Saturday, 21 February 2015

Ο επώδυνος συμβιβασμός των Βρυξελλών

Ο επώδυνος συμβιβασμός των Βρυξελλών απομακρύνει τον χρηματοδοτικό στραγγαλισμό, αλλά θέτει την εφαρμογή του κυβερνητικού προγράμματος ανακούφισης υπό την «ευέλικτη» επιτήρηση των δανειστών


Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου


Στο επικοινωνιακό πεδίο, με τη χθεσινή κατ’ αρχήν συμφωνία που επιτεύχθηκε στο Eurogroup – η οποία ωστόσο τελεί υπό την αίρεση μιας τελικής απόφασης μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου – η κυβέρνηση πέτυχε μια προφανή νίκη. Έβαλε το ελληνικό ζήτημα στο επίκεντρο ενός πολυήμερου διπλωματικού μαραθωνίου που απαίτησε μερικές τακτικές και έκτακτες συνεδριάσεις του Eurogroup, ανάλογες συνεδριάσεις του Euro Working Group, πολλές διμερείς επαφές ηγετών, δεκάδες τηλεφωνικές συνομιλίες και εκατοντάδες, κυριολεκτικά, δηλώσεις υπουργών Οικονομικών και κοινοτικών αξιωματούχων οι οποίοι άλλοτε εκτίθεντο για την εθελοδουλική ταύτισή του με τη σκληρή γραμμή Σόιμπλε και άλλοτε ακροβατούσαν ρητορικά μεταξύ συμπάθειας προς την Ελλάδα και απαίτησης «σεβασμού στα συμφωνηθέντα».


Το ελληνικό αίτημα παράτασης της λεγόμενης «Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης», δηλαδή της δανειακής σύμβασης που υπεγράφη τον Δεκέμβριου του 2012 ανάμεσα στο EFSF από πλευράς δανειστών και από την Ελληνική Δημοκρατία, το ΤΧΣ και την ΤτΕ από πλευράς οφειλέτη, φαίνεται ότι διευκόλυνε την αποδραματοποίηση της διαπραγμάτευσης. Και αυτό γιατί έδωσε προσχήματα για αμοιβαίες υποχωρήσεις που δεν πλήττουν ανεπανόρθωτα το γόητρο καμιάς πλευράς. Οι εκπρόσωποι των εταίρων-δανειστών (ο Σόιμπλε, ο Ντάισελμπλουμ και οι άλλοι) μπορούν να επιστρέψουν στις χώρες και στα Κοινοβούλια τους και να ισχυριστούν ότι απέσπασαν από την «επικίνδυνη» κυβέρνηση Τσίπρα τη διαβεβαίωση ότι αναγνωρίζει τις οφειλές της, ότι θα πληρώσει τα δανεικά. Και η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να ισχυριστεί ότι πέτυχε να αποδεσμευτεί από τον τυφλοσούρτη του μνημονίου, τουλάχιστον ως προς τις πιο επώδυνες πτυχές του. Και οι δύο πλευρές μπορούν επίσης να ισχυριστούν ότι αποκαταστάθηκε η μεταξύ τους «εμπιστοσύνη», λέξη άλλωστε που κυριάρχησε στη συνέντευξη τύπου Ντάισελμπλουμ, Μοσκοβισί, Λαγκάρντ, Ρέγκλινγκ.

Το κείμενο «εμπιστοσύνης» προβλέπει επιγραμματικά τα εξής:
Παρατείνεται η δανειακή σύμβαση για 4 μήνες. Για το ίδιο διάστημα παρατείνεται και η διαθεσιμότητα των 11 δις του ΤΧΣ, που προορίζονται όμως μόνο για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.
Η Ελλάδα αναλαμβάνει να προωθήσει διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, λίστα των οποίων θα υποβάλει τη Δευτέρα, και να αποφύγει μονομερείς ενέργειες με δημοσιονομικό αντίκτυπο. Θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της προς όλους του δανειστές.
Η κυβέρνηση δεσμεύεται στον στόχο για πλεονάσματα, αλλά το φετινό πλεόνασμα θα οριστεί με βάση τις «οικονομικές συνθήκες»
Οι «θεσμοί» που αντικαθιστούν την τρόικα θα κρίνουν τη «δημοσιονομική επάρκεια» του πρώτου πακέτου μεταρρυθμίσεων που θα υποβάλει η κυβέρνηση, και θα αξιολογούν την πορεία του τετράμηνου προγράμματος στο πλαίσιο της «ευελιξίας», δηλαδή χωρίς να τελεί υπό την έγκρισή κάθε μέτρο που παίρνει η κυβέρνηση, αλλά με απαράβατο κριτήριο τη διατήρηση της «δημοσιονομικής ισορροπίας».

