Friday, 25 July 2014

Η φιλοσοφία του Θωμά Ακινάτη όπως την κατάλαβα εγώ


Ωστόσο, αν είναι αναγκαία μια απόδειξη για τη συνέχεια της ελληνικής Ιστορίας, αυτή παρέχεται από την κατά καιρούς αναβίωση του ενδιαφέροντος για τους κλασι­κούς συγγραφείς, που επαναλαμβάνεται σε όλη τη διάρ­κεια της Βυζαντινής ιστορίας. Καμία από αυτές τις αναβιώσεις δεν είναι, τόσο εκπληκτική, όσο αυτή που ονόμασα Τελευταία Βυζαντινή Αναγέννηση. Συνέβη την εποχή πού η Αυτοκρατορία φθειρόταν πολιτικά και ήταν γραφτό της να εξαφανιστεί σύντομα. Ποτέ άλλοτε όμως δεν υπήρχαν τόσοι λόγιοι πού να ήταν αφιερωμένοι στην ερμηνεία και την ανανέωση της αρχαίας ελληνικής σκέψης και στη διαφύλαξη της ελληνικής παράδοσης. Ακόμη και η λέξη «Έλλην» ανέκτησε το αρχαίο της νόημα. Και, ευτυχώς για τον πολιτισμό όλης της Ευρώπης, αυτή η τελευταία βυζαντινή αναγέννηση εμφανίστηκε σε μια στιγμή της ιστορίας πού οι Δυτικοί λόγιοι ήταν προετοιμασμένοι να ανακαλύψουν και να εκτιμήσουν το μορφωτικό κόσμο πού κρατούσαν ζωντα­νό οι λόγιοι του Βυζαντίου. (1)

Ο Θωμάς Ακινάτης, έζησε 13ο αιώνα ( 1225 - 1274) ήταν Ιταλός ιερέας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στο Τάγμα των Δομινικανών, και σημαντικός φιλόσοφος και θεολόγος, εκπρόσωπος της σχολής του σχολαστικισμού (2).

Γεννήθηκε στο Βασίλειο της Νάπολης, ανάμεσα στη Δύση και στην Ανατολή, ανάμεσα στο Ισλάμ και στον Χριστιανισμό ( Σελ. 27) , είκοσι ένα χρόνια μετά την λεηλασία της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους. Έζησε στην αυγή της Τελευταίας Βυζαντινής Αναγέννησης, όπως την ονομάζει ο Ράνσιμαν στο ομώνυμο βιβλίο του και πέθανε 15 χρόνια μετά την Βυζαντινή Παλινόρθωση που ήταν και το κύκνειο άσμα της Μεγάλης Αυτοκρατορίας, ένα δραματικό κρεσέντο που ακούστηκε από την μια άκρη του κόσμου στην άλλη.

Τώρα γιατί ο Θωμάς; Πώς συνέβη σήμερα που σύμπασα η ανθρωπότητα ασχολείται με τα λογιστικά της κοινωνίας των τραπεζών και των επιχειρήσεων, να εκδίδεται ένα βιβλίο για έναν θεολόγο του Μεσαίωνα; Μήπως μοιάζει με σκανδαλιστική πολυτέλεια; Η μήπως είναι κάποια καταναγκαστική αντίδραση, σ αυτήν την κοινωνία της Μεγάλης Απογοήτευσης και της παντελούς έλλειψης ιδεολογίας; Ποιος ξέρει!


Η Ελένη Προκοπίου μας ξαφνιάζει ευχάριστα παρουσιάζοντας στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, ένα μοναδικό πόνημα για τον δυτικό  (*) Μεσαίωνα , ο οποίος με τα μάτια της συγγραφέως αποκτά άλλη βαρύτητα. Δεν είναι η εποχή όπου όλα είναι μόνο μαύρα και που ξαφνικά έπεσε από τον ουρανό το φώς της επιστήμης και της ανακάλυψης της σοφίας! Για μένα το μόνο που ανακάλυψαν οι άνθρωποι της εποχής των Φώτων είναι η Αμερική, την οποία και έκαναν κομμάτια, αλλά αυτό το ζήτημα είναι άλλο και δεν έχει να κάνει με το βιβλίο και τον Θωμά τον Ακινάτη.

Η μοναδικότητα του έργου της Ελένης Προκοπίου δεν έγκειται μόνο στην επιλογή ενός θέματος που δεν έχει απασχολήσει μέχρι σήμερα σχεδόν κανέναν Έλληνα από την εποχή του Δημήτριου Κυδώνη, ο οποίος μετέφρασε στα ελληνικά την «Summa Theologiae» (1355), αλλά στην εξαιρετική δουλειά της.

Είναι ένα ογκώδες βιβλίο 600 σελίδων, με πλούσια βιβλιογραφία και πλούσια περιγραφή της φιλοσοφικής διαδρομής του Μεσαιωνικού κόσμου, που εντέλει δεν είναι ούτε η εποχή των Μαγισσών, όπως πιστεύεται από πολλούς σχετικούς και άσχετους, αλλά ούτε τόσο σκοτεινός, όσο θεωρούν ομοίως πολλοί σχετικοί και άσχετοι. Ο Μεσαίωνας, κοιταγμένος με μάτια που δεν έχουν τυφλωθεί από τον γυαλιστερό μοντέρνο κόσμο της αχαλίνωτης γνώσης και της τεχνολογίας, αναδύεται με ένα φως πολύ πιο ανθρώπινο από αυτόν που δημιούργησε η εποχή των Φώτων και εκείνα τα Φώτα ιδωμένα από μια νέα οπτική γωνία φαίνονται χλωμά και κακά.

Όταν τελείωσα το βιβλίο, θυμήθηκα τα λόγια του Σωκράτη:

 «Όσα κατάλαβα από το έργο του Ηράκλειτου ήταν πολύ ωραία, ελπίζω και όσα δεν κατάλαβα». Τα ίδια περίπου θα πω και γω: όσα κατάλαβα από το μαγικό βιβλίο της Ελένης Προκοπίου μου άνοιξαν καινούργιους κόσμους! Παρηγορούμαι για όσα δεν κατάλαβα, από το γεγονός ότι πολλοί άλλοι πιο σοφοί από μένα παρανόησαν τον μεγάλο σοφό.

Για τον Θωμά Ακινάτη –μεταξύ άλλων - έχει γράψει και αυτό το τέρας της μόρφωσης του αιώνα μας, ο Ουμπέρτο Εκο.

Ας χαρούμε λοιπόν: Οι ιταλοί έχουν τον Ουμπέρτο Εκο και μείς την Ελένη Προκοπίου.

Ο τίτλος του βιβλίου είναι

«Το πρόσωπο ως υποκείμενο δικαίου στο Έργο του Θωμά Ακινάτη»

 χωρίζεται δε σε τέσσερα μέρη. Στο πρώτο δικαιώνεται ο Θωμάς ως ο κληρονόμος της ελληνορωμαϊκής παράδοσης. Παρουσιάζει ιδιαίτερο ιστορικό ενδιαφέρον και εντάσσει τον Θωμά στο φιλοσοφικό πλαίσιο του Βυζαντίου.
Στο δεύτερο θεμελιώνεται η έννοια του προσώπου και στο τρίτο και τέταρτο το πρόσωπο προσδιορίζεται ως υποκείμενο σχέσεων και στην συνέχεια και ως υποκείμενο δικαίου, εφόσον το δίκαιο έχει νόημα μόνο σε σχέση με το πρόσωπο .

Ο Θωμάς «σχολιάζει» την φιλοσοφική σκέψη του Αριστοτέλη και όχι του Πλάτωνα, όπως θα περίμενε κανείς από έναν εκκλησιαστικό Πατέρα, δικαιώνοντας τον Chenu, δεδομένου ότι ο Αριστοτέλης ήταν ο αγαπημένος φιλόσοφος των Αράβων.

Αριστοτελικός και κοσμικός ο Θωμάς, δικαίως χαρακτηρίζεται από τον Ουμπέρτο Εκο ως ο «θεολόγος της επίγειας πραγματικότητας».

