι τα βήματα των Ελλαδιτών που, θύματα της ίδιας αμερικανικής αυταπάτης, είχαν εκλέξει ως πρωθυπουργό τον Αμερικανό Γεώργιο Παπανδρέου.

Αυτό το μικρο-μαγείρεμα στράφηκε όμως άσχημα. Το κυπριακό κοινοβούλιο απέρριψε ομόφωνα την δημευτική φορολόγηση των τραπεζικών καταθέσεων.

Και εδώ υπάρχει ένα φαινομενικό παράδοξο.

Η φιλελεύθερη κυβέρνηση ήθελε να κρατικοποιήσει το ένα δέκατο των κεφαλαίων, ενώ το κομμουνιστικό Κοινοβούλιο υπερασπίζεται την ιδιωτική περιουσία. Είναι επειδή αυτή η εθνικοποίηση δεν θα γινόταν προς όφελος της εθνικής κοινότητας, αλλά υπέρ του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Οι φιλικές συμβουλές έγιναν ως εκ τούτου απειλές.

Μιλάνε να αποκλειστεί η Κύπρος από τη ζώνη του ευρώ, αν οι εκπρόσωποι του λαού επιμείνουν στην άρνησή τους.

Και όμως, αυτό είναι σχεδόν αδύνατο.

Οι συνθήκες σχεδιαστήκαν έτσι ώστε η ζώνη του ευρώ αποτελεί ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή.

Δεν είναι δυνατόν να φύγεις από μόνος του, ούτε να σε αποκλείσουν, εκτός αν φύγεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ωστόσο, αυτή η επιλογή, η οποία δεν είχε προβλεφτεί από τους νονούς της νύχτας, φοβίζει τη Ουάσιγκτον.

Αν το νησί έβγαινε εκτός Ένωσης, θα το αγόραζε η Μόσχα για δέκα δισεκατομμύρια δολάρια.
Θα ήταν το χειρότερο παράδειγμα: ένα κράτος της Δύσης να ενωθεί με τη ρωσική σφαίρα επιρροής, σε αντίθεση με ό, τι έχουμε ζήσει από την πτώση της ΕΣΣΔ. Είναι σίγουρο ότι θα ακλούθησαν τα άλλα βαλκανικά κράτη, αρχής γενομένης από την Ελλάδα.

Για την Ουάσιγκτον, αυτό το καταστροφολογικό σενάριο πρέπει να αποφεύγεται με κάθε κόστος.

Πριν από λίγους μήνες, ήταν αρκετά το State Department να βήξει ελαφρά για να παραιτηθεί η Αθήνα της πώλησης του ενεργειακού τομέα της στη Μόσχα.

Αυτή τη φορά, όλα τα μέσα, ακόμα και τα πιο αντιδημοκρατικά, θα χρησιμοποιηθούν εναντίον των Κυπρίων, εάν αντισταθούν.

Η Ρωσία προσποιείται ότι δεν ενδιαφέρεται.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν παραμέλησε τις συμφέρουσες προσφορές επενδύσεων που έγιναν από την κυβέρνηση Αναστασιάδη.

Ο λόγος είναι ότι δεν προτίθεται να σώσει τους Ρώσους ολιγάρχες που είχαν κρύψει τα χρήματά τους στο νησί, ούτε την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία τους βοηθήσε στην οργάνωση της φοροδιαφυγής τους.

Πίσω από τη σκηνή, διαπραγματεύτηκε μια μυστική συμφωνία με την Άνγκελα Μέρκελ που θα πρέπει να επιτρέψει μια οικονομική λύση για την κρίση, αλλά η οποία θα πρέπει επίσης να οδηγήσει σε μια ευρεία αναθεώρηση των ευρωπαϊκών κανόνων.

Παρεμπιπτόντως, ο Τσάρος μάζεψε εκπληκτικές πληροφορίες για τις ρωσικές επενδύσεις στο νησί κατά τη διάρκεια της εποχής Μεντβέντεφ, πληροφορίες που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ως επιπλέον μέσο πίεσης κατά του ασυνεπούς πρωθυπουργού του.


