Είμαστε όλοι Ελληνες.

O Jean Ziegler υπέγραψε και αυτός μεταξύ άλλων την παρακάτω έκκληση:


Appel des Appels -Midi-Pyrénées Τουλούζη, 13 Μαίου 2010
contact.ada.mp@gmail.com

ΔΗΛΩΣΗ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ Κο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΌ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

Εμείς οι πολίτες, επαγγελματίες της περίθαλψης και ψυχικής υγείας, της κοινωνικής εργασίας, της δικαιοσύνης, της έρευνας, της πληροφορίας, της τέχνης και του πολιτισμού, καθώς και όλων των κλάδων που αναφέρονται στη δημόσια υπηρεσία, ενωμένοι υπο την ονομασία Appel des Appels-Midi-Pyrénées, (Έκκληση των Εκκλησεων Νοτιας Γαλλιας-Πυρηναιων), δηλώνουμε ότι είμαστε στο πλευρό του ελληνικού λαού, υποστηρίζοντας το κίνημα αντίστασης του, ενάντια της χρηματιστηριακής δικτατορίας των αγορών.
Για τον λόγο αυτό και με την παρούσα δήλωση, απαιτούμε την άρση του σχεδίου των μέτρων αυστηρής λιτότητας στα οποία αδίκως, η ελληνική κυβέρνηση καθώς και το σύνολο των κυβερνήσεων της Ευρωζώνης, σε συμμαχία με το ΔΝΤ, υποβάλουν τον ελληνικό λαό. Προφασιζόμενη ότι αναχαιτίζει τις «χρόνιες παθήσεις» της κατάχρησης, διαφθοράς, δωροδοκίας, ελλείματος και χρέους, απο τις οποίες πάσχει το ελληνικό κράτος, η αυστηρή αυτή αγωγή, καταστροφική ως προς τις συνέπειες, απέχει πολύ απο το να μπορέσει να καταστείλλει το ξέσπασμα μιας ακόμα βαθύτερης κρίσης.
Τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και οι υπόλοιπες κυβερνήσεις της Ευρωζώνης δεν δύνανται ν’αγνοούν ότι -στερώντας το ελληνικό κράτος της κυριαρχίας και αυτονομίας του, ρίχνοντας το ως βορά σε χρηματιστές και ξέφρενους κερδοσκόπους- το σχέδιο των μέτρων τους δεν μπορεί παρά να οδηγήσει ολόκληρη τη χώρα στο χάος, την ύφεση, την ανέργια, τον εξευτελισμό και την ανέχεια.
Η Ελληνική κυβέρνηση καθώς και οι υπόλοιπες κυβερνήσεις της Ευρωζώνης, δεν δύνανται ν’αγνοούν ότι -επιβάλοντας μέτρα που δεν κάνουν παρά να αυξάνουν τις αδικίες και τις ανισότητες-, θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την κοινωνική συνοχή, συνθλίβουν τους πιο αδύναμους, θυσιάζοντας τα δικαιώματα τους.
Δεν δύνανται ν’αγνοούν ότι προφυλάσσοντας τους πραγματικούς υπαίτιους και υπεύθυνους αυτής της κρίσης, γίνονται έτσι και οι συνένοχοί τους.
Αυτή η επιλογή φέρει σοβαρότατες και βαριές συνέπειες, που ήδη εξάλλου εκδηλώθηκαν μέσα απο τα τόσο τραγικά γεγονότα της 5ης μαίου, των οποίων όλοι εμείς υπήρξαμε, δίχως εξαίρεση, μάρτυρες.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΠΟΥ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ, ΤΗΣ ΔΙΑΣΩΣΗΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ, ΤΩΝ ΕΛΛΕΙΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ, ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ :

ΝΑ ΑΝΑΖΗΤΗΘΟΥΝ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΕΝΟΧΟΙ, ΝΑ ΔΙΩΚΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ ΑΥΤΗΡΑ.

ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΠΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΚΗΣ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΑΣ.

ΝΑ ΕΠΑΝΕΛΘΕΙ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ -ΟΝΤΑΣ ΕΞΩΣΤΡΑΚΙΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΧΡΗΜΑΤΙΣΜΟ- ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΑΝ ΚΕΝΤΡΟ ΒΑΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΓΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΡΑΤΗ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΠΙΟ ΔΙΚΑΙΑ ΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΑΣ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΟΥΝ ΤΙΣ
ΕΘΝΙΚΕΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΕΚΚΛΗΣΕΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ

ΤΈΛΟΣ, ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΗ ΣΥΣΤΑΣΗ ΕΝΟΣ ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, ΣΕ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ, ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΕΤΑΙΡΙΕΣ, ΤΟΥΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ, ΩΣΤΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΝΑ ΣΥΝΕΙΣΦΕΡΟΥΜΕ
ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ, ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ
ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ ΤΟΥ ΜΟΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Υπογράφηκε απο το Appel des Appels Midi-Pyrénées

_______________________

και αυτός ο πίνακας απο την ίδια συλλογη για την μεγάλη κρίση

Jean Ziegler : « Η ΕΕ παίζει το παιγνίδι του ΔΝΤ και των πολυεθνικών»

Ο κοινωνιολόγος και στέλεχος του ΟΗΕ, που υπέγραψε την διαμαρτυρία της l’Humanité, με την ευκαιρία της επανέκδοσης του τελευταίου βιβλίου του, το μίσος προς τη Δύση, έδωσε της παρακάτω συνέντευξη:

Ποια είναι η αντίληψη σας για την ελληνική κρίση και των συνεπειών της;

Jean Ziegler:

Το δεξιό καθεστώς του Καραμανλή που προηγήθηκε της τωρινής κυβέρνησης του Πασόκ (σοσιαλιστική) ήταν ένα σύστημα συστηματικής λεηλασίας των πόρων της χώρας. Όπως στις Δημοκρατίες της Μπανανιάς, είδαμε ιδιωτικοποιήσεις των πόρων της Ελλάδας σε μεγάλη κλίμακα συνοδευμένες με πολύ μεγάλη φοροδιαφυγή. Έγκυρες ελβετικές τραπεζικές πηγές εκτιμούν ότι μόνο σε ελβετικές τράπεζες, βρίσκονται πάνω από 36 Δις Ευρώ ελληνικά κεφάλαια που προέρχονται από αυτή τη φοροδιαφυγή. Επιπλέον, ορισμένοι από του μεγαλύτερους Έλληνες εφοπλιστές μετέφεραν την έδρα τους στο εξωτερικό – αρχής γενομένης από τον σημαντικότερο ανάμεσα τους, τον Λάτση, που εδρεύει στο Versoix κοντά στη Γενεύη.
Το σκάνδαλο, είναι ότι ανήκει πλέον στον ελληνικό λαό και στους εργαζόμενους του να πληρώσουν βαριά για την σχεδόν-χρεωκοπία του Κράτους, ενώ οι άρχουσες τάξεις φυγάδεψαν το κυριότερο μέρος των περιουσίων τους. Τα χρέη του Κράτους ισοδυναμούν σήμερα με 112% του ελληνικού ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν).