Η μάχη της ερμηνείας

Μετά την ανακοίνωση της κατ’ αρχήν συμφωνίας, άρχισε η μάχη της ερμηνείας. Για συνέχιση του «τρέχοντος προγράμματος» μίλησαν η Λαγκάρντ και ο Ρέγκλινγκ, πιο διπλωματικοί οι Νταισελμπλουμ και Μοσκοβισί μίλησαν για παράταση της δανειακής σύμβασης που συνοδεύεται από όρους. Ο Γ. Βαρουφάκης μίλησε για αλλαγή σελίδας, απεγκλωβισμό από το μνημόνιο και τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα που δημιούργησε η προηγούμενη κυβέρνηση, για αναίρεση μέτρων λιτότητας, για πρώτο βήμα προς ένα «νέο συμβόλαιο» με τους θεσμούς από τον Ιούλιο, υπό τον όρο ότι θα πεισθούν για οφέλη μιας «έξυπνης αναδιάρθρωσης χρέους». Η πραγματική αξιολόγηση της συμφωνίας θα είναι δυνατή μόνο αφότου ολοκληρωθεί. Δηλαδή, αφού δούμε τα μέτρα που θα υποβάλει η κυβέρνηση τη Δευτέρα και παρακολουθήσουμε τη συνέχιση της διαπραγμάτευσης, το χρονοδιάγραμμα της οποίας απλώνεται μέχρι τον Απρίλιο. Το πραγματικό διακύβευμα αυτού του δούναι και λαβείν είναι αν η κυβέρνηση αποκτήσει τη στοιχειώδη χρηματοδοτική ευχέρεια να εφαρμόσει έστω και μέρος του προγράμματός της για την αντιστροφή της λιτότητας τους μήνες της τετράμηνης παράτασης. Η αποδοχή έστω και του «κατάλληλου πρωτογενούς πλεονάσματος», δηλαδή μικρότερου του προβλεπόμενου 3,5% για φέτος ( αλλά πόσο μικρότερου;), δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας. Πάντως, η «ανατροπή» της λιτότητας προφανέστατα αναβάλλεται για άγνωστο διάστημα.


Μικρά Περιθώρια


Βεβαίως, η κυβέρνηση αποφεύγει τον απειλούμενο από την ΕΚΤ χρηματοδοτικό στραγγαλισμό. Η στρόφιγγα της ρευστότητας θα μείνει ανοικτή για το επόμενο τετράμηνο, το σιωπηρό bank run θα ανακοπεί και αναμένεται με ενδιαφέρον και το ελληνικό «μερίδιο» στην ποσοτική χαλάρωση που ξεκινά στις 5 Μαρτίου από την ΕΚΤ. Αυτή η πρόσβαση στη ρευστότητα δίνει μια ευχέρεια κινήσεων στην κυβέρνηση να αναζητήσει ένα μίγμα μέτρων και κινήσεων που θα δώσουν κάποια αίσθηση επανεκκίνησης της οικονομίας και ταυτόχρονα θα επιτρέψουν κάποιες άμεσες μικρού κόστους παρεμβάσεις υπέρ κάποιων ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού. Αλλά τα περιθώρια είναι αληθινά μικρά.

Συμπερασματικά, η πρώτη αναμέτρηση κυβέρνησης και δανειστών κατέληξε σε έναν επώδυνο συμβιβασμό, που διατηρεί ένα ιδιότυπο καθεστώς επιτήρησης, χωρίς ωστόσο να σκοτώσει και την προσδοκία που έχει επικρατήσει στην κοινωνία. Η τετράμηνη παράταση είναι κυρίως το κέρδος ενός κρίσιμου χρόνου για την προετοιμασία της επόμενης αναμέτρησης που έχει ως διακύβευμα την απαλλαγή από την φυλακή του χρέους. Ευελπιστεί κανείς ότι η κυβέρνηση θα προσέλθει σ’ αυτήν την επόμενη αναμέτρηση πιο απαιτητική, πιο αναιδής, πιο δεσμευμένη στη βασική της επαγγελία: το τέλος της λιτότητας είναι αδύνατο χωρίς απαλλαγή από τον βρόχο του χρέους.

Το παιχνίδι των θεσμών και των … λυγμών

Ο «κόκκινος Ρούντι» (Ντούτσκε), ηγέτης της Σοσιαλιστικής Γερμανικής Ένωσης Φοιτητών που δέσποσε στα ριζοσπαστικά νεανικά κινήματα της δεκαετίας του ’60, αντιλαμβανόταν τη μετάβαση στον σοσιαλισμό σαν μια «μακρά πορεία μέσω των θεσμών». Σε μα παράδοξη ιστορική αναλογία, η μετάβαση από τη μνημονιακή στη μεταμνημονιακή εποχή ορίζεται, στα καθ’ ημάς, σαν μια διαπραγμάτευση με τους θεσμούς, στη θέση της «εξωθεσμικής» τρόικας.

Ίσως είναι χρήσιμο να θυμηθούμε ποιοι είναι αυτοί οι θεσμοί και τι είναι καθένας τους. Η πενταετία του Μνημονίου, αν μη τι άλλο, πλούτισε τις σχετικές εγκυκλοπαιδικές μας γνώσεις…

Το ΔΝΤ, που έχει συνδέσει το όνομα του με πλήθος καταστροφικών και αποτυχημένων προγραμμάτων σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, είναι ένας δανειστής ύστατης καταστροφής για υπό χρεοκοπία χώρες. Δηλαδή, ένας εγγυητής της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής τοκογλυφίας.

Η ΕΚΤ είναι ο διαχειριστής του ευρώ, με κατοχυρωμένη την «ανεξαρτησία» από κάθε δημοκρατικό έλεγχο, με δυνατότητα να ανοίγει και να κλείνει κατά βούληση τη στρόφιγγα του χρήματος χωρίς να λογοδοτεί. Μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποφασίσει τον χρηματοδοτικό στραγγαλισμό μιας χώρας ή και μιας τράπεζας, έχοντας πλέον και τον έλεγχο των συστημικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων της Ευρωζώνης. Επί της ουσίας είναι ο εγγυητής του χρηματοπιστωτικού «λόμπι» που ηγεμονεύει στην Ευρωζώνη. Εν ονόματι αυτού, άλλωστε, υποδύεται τον «διασώστη» της Ένωσης από την ύφεση και τον αποπληθωρισμό με το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (εκτύπωσης χρήματος) που τίθεται σε ισχύ σε δύο εβδομάδες.