Η ενασχόληση του Θωμά του Ακινάτη με την κλασική φιλοσοφία σηματοδοτεί μια διαφορετική χρονική έναρξη της Αναγέννησης. Στην «γραμματική των πολιτισμών» ο Φερνάν Μπρωντέλ (4) τοποθετεί το ορμητήριο του ουμανισμού στην Αβινιόν, η οποία ζωογονείται από την επιστροφή του Πετράρχη - το 1337 - δηλαδή τον 14ο αιώνα και όχι τον «μεγάλο» 15ο αιώνα, όπως πιστεύεται

Ωστόσο, ο ουμανισμός, (ή ανθρωπισμός) δηλαδή η ενασχόληση με την κλασική ελληνική γραμματεία, δεν σταμάτησε να υπάρχει στο Βυζάντιο, μάλιστα η στροφή προς τον Αριστοτέλη και η απομάκρυνση από τον Πλάτωνα συστηματοποιείται από τον Αλέξανδρο τον Αφροδισέα ήδη τον 3ον αιώνα, όπως επιβεβαιώνει η Ελένη Προκοπίου:

Στον χώρο της θεολογίας και της φιλοσοφίας οι μεγάλοι μεσαιωνολόγοι, όπως ο Etienne Gilson, ο Jaques Meritain και άλλοι, αντέταξαν στον ανθρωπισμό της Αναγέννησης τον μεσαιωνικό ανθρωπισμό. (Σχόλιο 45 σελ 53)

Η φιλοσοφική σκέψη του Θωμά, παρεκκλίνει από την κυκλική και άχρονη σκέψη της κλασικής Ελλάδας και βάζει την ανθρωπότητα σε ευθεία αντιπαράθεση με την εαυτή της. Στην κλασική Ελλάδα, ο χρόνος ήταν ένας κύκλος, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος, επειδή ο κύκλος όριζε το τέλειο και το αιώνιο. Στον Θωμά τόσο ο χρόνος όσο και η φιλοσοφική αντίληψη για την ύπαρξη εν γένει ξεδιπλώνονται σε ευθεία γραμμή πάνω στην οποία τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο υφαίνοντας ένα χαλί που η μία βελονιά είναι επόμενη μιας άλλης και μάλιστα πάντα προς τα επάνω, όπου στην εποχή μας εκχυδαΐστηκε στην οικονομική μεγέθυνση. Δεν είναι ο Θωμάς που σηματοδοτεί την εποχή της νομοτελειακής ιστορικής εξέλιξης, αλλά ο ίδιος ο Χριστιανισμός και οι υπόλοιπες μονοθεϊστικές θρησκείες που ρίζωσαν στην Ευρώπη, αφού, σύμφωνα με αυτές, ο άνθρωπος οδηγείται είτε στην απόλυτη ευτυχία, ξαναγεννημένος και μάλιστα στον Χριστιανισμό μαζί με το σώμα που είχε όταν ζούσε, είτε στην κόλαση. Να μην ξεχνάμε ότι στον κλασικό ελληνικό κόσμο δεν υπήρχε κόλαση και παράδεισος αλλά απλώς κάτω κόσμος. Ωστόσο αυτή η αλλαγή σκέψης στον Θωμά είναι ποιοτικά διαφορετική από αυτήν της χριστιανικής εσχατολογίας. Ο άνθρωπος δεν αποδέχεται πια την τυχαία εξέλιξη της πορείας του, θέλει όχι μόνο να γίνεται ερμηνευτής των πάντων αλλά να θεωρεί τον εαυτό του ικανό να επεμβαίνει στην ίδια του την μοίρα. Θέλει να ελέγξει το παρελθόν και το μέλλον (απόλυτη έκφραση ο Δαίμων του Λαμάρκ (5))
 αγγίζοντας την ύβρη, που η κλασική Ελλάδα κατέτασσε στην μέγιστη αμαρτία επισύροντας την οργή των Θεών.

«Είναι φυσικό για το ανθρώπινο πνεύμα να φτάνει βαθμηδόν από το ατελές στο τέλειο. Εκείνοι που φιλοσόφησαν πρώτοι άφησαν αποτελέσματα ατελή που έγιναν τελειότερα από τους διαδόχους τους» γράφει ο Θωμάς

Αυτή η εννοούμενη ανύψωση του ανθρώπινου πνεύματος από το υπάρχον στο καλύτερο επεκτείνεται και στην κατάταξη των όντων.

Για τον Ακινάτη το κατ εξοχήν Ον είναι η καθαρή μορφή κάθε ύλης, η αιώνια και αεικίνητη Ενέργεια. Από το Ον αυτό έχουμε μια κατιούσα σειρά όντων, που συμφιλιώνει την τάξη του κόσμου με την αυτονομία των ιδιαίτερων μορφών και τον πλούτο των διαφορών μέσα στο γίγνεσθαι. Το ίδιο το «είναι» είναι το πιο τέλειο πράγμα που υπάρχει μέσα στην πραγματικότητα διότι σε σχέση με όλα τα όντα είναι η ενέργεια (actus) η ενεργητικότητα όλων των πραγμάτων. (Σελ 119)

Αναρωτιέμαι όμως, γιατί τα Δημιουργήματα του Θεού, που περνούν από την ανυπαρξία στο είναι να είναι ατελή και όχι τέλεια εξ αρχής, αφού το είναι αυτό καθεαυτό είναι το πιο τέλειο πράγμα που υπάρχει μέσα στην πραγματικότητα;

Αν κοιτάξει κανείς την δαρβίνειο εξέλιξη, η κατάταξη του Θωμά (κατιούσα από το Ον) θα μπορούσε να είναι αληθής. Με την έννοια του ισχυρού οργανισμού που επιβιώνει του ανίσχυρου. Όμως, αν πράγματι τα όντα εξελίσσονταν με τέτοια ιεραρχία, η εξέλιξη θα είχε εκφυλιστεί ήδη και θα είχε σταματήσει από την Αρχή της Δημιουργίας (7). Τα όντα είναι τέλεια από την πρώτη μέρα της ύπαρξής τους για τον σκοπό που υπάρχουν. Και δεν πιστεύω ότι αυτή η ευταξία βαίνει προς το καλύτερο μέσα στον χρόνο. Στην φύση, όταν τα όντα δεν μπορούν να υπάρχουν μέσα στην τάξη του κόσμου, είτε θα συμβιώσουν με άλλα όντα είτε θα πεθάνουν, χωρίς να μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι το όν που επιζεί είναι τελειότερο αυτού που δεν επιζεί. Η Λύν Μάργκουλις είναι απολύτως κατηγορηματική επί αυτού. Η συμβίωση και η δυνατότητα των όντων να συνάπτουν συμμαχίες είναι το καθοριστικό κατηγόρημα της εξέλιξης. Με μια τέτοια θεώρηση, η εσχατολογική αντίληψη του κόσμου χλομιάζει και χάνει κάθε εγκυρότητα. Το μόνο αναμενόμενο τέλος είναι το φυσικό τέλος του πλανήτη.

Ο Θωμάς δεν κατατάσσει μόνο τα όντα σε ανώτερα και κατώτερα, αλλά και την φιλοσοφική σκέψη μέσα στον χρόνο σε καλή και καλύτερη. Εντούτοις, είναι μάλλον ισχνός ο ισχυρισμός, ότι ένας σημερινός φιλόσοφος είναι πιο σοφός από αυτόν του παρελθόντος!

Στην συνέχεια, αντιλαμβάνομαι, ότι αυτή η γραμμική αντίληψη επιφέρει και την έννοια της ιεραρχίας, που είναι διακριτή στο έργο του Θωμά, όχι όπως ήταν στην αρχαία Ελλάδα, αλλά ποιοτικά διαφοροποιημένη, καθόσον στην άλλη άκρη του νήματος βρίσκεται το Ον ή ο Ων δηλαδή η θεία Ουσία.

Αυτή η ιεραρχία δεν είναι ιεραρχία διακριτών ατόμων αλλά συλλογικών οντοτήτων:

Ο Θωμάς δεν δέχεται ιεραρχία στα άτομα, αλλά έκαστο είδος αντιστοιχεί σε μία κλίμακα που πηγαίνει από την ύλη στον Θεό. Κάθε κτίσμα έχει δημιουργηθεί για την δική του ενέργεια και τελειότητα. Τα λιγότερο ευγενή κτίσματα έχουν δημιουργηθεί για τα ευγενικότερα. Ότι είναι κάτω από τον άνθρωπο έχει δημιουργηθεί για τον άνθρωπο. Έτσι, πάνω από τα φυτά βρίσκονται τα ζώα πάνω από τα ζώα ο άνθρωπος πάνω από τον άνθρωπο ολόκληρη ιεραρχία αγγέλων και οι νοητικές ουσίες δηλαδή οι ψυχές».