Τι πιστεύετε για το ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) σ’ αυτή τη κρίση;

Jean Ziegler:
Υπάρχει εκεί ένα δεύτερο αληθινό σκάνδαλο. Με τα χρήματα των ευρωπαίων φορολογούμενων (των 15 χωρών του Ευρώ και των Ελβετών), επιβάλλονται αυστηροί όροι στον ελληνικό πληθυσμό. Στο όνομα της διάσωσης της χώρας, της οποίας οι πόροι λεηλατήθηκαν από την δεξιά κυβέρνηση, επιβάλονται σημαντικές κοινωνικές οπισθοδρομήσεις (πάγωμα μισθών, μειώσεις των κοινωνικών παροχών και του αριθμού των δημόσιων υπαλλήλων…) και νέες ιδιωτικοποιήσεις, βοηθώντας μ αυτό το τρόπο τις βαριά χρεωμένες μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες. Στη πράξη, είναι η ευκαιρία για την Ευρώπη και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της να διαλύσουν το Ελληνικό κοινωνικό Κράτος ενώ το ΠΑΣΟΚ είχε έρθει στην εξουσία με ένα πρόγραμμα προώθησης της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ποια θα ήταν μια δικαιότερη λύση αυτής της κρίσης;

Jean Ziegler:
Θα έπρεπε οι Ευρωπαίοι και η ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή κεντρική Τράπεζα) να προκαταβάλουν στη Ελλάδα κονδύλια με προνομιακά χαμηλά επιτόκια που να της επιτρέψει να τηρήσει γρήγορα τις υποχρεώσεις της. Όμως η χώρα τέθηκε ενώπιο του διλήμματος: ή δανείζεστε στη – πολύ – υψηλή τιμή ή δεχτείτε το σχέδιο ΕΕ-ΔΝΤ και τους οικονομικούς περιορισμούς του. Η Ελλάδα αντιδρούσε να υποβληθεί στους ανάξιους όρους της Ευρώπης και του ΔΝΤ ελπίζοντας να μπορέσει να δανειστεί για λογαριασμό της στη διεθνή αγορά. Ωστόσο με την υποβάθμιση της πιστοληπτικής της ικανότητας από πλευράς του ιδιωτικού πρακτορείου αξιολόγησης Standard and Poors, μειώθηκε σε τέτοιο βαθμό η φερεγγυότητα του Ελληνικού Κράτους, ώστε ο δανεισμός της χώρας από την αγορά να γίνει αδύνατος (επιτόκια κοντά στα 20%). Δεν είχε πια άλλη επιλογή παρά να παραδοθεί στους όρους του σχεδίου ΕΕ-ΔΝΤ.

Η ΕΕ έπαιξε λοιπόν το ρόλο που συνήθως ανήκει στο ΔΝΤ και τους νεοφιλελεύθερους οικονομολόγους του.

Jean Ziegler:
Τελείως. Με την Ελλάδα, η ΕΕ αναπαράγει πρακτικά το ίδιο σχήμα των προγραμμάτων διαρθρωτικών προσαρμογών που επιβάλει το ΔΝΤ σε φτωχές χώρες όπως το Μπουρκίνα-Φάσο ή το Μπανγκλαντές. Περιληπτικά, πρόκειται να εξαρθρωθεί το κοινωνικό Κράτος, ώστε να γίνει η χώρα «ελκυστική για τις ξένες επενδύσεις». Με αυτό τον τρόπο, η ΕΕ και η ΕΚΤ παίζουν εντελώς το παιγνίδι του ΔΝΤ και των πολυεθνικών εταιρειών. Η ΕΕ απόδειξε για άλλη μια φορά ότι δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια οντότητα στην υπηρεσία των ολιγαρχών του χρηματοοικονομικού παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου.
__________________________
1. Συνέντευξη από Ramine Abadie

2. Ο πίνακας από μια συλλογή εργων για την μεγάλη κρίση

Η σπατάλη και η διαφθορά δεν είναι μόνο ελληνικό σπόρ

Μπορεί η φωνή των πλουσίων να μην είναι πάντα άδικη, αλλά καλά θα κάνουμε να την ακούμε για να μην ξεχνάμε τι σημαίνει αδικία.*

Στη συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης απαντώντας σε εκείνους που σωστά θα πουν, ότι ναι εμείς οι Έλληνες (η σωστη έκφραση είναι κάποιοι Ελληνες, όπως σωστά παρατηρεί και ο Vrennus στα σχόλια) ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητες μας μέχρι που ήρθε η κρίση, θα απαντήσω, ότι δεν είναι μόνο η Ελλάδα που έζησε και ζει μέσα σε μια αλόγιστη χλιδή και σπατάλη, αλλά όλος ο δυτικός κόσμος έζησε και συνεχίζει να ζει σε μια φρενίτιδα διασπάθισης του πλούτου της γης και δολοφονίας της φύσης, μεταμορφώνοντας τον πλανήτη σιγά – σιγά σε μια απέραντη έρημο.
Ζούμε σε ένα κόσμο ανάποδα. Η λέξη ύφεση είναι ο ίδιος ο διάβολος μεταμορφωμένος, ενώ η ανάπτυξη είναι συνυφασμένη με την ευτυχία και τη ζωή. Είναι ο Θεός που μας προστατεύει και μας αγαπά!
Με τη κρίση όλα έγιναν χρήμα. Η οικολογική καταστροφή στο κόλπο του Μεξικού, μόλις και μετά βίας αποτελεί το ένα χιλιοστό του χρόνου των ειδήσεων. Δηλαδή ποιων ειδήσεων; Οι ειδήσεις γέμιζαν και συνεχίζουν να γεμίζουν με τις δηλώσεις του κάθε ηλίθιου οικονομολόγου διεθνούς εμβέλειας που αισθάνεται υποχρεωμένος να μας βομβαρδίζει με όποια αηδία περνάει από το μυαλό του. Δηλαδή ποιο μυαλό του; Αυτό που νομίζει ότι έχει!
Πως φτάσαμε στη κρίση; Θα απαντήσω με ένα άλλο ερώτημα: Υπήρχε μια, έστω μια πιθανότητα να φτάσουμε κάπου αλλού;
Και επειδή, όταν κανείς κλαίει για το παρελθόν, απλώς αγνοεί το μέλλον, σταματήστε τις κλάψες και σκεφτείτε το αύριο!
Ένα αύριο, που όλοι αυτοί οι κρετίνοι πολιτικοί αρχηγοί των εταίρων μας Ευρωπαίων δεν θα ξέρουν πώς να διαχειριστούν τα ελλείμματα, τα χρέη, τα εκατομμύρια των ανέργων, την αύξηση της εγκληματικότητας, την απαρχή των ελλείψεων βασικών αγαθών και υπηρεσιών και το αργά αλλά σταθερά επερχόμενο χάος στην ανεξέλεγκτη και αχαλίνωτη αγορά.
Μας κατηγορούν για σπατάλη! ποιοι;
Το 2008, η Goldman Sachs κατέβαλε κατά μέσον όρο 163.000 ευρώ σε κάθε υπάλληλο της, η Morgan Stanley 106.000 και η Merrill Lynch 85.000.
Μεταξύ 2003 και 2007, σύμφωνα με τον οίκο Boomberg, οι παραπάνω τράπεζες και η Bear Stearns κατέβαλαν στους υπαλλήλους τους ποσό 116 δις ευρώ επιπλέον του μισθού τους.
Όμως τα κέρδη των υψηλόβαθμων υπαλλήλων είναι ακόμα πιο εξωφρενικά. Λέγεται ότι ο Ρίτσαρντ Φούντ πρώην διευθυντής της Lehman Brothers κέρδισε μέσα σε τρία χρόνια 340 εκατομμύρια ευρώ.
Ο πρόεδρος της Πόρσε έλαβε το 2007 πάνω από 77 εκατομμύρια ευρώ.
Στο μεταξύ τα συνταξιοδοτικά ταμεία των ΗΠΑ έχασαν 2000 δις δολάρια. **

Μας κατηγορούν για διεφθαρμένους και διαπλεκόμενους:

Ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Χενρι Πόλσον, πρώην διευθυντής της Goldman Sachs, υποχρέωσε τον πρόεδρο της Bear Stearns να πουληθεί στην J.P Morgan. Του διαμήνυσε βάζοντας τους το πιστόλι στον κρόταφο: «η κλείνεις συμφωνία ή σε υποχρεώνουμε να κηρύξεις πτώχευση.» Προηγουμένως και σε λιγότερο από 100 ώρες η μετοχή της J.P Morgan στο χρηματιστήριο είχε πέσει από τα 70 δολάρια στα 2.
Η περιουσία των τριών πλουσιότερων ατόμων του πλανήτη ξεπερνά τη περιουσία των 48 φτωχότερων χωρών.