Η Κομισιόν είναι ο τρίτος θεσμός της πρώην τρόικας, εκφραστής της συλλογικής ενότητας της ΕΕ, της οποίας όμως οι αποφάσεις επί των γενικών κατευθύνσεων λαμβάνονται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Κι αυτό, όμως, δεν έχει την αποφασιστική νομοθετική πρωτοβουλία. Αυτή ανήκει στο Συμβούλιο της ΕΕ, το οποίο εκφράζεται και αποφασίζει μέσα από τα επιμέρους συμβούλια υπουργών ( Ecofin, Δικαιοσύνης, Εξωτερικών κλπ.). Κι αυτή η νομοθετική εξουσία του Συμβουλίου της ΕΕ ασκείται σε μεγάλο βαθμό από κοινού με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με τη διαδικασία της συναπόφασης, που είναι και το μόνο ευρωπαϊκό όργανο με δημοκρατική νομιμοποίηση.

Όπως διαπιστώνουμε από αυτή την απαρίθμηση, από τη διαπραγμάτευση με του θεσμούς απουσιάζουν εκείνοι ακριβώς οι θεσμοί που έχουν αποφασιστικές αρμοδιότητες και μια στοιχειώδη νομιμοποίηση, είτε γιατί έχουν εκλεγεί (Ευρωκοινοβούλιο) είτε γιατί εκφράζουν εκλεγμένες κυβερνήσεις.

Ωστόσο, ακόμη κι αυτή η διαπραγμάτευση με τους δημοκρατικά ανάπηρους θεσμούς (ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ) γίνεται στην ουσία σε έναν άλλο θεσμό που, τυπικά, δεν είναι καν θεσμός. Η Ελλάδα καρδιοχτυπά εδώ και πέντε χρόνια πριν από κάθε συνεδρίαση του . (και το ίδιο έγινε χθες) αγνοώντας ποια ακριβώς είναι η θεσμική του υπόσταση. Ιδού πως αυτοσυστήνεται στην ιστοσελίδα του: «η Ευρωομάδα είναι ένα άτυπο όργανο στο οποίο οι υπουργοί των κρατών-μελών της Ζώνης του ευρώ συζητούν ζητήματα σχετικά με τις κοινές τους ευθύνες και σχετικά με το ευρώ». Άτυπο όργανο στο οποίο συζητούν, δεν αποφασίζουν. Ακόμη σαφέστερο, το Πρωτόκολλο 14 βάσει του οποίου θεσπίστηκε το …… και ενσωματώθηκε στη Συνθήκη της Λισσαβώνας, αναφέρει: «οι υπουργοί των κρατών-μελών με νόμισμα το ευρώ πραγματοποιούν άτυπες συναντήσεις μεταξύ τους. Οι συναντήσεις αυτές λαμβάνουν χώρα, ανάλογα με τις ανάγκες, για να συζητούνται τα θέματα που συνδέονται με τις ιδιαίτερες ευθύνες τις οποίες συνυπέχουν στο θέμα του ενιαίου νομίσματος. Η Επιτροπή συμμετέχει στις συναντήσεις αυτές. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα καλείται να συμμετέχει σε αυτές τις συναντήσεις, οι οποίες προετοιμάζονται από τους αντιπροσώπους των υπουργών Οικονομικών των κρατών-μελών με νόμισμα το ευρώ και της Επιτροπής».


Ποια είναι η αποφασιστική αρμοδιότητα του «θεσμού» .. από το οποίο κρεμόταν χθες η τύχη της χώρας; Καμιά, βάσει ευρωπαϊκής συνθήκης. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει πρόβλεψη για πλειοψηφίες σε αποφάσεις. Το Eurogroup , όμως, είναι η «συνέλευση» των πιστωτών της Ελλάδας, δηλαδή των 16 χωρών του ευρώ που έχουν δώσει διακρατικά δάνεια (άμεσα ή μέσω EFSF) ύψους 195 δις. Ευρώ. Είναι ο «θεσμός» της κρατικής τοκογλυφίας, ανάμεσά τους της ισχυρότερης, της γερμανικής.


Αυτό είναι το αποτέλεσμα του θεσμικού συνονθυλεύματος πάνω στο οποίο στηρίζεται η τοξική Ευρωζώνη. Εξ’ ου και η διαπραγμάτευση μέσω των θεσμών κινδυνεύει να εξελιχθεί σε ένα «παιχνίδι των λυγμών», για να θυμηθούμε τη θρυλική ταινία του Νιλ Τζορνταν.


Ποιος θα κλάψει θα δούμε στη συνέχεια….


Γ. Κιμπουρόπουλος.

Thursday, 19 February 2015

Οι Γερμανοί και οι Τουρκοι: Στενοί συνεργάτες

Καθάρισε το χωράφι σου από τα αγκάθια, γιατί αυτά τα αγκάθια θα μεγαλώσουν θα σκεπάσουν το χωράφι σου και δεν θα έχει άλλο παραγωγή.