Στα φυσικά πράγματα, τα είδη φαίνονται να είναι προορισμένα κατά βαθμίδες, τα μικτά σώματα είναι πιο τέλεια από τα απλά, τα φυτά από τα ορυκτά, τα ζώα από τα φυτά, οι άνθρωποι από τα άλλα ζώα. Και σε κάθε μια από αυτές τις τάξεις των κτισμάτων, ένα είδος είναι τελειότερο από τα άλλα… έτσι η θεία σοφία είναι αιτία της ανισότητας των πραγμάτων (Σελ. 148).

Αυτή η ιεράρχηση, είναι ανθρωποκεντρική αλλά και ανθρώπινη. Ο άνθρωπος προκειμένου να κατανοήσει τον περίπλοκο κόσμο που τον περιβάλει τον «τακτοποιεί». Όλα τα όντα τα γήϊνα και τα θεία, τα θνητά και τα αθάνατα, τα οργανικά και τα ανόργανα πρέπει να μπουν σε μια σειρά, να τακτοποιηθούν, προκειμένου να μην ξεπερνούν την περιορισμένη αντίληψη του ανθρώπου.

«Για τον Θωμά ο κόσμος…» λέει ο Εκο, «είναι μια ιεραρχία υπαρξιακών πραγματικοτήτων, η καθεμία από τις οποίες έχει σημασία μετέχουσα αλλά δική της, πραγματωμένη μέσα σε καθορισμένα και σταθερά όρια». (Σελ 149)

Κατά μία άλλη οπτική γωνία θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει αυτή την τακτοποίηση ως μια συλλογική τάξη μέσα στην οποία ο άνθρωπος οφείλει να δει την μικρότητα του και την σειρά του.

Ωστόσο, ο Θωμάς θεωρεί όντως τον άνθρωπο περιούσιο ον, αφού μόνο αυτό μπορεί να φτάσει στον Θεό, μέσα από την ιδιαίτερη λειτουργία του, τη δική του φύση.

Ο άνθρωπος είναι κομμάτι αυτού του σύμπαντος, είναι μέρος του όλου, αφού μόνο αυτός μπορεί να φτάσει στον Θεό, μέσα από την ιδιαίτερη λειτουργία του, την δική του φύση. (Σελίδα 153)

Εντυπωσιακή είναι η θέση του Θωμά απέναντι στην νόηση, την οποία εξυμνεί υπερβολικά. Με αφορμή της θέσης περί ζώων και ανθρώπου στην Γένεση (ποιήσωμεν άνθρωπον κατ εικόνα και ομοίωσιν» δηλαδή με γνώση, « να διατάσει τα ψάρια της θαλάσσης και τα πετεινά του ουρανού και τα ζώα της γης») επεκτείνει την σκέψη του στον άνθρωπο τον έξυπνο και στον άνθρωπο τον κουτό, όπου ο έχων ρωμαλέο σώμα, αλλά αδύναμη νόηση προορίζεται να υπηρετεί τους άλλους, όπως εξ άλλου ισχυρίζεται και ο Αριστοτέλης στα πολιτικά του. (Σελ.239)

Αυτή είναι η πρώτη ουσιαστική διαβάθμιση και ιεράρχηση της έννοιας του προσώπου, που συνιστά περαιτέρω ανάπτυξη της οντολογικής ιεράρχησης γενικότερα, (Σελ. 240) διαπιστώνει η Ελένη Προκοπίου στο βιβλίο της.

Η προσέγγιση της Θείας Ουσίας γίνεται αποκλειστικά μέσω του λόγου σε αντίθεση με την Ορθοδοξία που γίνεται μέσω της Πίστης.

Μόνο τα όντα που είναι προικισμένα με λόγο είναι τεταγμένα στον Θεό, διότι η έλλογη φύση γνωρίζει το όν και το αγαθό και μπορεί να προσεγγίσει τον τελικό σκοπό, τον Θεό μέσω της γνώσης και της αγάπης. (σελ 243)

Από την άλλη, αυτό το κυρίαρχο γνώρισμα του ανθρώπου –ο λόγος – τον καθιστά και υπόλογο και αποδέκτη τιμωριών, απαγορεύσεων και θείων εντολών.

Η λογικότητά του είναι η αρχή της Ελευθερίας (σ.243)

Ο άνθρωπος κατέχει το αυτεξούσιο διότι αλλιώς οι συμβουλές οι παραινέσεις οι εντολές και οι απαγορεύσεις οι ανταμοιβές και οι τιμωρίες θα ήταν μάταιες. (σελ 245)

Ωστόσο, δεν είναι απόλυτη η κυριαρχία του ανθρώπου στον εαυτό του.

Έχουμε το αυτεξούσιο απέναντι στα πράγματα που δεν επιθυμούμε με αναγκαίο τρόπο ούτε με φυσικό ένστικτο, διότι δεν ανήκει στο αυτεξούσιο αλλά στο φυσικό ένστικτο το να θέλουμε να είμαστε ευτυχείς. (Σελ. 261)

Δηλώνει όμως αυτή η θέση «το να θέλουμε να είμαστε ευτυχείς» την ελευθερία της βούλησης του ανθρώπου; Αυτό δηλαδή που χάνει σε αυτεξουσιότητα κερδίζει σε ελευθερία; Αν δηλαδή ερμηνεύω σωστά τον Θωμά, Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να επιδιώκει την ευτυχία του. (Επίκουρος;)

Δεν είμαι σίγουρη, αλλά διαβλέπω μία αντίφαση μεταξύ ανθρώπινης ελευθερίας και φύσης.

Υποστηρίζει ο Θωμάς: Ο άνθρωπος ως πρόσωπο εναρμονίζεται με την λειτουργία του, με το ίδιον τέλος του πραγματοποιώντας τον εαυτόν του, διότι, «δύο είναι οι τελειότητες κάθε πράγματος: η πρώτη και η δεύτερη. Η πρώτη υπάρχει όταν το πράγμα είναι τέλειο, σύμφωνα με την ουσία του. Και αυτή δεν είναι άλλη από την μορφή όλου του είναι, που είναι επακόλουθο της ακεραιότητας των μερών. Η δεύτερη τελειότητα είναι η τελείωση ή το τέλος του. (Σελ 273)

Διότι αν το τέλειο είναι και το αγαθό τότε ο άνθρωπος νομοτελειακά οδηγείται σε ένα τέλος εναρμονισμένος με την φύση, μέσα στην τέλεια αρμονία της.
Δηλαδή δεν είναι στην ουσία ελεύθερος να πράξει το κακό, ενώ είναι ελεύθερος να αποζητά την ευτυχία του.
Στην πραγματικότητα όμως, κοιτάζοντας την πορεία της ανθρωπότητας από την εποχή του Θωμά μέχρι σήμερα δεν δείχνει να πορεύεται σε ένα τέτοιο δρόμο, αλλά αντίθετα πάει από το κακό στο χειρότερο.

Η προσέγγιση από τον Θωμά τον Ακινάτη των νομικών ζητημάτων είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Είναι πολύ κοντά στα ανθρώπινα και λιγότερο στα θεία σε αντίθεση με την ανατολική εκκλησία που είναι πολύ λιγότερο προσανατολισμένη στα γήϊνα και περισσότερο στην ζωή μετά.

Θεωρεί την απονομή δικαίου όχι αυτοσκοπό και αδιάκριτα, αλλά σε σχέση με το πρόσωπο στο οποίο το δίκαιο αποδίδεται.

Δηλαδή άλλο δίκιο θα αποδοθεί σε Βασιλιά άλλο σε δάσκαλο. Μπορεί κάποιος να πεί ότι κάτι τέτοιο είναι η αριστοκρατική αντίληψη του κόσμου, αλλά δεν είναι. Είναι εύλογη η διάκριση που επιδιώκει ο Θωμάς. Ας παρακολουθήσουμε την σκέψη του.
«Το πρόσωπο εναντίον του οποίου διαπράττεται το αμάρτημα είναι κατά κάποιον τρόπο το αντικείμενο. Το αντικείμενο προκαλεί την βαρύτητα του παραπτώματος . (δηλαδή το θιγόμενο πρόσωπο είναι το αντικείμενο) Συνεπώς το αμάρτημα είναι τόσο βαρύτερο όσο έχει ως αντικείμενο ένα πιο ουσιώδες «τέλος» Το θεμελιώδες «τέλος» των ανθρωπίνων πράξεων είναι ο Θεός ο ίδιος, ο άνθρωπος και ο πλησίον … άρα σε σχέση με αυτά τα τρία μπορούμε να δούμε περισσότερη ή λιγότερη βαρύτητα ανάλογα με το conditio του προσβεβλημένου ανθρώπου».