Οι ιστορίες δεν έχουν τέλος! Διέξοδος δεν υπάρχει!
Οι σημερινοί πολιτικοί και διανοούμενοι προσπαθούν να βρουν λύση σε ένα σύστημα που έχει σαπίσει. Ψελλίζουν καθημερινά τα ίδια και τα ίδια. Θα πιάσουμε τους φοροφυγάδες, θα ιδιωτικοποιήσουμε τη μάνα μας, θα απελευθερώσουμε τα ταξί και τα υπόλοιπα τρελά, όπως θα μειώσουμε τις συντάξεις, τους μισθούς, τα δώρα Πάσχα και Χριστουγέννων, την νυχτερινή εργασία θα την πληρώνουμε σαν ημερήσια, την Κυριακάτικη σαν καθημερινή, το 8ωρο θα γινει 12ωρο, αλλά θα αμείβεται σαν εξάωρο, επιδόματα θα παίρνουν μόνο οι υπάλληλοι της Βουλής, κλπ. κλπ. Συσκέφτονται καθημερινά για να εφεύρουν τρόπους να μαζέψουν ψίχουλα όταν τους λείπουν καρβέλια.
Το μεγαλείο της ανθρώπινης ηλιθιότητας σε όλο της το μεγαλείο.
Είναι φανερό, ότι μια εποχή δύει και μια άλλη ανατέλλει. Και δυστυχώς τέτοιες ιστορικές εποχές δεν είναι ντυμένες με ρόδα αλλά με βία και θάνατο!

_________________

*Αντιστροφή της πρότασης «Μπορεί η φωνή των φτωχών να μην είναι πάντα δίκαιη, αλλά καλά θα κάνουμε να την ακούμε για να μην ξεχνάμε τι σημαίνει δικαιοσύνη», που δεν θυμάμαι ποιος την πρωτοδιατυπωσε.

** Τα ασφαλιστικά ταμεία χάνουν λεφτα, επειδή οι τράπεζες παίζουν στο καζίνο τις αποταμιεύσεις των εργαζομένων, και όχι γιατι οι συνταξιούχοι έγιναν πολλοί και αμείβονται με υπέρογκα ποσά, όπως μας τσαμουνάνε οι πολύξεροι!!!

Διαφθορές και διαφορές

Το πάρτυ τέλειωσε, δήλωσε η κυρία Γκαίμπελς. Εννοούσε, ότι εμείς εδώ στην Ελλάδα τρώμε με χρυσά κουτάλια εις υγείαν των κορόιδων Γερμανών που δουλεύουν σαν τα σκυλιά.
Έχουμε όλοι Καγιέν και τζιπ, κότερα πολυτελείας, πισίνες στα παλάτια μας, πίνουμε ντοπ-περινιον και τρώμε μπελούγκα, σε πλήρη αντίθεση με τους φρόνιμους βόρειο-ευρωπαίους, που με το ζόρι καταφέρνουν να αγοράσουν τη φτηνιάρικη μπύρα τους, τα παρακατιανά φοκσβαγκεν ή ρενώ, τις πατάτες και λοιπές τροφές για φτωχούς.

Είμαστε ελεεινοί φοροφυγάδες! ακόμα και οι σύζυγοι των υπουργών μας κλέβουν την εφορία ασύστολα, να μη μιλήσουμε για τους μεγαλογιατρούς, τους μεγαλομηχανικούς, τους μεγαλοδικηγόρους τους μεγαλομεγάλους, πάλι σε αντίθεση με όλους τους άλλους εταίρους μας που χωρίς εξαίρεση πληρώνουν τους φόρους τους!

Ψέματα;

Αυτά πιστεύουν όλοι σχεδόν οι Έλληνες, όλοι οι βορειοευρωπαίοι και τώρα εσχάτως προστέθηκαν και οι κινέζοι!

Είναι όντως έτσι;

Εσείς τι πιστεύετε;

******************************************************

1. Η καρικατούρα απο http://www.koufogiorgos.de/

σε κάποιο φορολογικό παράδεισο, λέει ο ένας: "Η ευρώπη θα φορολογήσει τις χρηματαγορές"

και ρωτάει ο άλλος "Ευρώπη; που είναι αυτό;"

2. Ο πίνακας είναι του Grambs 1935, απο μια συλλογή για την κρίση του 29

Τέρμα οι κουκουλοφόρες στη Γαλλία

ψηφίστηκε ο νόμος κατά της μπούργκας. Μάλιστα το πρόστιμο θα το πληρώνει και ο σύζυγος επί 7!
1000 Ευρώ πρόστιμο η κουκουλουφόρα γυναίκα, 7000 ο σύζυγος!!!

Μπράβο στη Γαλλία, πάντα μπροστά.

Πάνω απο μήνα ρεουν 700.000 λίτρα την ημέρα στη θάλασσα του Μεξικού

Οταν η οικονομική κρίση μας κάνει να ξεχνάμε τα υπόλοιπα:

Οι δέκα εντολές της φιλελεύθερης θρησκείας

Εντολή πρώτη:
θα σε οδηγεί ο εγωισμός σου και θα ενταχθείς πειθήνια στο κοπάδι των καταναλωτών.

Εντολή δεύτερη:
Θα χρησιμοποιείς τον πλησίον σου ως μέσο για την επίτευξη των στόχων σου.

Εντολή τρίτη:
Θα μπορείς να λατρεύεις όλα τα είδωλα της αρεσκείας σου αρκεί να λατρεύεις τον υπέρτατο θεό, την Αγορά

Εντολή τέταρτη:
δεν θα κτίζεις καμιά δική σου άποψη που να αποτρέπει την ένταξη σου στο κοπάδι,

Εντολή πέμπτη:
θα πολεμάς κάθε κυβέρνηση και θα εκθειάζεις την «καλή διακυβέρνηση»

Εντολή έκτη:
Θα προσβάλεις κάθε δάσκαλο που θα είναι σε θέση να σε διαπαιδαγωγήσει

Εντολή έβδομη:
θα παραβλέπεις τη γραμματική και θα εκχυδαΐζεις το λεξιλόγιο

Εντολή όγδοη:
Θα παραβιάζεις τους νόμους χωρίς να συλλαμβάνεσαι

Εντολή ένατη:
Σε σχέση με την τέχνη θα παραβάσεις μια και καλή τη πόρτα που ήδη άνοιξε ο Ντισάμπ

Εντολή δέκατη:
Θα απελευθερώσεις τις ορμές σου και θα αναζητάς ηδονή χωρίς όρια.

