Sweatshop

Η Βρετανία είναι ένας φορολογικός παράδεισος για τους 54 πιο πλούσιους Βρετανούς. Πληρώνουν μόνο 1,5% φορολογία, αλλιώς θα έπαιρναν τα κεφάλαια τους να πάνε αλλού. Αλλά, γράφει η Independent , καταντάει πολύ αστείος αυτός ο ισχυρισμός. Γιατί όταν οι πλούσιοι πληρώνουν μόνο 1,5% σημαίνει ότι κλέβουν τους άλλους Βρετανούς. Να φοβόμαστε μήπως φύγουν σημαίνει απλώς, ότι θέλουμε να μένουν στη Βρετανία, για να κλέβουν μόνο εμάς. Ε πώς; να τους επιτρέψουμε να κλέβουν τους άλλους, τους Γάλλους ή τους Ιταλούς. Όχι εμείς είμαστε περήφανοι που κλέβουν εμάς!

Υπάρχουν βέβαια και χειρότερα, από το να κλέβεις το βιός των φτωχών

για να γίνεις εσύ πλούσιος.

Δείτε τι ψάρεψα από το δίκτυο:

Η Nike προσφέρει στην πελατεία της μια ιδιαίτερη υπηρεσία. Με μόνο 50 δολάρια, αναγράφει πάνω στα καινούργια σας παπούτσια την αγαπημένη σας ρήση ή το όνομά σας ή ότι νομίζετε ότι σας αντιπροσωπεύει και σας εκφράζει.

Αυτήν…… την εκπληκτική υπηρεσία

την ονομάζει «NIKE iD»

Παρακολουθείστε τη παρακάτω κουφή αλληλογραφία:

Γιατί τα παπούτσια του Jonah H. Perettis δεν ονοματιστήκανε «Sweatshop»

Από: «NIKE iD»

Προς: »Jonah H. Peretti«

Η παραγγελία σας «NIKE iD», ακυρώθηκε για ένα από τους παρακάτω λόγους:
1. H προσωπική σας αναφορά, περιέχει σήμα τρίτων ή είναι πνευματική περιουσία τρίτων.
2. Η προσωπική σας αναφορά περιέχει το όνομα αθλητή ή ομάδα, για τα οποία εμείς δεν έχουμε κανένα δικαίωμα αναφοράς
3. H προσωπική σας αναφορά δεν χαράχθηκε. Μήπως δεν θέλετε;
4. H προσωπική σας αναφορά περιέχει βωμολοχίες ή άλλα ανεπίτρεπτα λόγια, που η μαμά σας θα μας έδερνε.
Εάν παρά ταύτα επιθυμείτε μια προσωπική παραγγελία επισκεφτείτε το σάιτ μας:
http://www.nike.com/
Ευχαριστούμε,

NIKE iD

Από: Jonah H. Peretti
Προς: NIKE iD

Γειά,
Η παραγγελία μου ακυρώθηκε, αλλά η προσωπική μου αναφορά δεν προσκρούει σε κανένα κανόνα από αυτούς που μου αναφέρατε.
Η αναφορά μου στα παπούτσια που παράγγειλα ήταν η λέξη

*sweatshop*

Η λέξη Sweatshop δεν είναι :

1) Logo τρίτου,
2) το όνομα αθλητή,
3) κενό, ή
4) βωμολοχίες.
Επέλεξα αυτή την ταυτότητα γιατί ήθελα να θυμάμαι

το κόπο και την εργασία εκείνων των παιδιών, που κατασκεύασαν τα παπούτσια μου.

Μπορείτε σας παρακαλώ να μου στείλετε άμεσα αυτά τα παπούτσια;
Ευχαριστώ και καλή χρονιά.
Jonah Peretti

Απο: NIKE ID

Προς: Jonah H. Peretti

Αγαπητέ πελάτη της NIKE iD
Η παραγγελία σας NIKE iD ακυρώθηκε, γιατί η προσωπική σας αναφορά περιείχε βωμολοχίες και ανεπίτρεπτες κουβέντες.

Εάν συνεχίζετε να θέλετε NIKE iD παρακαλώ ξαναπροσπαθήστε στο http://www.nike.com/

Ευχαριστώ,

NIKE iD

Από: Jonah H. Peretti

Προς: NIKE iD

Αγαπητή NIKE ΙD,
Ευχαριστώ, για την άμεση απάντηση σας.
Ωστόσο, ακόμα και αν σας ευχαριστώ για την γρήγορη εξυπηρέτηση των πελατών σας, δεν αποδέχομαι τις δηλώσεις σας, ότι η παραγγελία μου περιέχει απρεπείς χαρακτηρισμούς.
Έψαξα στο λεξικό τη λέξη »sweatshop«
Η λέξη δεν είναι συνώνυμη με κάποια βρισιά.

Η λέξη σημαίνει μαγαζί η φάμπρικα, όπου οι εργαζόμενοι δουλεύουν πολλές ώρες με χαμηλά μεροκάματα, κάτω από συνθήκες που βλάπτουν την υγεία τους και που η αρχή της πάει πίσω στο 1892.

Επομένως η προσωπική μου αναφορά δεν βγαίνει από τα κριτήρια του πρώτου σας μέϊλ.
Η σελίδα σας αναφέρει την "ελευθερία" να επιλέξουμε και την "ελευθερία" να εκφραστούμε.
Συμμερίζομαι την αγάπη της ΝΙΚΕ για ελευθερία και προσωπική έκφραση.

Ακόμα διαβάζει κανείς ¨εάν θέλετε ένα καλό αποτέλεσμα, εκφραστείτε ελεύθερα"
Η σκέψη να δημιουργήσω μόνος μου τα ίδια τα παπούτσια μου με αναστατώνει.
Το προσωπικό μου logo θα ήτανμια έκφραση αναγνώρισης εκείνων των εργατών Sweatshop που εργάζονται για να εκπληρώσουν το όραμά μου.
Ελπίζω να με καταλαβαίνετε και να ξανασκεφτείτε την ακύρωση της παραγγελίας μου.

Ευχαριστώ,

Jonah Peretti

Από: NIKE iD

Προς: Jonah H. Peretti

Αγαπητέ πελάτη της NIKE iD,
Μπλα μπλά μπλα και

εάν επιθυμείτε μεγάλα δροσερά λιβάδια και πράσινα άλογα επισκεφτείτε μας στο http://www.nike.com/

ευχαριστώ,

NIKE iD

Από: Jonah H. Peretti
Προς: NIKE iD

Αγαπητή NIKE iD,
Ευχαριστώ για τον χρόνο και την ενέργεια που επενδύσατε σε μένα. Αποφάσισα να παραγγείλω παπούτσια με άλλο logo, αλλά επιτρέψτε μου να εκφράσω μιαν επιθυμία μου.