Ο Θεός δηλαδή είναι ένα πέρας, ένα τέλος. Βοηθάει τον άνθρωπο να κάνει μια εσκαλασιόν της σκέψης τους. Να βάλει ένα όριο. Και μέσα σε αυτά τα όρια ο άνθρωπος θα θέσει τις αρχές του και τις απαιτήσεις για απόδοση και απαίτηση δίκιου.

Με αυτήν την θεώρηση, άλλο το δίκιο του δάσκαλου άλλο το δίκιο του βασιλιά.

Ο λαός βέβαια, για να το δούμε το ζήτημα και πιο απλά, δεν έχει ανάγκη από τις βαριές σκέψεις ενός Θωμά ή ενός Αριστοτέλη. Αυτήν την διάκριση την θεωρεί αυτονόητη!

Ο Ρομπέν των Δασών ήταν ήρωας όχι κλέφτης. Γιατί το θιγόμενο πρόσωπο είχε περισσευούμενα λεφτά. Μπορούσε να ζήσει και με λιγότερα. Οι κλέφτες της Τουρκοκρατίας δεν ήταν κλέφτες, έπαιρναν αυτά που τους έκλεβαν οι Τούρκοι, δηλαδή το θιγόμενο πρόσωπο ήταν υπόλογο των προηγούμενων πράξεών του.

Αν μπορώ να πω, το δίκαιο για τον Θωμά τον Ακκινάτη δεν είναι μια καταγραφή κανόνων συμβίωσης του ανθρώπου, όπου η ηθική δεν παίζει κανέναν ρόλο και που όπως θεωρεί ο Καντ, μπορούμε να φτιάξουμε μια πλήρη λίστα κανόνων και συμπεριφορών, που να μπορεί η κοινωνία να διοικηθεί ακόμα και αν απαρτίζεται από δαίμονες, αλλά ένα όργανο αρμονίας των κοινωνικών σχέσεων όπου στον καθένα θα αποδίδεται το δίκιο που του αναλογεί.

Κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ελένη Προκοπίου, για την ευκαιρία που μου έδωσε να μάθω κάτι ελάχιστα για τον Θωμά, που πάντα το επιζητούσα, αφού τον έβλεπα να τσιτάρεται σε πολλά αγαπημένα μου αναγνώσματα, αλλά ποτέ δεν θα αποφάσιζα να προσέτρεχα στην πηγή!

****************************************************************************

1. Στιβεν Ρανσιμαν, η Τελευταία Βυζαντινή Αναγέννηση

2. Η σχολαστική μέθοδος εφαρμόζεται στην κατανόηση ενός κειμένου του οποίου ο δημιουργός θεωρείται αυθεντία, ο δε σχολιαστής θεωρείται δάσκαλος. Σελίδα 55

3. Chenu, σελ 27

4. Η Γραμματική των Πολιτισμών σελ 469

5. Σχόλιο 45 σελ 53

6. Ο Δαίμων του Λαπλάς:

Στα 1800, ο Pierre Simon Marquis de Laplace (1749-1827), οραματίστηκε έναν δαίμονα, ως εξής:
- Ας σκεφτούμε, ότι κάθε στιγμή του Σύμπαντος είναι η επόμενη μίας προηγούμενης και ότι αυτή η κάθε στιγμή είναι η αιτία που η επόμενη είναι αυτή που είναι.
- Ας σκεφτούμε, ότι υπάρχουν Νόμοι που καθορίζουν την αιτία και το αποτέλεσμα κάθε πράξης και συμβάντος.

- Ας σκεφτούμε, μία διάνοια, η οποία γνωρίζει για μία δεδομένη στιγμή όλες τις δυνάμεις που δρουν στη Φύση, καθώς επίσης όλα τα στοιχεία που συνθέτουν αυτή τη δεδομένη στιγμή, και η οποία έχει ικανή χωρητικότητα, ώστε να χωρέσει όλα τα δεδομένα μεγέθη και να τα υποβάλει σε ανάλυση, να συμπεριλάβει όλες τις κινήσεις των αστέρων και των πλανητών, καθώς και των ατόμων, τότε τίποτε δεν θα έμενε άγνωστο σ αυτή τη διάνοια.

Το μέλλον και το παρελθόν θα απλώνονταν ξεκάθαρα μπροστά στα μάτια μας, σαν ένα ανοιχτό βιβλίο.
Αυτή η άποψη, ότι δηλαδή όλα θα μπορούσε κανείς να τα προβλέψει και ακόμα περισσότερο να κοιτάξει με απόλυτη βεβαιότητα το παρελθόν του σύμπαντος, αρκεί να γνώριζε όλους τους φυσικούς Νόμους και τις «αρχικές συνθήκες», ο λεγόμενος φυσικός ντετερμινισμός, κατέρρευσε ένα αιώνα αργότερα από τον Werner Heisenberg με την διατύπωση της “Αρχής της απροσδιοριστίας” .
Ο Werner Heisenberg, απέδειξε, ότι ακόμα και αν υπήρχε αυτή η διάνοια, αυτός ο δαίμων, δεν θα μπορούσε να προσδιορίσει την κίνηση και τη θέση ενός ηλεκτρονίου. Επειδή, με όση μεγαλύτερη ακρίβεια προσδιόριζε κανείς τη ταχύτητά του, τόσο πιο απροσδιόριστη θα ήταν η θέση του.
Ο Heisenberg με την θεωρία της απροσδιοριστίας προκάλεσε την κατάρρευση της Αριστοτελικής λογικής. Το αιτιατό δεν σχετίζεται με το αίτιο, αλλά όλα είναι τυχαία. Από αυτήν την θέση προέκυψε και η γνωστή ρήση – απορία του Αϊνστάιν « παίζει ο Θεός ζάρια;»

7. Θέση της αμερικανίδας βιολόγου Λιν Μαργκουλις, για την εξέλιξη των ειδών, η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την δαρβίνειο θεωρία, καθώς αυτή υποστηρίζει ότι η εξέλιξη είναι αποτέλεσμα συμβίωσης των ειδών και όχι επικράτησης του ισχυρότερου.
* Ο Μεσαίωνας ήταν βέβαια μόνο δυτικός. Ανατολικός Μεσαίωνας δεν υπήρξε. Θα έπρεπε να γράψω για την Δύση του Μεσαίωνα, αλλά 

Thursday, 17 July 2014

Το αύριο ανήκει στην συλλογική αυτοκτονία

Οι άνθρωποι είναι ζώα τελείως ανώμαλα, τρελά και ουσιωδώς και θεμελιωδώς ανίκανα να επιβιώσουν εάν αφεθούν στον εαυτό τους

Ο άνθρωπος είναι ένα τρελό ζώο, αποφαίνεται ο Κορνήλιος  Καστοριάδης, αλλά και όχι μόνο αυτός! Απλώς τον θυμήθηκα, επειδή τώρα εσχάτως γίνεται ο ένας μετά τον άλλον διάσημος Έλληνας διανοούμενος «επίκαιρος». Ίσως επειδή ο σημερινός Έλληνας, έχοντας χάσει το νόημα της ζωής του και της ύπαρξής του και βυθισμένος μέσα σε μια απύθμενη φτώχεια πνευματική και υλική, προσπαθεί να κρατηθεί από το παρελθόν του είτε αυτομαστιγόμενος είτε κοκορευόμενος περί της ανωτερότητας του.
Ας ξεχάσουμε λοιπόν – προσωρινώς - τους διεφθαρμένους, τους τεμπέληδες, τους σπάταλους, τους άφρονες και ανήθικους Έλληνες και ας ρίξουμε μια κλεφτή ματιά στην ενάρετη και σοφή Δύση και γιατί όχι και την σεμνή  Ανατολή!