**********************

από το βιβλίο του Ιγνάσιο Ραμονέ: Το απόλυτο κράχ, εκδόσεις 21ου

η πρόταση για τα οικονομικά

Βαρέθηκα να διαβάζω τους σοφούς και πάνσοφους να λένε πώς θα ξεπεράσουμε την κρίση, όταν η μόνη συνταγή που έχουν, είναι η μείωση των μισθών και των δημοσίων δαπανών. Το γεγονός ότι αυτό δεν μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρο το λησμονούν ή κάνουν πως το λησμονούν, ή το μυαλό τους έχει πάθει αγκύλωση και δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους.
Που θα τα βρει η ΕΚΤ τα 800 δις ευρώ, για να χρηματοδοτήσει τις χώρες του Νότου;
Πού τα βρήκε η Αμερική τα 10 περίπου τρις δολάρια που χρηματοδότησε τις τράπεζες για να χρηματοδοτήσουν με τη σειρά τους άλλες τράπεζες και επιχειρήσεις και πάει λέγοντας;
Το δημόσιο έλλειμμα όλων των χωρών του κόσμου είναι περί τα 15 τρις ευρώ. Μόνο το δημόσιο!! Δηλαδή αυτά που χρωστάει η Κεντρική Κυβέρνηση για να πληρώνει μισθούς, εξοπλισμούς, δημόσια έργα κλπ. κλπ. Σκεφτείτε ότι ο δημόσιος τομέας έχει από το 1989 συρρικνωθεί στο μισό τουλάχιστον. Από αυτά τα 15 τρις τα 4 (περίπου) τρις είναι τόκοι και τοκοχρεολύσια. Αν δεν υπήρχαν τα τοκοχρεολύσια τα περισσότερα κράτη δεν θα είχαν ελλείμματα.

Το συνολικό χρέος ιδιωτικό και δημόσιο των πρώτων 33 χωρών ανέρχεται σε 55 τρις και κάτι δις δολάρια. Δηλαδή όσο σχεδόν το παγκόσμιο ΑΕΠ (58 τρις είναι το παγκόσμιο ΑΕΠ). Μόνο οι 10 πρώτες χώρες (ΗΠΑ, Η.Β., Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, Ισπανία, Ιρλανδία, Ιαπωνία, Λουξεμβούργο, Ελβετία, με τη σειρά χρέους) χρωστάνε 46,6 τρις
Ας μην μιλήσουμε για τα χρηματιστήρια αξιών και παραγώγων (δηλαδή στοιχημάτων) που παίζονται περί τα 800τρις και βάλε και κάτι παραπάνω για να είμαστε μέσα.
Πως είναι δυνατόν να χρωστάνε όλοι (εκτός από της Μιχαλούς) τέτοια ποσά; Ποιος δανείζει ποιόν;
Λοιπόν η πρόταση για έξοδο από τη κρίση είναι μία και μοναδική: Τυπώνουμε κάργα χρήμα, και δανείζουμε όλο τον ντουνιά με αρνητικά επιτόκια. Θα τρέξουν όλοι να δανειστούν, θα γίνουν έργα επί έργων και όσο πιο μεγάλο δάνειο πάρουν τόσο πιο λίγα θα επιστρέψουν! Σε λίγα χρόνια όλα τα χρέη θα έχουν πληρωθεί.

Μη γελάτε, αν ήμουν απόφοιτη του Χάρβαρντ θα έπαιρνα Νόμπελ!

Ρεζουμέ: Διανοούμενοι και πολιτικοί της πεντάρας, καταλάβετε ότι το σύστημα σας τα φτυσε και άστε όλα τα άλλα ψόφια περί δημοσιονομικής πολιτικής. Γιατί μόνο αν παραδεχτούμε, δηλαδή αν παραδεχτείτε ότι το συστηματάκι της ρεμούλας και της μίζας και κυρίως της εξουσίας που χαρίζει σε λίγους να καταδυναστεύουν τους πολλούς και να νομίζουν με το μικρό τρελό μυαλό τους ότι έτσι κυβερνάνε το σύμπαν και ότι η ζωή όχι μόνο των δις ανθρώπων, αλλά και όλου του έμβιου σύμπαντος εξαρτάται από το πώς ξύπνησαν το πρωί όλοι αυτοί οι άρρωστοι, εμετικοί στρος καν και μέρκελες, μόνο αν παραδεχτείτε ότι αυτή η πιο βάρβαρη και πιο αιματοβαμμένη πτυχή της ιστορίας της ανθρωπότητας που ξεκινάει από το 1492, ξεψυχάει, μόνο τότε υπάρχει ελπίδα η ανθρωπότητα να ξαναβρεί τον χαμένο αυτοσεβασμό της και να ζητήσει συγνώμη σε όλα όσα μέχρι σήμερα ποδοπάτησε.

Δείτε και το Βίντεο, έτσι συμπληρωματικά, για να καταλάβετε ποιά Κυβερνηση έχουμε για να διαχειριστεί τη σημερινή κρίση:

παρέμβαση Σημίτη

Παραθέτω για ιστορικούς λόγους την παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού για την οικονομική κρίση, χωρίς σχόλια:

Υπάρχει λύση;
Το Πρόγραμμα Σταθεροποίησης στηρίζεται σε μια συγκεκριμένη αντίληψη για τη λειτουργία της αγοράς. Η άποψη των οικονομολόγων του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που επεξεργάστηκαν τη χρηματοδότηση της χώρας, είναι συνοπτικά η εξής:

Η μείωση των κρατικών δαπανών, η αύξηση των φόρων και ο δραστικός περιορισμός των ασφαλιστικών παροχών θα μειώσουν αισθητά τα κρατικά ελλείμματα. Το κράτος θα πάψει έτσι να δανείζεται όλο και περισσότερο. Αρνητική επίπτωση θα υπάρξει στο επίπεδο της ύφεσης και του αποπληθωρισμού. Είναι όμως αναγκαία μέσα για την εξυγίανση της οικονομίας. Υφεση θα επέλθει διότι τα μέτρα λιτότητας θα περιορίσουν την οικονομική δραστηριότητα. Επιχειρήσεις θα κλείσουν, η ανεργία θα πολλαπλασιαστεί και προϊόντα θα μείνουν αδιάθετα. Θα ακολουθήσει ένα ξεπούλημα εργασίας και προϊόντων. Συνέπεια θα είναι η μείωση του πληθωρισμού. Ο αποπληθωρισμός θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα και θα αντιστρέψει την πτωτική τάση της οικονομικής δραστηριότητας. Η οικονομία θα παρουσιάσει και πάλι θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, προσφέροντας νέες θέσεις εργασίας στους εργαζομένους και νέες ευκαιρίες κέρδους στις επιχειρήσεις. Θα αποκατασταθεί έτσι η αναπτυξιακή δυναμική και η δημοσιονομική ισορροπία.

Η ύφεση και η πτώση του πληθωρισμού, με πιθανό ακόμα και τον αποπληθωρισμό, ενεργούν κατά την αντίληψη αυτή με τον ίδιο τρόπο που λειτουργούσε άλλοτε η υποτίμηση της δραχμής. Το νόμισμα έχανε την αξία του. Ταυτόχρονα έχαναν την αξία τους η εργασία, τα προϊόντα και τα περιουσιακά μας στοιχεία. Ημασταν συλλογικά φτωχότεροι αλλά πιο ανταγωνιστικοί χάρη στις μειωμένες απαιτήσεις των εργαζομένων και τις χαμηλότερες τιμές. Μια υποτίμηση δεν είναι σήμερα πια δυνατή.