[1] « L’Otan économique, solution à la crise aux États-Unis », Al-Watan/Réseau Voltaire, 3 mars 2013, δείτε παρακάτω.

Τιερί Μεϊσάν από τη Μόσχα για την Al-Watan (Συρία)

 Πηγη 

μέ μια πιστολιά όλα τα πουλιά πέταξαν μακρυά

Τι μας περιμένει άραγε. Αυτή η απληστεία της Δύσης είναι ο τάφος της και ο τάφος μας.
Οπως πάντα ο κ. Βιλιάρδος πολύ διαφωτιστικός:

Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΤΥΜΗΓΟΡΙΑ: Την τελευταία φορά, όπου μία κυβέρνηση της δυτικής Ευρώπης συμπεριφέρθηκε με αυτόν τον τρόπο, ήταν η γερμανική υπό τον Αδόλφο Χίτλερ – ο οποίος κατέσχεσε τις περιουσίες όλων των Εβραίων, αφού προηγουμένως ο Γκέμπελ τις χαρακτήρισε αυθαίρετα βρώμικες 

“Ο εν ψυχρώ βιασμός και η εκ προμελέτης δολοφονία της Κύπρου, δεν θα ήταν δυνατόν να συμβούν, εάν δεν υπήρχαν «Εφιάλτες» εντός των τειχών της. Η επιμονή των πολιτών της όμως να συνεχίσουν να μένουν στο ίδιο σπίτι με τους βιαστές και δολοφόνους τους, είναι σίγουρα μαζοχιστική – αφού είναι πολύ πιθανόν ότι θα συνεχίσουν να βιάζονται, καθώς επίσης να δολοφονούνται, για πολλά από τα επόμενα χρόνια". 

Άρθρο

“Ανόητο πείσμα, ακόρεστη δίψα για δύναμη, εγωκεντρισμός”, αναφέρεται (σε ελεύθερη μετάφραση) στην πρώτη σελίδα της διαδικτυακής έκδοσης του Spiegel, επάνω από τη φωτογραφία της καγκελαρίου, «συνοδευμένης» από τον υπουργό οικονομικών της – “τον πιο επικίνδυνο άνθρωπο του πλανήτη σήμερα”, κατά ορισμένα γερμανικά ΜΜΕ.

Περαιτέρω, στο ίδιο άρθρο διαβάζουμε τα εξής: “Το δράμα της δήθεν διάσωσης της Κύπρου τεκμηριώνει το ότι, οι «Ευρω-συγκρούσεις» εξελίσσονται καθημερινά, όλο και περισσότερο, σε μία μάχη για την ηγεσία της Ευρώπης. Εξωτερικά φαίνεται πως η καγκελάριος και ο υπουργός της ενδιαφέρονται για την Οικονομία. Στην πραγματικότητα όμως, επιθυμούν διακαώς να κυριαρχήσουν σε όλους τους υπόλοιπους λαούς, δένοντας τους σφιχτά με τα δεσμά των χρεών”.

Όλα τα προηγούμενα, σε ελεύθερη πάντοτε μετάφραση, «λέχθηκαν» από Γερμανούς, οι οποίοι κατανοούν που δυστυχώς οδηγούνται ξανά – όχι από Έλληνες, από Κυπρίους, από Ισπανούς, από Γάλλους κλπ., οι οποίοι ακόμη δεν έχουν καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει στην Ευρώπη.