Δείτε σε λίγες γραμμές σε ποια κατάσταση βρίσκεται ο πλανήτης μας:
Πάνω από 20 εκατομμύρια δοχεία όλων των μεγεθών με ραδιενεργά υλικά μεταφέρονται, σε παγκόσμιο επίπεδο, ετησίως σε δημόσιους δρόμους με σιδηρόδρομο ή πλοία. 
Από το 1971 έχουν πραγματοποιηθεί περισσότερες από 20.000 μεταφορές χρησιμοποιημένου ραδιενεργού καύσιμου υλικού (πάνω από 80.000 τόνοι) σε πολλά εκατομμύρια χιλιόμετρα.
Χρησιμοποιούνται στιβαρά ασφαλή δοχεία. Τα πλοία είναι κατάλληλα και ειδικά κατασκευασμένα γι αυτό τον σκοπό
Έχουν συμβεί ατυχήματα στη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων, αλλά σε κανένα από αυτά δεν έγινε διάρρηξη δοχείου ή δεν παρουσιάστηκε διαρροή ραδιενεργού υλικού.



20.000 δήθεν ασφαλείς  μεταφορές σε  41 χρόνια. Μια φορά να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και μια τέτοια μεταφορά θα σημάνει τον θάνατο μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρωπίνων όντων και όχι μόνο ανθρωπίνων.
Ο ενάρετος λοιπόν άνθρωπος της λογικής και του ορθολογισμού, κάποια μέρα θα πεθάνει σε ένα υπέρλαμπρο ολοκαύτωμα σκουπιδιών!







Αυτά έγραφα στις 23/6/2012. Εγραφα για τον παραλογισμό του ανθρώπου, να αγνοεί το περιβάλλον του, λες και πρόκειται για κάτι που δεν τον αφορά. 

Σήμερα η ύβρις δεν περιορίζεται μόνο σε μεταφορές άκρως επικίνδυνων τοξικών και ραδιενεργών υλικών, αλλά κάποιοι  αποφάσισαν να κατασκευάσουν ένα πλεούμενο  εργαστήριο, πάνω σε ένα μονοπύθμενο σαράβαλο πλοίο, στο οποίο από την μια μεριά θα περνάει θανατικό, ικανό να εξαφανίσει όλη την ζωή του βυθού και από την άλλη δήθεν ανενεργά υλικά. Οι λεπτομέρειες μου διαφεύγουν, αλλά αυτές επαφίενται στους Θεούς της επιστήμης, που όλα τα προβλέπουν και όλα τα προλαμβάνουν.
Ο λόγος για την ρήψη των χημικών της Συρίας στην Ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Σίγουρα θα γνωρίζει ο πάσα ένας περί τίνος ομιλώ, αφού τα ΜΜΕ μας έχουν ζαλίσει να το διαλαλούν. Κάθε βράδυ, αυτό ακούμε. Θυμήθηκα την λέξη αρωγή, που τέθηκε σε τίτλο έκθεσης σε πανελλήνιες και 90% των εξεταζομένων δεν την είχε ξανακούσει.


Και ενώ τα δικά μας ΜΜΕ, μας βομβαρδίζουν με την σιωπή τους, ο Μαριάς και η Σακοράφα προσπαθούν να βγάλουν στην επιφάνεια αυτό το στυγερό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

διαβάστε εδώ για την σημερινή δυστυχία που μας έπεσε στο κεφάλι μας.

Να μας χαιρόμαστε, εμάς και όλους όσους ανήκουν σ αυτήν την ανώτερη φυλή των υπερανθρώπων, που έχουν διαγράψει από το ημερολόγιο τους και από το σημειωματάριο των στατιστικών τους κάθε μορφή θανατηφόρας τυχαιότητας.
Να μας χαιρόμαστε εμάς και όλους όσους ανήκουν σ αυτήν την ανώτερη φυλή των υπερανθρώπων, που δεν λογαριάζουν ούτε το παρόν αλλά ούτε το μέλλον.
Να μας χαιρόμαστε εμάς και όλους όσους ανήκουν σ αυτήν την ανώτερη φυλή των υπερανθρώπων, που το μόνο που τους απασχολεί είναι η «ανάπτυξη» που αποφέρει χρήμα και θάνατο!

****************
όλες οι φωτό απο το δίκτυοhttp://www.next-up.org/France/EDF_nucleaire.php
και οι πληροφορίες από το δίκτυο: http://www.world-nuclear.org/info/inf20.html

Monday, 19 May 2014

19 Μαίου - ημέρα γενοκτονίας των Ποντίων.


Περιμένω την ημέρα που εμείς οι Έλληνες θα αποκτήσουμε την χαμένη μας αυτοσυνείδηση και θα σταματήσουμε να εμφανιζόμαστε ως σαν λιγούρηδες αυτής της γελοίας Φραγκίας, η οποία από τότε που ανακάλυψε τον σίδηρο πέρασε όλους τους λαούς του κόσμου από φωτιά και τσεκούρι.



Οι εμνευστές των γενοκτονιών! 



Οι Εβραίοι δεν έχουν αφήσει ούτε μια γωνιά του πλανήτη, που να μην έχουν αναγνωρίσει το δικό τους ολοκαύτωμα. Ωστόσο το δικό μας το αγνοούν επιδεικτικά και βεβαίως και όλοι οι δήθεν ελεύθεροι λαοί της Ευρώπη μας.

Ισως αυτή η ευσπλαχνική ημέρα για τον απανταχού Ελληνισμό να μην έρθει ποτέ και ίσως σ αυτό τον αιώνα η Ελλάδα να σβήσει για πάντα, αλλά μέχρι τότε ας ακούσουμε αυτήν την υπέροχη γιαγιά που συνομίλησε με τον Σάββα Καλεντερίδη.


Sunday, 11 May 2014

Δείτε πότε η μπούρκα είναι χρήσιμη:

Η μπούρκα είναι η καλύτερη μόδα για όλους τους   "εχτραβαγκάνς"  του σημερινού πολιτισμού μας.


Σκεφτείτε να καταποντιστεί αυτός ο πολιτισμός και να μείνουν αυτά τα λουλούδια τι θα σκέφτονται  οι άνθρωποι του 2014 μ.Κ. (μετά Κατάρρευσης)



Πάντα, το έλεγα η μόδα της κου - κλούξ - κλαν, δεν είναι και για πέταμα. Κάπου είναι και αυτή χρήσιμη.

Κρύβει τις ασχήμιες και σας προφυλλάσει από το να ξεράσετε

Saturday, 12 April 2014

Νομος για τα τουριστικά πλοία, Βαρβιτσιώτης και Σια


Ολοκληρώνεται με γοργούς ρυθμούς η ολοκληρωτική καταστροφή της μεσαίας τάξης, που στηρίζει την Ελληνική οικονομία και την ελληνικότητα του χώρου μας εδώ και χιλιετίες.

Με την ψήφιση του Νομοσχεδίου για τον θαλάσσιο Τουρισμό, οι χιλιάδες μικρομεσαίοι που βγάζουν ένα μεροκάματο από τον θαλάσσιο τουρισμό, θα προστεθούν στην ολοένα και μεγαλύτερη στρατιά των ανέργων.

Ιδιαίτερη μνεία οφείλουμε να κάνουμε στον πρόεδρο του Ναυτικού Επιμελητηρίου κύριον Γράτσο, καθώς και τους προέδρους των Σωματείων και ομίλων γύρω από τον κλάδο για την αδράνεια και την αδιαφορία τους.

Το πιο θλιβερό απ όλα είναι ότι αυτό γίνεται με Πρωθυπουργό τον δισέγγονο της Πηνελόπης Δέλτα, της οποίας σίγουρα θα τρίζουν τα κόκαλα.

Αλλά τι θα μπορούσε να περιμένει κανείς όταν στο υπουργείο τουρισμού έχουμε μια κυρία που δηλώνει ασύστολα


Δεν είδαμε ποτέ την Τουρκία ως ανταγωνίστρια, τη βλέπουμε ως σημαντικό εταίρο»,

(τίνος  εταίρο δεν μας λέει)

Και στο ναυτιλίας που δηλώνει ότι ο καθένας έχει δικαίωμα να σχίζει την σημαία.

Με τέτοιους υπουργούς τέτοια θα παθαίνουμε!

Θα ψηφίζουμε:

- Μοιρασιά όχι μόνο του Αιγαίο στους Τούρκους αλλά και του Ιονίου και του Σαρωνικού και της θάλασσας της Ύδρας και των Ψαρών, όπου τα κόκαλα των κατοίκων τους αν τοποθετηθούν το ένα πάνω στο άλλο θα σηκώσουν ένα βουνό που είναι ψηλότερο και από τα Ιμαλάϊα

- Κλοπή του ψωμιού του επαγγελματία από τον Ιδιώτη κάτοχο κότερου ΚΑΘΕ κατηγορίας, από τα 10 μέτρα μέχρι τα 50.