Το νόμισμά μας, το ευρώ, είναι νόμισμα πολλών άλλων χωρών και η νομισματική πολιτική ασκείται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Σύμφωνα με την κρατούσα οικονομική αντίληψη, τα μόνα μέσα που μας απομένουν στις συνθήκες των δραματι κών δημοσιονομικών ανισορροπιών που επικρατούν είναι η αυστηρή λιτότητα, η μεσοπρόθεσμη ύφεση και ο αποπληθωρισμός.

Η αποτελεσματικότητα αυτής της μεθόδου διάσωσης επηρεάζεται από τις ειδικές περιστάσεις που επικρατούν στην κάθε οικονομία. Στην περίπτωση της Ελλάδος υπάρχουν ιδιαιτερότητες που καθιστούν το εγχείρημα ιδιαίτερα δύσκολο.

Εάν μια οικονομία βρίσκεται ήδη σε ύφεση, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, η επιπρόσθετη ενίσχυση της ύφεσης μπορεί να οδηγήσει σε παρατεταμένη στασιμότητα. Η έλλειψη αναπτυξιακών ευκαιριών, η εκτεταμένη απροθυμία επενδύσεων, ο αναποτελεσματικός διοικητικός μηχανισμός αποτελούν κατ’ εξοχήν επιβαρυντικά στοιχεία.

Η αμφισβήτηση από τις αγορές της ικανότητας να πληρώνου με τα χρέη μας και η άνοδος των ελληνικών επιτοκίων σε πρωτόγνωρα ύψη οφείλεται στο ότι η ελληνική οικονομία θεωρείται αντιπαραγωγική και μη ανταγωνιστική. Βρίσκεται ήδη σε στενωπό διαρκείας με μηδενική ή και αρνητική ανάπτυξη. Η έξοδος από την κατάσταση αυτή θα είναι αμφίβολη και πάντως θα διαρκέσει καιρό.

Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της χώρας εν μέσω ύφεσης θα είναι περιορισμένη. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Γερμανία ακολουθούν σταθερά αντιπληθωριστική πολιτική. Ο πληθωρισμός των εμπορικών μας εταίρων μάλλον δεν πρόκειται να είναι σημαντικά υψηλότερος του δικού μας ώστε να αποκτήσουμε ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και να ανακάμψει η οικονομία. Για την Ελλάδα διαγράφεται η πιθανότητα ο δικός μας πληθωρισμός να είναι ανώτερος εκείνου της Ευρωζώνης λόγω της αύξησης των εμμέσων φόρων όπως ο ΦΠΑ. Η βέβαιη αύξηση του βασικού ευρωπαϊκού επιτοκίου τα επόμενα χρόνια θα συμβάλει επίσης σε ένα αυξημένο επίπεδο πληθωρισμού στην Ελλάδα. Χρειαζόμαστε μια ενισχυμένη στρατηγική ανταγωνιστικότητας για να ξεπεραστούν οι αντίρροπες δυνάμεις.

Η χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας από το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ενωση έχει συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα. Στο διάστημα αυτό η Ελλάδα θα πρέπει να ανακτήσει τη δυνατότη τα να εξασφαλίζει δάνεια από την αγορά με λογικά επιτόκια. Προϋπόθεση είναι να κερδίσει πάλι την εμπιστοσύνη των αγορών, να πιστέψουν οι δανειστές ότι δεν πρόκειται να χάσουν τα χρήματά τους. Αν το πετύχει, θα έχει ευχέρεια κινήσεων. Θα μπορεί να συζητήσει πειστικά με την Ευρωπαϊκή Ενωση για μια παράταση της προσαρμογής της στους κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας κατά έναν τουλάχιστον χρόνο. Θα μπορέσει να δανειστεί εναλλάσσοντας βραχυχρόνιο με μακροχρόνιο δανεισμό, ώστε να ρυθμίσει την εξόφληση των χρεών της κατά τρόπο που τη διευκολύνει. Η ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας είναι μια διαδικασία παράλληλη προς τη συνεπή εφαρμογή του Προγράμματος. Αν η διεθνής κοινότητα διαπιστώσει ότι καταβάλλουμε την αναγκαία προσπάθεια να πετύχουμε τους προσδιορισμένους στόχους, θα αλλάξει βαθμιαία τη στάση απέναντί μας. Αν αντίθετα οι προβλεπόμενοι τριμηνιαίοι έλεγχοι αποδείξουν ότι υστερούμε σε αποφασιστικότητα, υπεκφεύγουμε ή συγκαλύπτουμε στοιχεία, η χρηματοοικονομική βοήθεια θα σταματήσει ταχύτατα. Οι συνέπειες θα είναι τραγικές. Θα διατρέχουμε τον κίνδυνο να αποκλειστούμε από την Ευρωζώνη.

Η έξοδος από την Ευρωζώνη θα συνοδεύεται από την καθιέρωση της δραχμής ως νέου νομίσματος και την ταυτόχρονη αρχική επίσημη υποτίμησή της κατά 30% περίπου έναντι του ευρώ. Η πραγματική υποτίμηση πι θανόν να είναι πολύ μεγαλύτερη, αφού η αγορά θα πιέσει την αξία της δραχμής σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα. Η αποχώρηση από την ΟΝΕ θα προκαλούσε καταστροφικούς κραδασμούς: μαζική έξοδο κεφαλαίων, απόσυρση των καταθέσεων από νοικοκυριά και επιχειρήσεις, με πιθανή συνέπεια την κατάρρευση της χρηματοδότησης της οικονομίας. Η οικονομία θα βρισκόταν πολύ γρήγορα σε πορεία συνεχώς επιτεινόμενης ύφεσης. Η κοινωνία θα διολίσθαινε σε χωρίς τέλος εξαθλίωση. Η αύξηση του χρέους κατά το ύψος της υποτίμησης θα επέβαλε μακροχρόνια λιτότητα. Πιθανότατα έπειτα από ένα σύντομο διάστημα θα παρουσιαζόταν έντονος πληθωρισμός, ο οποίος θα εξάλειφε τα όποια προσωρινά οφέλη της υποτίμησης, επιβάλλοντας συνεχείς νέες υποτιμήσεις.

Η έξοδος από την ΟΝΕ θα έπληττε καίρια την αξιοπιστία μας, τις εξωτερικές οικονομικές μας σχέσεις, τις λίγες αλλά υπαρκτές χρηματοδοτικές ροές προς το εσωτερικό μας. Θα καθιστούσε τη συνεργασία μας στην Ενωση εξαιρετικά δύσκολη και θα μας απομόνωνε διεθνώς. Είναι, τέλος, μάλλον βέβαιο ότι δεν θα εξασφάλιζε την αποπληρωμή του χρέους. Υπάρχουν βέβαια μερικοί που θεωρούν την έξοδο από την Ευρωζώνη και από την Ενωση ως την ενδεδειγμένη λύση. Θα επέτρεπε, ισχυρίζονται, χάρη σε νέο δανεισμό, ανάπτυξη της χώρας στηριγμένη σε μια «εθνική βιομηχανική πολιτική», σε «ανταγωνιστικό τουρισμό» και σε «απελευθέρωση της γεωργίας από τα δεσμά της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής». Πρόκειται για φαντασιώσεις. Η Ελλάδα υπό αυτές τις νέες συνθήκες δεν θα μπορούσε να δανειστεί ούτε δεκάρα. Η συνεργασία με τους κύριους εμπορικούς μας εταίρους θα σταματούσε αμέσως. Θα βρισκόμαστε για απροσδιόριστο χρόνο στο περιθώριο. Η αποχώρηση από την ΟΝΕ δεν αποτελεί επιλογή. Είμαστε υποχρεωμένοι να μείνουμε μέλη της και να εργαστούμε για την προσαρμογή μας στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, εφαρμόζοντας το Πρόγραμμα Σταθεροποίησης.