Αυτό ήταν το περιεχόμενο ενός γράμματος που έστειλαν ο Γερμανοί στον Σουλτάνο, τον οποίο παρότρυναν να εξαφανίσει τον Ελληνισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που τότε ήταν υπο κατάρρευση. Ο σουλτάνος λέγεται ότι το πέταξε στα σκουπίδια, αλλά το βρήκε ο Μουσταφά Κεμάλ και πραγματοποίησε το όνειρο του  Οθωνα Λίμαν φον Σάνδερς.
Οι φούρνοι δεν είχαν ανακαλυφθεί ακόμα, οπότε μια γενική γενοκτονία δεν είναι καθόλου εύκολη. Αν δηλαδή βάλεις στο μυαλό σου να εξοντώσεις 2 με 3 εκατομμύρια άτομα, ακόμα και αν αφιερώσεις όλη την μικρή ζωή σου γι αυτό, θα δυσκολευτείς αφάνταστα. Για να συλλάβουμε το μέγεθος του εγκλήματος, αν κάποιος βάλει στόχο να θανατώσει 3.000.000 άτομα, ας πούμε σε 10 χρόνια, πρέπει να σφάζει 822 άτομα την ημέρα, χωρίς να ξεκουράζεται ούτε τις Κυριακές.
Ωστόσο 10 χρόνια είναι μεγάλη περίοδος για ένα τέτοιο στόχο, γιατί σε 10 χρόνια πολλά αλλάζουν, άσε που οι σφαζόμενοι θα βρούν χρόνο να αντιδράσουν. Επομένως τέτοιες δουλειές πρέπει να γίνονται στο τσάκα – τσάκα. Ένας χρόνος το πολύ! Σ αυτήν την περίπτωση οι ημερήσιες εκτελέσεις θα ανέρχονταν σε 8119/ημερεσίως! Τεράστιος αριθμός.
Ο Κεμάλ, χρειάστηκε για το μεγαλόπνοο σχέδιό του βοήθεια. Χρειάστηκε know - how που λέμε σήμερα. Η βοήθεια ήταν έτοιμη, προετοιμασμένη από το παραπάνω υποκείμενο, το οποίο ευελπιστούσε να πουλήσει την εφεύρεσή του σε όποιον την ζητήσει.

Διαβάστε λοιπόν, πως περιγράφει ο Γερμανός την έμπνευσή του:

Σας διαβεβαιώνω ότι οι παγωνιές και το κρύο του χειμώνα, οι βροχές και η μεγάλη υγρασία, ο ήλιος και η τρομερή ζέστη του καλοκαιριού, οι ασθένειες του εξανθηματικού τύφου και της χολέρας, οι κακουχίες και η ασιτία, θα φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα με το δικό σας σχέδιο δηλαδή να τους ξεκαθαρίσετε με σφαγές. Με το σύστημα που σας προτείνω ο θάνατός τους είναι σίγουρος. Αλλά πριν πεθάνουν θα μας προσφέρουν και τις πολύτιμες για το (τουρκικό) έθνος υπηρεσίες τους.
Επιπλέον οι γυναίκες τους δεν θα γεννούν και έτσι θα λυθεί το δημογραφικό σας πρόβλημα, ενώ η μισητή και άτιμη ράτσα (των Ελλήνων) θα ξεκληριστεί και θα χαθεί για πάντα μέσα σε μια γενιά, κι έτσι θα αποκτήσετε συμπαγή τούρκικη ομοιογένεια που θα δώσει στο έθνος σας νέα δύναμη. Και μην ξεχνάτε βέβαια, τις περιουσίες και τα κτήματα που θα αφήσουν οι Γιουνάν μετά τον χαμό τους, οι οποίες θα περάσουν στο δημόσιο δηλαδή σε σας.

Με τον τρόπο αυτόν δημιουργήθηκαν τα φοβερά Τάγματα Εργασίας (αμελέ ταμπουρού), τα οποία αφάνισαν εκατοντάδες χιλιάδες  Έλληνες του Πόντου και της Ιωνίας.

Κοιτάζοντας τον σημερινό υπουργό οικονομικών αυτής της χώρας, σακάτη και κοντά στο τάφο του, σκέφτομαι ότι μπορεί ο Λίμαν φον Σάντερσ να ήταν προπάππος του και αυτός συνεχιστής του σχεδίου του. 

******************
Τα πλάγια γράμματα είναι αντιγραφή από το βιβλίο "Η επιστροφή" του Απόστολου Παπαγιαννόπουλου, σελίδες 114 και 116