Μπορείτε να μου στείλετε και μια έγχρωμη φωτογραφία του δωδεκάχρονου κοριτσιού που κατασκεύασε τα παπούτσια μου;

Ευχαριστώ,

Jonah Peretti

Τώρα γιατί σας τα γράφω όλα αυτά;
Γιατί τόσο

ο Ομπάμα

όσο και

η Χίλλαρη,

ανακοινώνουν, ότι όταν θα εκλεγούν θα απαγορεύσουν την εισαγωγή προϊόντων

που έχουν παραχθεί με εργασία

Sweatshop.

Τους πιστεύετε;;;;;

Εγώ καθόλου.

Δύο Βιβλία δύο συγγραφείς

Αυτήν την ανάρτηση την αφιερώνω στον φίλο τον Κρόπερ, ο οποίος έχει και αυτός ασχοληθεί με την «Φάλαινα» του Χέρμαν Μελβιλ.

Την ανάρτηση του φίλου μου δεν την διάβασα για να μην επηρεαστώ από τα γραφόμενα του.

Ψυχανεμίζομαι, ότι οι απόψεις μας διαφέρουν ριζικά, αλλά εμένα μη με πάρετε στα σοβαρά.

«όλες οι ετοιμοθάνατες σπερμοφάλαινες – γυρίζουν το κεφάλι τους προς τον ήλιο και στη θέση αυτή αφήνουν τη τελευταία τους πνοή»

«Αν μελλοντικά κάποιο έθνος με υψηλό πολιτισμό και ποιητική φαντασία δελεάσει τους πρόσχαρους θεούς της πρωτομαγιάς του παλιού καιρού, ώστε να πάρουν πίσω τα πρωτοτόκια τους, αν πράγματι τους ενθρονίσει πάλι στον εγωιστικό αυτή τη στιγμή ουρανό, στον ερημικό σήμερα λόφο, τότε ασφαλώς η μεγάλη σπερμοφάλαινα,

ανεβαίνοντας στον υψηλό θρόνο του Δία θα πάρει στα χέρια της την εξουσία»

Τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει ένα μυθιστόρημα μεγάλο;;
Το θέμα του?
Ο τρόπος γραφής του?
Η προπαγάνδα περί αυτού;
Η συγκίνηση που σου προκαλεί διαβάζοντας;
Κάποια αποσπάσματα;
Οι αλήθειες του;
Ο ανθρωπισμός τους;
Τα μηνύματα του;
Η όλα μαζί;

Δεν είμαι κατάλληλη για να σας πω, γιατί μερικές φορές κάποια «αριστουργήματα» τα βρίσκω ανιαρά και φλύαρα, ενώ αντίθετα ξετρελαίνομαι για μυθιστορήματα που δεν τα ξέρει ούτε η μάνα του συγγραφέα.

«Μομπι Ντικ ή η φάλαινα» του Χέρμαν Μέλβιλ, 900 σελίδες γεμάτες από θάλασσα, ουρανό και ανθρώπινη μοναξιά ή καλλίτερα ανθρώπινη φρενοβλάβεια. Μετά από δυο μέρες διάβασμα ταξιδεύεις και συ με το «Πινκουόντ» αλλά ταξιδεύεις με απέχθεια, γιατί παρακολουθείς να σφάζονται αυτά τα θεία θηλαστικά για τη δόξα του ανθρώπου.
Μακελλάρισμα αλλά και απέραντος θαυμασμός για αυτόν τον Λεβιάθαν, όπως τον αποκαλεί ο αφηγητής.

Η υπόθεση γνωστή.
Ο καπετάνιος Αχααβ κυνηγάει με συνεπή μονομανία μια λευκή σπερμοφάλαινα.
Για τον Αχααβ, δεν υπάρχει σπίτι, οικογένεια, γαλήνη, αγάπη, αλλά μία απερίγραπτη λύσσα για ένα θηρίο της θάλασσας. Στο τέλος χάνεται και αυτός και το πλοίο και το πλήρωμα πλήν ενός, που μας διηγείται την ιστορία του πάνω στο φαλαινοθηρικό «Πινκουόντ» .

Όλο το βιβλίο ένα ταξίδι, μια φρικτή καταδίωξη αυτού του απαράμιλλου θηλαστικού, που αναφέρεται συνέχεια ψάρι και με νεύριασε, παρότι ήταν γνωστό από τότε, ότι η φάλαινα και το δελφίνι είναι θηλαστικά και όχι ψάρια.

Ο Χέρμαν Μέλβιλ ανήκει στους συγγραφείς που διαμόρφωσαν το μεγάλο αμερικάνικο μυθιστόρημα και που είναι σήμερα πάλι της μόδας. Αντίθετα η επόμενη γενιά, η γενιά δηλαδή του Στάϊνμπεκ, του Χέμινιγουέί του Τζάκ Λόντον, του Φιτζέραλντ, του Φάρελ, συγγραφείς που ανήκαν στην αμερικανική αριστερά, πέρασαν στην «χαμένη γενιά», όπως την βάφτισε η Γερτρούδη Στάϊν, με πολύ δίκιο, αφού σήμερα διαβάζω τον Μόμπι Ντίκ για δεύτερη φορά και όχι τον Τζάκ Λόντον ή τον Ζολά!

Ο αμερικάνικος νατουραλισμός όχι μόνο ξεχάστηκε, αλλά θεωρείται και μπας κλάς, ενώ το φριχτό κυνήγι μιας σπάνιας άσπρης φάλαινας ξαναβγαίνει στο προσκήνιο. Πιθανό για κάποιους ψαγμένους να αποτελεί μια συμβολική ερμηνεία της συμπεριφοράς και πορείας του ανθρώπου πάνω στον πλανήτη μας, μπορεί όμως και όχι.

Ο Μόμπι Ντίκ ήταν το ευαγγέλιο της Μπάαντερ – Μάϊνιχοφ, γιατί μοιάζει με τη ζωή τους, που την χαράμισαν κυνηγώντας μια χίμαιρα, ένα θηρίο, έναν λεβιάθαν.