Η εφαρμογή του Σταθεροποιητικού Προγράμματος προϋποθέτει έναν αποτελεσματικό μηχανισμό υλοποίησης. Οι διοικητικοί μηχανισμοί όμως πάσχουν σοβαρά στην Ελλάδα. Η έκταση της φοροδιαφυγής είναι ένα παράδειγμα της αδυναμίας της διοίκησης. Το φαινόμενο επεκτάθηκε τα τελευταία χρόνια παρά τις επανειλημμένες υποσχέσεις για την καταπολέμησή του. Χρειάζεται λοιπόν μια συστηματική και συνεχής προσπάθεια για να επιτευχθούν οι στόχοι του Προγράμματος. Δισταγμοί και καθυστερήσεις δεν δικαιολογούνται. Αναβολές για να μειωθεί το πολιτικό κόστος ή ρυθμίσεις, που στην πραγματικότητα διατηρούν το υφιστάμενο καθεστώς, είναι ανεπίτρεπτες.

Οι όποιες καλόπιστες προσπάθειες να ελεγχθεί το πρόβλημα με πολιτικά μέσα είναι καταδικασμένες σε αποτυχία. Για να βελτιωθεί η κατάσταση χρειάζονται πόροι. Πρέπει να πετύχουμε περίσσευμα που θα μειώσει το έλλειμμα. Αποφασιστικότητα χρειάζεται και για τις διαρθρωτικές μεταβολές. Εχουν εξαγγελθεί πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά είτε δεν πραγματοποιήθηκαν είτε έγιναν ελάχιστα από τα αναγκαία βήματα λόγω του φόβου του πολιτικού κόστους και πολύ περισσότερο λόγω της αδυναμίας των υπηρεσιών να επεξεργαστούν λύσεις.

Η ύφεση που θα φέρει το Πρόγραμμα Σταθεροποίησης χρειάζεται αντίδοτο, αναπτυξιακές δραστηριότητες. Οι δυνατότητες είναι περιορισμένες λόγω της έλλειψης πόρων. Υπάρχοντες πόροι, όπως εκείνοι των κοινοτικών προγραμμάτων, πρέπει να αξιοποιηθούν στο έπακρο. Οι δυσκολίες προκύπτουν συνήθως από την ανεπάρκεια των διοικητικών μηχανισμών. Αρχές Μαΐου οι κοινοτικοί εκπρόσωποι που έλεγξαν την πορεία του Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Ανάπτυξης (ΕΣ ΠΑ), σύμφωνα με τις εφημερίδες, προειδοποίησαν «όχι μόνο για τον κίνδυνο να χαθούν πόροι, αλλά κυρίως για τον κίνδυνο να χαθεί η τελευταία ευκαιρία για τη χώρα μας να βελτιώσει τις υποδομές και να βοηθήσει την οικονομία σε μια περίοδο ύφεσης».

Το Πρόγραμμα Σταθεροποίησης είναι σε μεγάλο βαθμό δημιούργημα των εκπροσώπων των δανειστών μας. Ενδιαφέρεται γι’ αυτό σχεδόν αποκλειστικά για πολιτικές και μέτρα που θα κατοχυρώσουν την αποπληρωμή των δανείων και τη συμμόρφωσή μας με τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αλλά για να λειτουργήσει το Πρόγραμμα δημιουργικά, χρειάζεται η ένταξή του σε ένα ευρύτερο σχέδιο ανόρθωσης, σε μια στρατηγική, σε ένα πλαίσιο που καθορίζει τις επιδιώξεις της χώρας για έξοδο από την κρίση αλλά και για μετά την κρίση. Στόχος δεν μπορεί να είναι να επανέλθουμε στην υστέρηση, στο πριν, να επιστρέψουμε σε μια κατάσταση όπου θεωρούσαμε τον δανεισμό ως λύση των προβλημάτων μας. Για να πετύχει η τιτάνια προσπάθεια που απαιτείται, χρειάζεται η αίσθηση μιας τομής με ένα παρελθόν πελατειακής πολιτικής, επικοινωνιακών τεχνασμάτων και εκμετάλλευσης της εξουσίας με στόχο τη διαιώνισή της.

Χρειάζεται όχι μόνο να εξηγηθεί τι προτίθεται να επιδιώξει η κυβέρνηση με τις πολιτικές της, αλλά και να γίνουν συγκεκριμένα αποτελεσματικά βήματα. Οι πολίτες για να συνεργαστούν, για να συμμορφωθούν με ένα πρόγραμμα που δυσκολεύει την καθημε ρινή τους ζωή και ματαιώνει πολλές από τις επιδιώξεις τους, θέλουν να αντιληφθούν ότι πράγματι αρχίζει μια περίοδος ανάπτυξης, αναδιανομής του πλούτου και μελλοντικής βελτίωσης του επιπέδου ζωής τους. Το Πρόγραμμα Σταθεροποίησης είναι κοινωνικά άδικο. Επιβαρύνει κυρίως τους συνταξιούχους και τους μισθωτούς, ενώ θα έπρεπε να δώσει μεγαλύτερη έμφαση στον περιορισμό των μη μισθολογικών δαπανών. Υπάρχουν ακόμη δαπάνες που μπορούν να περιοριστούν αισθητά με ειδική έρευνα σε κάθε υπουργείο εντός του 2010. Το Πρόγραμμα Σταθεροποίησης χρειάζεται αλλαγή. Η 13η και 14η σύνταξη θα πρέπει για παράδειγμα να καταβληθούν και πάλι. Αλλά εκτεταμένες αλλαγές δεν μπορούν να γίνουν τώρα που δεν έχουμε αξιοπιστία. Οποιαδήποτε σχετική προσπάθεια θα φανεί ως υπαναχώρηση. Δυνατή θα είναι μόλις αποδείξουμε ότι η εφαρμογή του Προγράμματος μάς απασχολεί σοβαρά και απο τελεί την προτεραιότητά μας. Οταν γίνουμε πάλι πιστευτοί στις προτάσεις και στις δράσεις μας.

Η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να προσελκύσει επενδύσεις. Δεν τις διευκολύνει όμως. Αυτό οφείλεται στις εξαιρετικά χρονοβόρες και πολύπλοκες διαδικασίες, τις αντικρουόμενες αποφάσεις των οργάνων της Πολιτείας και την αδιαφορία ή και την εχθρότητα των τοπικών κοινωνιών. Οι νέες μορφές ενέργειας ή ο τουρισμός προσφέρονται για τη δημιουργία ανταγωνιστικών επιχειρήσεων. Αλλά λείπει ο μηχανισμός στήριξής τους. Στη Μεσσηνία χρειάστηκαν πάνω από δώδεκα χρόνια προσπάθειας για να γίνει ένα τουριστικό συγκρότημα υψηλού διεθνούς επιπέδου. Είναι ένα αποτρεπτικό για επενδυτές παράδειγμα. Μπορούμε να τα καταφέρουμε; Πολλοί ξένοι οικονομολόγοι, καθηγητές ή σχολιαστές, πιστεύουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε αδιέξοδο. Ορισμένοι επισημαίνουν ότι οι ανάγκες δανεισμού θα φτάσουν συνολικά μέχρι το 2014 σε ποσά πολύ μεγαλύτερα από τα 110 δισ. που μας διατέθηκαν. Η Ελλάδα, κατά την άποψή τους, δεν θα είναι σε θέση να εξασφαλίσει από την αγορά τα αναγκαία χρήμα τα παρά τη βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ΔΝΤ. Αλλοι τονίζουν ότι υπάρχουν δυνατότητες επίλυσης του προβλήματος μέσω μιας επιπρόσθετης χρηματοδότησης από την Ενωση ή μιας νέας πιο σκληρής περικοπής των μισθών. Δεν πιστεύουν όμως ότι οι πολιτικές συνθήκες θα επιτρέψουν τέτοιες πρωτοβουλίες.