Sunday, 1 February 2015

Η άρνηση της Ελλάδας να πάρει τις νέες δόσεις των δανείων


«Μέχρι σήμερα οι γραφειοκράτες πολιτικοί της Ευρώπης, έκρυβαν με αρκετά έξυπνο τρόπο το λογαριασμό της διάσωσης των τραπεζών, στο πολύπλοκο σύστημα της ΕΚΤ με την ονομασία Target 2. Ο νέος πρωθυπουργός της Ελλάδας όμως έβγαλε τον κρυφό λογαριασμό από το συρτάρι και τον πέταξε επιδεικτικά, με θράσος επάνω στο τραπέζι.
Εξελέγη επειδή είπε στους Έλληνες ότι δεν έχουν καμία άλλη εναλλακτική λύση, εκτός από την κατά μέτωπο σύγκρουση με τους δανειστές τους. Το πρόβλημα της καγκελαρίου είναι το ότι δεν διαθέτει καθόλου φαντασία, με αποτέλεσμα να γίνει μαριονέτα της δικής της έλλειψης εναλλακτικών λύσεων.
Σήμερα είναι υποχρεωμένη να χορεύει στη μουσική των άλλων – μαζί της δυστυχώς όλοι εμείς οι Γερμανοί. Ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν είναι εχθρός των Γερμανών αλλά εκείνος ο σερβιτόρος, ο οποίος διαλύει την παρέα των μεθυσμένων αργά τη νύχτα, φωνάζοντας δυνατά και με αγένεια: πρέπει να φύγετε, το μαγαζί κλείνει» (DWN Γερμανίας).
.
Κατ’ αρχήν οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι, καμία χώρα δεν εξοφλεί τα χρέη της, ούτε είναι αυτό το ζητούμενο – αφού εκείνο που απαιτείται είναι η εξυπηρέτηση τους, η οποία εξασφαλίζεται με νέα δάνεια που ανακυκλώνουν τα παλαιότερα. Με δεδομένο δε το ότι, όλα σχεδόν τα κράτη έχουν ελλείμματα στους προϋπολογισμούς τους, εξοφλείται μόλις ένα μέρος των τόκων και καθόλου το κεφάλαιο – με αποτέλεσμα τα δημόσια χρέη διεθνώς να αυξάνονται διαρκώς.
Στα πλαίσια αυτά, εάν υποθέσουμε πως μία μεγάλη χώρα, όπως η Γερμανία, αρνούταν το νέο δανεισμό της, έχοντας δημόσιο χρέος της τάξης του 76,9% του ΑΕΠ της (2014), επομένως περί τα 2,79 τρις $ (ΑΕΠ = 3,63 τρις $), τότε θα χρεοκοπούσε – αφού θα ήταν αδύνατο να εξοφλήσει τα τοκοχρεολύσια της, κατορθώνοντας μόλις να εξυπηρετεί τους τόκους (ελαφρό πλεόνασμα στον προϋπολογισμό της το 2014, γράφημα).
 .
Γερμανία, δημόσιο – η εξέλιξη στον προϋπολογισμό της χώρας, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ.
 .
Επομένως, όταν η ελληνική κυβέρνηση αρνείται να δανειστεί από την Τρόικα, μη έχοντας παράλληλα τη δυνατότητα να απευθυνθεί στις αγορές, τότε δηλώνει έμμεσα πως διακινδυνεύει τη χρεοκοπία της Ελλάδας - τη στάση πληρωμών δηλαδή, θεωρώντας πως έχει τη δυνατότητα να καλύψει τις τρέχουσες δημόσιες δαπάνες της, αφαιρουμένων των τοκοχρεολυσίων, με δικά της μέσα, ισοσκελίζοντας τον προϋπολογισμό της.
Η αιτία που το επιχειρεί είναι προφανώς η προσπάθεια της να απεγκλωβιστεί από τα μνημόνια – τα οποία συνοδεύουν υποχρεωτικά τα δάνεια της Τρόικας, έχοντας καταστρέψει κυριολεκτικά τη χώρα. Έμμεσα δε στοχεύει σε μία νέα διαπραγμάτευση, με λιγότερες δεσμεύσεις εκ μέρους της, με τη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους κοκ.
Εν τούτοις, η θέση της είναι πολύ δύσκολη, αφού ο χρόνος που έχει στη διάθεση της είναι πολύ λίγος, ενώ οι Έλληνες δεν θέλουν ούτε τη χρεοκοπία, ούτε την έξοδο από το ευρώ – με αποτέλεσμα να αναρωτιούνται οι Ευρωπαίοι εάν πρόκειται για ένα χρηματοδοτικό και πολιτικό χαρακίρι ή για έναν ψυχρό υπολογισμό, ο οποίος αδιαφορεί πλήρως για την καταστροφή που θα μπορούσε προκληθεί στην Ελλάδα, στην Ευρωζώνη, στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα κοκ. Με δεδομένο δε το ότι,
.
(α)  εάν δεν ενδώσουν στις απαιτήσεις της Ελλάδας θα βγουν ίσως στην επιφάνεια τα προβλήματα της Ευρωζώνης, ιδίως αυτά του «ζόμπι» τραπεζικού κλάδου (ανάλυση), καθώς επίσης του συστήματος διακανονισμού πληρωμών (Target 2), ενώ
(β)  εάν ενδώσουν θα ακολουθήσουν πολλές άλλες χώρες, με τις ίδιες απαιτήσεις (Ισπανία, Ιταλία κοκ.), τα χρέη των οποίων όμως είναι κατά πολύ υψηλότερα σε απόλυτα μεγέθη,
.
οι Ευρωπαίοι είναι αντιμέτωποι με το «δίλημμα του φυλακισμένου» – διακρίνοντας καθαρά το γκρεμό μπροστά τους, καθώς επίσης το ρέμα πίσω τους. Από τη συγκεκριμένη οπτική γωνία λοιπόν, είναι σε ανάλογα δύσκολη θέση με την Ελλάδα – με τους Γερμανούς να έχουν αρχίσει ήδη να κατηγορούν την καγκελάριο για το αδιέξοδο που τους οδήγησε, όπως φαίνεται καθαρά από τον πρόλογο της ανάλυσης μας.
Η Γερμανία αντιμετωπίζει βέβαια μία ακόμη δυσκολία – αφού διακινδυνεύει να γίνει γνωστή σε πολλούς Ευρωπαίους Πολίτες η εκμετάλλευση τους από την ίδια, έτσι όπως την έχουμε περιγράψει σε πάρα πολλές αναλύσεις μας (Ευρωπαϊκές ασυμμετρίες, Η ευρωπαϊκή τραγωδία κοκ.).
Τέλος υποψιάζεται πως η Ελλάδα τόλμησε να αμφισβητήσει τα μνημόνια και την ίδια, επειδή διαθέτει ισχυρούς συμμάχους στο πλευρό της – οι οποίοι δεν είναι φυσικά οι Ρώσοι, οι Κινέζοι, οι Ιταλοί, οι Ιρλανδοί ή οι Podemos της Ισπανίας, αλλά οι Η.Π.Α.
Στο θέμα αυτό, στο οποίο έχουμε ήδη αναφερθεί (άρθρο), θα επανέλθουμε – αφού έχουμε διαπιστώσει πως υπάρχουν καινούργια σημαντικά στοιχεία, ενδείξεις καλύτερα, οι οποίες ενδυναμώνουν τις υποψίες της Γερμανίας.
.