Στο τελευταίο του βιβλίο ο Εκο, αναφέρεται στις αρνητικές κριτικές που πήρε το βιβλίο όταν πρωτοεμφανίστηκε και θεωρεί τους τότε κριτικούς άσχετους και ανίδεους, αφού δεν αντιλήφθηκαν την εξαιρετική ποιότητα αυτού του μνημειώδους έργου.
Στο ίδιο βιβλίο ο Εκο, συστήνει σε όποιον δεν αρέσει ο Οδυσσέας του Τζόϊς και μάλιστα το απόσπασμα όπου ο ήρωας διαβάζει καθισμένος σε μια τουαλέτα και αφοδεύει διαβάζοντας ή διαβάζει αφοδεύοντας να επισκεφτεί ψυχίατρο, επειδή δεν είναι σε θέση να αναγνωρίσει την ομορφιά μιας τέτοιας θεσπέσιας σελίδας.

Εμένα ο Οδυσσέας τους Τζόϋς με έπληξε αφάνταστα.

Σας παραθέτω και το περί ού ο λόγος απόσπασμα:
«Ο Λέοπολντ Μπλούμ πάει πρωί – πρωί στον καμπινέ να αφοδεύσει. Ενώ αφοδεύει διαβάζει:
«Διάβαζε ήρεμα, αυτοσυγκρατούμενος, την πρώτη στήλη και ενδίδοντας αλλά και αντιστεκόμενος, άρχισε τη δεύτερη. Στα μισά η τελευταία αντίσταση του κάμφθηκε και επέτρεψε στα έντερα του να ανακουφιστούν ήρεμα, καθώς διάβαζε και συνέχιζε να διαβάζει υπομονετικά, ενώ εκείνη η χθεσινή δυσκοιλιότητα είχε παρέλθει. Ελπίζω να μην είναι καμιά υπερμεγέθης και μου ερεθίσει τις αιμορροΐδες. Όχι ακριβές μέγεθος. Εντάξει Αχά, Δυσκοίλιος πάρτε ένα χάπι κάσκαρα σαγκράν». Κλπ. κλπ. κλπ.

Περί γούστου κολοκυθόπιτα που θα μου έλεγε και ο φίλος Αθεόφοβος!

Widerstand, Resistance!

Αφιερωμένο εξαιρετικά στην αγαπημένη μου συνμπλόγκερ Εαρινή Συμφωνία, που ζήτησε να αντισταθούμε στην επι 25 μέρες συνεχιζόμενη χυδαιότητα της γνωστής υπόθεσης Ζαχό.


Εμένα όμως δεν μου φεύγει απο το μυαλό η απόφαση της βέλγικης κυβέρνησης να επιτρέψει την κλωνοποίση βοοϊδων προς βρώση.


Για την κατάντια του πολιτισμού μας

ενα Χαϊκου του Σεφέρη:



Άδειες καρέκλες
τ' αγάλματα γύρισαν
στ' άλλο μουσείο

παραφρασμένο απο μένα:

τ' αγάλματα σκέπασαν τα μάτια τους.
για να μη βλέπουν
στείρα βόδια της σύριγγας

Η ζωή και ο χρόνος ΙΙ

Στη προηγούμενη ανάρτηση είχαμε μείνει στα 1700 εκατομμύρια χρόνια πριν την εποχή μας.

Το πρώτο ευκαρυωτικό κύτταρο έχει κάνει την εμφάνισή του. Η ζωή οργανώνεται και εξελίσσεται.

Τι είναι όμως εξέλιξη; Αλλά και τι είναι ζωή; Μπορούμε να κατατάξουμε στην σκάλα της ζωής ένα μικρόβιο, ένα βακτήριο, ένα φορέα αρρώστιας;
Και όμως, όσο παράξενο και αν φαίνεται αυτή η ζωή στρώνει το χαλί για όλα τα επόμενα όντα, φυτά, ζώα και μύκητες. Τι και αν μας τρώνε βακτήρια, είναι τόσο λογικό να είμαστε τροφή βακτηρίων. Σε μας βρίσκουν όλα τα «υλικά» που αυτά τα όντα δημιούργησαν. Με άλλα λόγια, τους ανήκουμε!
Οι οργανισμοί του 3.900.000 χρόνια πριν από την εποχή μας, δεν εξελίχτηκαν απλώς σε άλλες μορφές ζωής, αλλά ζουν εντός μας! Τα κύτταρά μας περιέχουν εκείνα τα τόσο μακρινά όντα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Ας παρακολουθήσουμε τη σκέψη της Lynn Margulis περί της συμβιωτικής εξέλιξης της ζωής.
Στην αρχή συγχωνεύονται ένα βακτήριο που αγαπάει την ζέστη και το θείο με ένα άλλο που κολυμπάει. Από την συνένωση αυτών των δύο προκύπτει το νουκλεοκυτόπλασμα, το οποίο είναι η βασική ουσία των προπομπών των φυτών, μύκητων και ζώων.
Ο κολυμβητής αυτός στο δρόμο του παίρνει το γνωστό μας κυανοβακτήριο και αρχίζει να παράγει οξυγόνο.
Συγγενείς αυτής της σειράς κατοικοεδρεύουν σε όλα τα φύκια και τα φυτά.
Τα μιτοχόνδριο, άλλο βακτήριο, εισέβαλε στον κολυμβητή και αποτελεί το εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας κάθε ζωντανού κυττάρου.
Η ουρά του σπέρματος, τα κολυμβητικά του πτερύγια που του δίνουν τη ταχύτητα που χρειάζεται για να φτάσει στο καλά κρυμμένο μέσα σε κάθε οργανισμό ωάριο, είναι επίσης ένα βακτήριο που συμβιώνει μαζί του.
Ο κατάλογος αυτών των συγχωνεύσεων είναι μεγάλος και εξειδικευμένος, ακόμα και αν τον έγραφα αύριο θα τον είχα κιόλας ξεχάσει.
Ο μηχανισμός έχει σημασία.
Τα βακτήρια αποφάσισαν να συμβιώνουν για να επιβιώνουν. Αυτή μάλιστα η συμβίωση έγινε με όρους ισότιμους. Ο κάθε συμβιωτής διατήρησε την αυτονομία του.
Από τη στιγμή της συμβίωσης ξεκινάει και ο καταπληκτικός και αδιάσπαστος καταμερισμός της εργασίας μέσα σε κάθε ζωντανό οργανισμό.

Σκεφτείτε, ότι από ένα και μόνο ένα γονιμοποιημένο κύτταρο, γίνονται οι τρίχες, το μάτι, το αυτί, το στομάχι, τα κόκαλα, τα νεύρα, ο εγκέφαλος και όλα με το ίδιο DNA.
Μακάρι να είχαμε τη σοφία τους να τα μιμηθούμε!!

1.500 εκατομμύρια χρόνια πριν την εποχή μας:

Απαρχή της μίτωσης και της μείωσης *, εμφάνιση των φύλων.
Μέχρι τώρα, τα βακτήρια πολλαπλασιάζονται με την διαίρεση.
Εχουμε δηλαδή δύο βακτήρια από ένα.