Η άποψη για τη θετική έκβαση της ελληνικής κρίσης στηρί ζεται στην υπόθεση ότι η Ενωση δεν θα επιτρέψει την πτώχευση μιας χώρας μέλους της και θα παρέμβει πάλι εφόσον αυτό χρειαστεί. Το Συμβούλιο Κορυφής της ζώνης του ευρώ στις 7 Μαΐου επικύρωσε τη συμφωνία στήριξης στην Ελλάδα. Εξέφρασε τη θέληση των μελών της να δράσουν αποφασιστικά για να στηρίξουν το ευρώ και να αποφύγουν την οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη της κρίσης για τις χώρες της ΟΝΕ. Η δημιουργία του νέου μηχανισμού αντιμετώπισης κρίσεων με κεφάλαια ύψους 720 δισ. ευρώ περίπου είναι έκφραση της νέας αυτής πολιτικής. Η εξέλιξη αυτή ισχυροποίησε τη θέση της Ελλάδας. Δεν θα πρέπει όμως να υποτιμήσουμε τη θέληση της Ενωσης να βάλει τάξη στη διαχείριση των οικονομιών των μελών της. Θα τιμωρήσει όποια χώρα παραβεί τις υποχρεώσεις της προκειμένου να παραδειγματίσει άλλες χώρες. Η Ελλάδα δεν θα πρέπει να αποτελέσει το αρνητικό παράδειγμα που θα επιλέξει. Πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να υπερβεί τα προβλήματά της. Αρκεί να υπάρξει θέληση, αποφασιστικότητα και ταχύτητα αντι δράσεων από τους υπεύθυνους για τις οικονομικές εξελίξεις. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων να έχει ως επιδίωξη τη βελτίωση της πορείας της χώρας και όχι την αποφυγή του πολιτικού κόστους ή την επικοινωνιακή απήχηση. Εχουμε επιτύχει να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες και σε άλλες κρίσιμες εποχές. Η ένταξη στην ΟΝΕ αποτελεί ένα παράδειγμα.

Στις 19 Ιουνίου συμπληρώνονται δέκα χρόνια από την ένταξη της Ελλάδος στην ΟΝΕ και οκτώμισι από την εισαγωγή του ευρώ στη φυσική του μορφή. Η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας δεν επέτρεπε την αισιοδοξία για την κατάληξη των ελληνικών προσπαθειών ένταξης στην Ευρωζώνη. Επειτα και από τις επιλογές της τριετίας 1990 1993, η Ελλάδα ήταν αποδυναμωμένη οικονομικά και πολιτικά. Το δημόσιο χρέος από 65,7% του ΑΕΠ το 1989 είχε φτάσει 100,5% του ΑΕΠ το ’93. Οι εξαγγελίες για ένταξη στο κοινό νόμισμα δεν αντιμετωπίζονταν απλώς με σκεπτικισμό από τους εταίρους μας, αλλά με ευθεία αμφισβήτηση. Το δημόσιο χρέος είχε ξεφύγει από τον έλεγχο, τα ελλείμματα έμοιαζαν να μην μπορούν να περιοριστούν, ο πληθωρισμός κάλπαζε σε επίπεδα πάνω από το 10%, οι πραγματικοί μισθοί και οι συντάξεις συρρικνώνονταν κάθε χρόνο, η ανεργία αυξανόταν, δεν δημιουργούνταν έργα υποδομής, η ανάπτυξη ήταν μηδενική. Ολες οι εκτιμήσεις συνέκλιναν στη διαπίστωση πως η Ελλάδα δεν θα γινόταν ποτέ μέλος της ΟΝΕ, ενώ ακούγονταν φωνές ακόμα και για έξωση της Ελλάδος από την Ε.Ε. Οποιοι παραλληλισμοί με τη σημερινή κατάσταση δεν είναι άδικοι ούτε τυχαίοι. Ταυτόχρονα, στο εσωτερικό έπρεπε να καταπολεμηθούν νοοτροπίες, δισταγμοί, αμφι βολίες και αντιδράσεις, πολλές φορές ιδιαίτερα έντονες, που προκαλούνται όταν θίγονται κατεστημένα συμφέροντα. Ο στόχος δεν ήταν απλώς να επιτύχουμε τη στείρα επίτευξη των κριτηρίων της Συνθήκης του Μάαστριχτ, αλλά και να κινητοποιήσουμε τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, να εξασφαλίσουμε ένα σταθερό οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον με ευρύτερο κλίμα εμπιστοσύνης στην κοινωνία, στις επιχειρήσεις. Να ενισχύσουμε έτσι τις επενδύσεις, την παραγωγικότητα και τη σύγκλιση του βιοτικού επιπέδου με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Τα αποτελέσματα της πολιτικής μας από το 1996 μέχρι την ένταξη το 2000 μιλούν από μόνα τους. Ο πληθωρισμός τιθασεύτηκε. Τα φορολογικά έσοδα αυξήθηκαν σημαντικά. Υλοποιήθηκε μια μεγάλη δημοσιονομική εξυγίανση και, μάλιστα, χωρίς να υπονομευτεί η αναπτυξιακή προοπτική της χώρας. Τέθηκε σε εφαρμογή και υλοποιήθηκε ένα πρωτόγνωρο πρόγραμμα ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού των υποδομών σε όλους τους τομείς των πολιτικών μας. Η Ελλάδα είχε επί σειρά ετών έναν από τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης στην Ε.Ε. Η ανεργία βρέθηκε σε σταθερά πτωτική πορεία, τα πραγματικά εισοδήματα εργαζομένων και συνταξιούχων αυξήθηκαν, τα επιτόκια μειώθηκαν, οι επενδύσεις ενισχύθηκαν σημαντικά. Συγχρόνως, κάναμε τολμηρά βήματα για την ενίσχυση της αξιοκρατίας και της διαφάνειας στον δημόσιο τομέα. Δημιουργήσαμε νέους ελεγκτικούς μηχανισμούς, σειρά Ανεξάρτητων Αρχών και ενισχύσαμε το ΑΣΕΠ. Πρωτοβουλίες όπως ο «Καποδίστριας», τα ΚΕΠ και η Βοήθεια στο Σπίτι άλλαξαν το πρόσωπο της Δημόσιας Διοίκησης, αυξάνοντας τους διαθέσιμους πόρους και τις υπηρεσίες προς τον πολίτη. Ολα αυτά έγιναν αντιμετωπίζοντας με αποφασιστικότητα αντιδράσεις και σε συνεχή σύγκρουση με εδραιωμένες αντιλήψεις και συμφέροντα. Ο στόχος επετεύχθη. Η Ελλάδα έγινε μέλος της ΟΝΕ χάρη στην προσπάθειά της. Κανείς δεν της χαρίστηκε. Η επιτυχία δεν ήρθε ούτε εύκολα ούτε χάρη στον αυτόματο πιλότο. Το 2004 η νέα τότε κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, υπακούοντας στη λογική της αντιπαλότητας που διαπνέει το κομματικό σύστημα, αμφισβήτησε αυτή την επιτυχία. Χρησιμοποίησε το τέχνασμα της μεταφοράς μελλοντικών δαπανών, ιδιαιτέρως των αμυντικών, στο παρελθόν, για να τεκμηριώσει τον ψευδή ισχυρισμό της ότι η Ελλάδα δεν είχε επιτύχει το επιβεβλημένο όριο του ελλείμματος. Το αποτέλεσμα ήταν η σύγχυση στο ευρωπαϊκό επίπεδο και, όταν επήλθε ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός τη διετία 2007 2009, η καταρράκωση της αξιοπιστίας της χώρας. Καιρός είναι πια να δούμε την πραγματικότητα γύρω μας με ειλικρίνεια, να μη φαντασιωνόμαστε λύσεις που δεν υπάρχουν και να δεχτούμε ότι η έξοδος από τη κρίση εξαρτάται κατά κύριο λόγο από εμάς τους ίδιους, από τη θέληση, τη συνέπεια και την επιμονή μας.