Επίλογος

Με κριτήριο τα παραπάνω, καθώς επίσης με όσα θα προσθέσουμε σε μία επόμενη ανάλυση μας, αυτά που απαιτούνται από όλους εκείνους τους Έλληνες που επιθυμούν την ανάκτηση της εθνικής τους κυριαρχίας, καθώς επίσης την αποφυγή της λεηλασίας τους, είναι η υπομονή και η ψυχραιμία – έως ότου έχουν μία καλύτερη εικόνα όλων όσων διαδραματίζονται τόσο στο προσκήνιο, όσο και στο παρασκήνιο.
Το ίδιο απαιτείται φυσικά και από όλους αυτούς που δεν έχουν ή που δεν θέλουν να έχουν καμία απολύτως σχέση με την αριστερή πολιτική ιδεολογία, πιστεύοντας ότι οδηγεί σε δρόμους αντίστοιχους με αυτούς της Βενεζουέλας – αφού αυτό που έχει σημασία σήμερα είναι η εκδίωξη της Τρόικας, της Γερμανίας και του ΔΝΤ καλύτερα, όσο υπάρχει ακόμη καιρός (αν και θα αποδειχθεί εξαιρετικά δύσκολο στην πράξη).
Για να έχει δε κάποιες πιθανότητες επιτυχίας το εγχείρημα της κυβέρνησης, θα πρέπει να στηριχθεί από όλους τους Έλληνες, καθώς επίσης από τη συντριπτική πλειοψηφία κομμάτων και βουλευτών – ενώ, τυχόν μαζική αντίθεση ή αντίδραση της κοινωνίας, είτε με επιθέσεις εναντίον των τραπεζών, είτε με διαδηλώσεις, είτε με «πολιτικά πραξικοπήματα» των αντιπάλων παρατάξεων, παράλληλα στις παγίδες που ασφαλώς θα στηθούν από τους δανειστές (άρθρο), θα οδηγήσει την Ελλάδα σε μία εκθετικά χειρότερη κατάσταση, από αυτήν του παρελθόντος.
Δεν θα ήταν υπερβολικό δε να λέγαμε ότι, εάν η κυβέρνηση αναγκαστεί να συνθηκολογήσει άνευ όρων, μη έχοντας στο πλευρό της τον ισχυρό σύμμαχο που υποπτεύεται η Γερμανία, τα επακόλουθα για την πατρίδα μας θα ήταν κατά πολύ χειρότερα, ακόμη και από το βομβαρδισμό της πρώην Γιουγκοσλαβίας – κυρίως για τα μεσαία εισοδηματικά στρώματα, αφού τα κατώτερα έχουν ήδη εξαθλιωθεί και χωρίς να υποτιμούμε τους γεωπολιτικούς κινδύνους.
Ολοκληρώνοντας, με την ελπίδα ότι οι Πολίτες ψήφισαν συνειδητά και δεν παρασύρθηκαν από τις υπερβολικές, μη ρεαλιστικές παροχές που τους υποσχέθηκε η αριστερή κυβέρνηση, οπότε δεν θα απαιτήσουν την άμεση «εξαργύρωση» τους, επιθυμούμε να τονίσουμε ξανά ότι, το ρίσκο που έχει αναληφθεί είναι εξαιρετικά μεγάλο. Εν τούτοις, ίσως αποδειχθεί ότι άξιζε τον κόπο – ένα ενδεχόμενο που θα ήταν σχεδόν ουτοπικό, εάν η κυβέρνηση δεν στηριχθεί από όλους τους Έλληνες.

ολοκληρο το Αρθρο εδώ
.
Black-Strip
Vassilis Viliardos
Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις.
Έχει γράψει το βιβλίο “Υπέρβαση Εξουσίας”, το οποίο αναφέρεται στο φορολογικό μηχανισμό της Γερμανίας, ενώ έχει  εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, με τον  τίτλο “Η κρίση των κρίσεων”.

WorkΑσχολείται με τη συγγραφή οικονομικών αναλύσεων και βιβλίων, καθώς επίσης με την αξιολόγηση, με την αγοραπωλησία και με τη χρηματοδότηση επιχειρήσεων, στην A.I.M. Services Ltd.
( e-mail: viliardos@analyst.gr )

Monday, 26 January 2015

Οταν η Γερμανία μας κουνάει το δάκτυλο, πρέπει να σκέφτεται ΟΣΑ ΜΑΣ ΧΡΩΣΤΑΕΙ!!