Από δω και στο εξής η αύξηση των πληθυσμών θα γίνεται από τα δύο στο ένα.

χωρίς να καταργείται και ο προηγούμενος τρόπος πολλαπλασιασμού για τα βακτήρια.

Όπως ανάφερα στην προηγούμενη ανάρτηση, τα βακτήρια δεν γερνάνε και δεν πεθαίνουν, εξαφανίζονται όταν το περιβάλλον δεν τους παρέχει τροφή.
Αντίθετα οι απόγονοι των γονιμοποιημένων κυττάρων οξειδώνονται και πεθαίνουν.
Εδώ ο θάνατος πήρε έναν πόντο! Ή μάλλον έγινε ο μόνιμος σύντροφος της ζωής.

1.400 εκατομμύρια χρόνια: Η ζωή βγαίνει από τη θάλασσα.

Στα επόμενα 800 εκατομμύρια τα φυτά θα απλωθούν παντού στην ξηρά. Φυτά πράσινα καθόσον τα άνθη αργούν ακόμα. Ο πλανήτης παραμένει σιωπηλός. Έντομα, πουλιά δεν υπάρχουν ακόμα, αλλά ούτε χώμα υπάρχει!
Πρασινισμένοι βράχοι για 800 ολόκληρα εκατομμύρια χρόνια..

600 εκατομμύρια χρόνια: Το βασίλειο των ζώων ανατέλλει!!!

«Φανεροζωϊκός»
570 εκατομμύρια χρόνια: Το βασίλειο των ζώων λοιπόν ξεκίνησε τόσο αργά.

Το πρώτο ζώο είναι ένα προϊόν μετάλλαξης και συμβίωσης και είναι πανομοιότυπο με τα προηγούμενα, μονοκύτταρο, αλλά εφοδιασμένο με κάτι σα στόμα για να τρώει και με βλεφαρίδες για να μετακινείται και να κυνηγάει.

Το κόκκινο της αιμοσφαιρίνης και το πράσινο της χλωροφύλλης είναι συμπληρωματικά χρώματα. Η αιμοσφαιρίνη και η χλωροφύλλη είναι συγγενικά μόρια. Διαφοροποιούνται μόνο από το μέταλλο που περιέχουν, κόκκινο από το σίδηρο και πράσινο από το μαγγάνιο.

500 εκατομμύρια χρόνια: Εμφάνιση ενός τρίτου και τελευταίου βασιλείου.

Το βασίλειο των μυκήτων, η σάρκα της γης.

Μύκητες μας φτιάχνουν το κρασί μας, τα τυρί μας, το γιαούρτι, κατοικούν στα στομάχια όλων των ζώων και επιτελούν τη χώνεψη, παράγουν φάρμακα και δηλητήρια, ομορφαίνουν το τραπέζι μας, διώχνουν ανεπιθύμητους επισκέπτες από δάση και λιβάδια.

200 εκατομμύρια χρόνια: Ιουρασική εποχή.

200 εκατομμύρια χρόνια: Πρώτα θηλαστικά, πρώτοι δεινόσαυροι

144 εκατομμύρια χρόνια: πρώτα πτηνά

98 εκατομμύρια χρόνια: πρώτα πλακουντοφόρα θηλαστικά

Η Γη έχει μεταμορφωθεί πλήρως!

Κοιτάτε αυτά τα εκπληκτικά ζώα. Γιγαντισμός! Μας απέμειναν τα καρπούζια, οι φάλαινες και οι ελέφαντες.

Η σιωπή είναι πια παρελθόν. Πουλιά πετάνε και τραγουδάνε, ο άνεμος μουρμουρίζει και πολλές φορές ουρλιάζει όταν περνάει ανάμεσα από τα φύλλα, η γη στα βαθιά της γεράματα ξεσαλώνει!
Φυτά δείχνουν ξεδιάντροπα τα γεννητικά τους όργανα,

που ολοένα και περισσότερο θα τα ομορφαίνουν, θα τα χρωματίζουν και αρωματίζουν για να προσελκύσουν τα έντομα και κάθε ευπρόσδεκτο πετούμενο για να τα γονιμοποιήσει.
Με χρώματα και αρώματα λοιπόν η γη πέφτει σε όργια της!

65 εκατομμύρια χρόνια: εξαφάνιση των δεινοσαύρων.

56 εκατομμύρια χρόνια: πρώτες φάλαινες, πρώτα άλογα

24 εκατομμύρια χρόνια: πρώτοι πίθηκοι



5 εκατομμύρια χρόνια: πρώτος άνθρωπος.

Πολλοί επιστήμονες τοποθετούν τους πρώτους πιθήκους στα 10 εκατομμύρια.
Μετά όμως από τα δισεκατομμύρια σιωπηλά χρόνια ζωής, οι μερικές δεκάδες δεν παίζουν πια κανένα ρόλο
Η γη λοιπόν, για να συνεχίσουμε την παράγραφο, με την οποία κλείσαμε τη προηγούμενη ανάρτηση, ήταν 88 χρόνων όταν γέννησε το πρώτο ζώο και 90 όταν έκλεισε με τους αρχηγούς των βασιλείων της.
Στην ηλικία των 91 της ξεκινάει τα όργια στο Juracy Park και σήμερα που μιλάμε 300 εκατομμύρια χρόνια πριν το τέλος της ζωής είναι 93 χρονών και 10 μηνών!
Τον άνθρωπο, που μοιάζει αντί να είναι η κορωνίδα της δημιουργίας να είναι ένα οικτρό της λάθος, τον γέννησε στην ηλικία των 93 χρονών 9 μηνών και 9 ημερών.

Σκέφτομαι, μήπως μας έδωσε μυαλό για να ξεφύγουμε από το βιολογικό της θάνατο και να ανοίξουμε φτερά για άλλους κόσμους; Μήπως;
Αλλά τότε έπρεπε να μας δώσει πιο πολύ μυαλό, για να αντιλαμβανόμαστε πόσο κακό κάνουμε σ αυτήν, και σε όλη τη βιόσφαιρα.

Σημειώσεις:

* Μείωση λέμε την βιολογική διαδικασία της διάσπασης ενός εξειδικευμένου κυττάρου σε 2 μέρη, στα οποία τα χρωμοσώματα ενός οργανισμού διαιρούνται, προκειμένου με την ένωση ενός αντίστοιχου άλλου κυττάρου του άλλου φύλλου, αλλά του ίδιου αποκλειστικά είδους, να συμπληρώσουν το αρχικό αριθμό χρωμοσωμάτων.
Παράδειγμα: Ο ανθρώπινος οργανισμός έχει 46 χρωμοσώματα.
Το ωάριο έχει 23 και το σπερματοζωάριο έχει ομοίως 23. Ο αριθμός δηλαδή έχει μειωθεί. Όταν θα γονιμοποιηθεί το ωάριο θα βρεθούν μαζί και πάλι τα 46 χρωμοσώματα, 23 από τον κάθε γαμέτη.