- Νομιμοποίηση της εισφοροκλοπής του ΝΑΤ και του ΤΑΝΠΥ και του ΤΕΒΕ.

Πόσο ακομα θα μεγαλώσει η συμφορά που μας βρήκε έτσι άδικα; Πόσο ακόμα!

Ισως κάποιος dimiki, σχολιαστής του ιφογνώμονα  να έχει δίκιο να βλέπει το αύριο με τέτοια απαισιοδοξία:

Τον αντιγράφω, γιατι και μένα με καίει αυτή η σκέψη, ότι η ανθρωπότητα θα πνιγεί στο πιο άθλιο ποτάμι που έτρεξε ποτέ πάνω στον πλανήτη και είναι αυτό  της ομοιότητας

Ὅσο καὶ να φωνάζουμε ἐμεῖς ἐδῶ μέσα τὸ

σίγουρο εἶναι ἕνα : Οἱ ἑπόμενες γενιὲς θὰ

μάθουν νὰ μεγαλώνουν, νὰ πλάθουν χαρακτήρα

καὶ νὰ συμβιώνουν σὲ μία ἐντελῶς ἀφύσικη

κοινωνία, σὲ μία κοινωνία ἀνώμαλη.

Ὁ ὅρος ἀνώμαλος/η ἀφορᾶ ὁτιδήποτε ποὺ

ἀντιτίθεται νὰ ἀναπαράγῃ τὸν ἑαυτό του

κατὰ τρόπο φυσικό, δηλαδὴ μὲ κάτι ποὺ ἡ ἴδια

ἡ Φύση ἔδωσε μὲ ἀρχέγονους καὶ Θείους κανόνες

στοὺς ὑλικο-ψυχικὰ ὀργανισμοὺς ποὺ βιώνουν

στὸν πλανήτη, καὶ δὲν ἐπέτρεψε ἢ δὲν ἤθελε καὶ

δὲν ἔπρεπε νὰ δημιουργήσῃ κάτι ποὺ δὲν

συμβολίζει τὴν δημιουργία.

Εἶναι ἡ κοινωνία τοῦ μέλλοντος ποὺ ὅλοι

ἀναφωνοῦμε Νέα Τάξη Πραγμάτων,

Novus Ordo Seclorum ὅπως εἶναι γραμμέννο

καὶ στὸ ἕνα ἀμερικανικὸ δόλαριο.

Ὅσο γιὰ τὶς γενοκτονίες δὲν χρειάζεται νὰ

ἀνησυχῆτε ἀγαπητοὶ ἀναγνῶστες, γιατὶ πολὺ

ἁπλὰ δὲν θὰ ὑπάρχουν οὔτε Ἑλληνόφωνοι μετὰ

ἀπὸ κάποιες δεκαετίες. Κάποια δίποδα θὰ

κατοικοῦν σ᾽αὐτὴν τὴν γῆ τοῦ φωτὸς ὅπως

τὴν λένε οἱ Κινέζοι τὴν πατρίδα μας, θὰ

ἐκφέρουν κάτι περίεργους θορύβους ἐκ τοῦ

στόματός τους ποὺ θὰ προσιδιάζουν μὲ λέξεις

ποὺ θὰ εἶναι ἀκατανόητο νὰ συνδεθοῦν μεταξύ

τους, κάτι σὰν τὴν γλῶσσα ποὺ μιλᾶνε οὶ

σημερινοὶ κάτοικοι τῶν Φιλιππίνων.

Λίγο Ἀγγλικά, λίγο Ἱσπανικὰ, λίγο Μπεσάγια,

λίγο Ταγκάλο, λίγο Ἰλουκάνο καὶ οὕτω καθεξῆς.

Μάλιστα θὰ αὐτοβαυκαλίζωνται μέσα στὴν

τρεμούρα τους γιὰ λίγο φαγητὸ κάποιοι,

καὶ λίγη κατανάλωση κάποιοι ἄλλοι ὅτι μιλᾶνε

Ἑλληνικὰ καὶ θὰ πρέπῃ νὰ εἶναι ὑπερήφανοι

ποὺ εἶναι Ἕλληνες.

ΧΑΙΡΕ ΒΑΘΟΣ ΑΜΕΤΡΗΤΟ!!!!

Wednesday, 26 March 2014

Ιδού το ποτάμι:



Βέβαια, δεν είχα καμία αμφιβολία για το αντιπροσωπεύουν όλα αυτά τα κόμματα, όπως ελιά - ελιά και κώτσος βασιλιάς ή ποτάμι  - ποτάμι όλα είναι ίδιο χάλι.

Αλλά αυτό που με κάνει να αφρίζω, είναι ότι δεν κρύβουν τον μισελληνισμό τους τα σκουπίδια.

Για όποιον αμφιβάλει, διαβάστε τον καλό πρέσβη της Τουρκίας:

Δεν ξέρω αν θα γίνει ποτέ αυτό – σίγουρα όχι σύντομα. Σήμερα πάντως ένα βιβλίο που θα έγραφε τα αληθινά συμβάντα του 21 θα καιγότανε στην πυρά και ένας καθηγητής που θα το δίδασκε, θα έχανε τη δουλειά του.

Ας πούμε μερικές ιστορικά εξακριβωμένες αλήθειες:

Η επανάσταση ξεκίνησε όχι από τους ηρωικούς αρματολούς και κλέφτες (αντίθετα αυτοί και μέσα στον Αγώνα πολεμούσαν σαν μισθοφόροι για αμοιβή και λάφυρα) αλλά από φιλήσυχους αστούς εμπόρους που ζούσαν έξω από την Ελλάδα. Το κίνημα άρχισε από αστούς αλλά το αγκάλιασε ο λαός. Όμως, όπως γράφει ο Σκαρίμπας: «Το Πατριαρχείο το αφόρισε. Οι Πρόκριτοι και οι Ιεράρχες το χλεύασαν. Ο Καποδίστριας του γύρισε τις πλάτες. Ο Κοραής μας το μυκτήρισε».
Η αρχή ήταν πολύ δύσκολη και το τέλος ολέθριο.


Η Εκκλησία όχι μόνο δεν πρωτοστάτησε στον Αγώνα αλλά τον πολέμησε με κάθε τρόπο. Αφόρισε τον Ρήγα Φεραίο, εναντιώθηκε στις «σατανικές» απόψεις για ελευθερία, ισότητα και δημοκρατία που έρχονταν από την Δύση και τελικά αφόρισε και την ίδια την επανάσταση. Φυσικά κανείς δεν ήταν στην Αγία Λαύρα στις 25 Μαρτίου και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός όχι μόνο δεν σήκωσε το λάβαρο (που φτιάχτηκε μετά από 50 χρόνια) αλλά έβριζε τον επαναστάτη Παπαφλέσσα ως «εξωλέστατον».

Η επανάσταση του 21 απέτυχε ολοκληρωτικά. Μετά την εισβολή του Ιμπραήμ δεν είχε μείνει ούτε μία επαναστατική εστία. Ελευθερωθήκαμε μόνο χάρη στην απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων – και την δράση τους στην ναυμαχία του Ναβαρίνου. (Ήταν η πρώτη – και η καλύτερη –«ανθρωπιστική επέμβαση» της ιστορίας).

Η επανάσταση απέτυχε επειδή οι Έλληνες πολεμούσαν περισσότερο μεταξύ τους, παρά με τους Τούρκους. Ο – ήδη τόσο απών – Κωστής Παπαγιώργης, την είχε χαρακτηρίσει: «πανεθνικό εμφύλιο, ο οποίος κατ’ ευφημισμόν βαπτίσθηκε επανάσταση από τους ιδεολόγους ιστορικούς».

Στην Επανάσταση έγιναν πράξεις θηριωδίας εκ μέρους των Ελλήνων. Στην κατάληψη της Τριπολιτσάς σφάχτηκαν πάνω από 30.000 άμαχοι – ανάμεσά τους πολλοί Εβραίοι που ήταν αμέτοχοι στον αγώνα. Λόγος: το πλιάτσικο. Λέει ο Κολοκοτρώνης στα Απομνημονεύματα: «το ασκέρι όπου ήταν μέσα, το ελληνικό, έκοβε κι σκότωνε από Παρασκευή ως Κυριακή, γυναίκες παιδιά και άντρες, 32000, μία ώρα ολόγυρα της Τριπολιτσάς». (Αντίθετα οι Τουρκαλβανοί υπερασπιστές της πόλης έφυγαν αλώβητοι μετά από συμφωνία. Που σημαίνει ότι ο Κολοκοτρώνης είχε τον έλεγχο του στρατού του και άρα επέτρεψε τη εθνοκάθαρση).