Από την άλλη πλευρά τώρα, η «ετυμηγορία» της Ρωσίας, όσον αφορά τις προσπάθειες «διάσωσης» της Κύπρου, αφού προηγουμένως οδηγήθηκε χωρίς κανέναν απολύτως λόγο στη χρεοκοπία (θα παρομοιάζαμε τη «διάσωση» του νησιού από τη Γερμανία με αυτήν ενός «βιαστή» ο οποίος, αφού βιάσει επανειλημμένα το θύμα του, προθυμοποιείται αργότερα να του προσφέρει τις πρώτες βοήθειες, ισχυριζόμενος ότι ήταν απαραίτητος ο βιασμός – ότι ήταν «πικρό μεν, αλλά φάρμακο», όπως έλεγε κάποτε το ΔΝΤ για την Ελλάδα), ήταν «καταπέλτης»:

“Η προηγούμενη εβδομάδα θα καταχωρηθεί ως μία από τις πλέον καταστροφικές στην ιστορία της Ευρωζώνης”, είπε χαρακτηριστικά γνωστός Ρώσος συνεχίζοντας: “Την τελευταία φορά, όπου μία κυβέρνηση της δυτικής Ευρώπης συμπεριφέρθηκε με αυτόν τον τρόπο (κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων κλπ.), ήταν η γερμανική υπό τον Αδόλφο Χίτλερ – ο οποίος δήμευσε τις περιουσίες των Εβραίων.

Η προπαγάνδα των ναζί τότε χαρακτήρισε τα χρήματα των Εβραίων «βρώμικα» – όπως ακριβώς κάνει και η «Ευρώπη» σήμερα, με τα χρήματα των Ρώσων….Η «Ευρώπη» αναγκάζει την Κύπρο να κλέψει, αυτά που λίγες ημέρες πριν είχε υποχρεωθεί να ληστέψει”.

Σε σχέση με τα παραπάνω, φαίνεται πως η κατάσταση ευρίσκεται πλέον εκτός ελέγχου – με την Κύπρο να είναι το πεδίο μάχης, μεταξύ της Γερμανίας από τη μία πλευρά (κανείς δεν γνωρίζει εάν πράγματι οι Η.Π.Α. κινούν τα νήματα από το παρασκήνιο, μέσω του ΔΝΤ), καθώς επίσης της Ρωσίας από την άλλη – ενώ οι αποφάσεις που έχουν ληφθεί, «για τους Κυπρίους και χωρίς τους Κυπρίους», είναι το λιγότερο τερατώδεις (αν και αναμενόμενες, όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενες αναλύσεις μας).

Συνεχίζοντας, ο παραλληλισμός της Γερμανίδας καγκελαρίου με τον Χίτλερ, καθώς επίσης των καταθετών στις τράπεζες με τους Εβραίους, εκ μέρους της Ρωσίας, είναι σίγουρα υπερβολικός. Εν τούτοις, δεν μπορούμε να μην ευαισθητοποιηθούμε από το ότι, «οι Εβραίοι το 1940 δεν πίστευαν, μέχρι την τελευταία στιγμή, πως θα χάσουν τις περιουσίες τους από τους ναζί, πολύ περισσότερο βέβαια ότι θα οδηγούνταν στα κρεματόρια – ούτε οι Γάλλοι φυσικά ότι θα εισέβαλλε η Γερμανία στη χώρα τους».

Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω, αυτό που κατά πολλούς θεωρείται πλέον βέβαιο είναι το ότι, αργά ή γρήγορα θα «κατασχεθούν», ανάλογα με την Κύπρο, καταθέσεις και σε άλλες χώρες (άρθρο μας).