Αυτό το γονιμοποιημένο κύτταρο και μόνο αυτό και κανένα άλλο είναι έτοιμο και ικανό να φτιάξει έναν νέο άνθρωπο.

Βιβλιογραφία:
1. Lynn Margulis: Leben, vom Ursprung zur Vielfalt
2. Ernst Mayr: Τι είναι η εξέλιξη
3. I.M. Pelt-Mazoyer-T.Monod, J. Girandon: Η ωραιότερη ιστορία των φυτών.
4. Lynn Margulis: Die andere Evolution

Ο χρόνος και η ζωή

Είπα να εγκαινιάσω τον καινούργιο χρόνο με μια αναδρομή στο παρελθόν. Στο πολύ μακρινό μας παρελθόν. Εκεί που αρχίζει να μετράει το ρολόϊ του πλανήτη μας.
Μια θαυμαστή πορεία, εκπληκτικά αργή στην αρχή δραματικά επιταχυνόμενη στις μέρες μας.

Πριν από 4.540.000.000 γεννήθηκε ο πλανήτης γη. Μια μπάλα φωτιάς δεμένη με τα δεσμά της βαρύτητας από το άρμα του 149 εκατομμύρια χιλιόμετρα απόμακρου ήλιου.

Ακολουθεί ακούραστα μια ελλειπτική τροχιά, όπου στην μια εστία της έλλειψης κάθεται ο Ήλιος ο μεγαλοπρεπής.

Ένας ήλιος σκληρός, θανατηφόρος που όπως θα δούμε παρακάτω η ζωή τον γαλήνεψε και τον έκανε σύμμαχο από εχθρό της, σε ένα υπέρλαμπρο διαλεκτικό παιγνίδι αέναης μετάβασης θανάτου και ζωής.

Η γη μας από μια πύρινη σφαίρα, μεταμορφώθηκε στον γαλάζιο πλανήτη που ξέρουμε, το φεγγάρι μας έγινε μια εστία φωτός και φέγγει με το γλυκό του φως τον κόσμο μας τις πιο πολλές νύχτες και ο Ήλιος μας έγινε ένας θεός που λατρεύτηκε από όλα τα ανθρώπινα όντα, που κατοίκησαν στην μεταμορφωμένη γη.

Ας παρακολουθήσουμε αυτή τη πορεία, και ας δούμε πόσο αργά έγινε αυτή η μεγαλειώδης μεταμόρφωση.

«Αδαίος»

4,450 δισεκατομμύρια  χρόνια πριν από την εποχή μας: 

Δημιουργία του πλανητικού συστήματος και του δίδυμου γη – σελήνη.

4,400 δισεκατομμύρια χρόνια : 

Η γη αρχίζει να αποκτά ατμόσφαιρα. Αλλά τι ατμόσφαιρα , καμία σχέση με αυτό που ξέρουμε.

Ένα ολοένα και πιο πηχτό μείγμα από αμμωνία, μεθάνιο, διοξείδιο του άνθρακα και υδρατμούς. Τα πάνω στρώματα ψύχονται κατά την γειτνίαση τους με το διάστημα, βαραίνουν και κατεβαίνουν κοντά στο «έδαφος» όπου θερμαίνονται και ανεβαίνουν και πάλι προς τα πάνω. Μια αέναη κίνηση, από τα πάνω κάτω και από τα κάτω πάνω.

Η υψηλή περιεκτικότητα της ατμόσφαιρας σε CO2, διαμορφώνει το γνωστό φαινόμενο του θερμοκηπίου όπου επικρατούν υψηλές θερμοκρασίες που εμποδίζουν την υγροποίηση των υδρατμών.

Ηλεκτρικές εκκενώσεις, εκπληκτικής έντασης συνταράσσουν τον πλανήτη συθέμελα και σκίζουν την μαυρίλα, που επικρατεί παντού, από τα πυκνά αδιαπέραστα στο φως σύγνεφα.

Χημικές αντιδράσεις γίνονται διαρκώς.

Όταν ένα μέρος του CO2 ενωθεί με το οξείδιο του ασβεστίου σε ασβεστόλιθο, το φαινόμενο του θερμοκηπίου θα εξασθενήσει και σιγά – σιγά ένα μέρος της θερμότητας θα διαρρεύσει στο διάστημα, με αποτέλεσμα την πτώση της θερμοκρασίας του αέρα.

Οι υπέρθερμοι ατμοί θα υγροποιηθούν και καταρράκτες νερού θα αρχίσουν να αδειάζουν πάνω στον φλοιό της γης.

Σκίζονται οι ουρανοί για 40.000 χρόνια. Βρέχει πάνω στον νεαρό πλανήτη επί 40.000 χρόνια αδιάκοπα. Ένας αρχέγονος ωκεανός θα καλύψει τη γη από άκρη σε άκρη.

4,200 δισεκατομμύρια χρόνια : 

Καταγραφή του αρχαιότερου σεληνιακού πετρώματος, δημιουργία του αρχέγονου ωκεανού.

4,000 δισεκατομμύρια χρόνια : 

Παράφορη ηφαιστειακή δραστηριότητα. Η γη φτιάχνει στερεό φλοιό που σκίζεται αδιάκοπα από τη λάβα που δεν θέλει να εγκλωβιστεί εντός του.

«Αρχαϊκός»

3,900 δισεκατομμύρια χρόνια : 

Εμφάνιση της ζωής.

Βακτήρια,  προκαρυώτες, όλοι κολυμβητές. Οργανισμοί αναερόβιοι που αυτοπολλαπλασιάζονται θα κατακλείσουν έναν θερμό πλανήτη, ή σωστότερα θα κολυμπούν στο υγρό στοιχείο που καλύπτει τα πάντα, αλλά σε μεσαία βάθη του ωκεανού για να προστατεύονται από την υπεριώδη ακτινοβολία του ήλιου που πέφτει ανελέητα πάνω του. Αυτά τα ψήγματα ζωής, αυτοί οι προκαρυώτες, θα είναι οι αποκλειστικοί κάτοικοι του πλανήτη για τα επόμενα 2,500 δισεκατομμύρια χρόνια. Το μικρότερο σε μέγεθος είναι μόνο 1000 φορές μεγαλύτερο από το άτομο του υδρογόνου και αν υπήρχε ένα άγγελος που χορεύει πάνω στην ακίδα μια λεπτής βελόνης, τότε σίγουρα θα ήταν ένας από αυτούς. Αλλάζουν μεταξύ τους γενετικές πληροφορίες, ενώνονται, συμβιώνουν και μεταλλάσσονται σε άλλα ήδη βακτηρίων πιο περίπλοκων, πιο ικανών, πιο ανθεκτικών και πολλαπλασιάζονται σε όσο χρόνο θα χρειαστείτε να διαβάσετε το παρόν ποστ.