Και όσοι δεν συμπαθούν τους Αλβανούς θα έπρεπε να ξέρουν πως μερικοί από τους πιο γενναίους οπλαρχηγούς και καπεταναίους μας ήταν Αρβανίτες που δεν μιλούσαν καν τα ελληνικά. Κι όταν ο Μαυροκορδάτος έβγαλε λόγο στα πληρώματα του Ελληνικού στόλου χρειάστηκε μεταφραστή γιατί δεν κατάλαβαν λέξη (το γράφει ο Παπαρρηγόπουλος).

Θα έχουμε ωριμάσει ως έθνος, όταν τα σχολικά μας βιβλία συμπεριλάβουν αυτές (και άλλες) δύσκολες αλήθειες. Όταν θα πάψουν να αποσιωπούν ή να μυθολογούν. Έτσι θα πραγματώσουμε το Σολωμικό ρήμα, που ταυτίζει το αληθές με το εθνικό.


Στην γραμμή που βάδισε η Ρεπούση με τα 1.300.000 Ευρώ που τσέπωσε για κάποια ΜΚΟ και το ποτάμι.

Είναι ιστορικά αποδεδειγμένες αλήθειες μας λέει ο αγράμματος. Άντε αγόρι μου να διαφημίσεις μπούτια που θα μας πεις ότι ξέρεις και ιστορία.   


Tuesday, 18 March 2014

Η Δημοκρατία της Δύσης και τα ανθρώπινα δικαιώματα


Δεν ανήκω σε κείνους που χειροκροτούσαν την πρώην Σ.Ε. και δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα χειροκροτούσα τους ολιγάρχες της Ρωσίας. Ωστόσο έχει μεγάλη σημασία να κάνουμε μια αντιπαράθεση μεταξύ της βάρβαρης Ρωσίας και της Δημοκρατικής Δύσης!

 Δεν βάζω εισαγωγικά πουθενά, γιατί νομίζω ότι οι λέξεις στο μέλλον θα πάρουν την εκδίκησή τους!



Το 1998 η Δύση υποδαυλίζει την γιουγκοσλαβική κρίση. Το παραπάνω βίντεο, αναφέρει την οικολογική καταστροφή που κατάφερε το ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή την οποία κατεστρεψε ολοσχερώς και ανελέητα.
Το βίντεο ξεκινάει με την παρακάτω δήλωση του ομιλητή: Κατά την διάρκεια του πολέμου στο Κόσσοβο το ΝΑΤΟ βομβάρδισε συστηματικά πετροχημικά εργοστάσια , εργοστάσια PVC και λιπασμάτων. Αυτός ο έμμεσος –απαγορευμένος σύμφωνα με την συνθήκη της Γενεύης – πόλεμος, ενάντια σε μια βιομηχανικά αναπτυγμένη χώρα ήταν κάτι καινούργιο.

Στις 24 Απρίλιου 1999, επεμβαίνει δυναμικά. Οχι πια μισόλογα και πληρωμένοι αντάρτες!



Η Δύση  βομβαρδίζει την ανεξάρτητη χώρα, χωρίς να έχει την άδεια του ΟΗΕ! Είχε όμως του «πολύ» υπουργού των Εξωτερικών της Γερμανίας του Genscher!
 Το think – tank tank Σημίτη, ο ΟΠΕΚ επικροτεί την επέμβαση.
 Η Γιουγκοσλαβία διαλύεται σε έξι κρατίδια. Η δύναμη στα Βαλκάνια παραλύει. Η Δύση γίνεται ισχυρή και διεκδικεί την μοναδικότητα. 10 Χρόνια πριν ( στις 9 Νοεμβρίου 1989) είχε ήδη διαλυθεί το αντίπαλο δέος και η Δύση το παίζει μονότερμα.
Μονότερμα χωρίς αντίπαλο καταφέρνει να αιματοκυλίσει άλλα τρία ανεξάρτητα και κυρίαρχα κράτη, ενώ είχε όλο το περιθώρια να δείξει μεγαλοψυχία και να αφήσει την ειρήνη να μπει στις καρδιές μας.

20 Μαρτίου 2003: Μετά την Γιουγκοσλαβία σειρά έχει το Ιράκ. Παλιός σύμμαχος των ΗΠΑ ο Σαντάμ Χουσεΐν θα συρθεί στην αιχμαλωσία με τρόπο, που κανένας ηγέτης δεν σύρθηκε σε όλη την ανθρώπινη ιστορία. Ακόμα και οι χειρότεροι βάρβαροι σεβάστηκαν τους ηγέτες των χωρών που κατέλαβαν, αλλά οι αμερικανοί – λαός χωρίς ρίζες και χωρίς κουλτούρα – δεν γνωρίζει οίκτο και μεγαλοψυχία. Επιδεικνύει μικρότητα και αρπαχτικότατα. ΟΙ ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, χωρίς την έγκριση του ΟΗΕ, αυτή την φορά χωρίς ούτε την υποστήριξη της Γερμανίας – κάτι που δεν συγχώρεσαν ποτέ στον Schroeder – θα ξεκινήσει έναν πόλεμο κατά του Ιράκ, αλλά και κατά της ανθρωπότητας. Θα βομβαρδίσουν την μεγαλύτερη Κιβωτό σπόρων, 10000 ετών, θα βομβαρδίσουν και λεηλατήσουν τα μουσεία και θα διαλύσουν μια πανάρχαια χώρα. Εδώ τα θύματα θα ξεπεράσουν το εκατομμύριο, αλλά οι οικολογικές ζημιές είναι ανεπανόρθωτες. Το Ιράκ θα βομβαρδιστεί με απεμπλουτισμένο ουράνιο σέρνοντας σε θάνατο ή σε αρρώστιες όλους σχεδόν τους πολεμιστές που πολέμησαν εκεί αφού είχαν ήδη επιστρέψει στην πατρίδα τους. Τα θύματα θα ξεπεράσουν το εκατομμύριο.


 Στις 15 Φεβρουαρίου 2011, ο άλλος φίλος και σύμμαχος της Δύσης, ο Μουαμάρ Καντάφι θα πέσει θύμα της ίδιας συμμορίας. Υποδαυλίζουν αντάρτικο στην Λιβύη, όπου όπως πάντα οι αντάρτες είναι είτε άμεσοι στρατιωτικοί υπάλληλοι των ΗΠΑ και των συμμάχων της, είτε αποβράσματα της πολυεθνικής λιβυκής κοινωνίας. Αυτήν την φορά δεν θα σύρουν τον Καντάφι στην αιχμαλωσία, όπως έκαναν με τον Σαντάμ, για να τον θανατώσουν οι ληστές και φονιάδες της Πατρίδας του, αλλά θα τον αφήσουν να τον ανασκολοπίσουν αυτά τα αποβράσματα που υποστήριξε και όπλισε η πολιτισμένη Δύση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. (είπαμε χωρίς εισαγωγικά, γιατί οι λέξεις θα πάρουν κάποτε εκδίκηση) Τα θύματα του πολέμου θα ξεπεράσουν τις εκατοντάδες χιλιάδες. Πάνω από ένα εκατομμύριο οι πρόσφυγες. Από ένα ειρηνικό και ήσυχο κράτος που ήταν η Λιβύη, μετατράπηκε σε κόλαση. Η οικογένεια του Καντάφι, παιδιά και εγγόνια θα ξεκληριστεί.
Η σουλτάνα χασκογελάει δηλώνοντας: I came, I saw, I conquered.