Παράλληλα, θα κλείσουν αρκετές τράπεζες με το «δεδικασμένο» πλέον της Λαϊκής (πρώτη από όλες υποθέτουμε η Ισπανική Bankia), ο παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος θα κλιμακωθεί (ανάλυση μας), τόσο οι καταθέτες, όσο και οι επενδυτές θα «αποχαιρετήσουν» σταδιακά την Ευρώπη (πιθανόν και το ευρώ), θα υπάρξουν πολλαπλές επιθέσεις εναντίον τραπεζών (bank run), ενώ οι κοινωνικές αναταραχές, οι εμφύλιοι πόλεμοι, καθώς επίσης οι διακρατικές συρράξεις, θα επανέλθουν στο προσκήνιο απειλητικότερες από ποτέ. Σημείωση: “Είναι μονόδρομος το ευρώ, όταν πρέπει ταυτόχρονα να αποδεχτεί ένας λαός την υποδούλωση στη Γερμανία, την εξαθλίωση και τη λεηλασία του, όπως κάποτε από τον Χίτλερ και τους ναζί;” ρωτούν κάποιοι φίλοι μας. “Δεν υπάρχουν μονόδρομοι, αλλά περισσότερο ή λιγότερο επώδυνοι δρόμοι”, είναι η προφανής απάντηση, με μία από τις ορθολογικές δυνατότητες να έχει ήδη αναλυθεί πριν ένα χρόνο, στο κείμενο μας «Ελλάδα, ενώπιοι ενωπίω». 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ 

Πρόκειται αλήθεια πράγματι για την αναβίωση του ναζισμού στη Γερμανία; Είναι αντικειμενικές οι τοποθετήσεις της Ρωσίας; Είναι σωστοί οι χαρακτηρισμοί του Spiegel, όσον αφορά τη Γερμανίδα καγκελάριο, καθώς επίσης τον υπουργό οικονομικών της; 

Κατά την άποψη μας, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται με την πρώτη ματιά – ενώ η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή, από όσο φανταζόμαστε. Η Κύπρος, ακριβώς επειδή είναι πολύ μικρή συγκριτικά με την υπερχρεωμένη Ιταλία ή με την Ισπανία, οπότε λιγότερο επικίνδυνη για το σύστημα, «δολοφονήθηκε», έτσι ώστε να αποτελέσει ένα «παράδειγμα προς αποφυγήν» – με στόχο ουσιαστικά τον εκφοβισμό εκείνων των οφειλετών-χωρών, οι οποίες ίσως θελήσουν στο μέλλον να αποφύγουν την εξόφληση των δανείων τους.

Ειδικότερα, όπως έχουμε αναλύσει στο παρελθόν (άρθρο μας), ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης κεφαλαίων στην Ευρώπη είναι αναμφίβολα η Γερμανία - η οποία, λόγω του ότι είναι η μοναδική σχεδόν πλεονασματική οικονομία της νομισματικής ζώνης, έχει δανείσει μεγάλο μέρος των κεφαλαίων της (κρατικά, επιχειρήσεων και τραπεζών) έντοκα σε όλες τις υπόλοιπες χώρες (Πίνακας Ι). Κάποια δε από τα επενδυτικά κεφάλαια αγνώστων ιδιοκτητών, τα οποία είναι τοποθετημένα σε ομόλογα της Ευρωζώνης και τα οποία αυξάνουν συνεχώς τα επιτόκια τους, ενδεχομένως να ανήκουν σε Γερμανούς. 

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Εξωτερικές απαιτήσεις (δάνεια) των γερμανικών τραπεζών σε δις €, στις ελλειμματικές χώρες του Νότου, με ημερομηνία καταγραφής τέλη Αυγούστου 2010 (οι διαφοροποιήσεις έκτοτε δεν αλλάζουν σημαντικά τη συνολική εικόνα).

Χώρες	Συνολικά	Τράπεζες	Επιχειρήσεις	Δημόσιο
Ισπανία	146.755	62.963	63.439	20.353
Ιταλία	133.296	48.138	45.664	39.494
Ιρλανδία	114.707	43.025	69.318	2.364
Πορτογαλία	28.685	13.130	9.862	5.693
Ελλάδα	27.990	2.451	7.614	17.925
Υπόλοιπη Ευρώπη	1.073.433
Ευρώπη συνολικά	1.524.366

Πηγή: Bundesbank 

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Συνεχίζοντας, η ΕΚΤ οφείλει στη γερμανική κεντρική τράπεζα, από το σύστημα Target II 727,2 δις € (Ιούλιος του 2012) - ποσά που της χρωστούν οι κεντρικές τράπεζες των περισσοτέρων άλλων χωρών της Ευρωζώνης (Πίνακας ΙΙ).