3.400 εκατομμύρια χρόνια: 

Οι πρώτες στεριές ξεπροβάλλουν πάνω από το υδάτινο στοιχείο.

3.300 εκατομμύρια χρόνια: 

Καλημέρα Οξυγόνο.

Η πιο ωραία ιστορία της γένεσης αρχίζει.

Ένα πρασινομπλέ βακτήριο, το κυανοβακτήριο, παίρνει διοξείδιο του άνθρακα και νερό από το περιβάλλον, (το υγρό περιβάλλον πάντα, η ζωή είναι ακόμη δέσμια του νερού μη ξεχνάτε) και με την βοήθεια του ηλιακού φωτός το διασπάει στα συστατικά του, δηλαδή στο οξυγόνο και στον άνθρακα, καταναλώνει τον άνθρακα και αποβάλει το Οξυγόνο, σύμφωνα με την παρακάτω εξίσωση της φωτοσύνθεσης:

6 CO2 + 12 H2O => C6H12O6 + 6 O2 + 6 H2O

Το Οξυγόνο είναι όμως τοξικό για την υπάρχουσα ζωή. Είναι το πρώτο τοξικό απόβλητο που παρήχθη στον πλανήτη από την ίδια τη ζωή. Η ζωή λοιπόν παράγει τον θάνατο της! Αυτοδιαγράφεται, και ωστόσο στην θέση της εμφανίζεται μια άλλη μορφή, περιπλοκότερη. Το κυανοβακτήριο αγκάλιασε τα υπόλοιπα είδη και τα άφησε να φάνε τις σάρκες του. Στο καινούργιο συμβιωτικό κύτταρο, η χλωροφύλλη πιάνει ένα σταθερό πόστο, το νέο κυτταρικό σύμπλεγμα εμφανίζεται γεμάτο πάθος για ήλιο. Πάνω του βρίσκεται η ατμόσφαιρα των υδρατμών και της αμμωνίας, που το ίδιο θα μεταβάλει σε μια ατμόσφαιρα που το οξυγόνο θα κυριαρχήσει. Αυτό το καινούργιο αέριο, τοξικό για τη ζωή μέχρι τώρα, θα γίνει η βάση για την καινούργια ζωή από δω και πέρα.

Όπως μας γράφει η Λυν Μαργκούλις «Βακτήρια διαμορφώνουν το περιβάλλον που έχουμε σήμερα» και όχι αντίστροφα.

Δεν είναι δηλαδή το περιβάλλον που διαμορφώνει
τη ζωή σε μια γραμμική σχέση, αλλά η ζωή διαμορφώνει το περιβάλλον σε μια διαλεκτική σχέση.

2,600 δισεκατομμύρια χρόνια: 

Η κρούστα της γης έχει ουσιαστικά πάρει την τελική της μορφή.

«Πρωτεροζωϊκός»

 

2,500 δισεκατομμύρια χρόνια: 

Νεότερες γεωλογικές ανακατατάξεις, εμφάνιση σιδηρομεταλλευμάτων. Σχηματισμός της Πανγαίας.

2,100 δισεκατομμύρια χρόνια: Σχηματισμός του στρώματος του όζοντος.

Ένα μέρος του παραγομένου οξυγόνου, λόγω της έντονης υπεριώδους ακτινοβολίας του ήλιου, μετατρέπεται σε Οζον. (Το όζον είναι ένα αέριο, με τρία άτομα οξυγόνου, και παράγεται σύμφωνα με την εξίσωση:
3O2 + υπεριώδης ακτινοβολία = 2Ο3, δηλαδή τρία μόρια οξυγόνου μας δίνουν δύο μόρια όζοντος). Έτσι λοιπόν σχηματίζεται ένα στρώμα όζοντος στο εξωτερικό μέρος της ατμόσφαιρας, εκεί που γειτνιάζει με το αφιλόξενο κενό και σιγά – σιγά καλύπτει ολόκληρη τη γη μειώνοντας δραστικά τον θανατηφόρο για τη ζωή βομβαρδισμό με την υπεριώδη ακτινοβολία.

Τώρα η ζωή μπορεί να αναδυθεί πάνω στην επιφάνεια του υγρού στοιχείου, να εκτεθεί στο ηλιακό φως, να παράγει ακόμα περισσότερο οξυγόνο και να μειώνει ακόμα γρηγορότερα το CO2.Η ζωή βγαίνει από το μισοσκόταδο του ωκεανού στο λαμπρό φως του ήλιου μας.

Φως! λοιπόν, περισσότερο φως!

Τι ομορφιά, μα την αλήθεια, αυτός ο κύκλος της ζωής! Το νέο συμβιωτικό κύτταρο θέλει φως, αλλά το φως το σκοτώνει. Για μια στιγμή φαίνεται, ότι η ζωή έχει όρια, είναι καταδικασμένη να κρύβεται σε οριακά βάθη κάτω από το νερό, ώστε να παίρνει μεν φως, που είναι απαραίτητο για την συντήρησή της, αλλά σε περιορισμένες ποσότητες, γιατί αλλιώς θα σβήσει από τον πολύ φως.
Ωστόσο, η ζωή αλλάζει τα δεδομένα για λογαριασμό της! Αυτή η ίδια δημιουργεί την ασπίδα της. Τώρα η θανατηφόρα υπεριώδης ακτινοβολία φιλτράρεται μέσα από την ζώνη του όζοντος.
Η ζωή παίρνει άλλον ένα πόντο στην διαμάχη με τον θάνατο.

Τα χρόνια περνάνε ……….Κανείς δεν βιάζεται.

Ο νεαρός πλανήτης συνεχίζει την πορεία του μέσα στο σύμπαν, ο ήλιος τον ζεσταίνει γλυκά πια, οι φυτικοί προκαρυώτες κολυμπάνε ευδαιμονικά στον αρχέγονο σκούρο, γεμάτο φυτοπλαγκτόν ωκεανό.