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/05/30.html

Ενός κακού μύρια έπονται....

Αφού όλοι οι πολιτικοί μετά τη χούντα φρόντισαν να χρεοκοπήσουν τη χώρα, ο ένας λίγο και ο άλλος περισσότερο, με κύριο υπεύθυνο το τραγελαφικό δίδυμο Παπανδρέου εγγονό και Παπακωνσταντίνου ανεψιό, τώρα φώναξαν και τους Τούρκους, εκχωρώντας τους συγκυριαρχία!
Η Ελλάδα οδηγείται σήμερα από την κυβέρνηση των προδοτών σε σκοτεινά μονοπάτια, όπου θα κυριαρχεί η απόλυτη φτώχεια, η αμορφωσιά, η λήθη για το παρελθόν της, η αστυνομοκρατία, η υποτέλεια, ο πλήρης εξευτελισμός της.





*Με προγραμματισμένα κοινά υπουργικά συμβούλια σε ανώτατα κλιμάκια, (να είστε σίγουροι ότι μόνο η άποψη των Τούρκων θα περνάει)

*με κοινά βιβλία ιστορίας (να είστε σίγουροι ότι μόνο εμείς οι ευνουχισμένοι έλληνες θα το τηρήσουμε)

*αφοπλισμένοι (και δω να είστε σίγουροι ότι μόνο εμείς θα το τηρήσουμε)

*με τζαμιά μέσα στην Αθήνα, (πάλι δεν μπαίνει ούτε καν θέμα να κτίσουμε ισάριθμες ορθόδοξες εκκλησίες στην Τουρκία)

το αύριο είναι ήδη χαμένο.


Γίναμε για άλλη μια φορά στην ιστορία μας μια χώρα για κλάματα!


Σήμερα, (δηλαδή εχτές) πραγματοποιήθηκε, στις 7:00 μ.μ., στην πλατεία Κλαυθμώνος, το συλλαλητήριο, που κάλεσε το ΑΡΔΗΝ μαζί με πολλές ελλαδικές, κυπριακές, αρμενικές, ποντιακές και κουρδικές οργανώσεις και συλλογικότητες, με σκοπό να διαδηλώσουμε την αντίθεση μας στον νεο-οθωμανισμό και τη σουλτανική επίσκεψη Ερντογάν, όπως και την πολιτική υποτέλειας της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Οι μισθοφόροι όμως του Παπανδρέου και του Χρυσοχοΐδη έδειξαν το πραγματικό πρόσωπο της κατοχής που έχουν εγκαθιδρύσει τα αφεντικά τους, ΔΝΤ, Ε.Ε. και Ερντογάν. Η συγκέντρωση αντιμετώπισε ένα όργιο αστυνομικής βίας. Κλούβες και αναρίθμητοι άνδρες των ΜΑΤ απέκλεισαν τον χώρο, απαγορεύοντας την πρόσβαση και εγκλωβίζοντας τους πάνω από δύο χιλιάδες διαδηλωτές που κατάφεραν να φτάσουν στη συγκέντρωση. Η αστυνομική βία ήρθε να συμπληρώσει τις προβοκάτσιες του Καρατζαφέρη και των λοιπών ακροδεξιών, καθώς και την καραντίνα που έστησαν τα ΜΜΕ, αποσιωπώντας τόσο το πραγματικό νόημα της επίσκεψης των νέων επικυρίαρχων, όσο και οποιαδήποτε κίνηση διαμαρτυρίας απέναντι στο ξεπούλημα της χώρας.

Οι εκπρόσωποι του νεο-οθωμανισμού έπρεπε να στήσουν στο Χίλτον το πάρτι του ξεπουλήματος και των εγκαινίων της «νέας εποχής», της συγκυβέρνησης της Ελλάδας με τους νεο-οθωμανούς του Νταβούτογλου, ανενόχλητοι από τους Έλληνες πολίτες, που το δικαίωμα έκφρασής τους υποτίθεται ότι προστατεύεται από το Σύνταγμα.

Κι όταν αυτοί διεκδίκησαν το αυτονόητο, το δικαίωμα να διαδηλώνουν σε μια ελληνική, όπως θέλουμε να πιστεύουμε, πρωτεύουσα, επιστρατεύτηκαν τα χημικά, το ξύλο και οι τραυματισμοί. Η διαδήλωση άντεξε και συνεχίστηκε παρά τις επανειλημμένες επιθέσεις των ΜΑΤ. Η φωνή των διαδηλωτών ενάντια στο ξεπούλημα δεν πνίγηκε, κι ακούστηκε στους δρόμους της Αθήνας, παρά τα χημικά τα οποία αφειδώς χρησιμοποιήθηκαν. Για μας είναι μόνο η αρχή.



Ακούστηκαν τα συνθήματα:

- ΠΡΩΤΑ ΜΑΣ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΣΤΗ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ, ΤΩΡΑ ΜΑΣ ΠΟΥΛΑΝΕ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

- ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ, ΝΕΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ

- ΚΥΠΡΟΣ -ΑΡΜΕΝΙΑ -ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ -ΑΙΓΑΙΟ -ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΙΑΙΟ

- ΕΞΩ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΣΤΡΑΤΟΚΡΑΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

- ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ-ΠΑΠΑΤΖΗ ΞΕΣΚΕΠΑΣΤΗΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥ

- ΠΑΡΕ ΤΗ ΜΑΝΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΠΡΟΣ, ΔΕΝ ΣΕ ΘΕΛΕΙ Ο ΛΑΟΣ

- ΞΕΦΤΙΛΑ- ΞΕΦΤΙΛΑ ΦΥΛΑΝΕ ΤΟΝ ΑΤΤΙΛΑ,



Θα ακουστούν και πάλι στους δρόμους, παρά τη συνωμοσία της σιωπής που απλώνεται συστηματικά πάνω από την αγανάκτηση του λαού ενάντια στο ξεπούλημα της ζωής του και της χώρας του. Θα μας βρίσκουν συνέχεια μπροστά τους.

Περιοδικό ΑΡΔΗΝ, Εφημερίδα ΡΗΞΗ