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Δανειστές (αριστερά) και οφειλέτες (δεξιά) στο σύστημα Target II της Ευρωζώνης, με ημερομηνία αναφοράς τις 15.08.2012, σε δις € - κεντρικές τράπεζες των κρατών.

Χώρα	Ποσόν	Χώρα	Ποσόν
Γερμανία	727,206	Ισπανία	-423,272
Λουξεμβούργο*	124,119	Ιταλία	-280,093
Ολλανδία	123,299	Ελλάδα	-105,044
Φιλανδία	59,050	Ιρλανδία	-103,200
Εσθονία	0,699	Πορτογαλία	-74,324
		Βέλγιο	-41,091
		Αυστρία	-37,937
		Σλοβακία	-13,622
		Γαλλία	-12,187
		Κύπρος	-10,434
		Σλοβενία	-5,166
		Μάλτα	-1,137
Σύνολο	1.034,373	Σύνολο	-1.107,507

* Τα χρήματα του Λουξεμβούργου είναι ουσιαστικά γερμανικά (φορολογικός παράδεισος), ενώ η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, αν και με έδρα το Λουξεμβούργο (πρόεδρος ο κ. J.C.Juncker), είναι υπό γερμανική «κηδεμονία». 

Πηγή: Ινστιτούτο οικονομικής ανάλυσης του πανεπιστημίου του Osnabruck

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Με κριτήριο λοιπόν όλα αυτά, η Γερμανία είναι, άμεσα ή έμμεσα (μέσω της ΕΚΤ), ο δανειστής πολλών χωρών της Ευρωζώνης – οι οποίες αδυνατούν ή δεν θέλουν να εξοφλήσουν τις υποχρεώσεις τους.

Στα πλαίσια αυτά, όπως συμβαίνει και με τις επιχειρήσεις που χρεοκοπούν, έχουν ενεργοποιηθεί οι «σύνδικοι πτώχευσης» – οι οποίοι απαιτούν τη ρευστοποίηση των περιουσιακών στοιχείων (δημόσια και ιδιωτική περιουσία) των οφειλετών, για να εξοφληθεί η Γερμανία (με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται για την ειρήνη στην Ευρώπη).

Φυσικά δεν κινδυνεύουν μόνο οι οφειλέτες, όπως η Ισπανία, η Ιταλία κλπ. αλλά, ίσως πολύ περισσότερο, οι δανειστές - κυρίως δε η Γερμανία η οποία, εάν δεν καταφέρει τελικά να εισπράξει τις απαιτήσεις της, θα χρεοκοπήσει (με εκκωφαντικό θόρυβο). Πόσο μάλλον όταν οι εξαγωγές της, οπότε σε μεγάλο βαθμό το ΑΕΠ και η εξυπηρέτηση των δικών της δανείων, εξαρτώνται από την περαιτέρω είσπραξη των απαιτήσεων της.

Συμπερασματικά λοιπόν, είναι εντελώς ανόητο να μιλάμε για σχέδιο «διάσωσης» της Κύπρου (της Ελλάδας, της Ιρλανδίας κλπ.) – αφού πρόκειται για ένα σχέδιο διάσωσης της Γερμανίας από τη χρεοκοπία, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία. Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος πελάτης φυσικού αερίου της Ρωσίας – η οποία μάλλον δεν θέλει να χάσει ούτε τον πελάτη, ούτε τις οικονομικές απαιτήσεις της απέναντι του.