Φτάσαμε στα

1,700 δισεκατομμύρια χρόνια πριν την εποχή μας:

Καλωσορίστε τα  Π ρ ω τ ό κ τ ι σ τ α   και ας άργησαν.

Το κύτταρο αποκτάει πυρήνα. Αποκτάει δηλαδή ένα χρηματοκιβώτιο που θα κλειδώνει από δω και μπρός το DNA του. Να το και το DNA ! Όχι πως δεν υπήρχε πιο πριν, απλώς ήταν χύμα μέσα στο κύτταρο και έχανε τις πληροφορίες του ευκολότερα, έλειπε η οργάνωση και η στρατηγική, γι αυτό τεμπέλιαζε 2,2 δισεκατομμύρια χρόνια, δηλαδή από 3,9 δισεκατομμύρια χρόνια πριν από την εποχή μας, που εμφανίζονται οι πρώτοι προκαρυώτες του βασιλείου ΜΟΝΕΡΑ, μέχρι 1,7 δισεκατομμύρια χρόνια που κάνει την εμφάνιση του ο πρώτος ευκαρυώτης!

Με την εμφάνιση των ευκαρυωτών, (έτσι λέμε τα κύτταρα με πυρήνα, από τη λέξη κάρυο που σημαίνει σκληρός, εξ ου και καρύδι) η ζωή θα μπεί αργά αλλά σταθερά στη φάση των πολυκύτταρων οργανισμών, της απίστευτης ποικιλότητας κα μεγέθυνσης που γνωρίζουμε.

Το αρχαιότερο απολίθωμα πρωτόκτιστου με το όνομα Ακριτάρχη, 

ηλικίας 2,1 δισεκατομμυρίων χρόνων.

Οι προκαριώτες θα παραμείνουν μέχρι σήμερα σταθεροί συνοδοί, μεταλλαγμένοι ή και όχι, αθάνατοι πολύ από αυτούς, μια ζωής όπου οσονούπω θα κάνει θορύβους κακόηχους και εύηχους, θα γεμίσει με ευωδιές τον αέρα και θα χρωματίσει την πέτρινη μέχρι στιγμής πανγαία με χρώματα και σχήματα που κανένα δεν θα είναι ίδιο  με το άλλο!

Μέχρι αυτή τη φάση έχουν περάσει ήδη 2,9 δισεκατομμύρια χρόνια . Η ζωή του πλανήτη έχει αναλωθεί μέχρι τώρα για να γίνουν ο ωκεανός, η πανγαία, το οξυγόνο, η ζώνη του όζοντος, το φυτοπλαγκτόν και οι ευκαριώτες. Το υγρό στοιχείο συνεχίζει να κυριαρχεί.

Στο επόμενο ποστ θα δούμε τις επόμενες θαυμαστές σελίδες αυτής της μοναδικής ιστορίας, μέχρι να φτάσουμε στην εποχή μας.

Αν η γη συντηρούσε ζωή για εκατό χρόνια, εδώ σ αυτή τη φάση έχει τα 67στα γενέθλια.

Είναι δηλαδή σχεδόν γριά!

Χρόνια πολλά

Ευτυχώς υπάρχει ελευθερία!

Είναι η ζωή τόσο πολύτιμη

ή η ειρήνη τόσο γλυκιά

για να την πληρώνει κανείς

με τις αλυσίδες

και τη σκλαβιά;

Μην το επιτρέπεις αυτό

Παντοδύναμε Θεέ,

Τι δρόμο θα ακολουθήσουν

οι άλλοι δεν ξέρω,

όσο για μένα

δώσ μου ελευθερία

ή δωσ μου θάνατο.

Π. Χένρυ

Από αυτό το υπέρτατο αγαθό, την ελευθερία, που γι αυτήν τόσοι άνθρωποι έχουν δώσει τη ζωή τους, σήμερα μόνο ένα φάντασμα έχει απομείνει!
Ένα φάντασμα που γελάει με ένα παραμορφωμένο απαίσιο χαμόγελο!

Ελεύθερη διακίνηση εργατών και ελεύθερο εμπόριο;

Όχι ευχαριστώ, εγώ πάντως δεν θα πάρω!
Διαβάστε και ανατριχιάστε από μερικά όσα μας καταγγείλει ο πάντα δραστήριος Charles Kernaghan, του National Labor Committee:

3000 ξένοι εργάτες, εκ των οποίων 50% νεαρές γυναίκες 1.500 από την Sri Lanka, 900 από το Bangladesh, 400 από την India και 100 από το Nepal απεργούν, όχι για ένα πιο δίκαιο «μεροκάματο» που θα περίμενε κανείς, αλλά ενάντια στην 50% παράνομη παρακράτηση από τα αφεντικά τους στην βιομηχανική περιοχή της Irbid στην Ιορδανία.Ενός μεροκάματου κάτω της απόλυτης φτώχειας.

Αυτά τα δυστυχισμένα πλάσματα, γυρίζουν στα σπίτια τους με 30,95 δολάρια στην τσέπη τους μετά από 78 ώρες την εβδομάδα σκληρή εργασία σε ανήλιαγες φάμπρικες της κόλασης, με βρωμερό φαγητό, ελεεινούς χώρους υγιεινής, πολλές φορές κλειδωμένοι, με κίνδυνο να καούν ζωντανοί σε περίπτωση πυρκαγιάς, όπως έχει γίνει στο Μπαγκλαντές, μερικές γυναίκες βιάζονται από τους προϊστάμενους και πολλοί ξυλοκοπούνται.
Η «νόμιμη» αμοιβή τους θα έπρεπε να είναι 64,88 και όχι 30,95 ή 0,38 λεπτά την ώρα.
Με λίγα λόγια, η εργοδοσία σήμερα δεν ασκείται από το κέρδος που της αποφέρει η υπεραξία, αλλά επιδίδεται ασύστολα και σε ανοιχτή κλοπή. Αυτοί οι κολασμένοι εργαζόμενοι παράγουν προϊόντα για τις γνωστές υπερεθνικές εταιρείες κολοσσούς, όπως οι Wal-Mart, η Gloria Vanderbilt και η GAP.
Τώρα στις γιορτές που θα πάτε να ψωνίσετε παιγνίδια, ή ρούχα σκεφτείτε ποιοι τα παράγουν, με ποιες αμοιβές και κάτω από ποιες συνθήκες εργασίας!

**************************************************************************
Οι ΗΠΑ είναι ελεύθερη χώρα να δηλώνει αδιάντροπα τον έρωτά της για το CO2
Η συνδιάσκεψη στο Μπαλί τελείωσε με την όπως πάντα επιτυχία των ΗΠΑ και των συνοδοιπόρων της.
Εξ άλλου μετά τα προεόρτια που ξέραμε, τα μεθεόρτια ήταν αναμενόμενα!