Στην συνέχεια της σειράς των εκδηλώσεων «Πέραν της Παρακμής « που έχει οργανώσει το ΑΡΔΗΝ, ο όγδοος ομιλητής ,  ο Αθανάσιος Γκότοβος, ανέπτυξε την στάση της Γερμανίας στην οικονομική κρίση της Ελλάδας από το 2009.
Η κρίση μας, απασχόλησε όλη την ΕΕ και –παρότι ακούγεται παράδοξο - ολόκληρο τον κόσμο. Πολλοί  αναρωτήθηκαν πως είναι δυνατόν  μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα, μια χώρα η οικονομία της οποίας  αποτελεί μόνο το 2% της ευρωζώνης και το 0,48547 της παγκόσμιας οικονομίας, να απασχολεί τον κόσμο ολόκληρο;  Αμφιβολία επί αυτού του παράδοξου γεγονότος δεν υπάρχει, αλλά εξήγηση επίσης όχι. Ακούγονται διάφορα απίστευτα, όπως θα καταρρεύσει το Ευρώ, το δολάριο το Γουάν και δεν ξέρω γω τι ακόμα θα καταρρεύσει, αλλά μια σοβαρή εξήγηση δεν υπάρχει.
Ωστόσο, παρά το παράδοξο αυτό, καμία άλλη χώρα στον πλανήτη δεν έδειξε τέτοια εμπάθεια όσο η Γερμανία.
Η Γερμανία, η χώρα που θα έπρεπε να απέχει από συλλογικές κατηγορίες εναντίον λαών, όπως αυτές που την οδήγησαν στο ολοκαύτωμα και στο αιματοκύλισμα όλης της Ευρώπης έπαιξαν το πρώτο βιολί στο εξευτελισμό του ελληνικού λαού και στην διάδοση  αμέτρητων  απαξιωτικών χαρακτηρισμών.
Και τι δεν μας είπαν;
Είμαστε οι  ψεύτες, στην αγία Ευρωπαϊκή Οικογένεια! Παραποιήσαμε τα στοιχεία, μπήκαμε στην γαμημένη λέσχη τους  με δόλο, είμαστε τεμπέληδες, παίρνουμε συνέχεια  διακοπές , ζούμε πάνω από τις δυνάμεις μας, είμαστε όλοι διαφθαρμένοι, η Ακρόπολη πρέπει να ανήκει στους Τούρκους, (Die Welt, φωτό της Ακρόπολης στην οποία ανεμίζει η τουρκική σημαία) οι Τούρκοι πρέπει να μας πηδήξουν  (βίντεο που παίχτηκε στην κρατική τηλεόραση)!
Δεν πέρασε μήνας από το 2009, που να μην βγει κάποιος από την επίσημη γερμανική πλευρά που να μην μας κουνήσει το δάκτυλο!
Η προπαγάνδα ήταν τόσο καλά ενορχηστρωμένη, ώστε στο τέλος το πιστέψαμε και εμείς!
Έτσι, σε μια έρευαν που διεξήγαγε ο Θ.Γ. στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, οι φοιτητές με ποσοστά άνω του 80%  συμφώνησαν με τα περισσότερα των κατηγοριών. Δεν αποτελεί προφανώς καμία έκπληξη, αν ακούει κανείς τα δικά ΜΜΕ.  Δεν έχει υπάρξει ούτε μια αναφορά στο χρέος, χωρίς να αυτομαστιγωνόμαστε.
Αυτά ας τα σκεφτόμαστε κάθε φορά που επαναλαμβάνουμε, σαν ρομποτάκια made in Germany γιατί οδηγηθήκαμε εδώ που οδηγηθήκαμε!
Πάντα ελπίζω, ότι κάποια στιγμή θα τους πάρει όλους αυτούς τους εχθρούς της Πατρίδας μας το ποτάμι!

Στην συνέχεια, αγόρασα και διάβασα με πολύ ενδιαφέρον ένα από τα βιβλία του Θ.Γ. με τίτλο «βιογραφικές προσεγγίσεις στην διδασκαλία της  Ιστορίας».
Το βιβλίο αυτό περιέχει τα απομνημονεύματα ενός Έλληνα του ΕΑΜ, ο οποίος απήχθη μαζί με τον αδελφό του από τους Γερμανούς ναζί και στάλθηκε στην Γερμανία για καταναγκαστικά έργα. Από το χωριό την ίδια μέρα σύρθηκαν στην γερμανική σκλαβιά  910 άτομα, μεταξύ των οποίων και 50 αλβανοί.

Έμειναν στην ναζιστική Γερμανία ένα χρόνο. Από τον Ιούλιο του 1944 μέχρι το τέλος του πολέμου.
Στην διάρκεια της πορείας τους από την Ελλάδα μέχρι την Γερμανία, τρόφιμα προμηθεύονταν από τον ερυθρό σταυρό. Οι Γερμανοί αδιαφορούσαν πλήρως για τους σκλάβους τους.  Στην Γερμανία τους δύο πρώτους μήνες δούλεψαν σε οικογένεια, η οποία για καλή τους τύχη, τους τάϊζε καλά.
Μετά μπήκαν δε κάτεργο όπου άνοιξαν μια υπόγεια σήραγγα για πολεμικούς σκοπούς. Εκεί πέθαναν από την εξάντληση περί τα 7 άτομα.

Αναρωτιέμαι, αν μαζί με το κατοχικό δάνειο θα μπορούσε το ελληνικό κράτος να διεκδικήσει και τα μεροκάματα όλων αυτών των σκλάβων!  Ίσως, μου πει κάποιος αυτό θα έπρεπε να το κάνει η οικογένεια των «εργαζομένων» και ότι μπορεί να έχουν παραγραφεί! Μπορεί, δεν ξέρω. Δικηγόρος δεν είμαι. Αλλά, από την δουλειά χιλιάδων ελλήνων που δούλεψαν χωρίς αμοιβή, το ελληνικό κράτος έχασε τα αναλογούντα ποσά για πληρωμές  φόρων και ασφαλιστικών ταμείων!

Wednesday, 21 January 2015

Το Facebook και η λογική της ταυτοποίησης υποκειμένων

Εχτές 20 Ιανουαρίου 2015, ξαφνικά αποκόπηκα απο τον λογαριασμό μου στο facebook.
Αφού ξόδεψα κάποιες ώρες να καταλάβω τι συνέβη, αφού άλλαξα τον κωδικό πρόσβασης 10 φορές,

πήρα σήμερα το εξής μήνυμα:

Ποια έγγραφα ταυτοποίησης δέχεται το Facebook;