Σε παγκόσμιο επίπεδο τώρα, αργά ή γρήγορα θα συμβεί το ίδιο και με την Κίνα – η οποία, επειδή είναι ο μεγαλύτερος πιστωτής των Η.Π.Α., θα ζητήσει κάποια στιγμή την εξόφληση των υποχρεώσεων της. Όταν έλθει αυτή η ώρα (άρθρο μας), επειδή εδώ δεν πρόκειται για χώρες του μεγέθους της Κύπρου και της Γερμανίας, ο πλανήτης θα δοκιμαστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό – ας ελπίσουμε χωρίς να καταστραφεί ολοκληρωτικά, αφού θα κινδυνεύσουν με χρεοκοπία είτε η Κίνα, είτε οι Η.Π.Α. (όπως είτε η Γερμανία, είτε ο Ευρωπαϊκός Νότος εντός Ευρωζώνης). Ολοκληρώνοντας υπενθυμίζεται ότι, τα ξένα πιστωτικά ιδρύματα, εκτός των ρωσικών, έχουν εκκρεμή δάνεια ύψους 59,2 δις $ προς την Κύπρο (τέλη Σεπτεμβρίου 2012, σύμφωνα με την BIS). Τα ρωσικά δάνεια δε, σε κυπριακές εταιρείες ρωσικής καταγωγής, υπολογίζονται στα 30-40 δις $ από την Moody’s (πηγή:Reuters). Επομένως, ο «συστημικός κίνδυνος» δεν είναι εντελώς αμελητέος. 

ΥΓ: Το σπουργίτι

Η συμπεριφορά της Τρόικας απέναντι στην Κύπρο, παρομοιάζεται με ένα παλαιό ανέκδοτο. Σύμφωνα με το ανέκδοτο αυτό ο κυνηγός, αφού έχει πυροβολήσει και σκοτώσει ένα μικρό σπουργίτι, το οποίο καθόταν στο κλαδί με ένα σμήνος πολλών άλλων, ρωτάει με αφέλεια το φίλο του: "Πόσα σπουργίτια έμειναν στο κλαδί";

Με απλά λόγια τώρα, όταν το κυπριακό σπουργίτι πυροβολήθηκε με τέτοιο ψυχρό τρόπο και σκοτώθηκε ακαριαία, είναι δυνατόν να μείνουν ανενόχλητα στο κλαδί τα υπόλοιπα σπουργίτια, μεγαλύτερα (Ιταλία, Ισπανία) ή μικρότερα (Ελλάδα, Πορτογαλία), περιμένοντας ότι ο κυνηγός δεν θα τα "δολοφονήσει"; Ακόμη πιο απλά, είναι δυνατόν να μην αποσύρουν τις καταθέσεις τους οι Έλληνες, οι Ισπανοί, οι Ιταλοί, οι Πορτογάλοι κλπ., υποθέτοντας ότι θα τους συμπονέσει η Γερμανία;

Εάν όμως τις αποσύρουν, δεν θα καταρρεύσει νομοτελειακά το ήδη βαριά ασθενές τραπεζικό σύστημα της Ευρωζώνης; Εάν καταρρεύσει τώρα το σύστημα, δεν θα χάσουν τα χρήματα τους οι Φιλανδοί, οι Ολλανδοί, οι Γερμανοί και όλοι οι υπόλοιποι; Γιατί λοιπόν θα φύγουν μόνο τα αδύνατα σπουργίτια από το κλαδί και θα μείνουν τα παχιά; Άλλωστε, μήπως όλοι οι πολίτες, Έλληνες, Γερμανοί ή Γάλλοι, δεν είναι απροστάτευτα σπουργίτια, απέναντι στον κυνηγό; Μπροστά στο αχόρταγο χρηματοπιστωτικό θηρίο λοιπόν, το οποίο επιβιώνει ρουφώντας το αίμα των θυμάτων του; 

Τέλος, είναι δυνατόν ο κυνηγός να στοχεύει μόνο τα μικρά σπουργίτια, αδιαφορώντας για τα μεγαλύτερα; Μήπως απλά εξασκείται στα μικρότερα, έτσι ώστε να είναι σίγουρος ότι δεν θα προλάβουν να φύγουν τα μεγαλύτερα, όταν τα πυροβολήσει;