 Μάρτιος 2011. Η ίδια συνταγή που εφαρμόστηκε με τόση μεγάλη επιτυχία, μπαίνει μπρός στην Συρία. Εμφύλιος κατά του δικτάτορα. Τα ίδια ελεεινά υποκείμενα γίνονται οι σύμμαχοι της πολιτισμένης Δύσης. Οι Σύροι αντάρτες σφάζουν ανελέητα κατά προτίμηση χριστιανούς! Κανένας δεν ενοχλείται, Η απόβαση είναι έτοιμη. Όπλα περισσεύουν, έλεγχος δεν υπάρχει, ο Μπα κι Μούν είναι δικός τους, η προπαγάνδα καλά κρατεί! Γιατί όχι; Αν είναι να πεθάνουμε για τα πετρέλαια, μία είναι η δόξα. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Ωστόσο αυτή τη φορά, ο στόχος δεν ήταν μόνο η Συρία, αλλά και η Ρωσία. Πρώτα να της στραπατσάρουν το γόητρο, μετά να την περικυκλώσουν, αργότερα να πάνε στην Περσία και σε λίγο να κάνουν πόλεμο κατά των Αριανών. Φόρα έχουν πάρει, ποιος τους σταματάει.

 Δεκέμβριος 2013 Η Δύση συνεχίζει την ίδια ταχτική. Θέλει να βάλει πόδι στην Ουκρανία. Μέχρι τώρα, συνεργάτες έβρισκε στην Αλκάϊντα. Εδώ, στην Ουκρανία τα πράγματα δυσκολεύουν. Αλλά η λαμπρή Δύση και δω κάτι βρήκε! Ξέθαψε κάτι βαρεμένουν ναζί! Αλλά αληθινούς ναζί, όχι σαν τα δικά μας τα πρωτάκια τους χρυσαυγίτες. Είπαμε, ποιός τους σταματάει! Η Μαρία Φαραντούρη μας πληροφορεί για την συνέχεια. Ακούστε την και θα καταλάβετε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η ίδια συγκυρία και τότε: Από την μια μεριά οι Ναζί και από την άλλη οι Ρώσοι

  

Αλλά, πολλά είπαμε. Η ουσία του ζητήματος είναι μία. Δείτε πώς γελάνε και πόσο ευτυχισμένοι είναι οι κάτοικοι της Κριμαίας. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτοί οι άνθρωποι καταπιέζονται και χρειάζονται υποστήριξη για να απελευθερωθούν από αυτό το κάθαρμα τον Πούτιν;; Ποιος θα μας το πεί; Μα αυτοί που από το 1989 έχουν πάρει την εξήγηση των γεγονότων και τα δράματα του πλανήτη μονότερμα! Αυτοί οι βάρβαροι, που θεωρούν τους εαυτούς τους πολιτισμένους. Ζήτω η Ρωσία φωνάζουν και δεν φαίνεται να παίζουν θέατρο.



αλλά και αυτοί:




 

Saturday, 15 March 2014

Το Κυπριακό υπό το φώς των εξελίξεων


 
 Η Κύπρος είναι τα πόδια των λαών που ζούν στα παράλια της  Ασίας. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μεγάλος αναλυτής γεωπολιτικών θέσεων για να αντιληφθεί την σπουδαιότητα αυτού του νησιού για την σημερινή Ανατολή.

Στην πρώτη Σταυροφορία, ο Αγιος Συμεών ήταν το μοναδικό λιμάνι από το οποίο έρχονταν οι προμήθειες και η κάθε λογής αρωγή προς το νεαρό ακόμα σταυροφορικό κίνημα.

Χωρίς την Κύπρο, το Βασίλειο της Ουτρεμέρ δεν θα ιδρύονταν ποτέ.

Όταν αυτοί οι τυχοδιώκτες εγκαταστάθηκαν με την υποστήριξη του Βυζαντίου, άρχισαν να λεηλατούν και να σφάζουν όχι μόνο άπιστους, αλλά κυρίως χριστιανούς.

Στην Δεύτερη Σταυροφορία, το έτος 1156 ο τυχοδιώχτης Ρεϋνάλδος μαζί με τον Αρμένη Θόρο εισέβαλαν στην Κύπρο και την λεηλάτησαν με την ίδια αγριότητα που λεηλατούσαν τις πόλεις των άπιστων.

Οι Φράγκοι και οι Αρμένιοι διέτρεξαν ολόκληρο το νησί ληστεύοντας και λεηλατώντας κάθε κτήριο, Εκκλησίες και μοναστήρια, καταστήματα και ιδιωτικές κατοικίες. Τα σπαρτά πυρπολήθηκαν τα κοπάδια αρπάχτηκαν και ολόκληρος ο πληθυσμός οδηγήθηκε στα παράλια. Οι γυναίκες βιάστηκαν και οι ανήμποροι γέροι σφαγιάστηκαν. Ακόμα και οι Ούνοι και οι Μογγόλοι θα ζήλευαν τους φόνους και τις αρπαγές που έγιναν. Ο εφιάλτης κράτησε 3 βδομάδες. Όταν ο Ρεϋνάλδος άκουσε ότι ο αυτοκρατορικός στόλος ήταν στο δρόμο για την Κύπρο το έσκασε αφού υποχρέωσε τους κατοίκους να αγοράσουν τον εαυτό τους με ότι χρήματα είχαν απομείνει.

Η Κύπρος δεν συνήλθε ποτέ από την ερήμωση που προκάλεσαν οι Γάλοι και οι Αρμένιοι.
100 χρόνια αργότερα με διαταγή του Πάπα, όσοι από του Έλληνες κληρικούς δεν αποδέχτηκαν τον καθολικισμό παραδόθηκαν στην πυρά.

Οι σημερινοί καιροί, μοιάζουν με τα χρόνια των Σταυροφοριών. Η Δύση, στο όνομα της Δημοκρατίας υποστηρίζει και προάγει, σαν προαγωγός του υπόκοσμου κάθε εγκληματία που για λίγα ευρώ είναι έτοιμος να βάλει φωτιά σε ολάκαιρο τον πλανήτη.

Το Ισραήλ, καλά θα κάνει να σκεφτεί τις συμμαχίες του, γιατι στο τέλος θα πάθει ότι έπαθαν οι μεγάλες κυρίες της Ουτρεμέρ:

Όταν χάθηκε το Βασίλειο της Ουτρεμέρ οι τελευταίοι επιζήσαντες κατέφυγαν στην Κύπρο. Αλλά το πεπρωμένο των χριστιανών που κατέφυγαν στην Κύπρο δεν ήταν καλύτερο. Όλο τον επόμενο αιώνα οι μεγάλες κυρίες του νησιού, όταν έβγαιναν έξω, φορούσαν μαύρους επενδυτές από το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Ήταν ένδειξη πένθους για τον θάνατο της Ουτρεμέρ.
Βιβλιογραφία:
A history of the crusades (Η ιστορία των Σταυροφοριών)  του Steven Runciman

Δεν μας φοβίζει η Τρόϊκα, εμείς έχουμε τον Βαρβιτσιώτη

Συνέντευξη τύπου έδωσε ο κύριος, ενώ ετοιμάζεται να φέρει στη Βουλή την Άρση καμποτάζ για πλοία με τούρκικη σημαία!

Ο δε άλλος μέγας Ελλην, αφού μας άδειασε τις τσέπες, αφού έστειλε στην ηλεκτρική καρέκλα  μερικές εκατοντάδες Ελληνες επιχειρηματίες, αφού άδειασε με το φονικό  PSI τα ταμεία των ταμείων, εξισώνει τα επαγγελματικά με τα ιδιωτικά για να δώσει την χαριστική βολή στα ασφαλιστικά ταμεία.

Τι να μας κάνουν οι σεισμοί, οι λιμοί και  οι τυφώνες! Εμείς έχουμε τον Βαρβιτσιώτη και τον Στουρνάρα. Ολα τα άλλα είναι αεράκια να δροσιζόμαστε.

Αλλά ποιός είναι ο Βαρβιτσιώτης, δεν είναι

αυτός που δήλωνε ότι:


«είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάποιου να καίει τη Ελληνική σημαία»;


Ε, λοιπόν το είπε και το έκανε, μπορεί να μην την καίει όπως κάνουν μια ομάδα αναρχικών, αλλά την καίει και την στραπατσάρει και οδηγεί τον θαλάσσιο τουρισμός στην αγκαλιά της Τουρκίας, αφού εμείς .....λεφτά έχουμε, όπως έλεγε ο άλλος άθλιος αμερικανός που μας τον φόρτωσε ο Σημίτης όταν του έδινε το δακτυλίδι!
Όσο για την κουλτούρα του, οπαδός του big brother ο smal son

Τι να μας βλάψει λοιπόν η Τρόϊκα; Εμείς έχουμε ντόπιο πράγμα!




Ψηφίστε για τις γερμανικές αποζημιώσεις

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...