Καρτούν του Tom, από την Trouw (Amsterdam)

Εχει το Ιράν πυρηνικά;

Καρτούν του Haddad, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Al Hayat(Λονδίνο)

Διαβάστε το εξαιρετικό Αρθρο του μαύρου φωτός.

Ετσι για να διαπιστώσουμε για άλλη μια φορά, ποιός είναι σήμερα ο τρομοκράτης!
Και για να μην δημιουργώ παρεξηγήσεις, για μένα ο θρησκευτικός φανατισμός των ισλαμιστών αποτελει την άλλη όψη της σημερινής βαρβαρότητας.

Ο ένας κοιτάγεται αυτάρεσκα στον καθρέφτη που έχει εφεύρει και βλέπει τον άλλον.


Τι τραγικός κόσμος, μα την αλήθεια...

12 Δεκεμβρίου, ημέρα κινητοποιησης

Στις 12 του Δεκέμβρη,
θα κινητοποιηθούν αυτοί που για να βγάλουν ενα ισχνό μεροκάματο
δεν φοβούνται ούτε το ύψος, ούτε το βάθος.
Για μια στιγμη, μόνο για μια στιγμή,
σκεφτείτε τους
και διαμαρτυρηθείτε
μια φορά γι αυτούς
και μια φορά για σας τους ίδιους!
Για μας!!








Αυτό το κορίτσι, ενώ δουλεύει απο μια τόσο τρυφερή ηλικία,
δεν θα δει ποτέ σύνταξη,
κυρίως γιατί θα έχει πολύ γρήγορα εξαντλήσει στη δουλειά όλη τη ζωτική της δύναμη.


Απο το κτίσιμο του Empire State Building


ομοίως όλες ο επόμενες

Είμαστε αυτοί που έχτισαν τα παλάτια
Της Ισπανίας, της Αμερικής και του κόσμου όλου
Εμείς οι εργάτες καινούργια θα κτίσουμε στη θέση τους
Καινούργια και καλλίτερα
Δεν φοβόμαστε τα συντρίμμια
Η γη είναι η κληρονομιά μας,
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία
Η μπουρζουαζία θα τινάξει τη γη σε κομμάτια
Πριν φύγει από την σκηνή της ιστορίας
Κουβαλάμε ένα νέο κόσμο μαζί μας
Και αυτός ο κόσμος μεγαλώνει κάθε στιγμή.

**************************************************************

Σημ.

1. Το ποίημα είναι του Ντουρούτι

2. Ποστ με το ίδιο περιεχόμενο στους Μπάρουακ

3. Είπαμε, ότι θα πάαμε πλατεία με καπέλα, όποιος γουστάρει ακολουθεί

Ασφαλιστικό

Η ΓΣΕΕ, είπαν στο τιβί, έχει προσλάβει επιστημονικό σύμβουλο για να κατανοήσει το ασφαλιστικό πρόβλημα.
Δεν είναι παράλογο, ή εμένα μου φαίνεται;
Χρειάζεται να είναι κανείς expert για να κατανοήσει το πρόβλημα;


Διότι φίλοι συνμπλόγκερ μου, ακόμα και αν αυτή η κοινωνία πτωχέψει και δεν υπάρχουν πια φράγκα για να αγοράζουν οι λίγοι χαβιάρι και οι υπόλοιποι μεταλλαγμένες πατατοντομάτες, τι θα τους κάνουμε τους γέρους μας;
Θα τους δώσουμε δηλητήριο να πεθάνουν;

Άρα τι ψάχνουν να βρουν;

Το αεικίνητο;

Και όμως:
Ο ειδικός της ΓΣΕΕ, βρήκε πού είναι το λάθος. Στην διαχείριση των αποθεματικών των ταμείων.
Υπάρχουν πολλά δις που τώρα κάθονται στη τράπεζα με απόδοση ΜΟΝΟ 2%, ενώ στην Ολλανδία έχουν απόδοση 25% και στη Γερμανία 18%
Αν καταφέρουμε να διαχειριστούμε αυτά τα δις, έστω και με……… 18%, λύθηκε το πρόβλημα.

Πως σας φαίνεται;;;;;;;

Εγώ εκφράζω τις παρακάτω απορίες και όποιος γνωρίζει ας μου πει.

Απορία 1η : Αφού έχουμε δις που κάθονται πού υπάρχει πρόβλημα;
Γιατί δεν τα μοιράζουν; Στο μέλλον, τα παιδιά μας θα δουλεύουν για μας, όπως εμείς σήμερα δουλεύουμε για τους γέρους μας! Ναι ή όχι;

Απορία 2η: Τι είδους επιχείρηση έχουν βρεί οι Ολλανδοί και οι Γερμανοί που αποδίδει 25% ή 18% επί μονίμου βάσεως;;;

Εγώ ξέρω μόνο τις τράπεζες που κλέβουν, τα πετρέλαια έτσι τυχαία και στιγμιαία, αύριο δεν ξέρουμε τι απόδοση θα έχουν, τα καζίνο άμα είσαι τυχερός, το εμπόριο ναρκωτικών και όπλων.
Όλες οι άλλες αποδόσεις κυμαίνονται από 5% εως 10% στις καλές εποχές και στις κακές έχουμε και αρνητικά αποτελέσματα!

Γι αυτό σας λέω: Λαέ θυμήσου το χρηματιστήριο!

Το πρόβλημα είναι αλλού: Να βάλλουν χέρι οι μανατζαραίοι, απόφοιτοι του Χάρβαρντ, στα αποθεματικά, να τα αυγατέψουν το πρώτο χρόνο και μετά να τα χάσουν. Σαμπως τι δικά τους είναι!!!
Ποιος θα τους γυρέψει τα ρέστα;

Με το ομόλογο του Ζορμπά το ίδιο δεν έγινε;

Αλλά γιατί σκάω;, μέχρι τα 80 που θα πάρω τη σύνταξη μου, έχω καιρό!
Προς το παρόν ας ακούσουμε τη πολύ μπριόζα Laurie Anderson

στο "μόνο οι ειδικοί μπορούν να λύνουν προβλήματα"!!!!



Σημ.
Η φωτογραφία ανήκει στις πλέον διάσημες και ανήκουν σε μια μοναδική συλλογή του Μπίλ Γκέϊτς. Τραβήχτηκε κατά την ανέγερση του εμπάϊρ στέϊτ μπίλντιγκ. Οι εργαζόμενοι παίρνουν κολατσό.
Στο επόμενο ποστ θα αναρτήσω και μερικές άλλες.