Μπορείτε να επιβεβαιώσετε την ταυτότητά σας επιλέγοντας 1 από 3 διαθέσιμους τρόπους. Όταν υποβάλετε την τεκμηρίωση, φροντίστε να καλύψετε όσα προσωπικά δεδομένα δεν χρειαζόμαστε για να εξακριβώσουμε την ταυτότητά σας (π.χ. τον αριθμό πιστωτικής κάρτας ή τον ΑΜΚΑ). Κρυπτογραφούμε τις συνδέσεις των χρηστών στο Facebook από προεπιλογή, συμπεριλαμβανομένων των εγγράφων ταυτοποίησης που μας στέλνετε. Διαγράφουμε τα στοιχεία ταυτοποίησής σας αφού ολοκληρωθεί η επαλήθευση.
Επιλογή 1
Δεχόμαστε οποιοδήποτε δημόσιο έγγραφο ταυτοποίησης στο οποίο αναγράφονται το όνομα και η ημερομηνία γέννησής σας. Παραδείγματα εναλλακτικών εγγράφων:
  • Πιστοποιητικό γέννησης
  • Άδεια οδήγησης
  • Διαβατήριο
  • Πιστοποιητικό γάμου
  • Επίσημα έγγραφα για την αλλαγή του ονόματός σας
  • Προσωπική ασφάλεια ή ασφάλεια αυτοκινήτου
  • Δημόσιο έγγραφο ταυτοποίησης (π.χ. κάρτα αναπηρίας, κάρτα SNAP, αστυνομική ταυτότητα)
  • Πράσινη κάρτα, άδεια παραμονής ή έγγραφα μετανάστευσης
  • Εκλογική ταυτότητα
Επιλογή 2
Μπορείτε να μας δώσετε δύο διαφορετικά έγγραφα ταυτοποίησης επιλέγοντας από την παρακάτω λίστα (π.χ. αντίγραφο τραπεζικού λογαριασμού και κάρτα βιβλιοθήκης αλλά όχι δύο αντίγραφα τραπεζικών λογαριασμών). Τα ονόματα στα έγγραφα ταυτοποίησης θα πρέπει να ταιριάζουν και ένα από τα δύο έγγραφα θα πρέπει να περιλαμβάνει φωτογραφία ή ημερομηνία γέννησης που να ταιριάζει με τις πληροφορίες του προφίλ σας.
Παρακάτω ακολουθούν ορισμένα παραδείγματα αποδεκτών εγγράφων ταυτοποίησης:
  • Αντίγραφο τραπεζικού λογαριασμού
  • Κάρτα για ΜΜΜ
  • Επιταγή
  • Πιστωτική κάρτα
  • Αποδεικτικό απασχόλησης
  • Κάρτα βιβλιοθήκης
  • Αλληλογραφία
  • Απόκομμα συνδρομής σε περιοδικό
  • Ιατρικό μητρώο
  • Ταυτότητα μέλους (π.χ. κάρτα σύνταξης, κάρτα μέλους ένωσης, εργασιακή ή επαγγελματική ταυτότητα)
  • Απόκομμα μισθοδοσίας
  • Άδεια
  • Σχολική ταυτότητα
  • Σχολικό αρχείο
  • Κάρτα κοινωνικής ασφάλισης
  • Λογαριασμός ΔΕΚΟ
  • Φωτογραφία από βιβλίο αποφοίτησης (σκανάρισμα ή φωτογραφία της συγκεκριμένης σελίδας)
Επιλογή 3
Αν δεν έχετε έγγραφο ταυτοποίησης που να εμφανίζει το πραγματικό σας όνομα και τη φωτογραφία ή την ημερομηνία γέννησής σας, μπορείτε να μας δώσετε δύο έγγραφα ταυτοποίησης διαλέγοντας από την "Επιλογή 2" παραπάνω και στη συνέχεια να μας δώσετε ένα δημόσιο πιστοποιητικό ταυτότητας όπου θα εμφανίζεται ημερομηνία γέννησης ή φωτογραφία που να ταιριάζει με τις πληροφορίες του προφίλ σας. Δεν θα προσθέσουμε το ονοματεπώνυμο ή άλλες πληροφορίες που περιλαμβάνονται στο επίσημο έγγραφο ταυτοποίησης στο λογαριασμό σας.

Χά χα χα!!

Αντίγραφο τραπεζικού λογαριασμού και πιστωτική κάρτα ζητάνε οι αθεόφοβοι!
Αλλο τίποτε καλόπαιδα;;

 

Friday, 16 January 2015

Διαβάζοντας τον Νάσο Βαγενά!


Στην προηγούμενη διάλεξη της σειράς «πέραν της παρακμής» που έχει διοργανώσει το περιοδικό ΑΡΔΗΝ, άκουσα με μεγάλη απόλαυση τον Νάσο Βαγενά, να περιγράφει εκείνο το κομμάτι της ελληνικής πανεπιστημιακής δήθεν διανόησης, που αναθεωρεί την ιστορία, αφού κατ αυτούς η ιστορία είναι αφήγημα των ιστορικών και στην πραγματικότητα ανύπαρκτη. Και λέω με μεγάλη απόλαυση, γιατί ενώ ο ίδιος είχε δώσει μεγάλη βαρύτητα στην αντιπαράθεση με  τον ιστορικό Αντώνη Λιάκο, εγώ (τυχαίνει να τον γνωρίζω και προσωπικά)  βρήκα την όλη υπόθεση άκρως διασκεδαστική! Σε κάποια άλλη εποχή και σε κάποια άλλη χώρα (ίσως και εδώ χώρας άλλης εποχής, καθώς φρονώ ότι όλα τα παιδιά τύπου Λιάκου είναι παιδιά της παγκοσμιοποίησης, σε όλες τις χώρες του πλανήτη, όπου στην διανόηση έχει πάρει μορφή αποβλάκωσης και απαξίωσης) προσωπικότητες σαν τον Αντώνη Λιάκο ή την Μαρία Ρεπούση δεν θα είχαν πάρει ποτέ πτυχίο!  Το πιο πιθανόν είναι να δίδασκαν ελληνικά σε κολέγια για πλουσιόπαιδα, που η απόκτηση ενός χαρτιού δεν έχει καμία σημασία. Μπορεί να δίδασκαν και γυμναστική ή μαθηματικά, πάντως δάσκαλοι σε ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν θα ήταν!
Μετά την διάλεξη, αγόρασα ένα από τα βιβλία του Ν.Β. «Μεταμοντερισμός και λογοτεχνία» όπου μετά την ανάγνωσή του έμεινα κάγκελο.!
Τι πρεσβεύουν οι μεταμοντέρνοι κριτικοί με λίγα λόγια: Απλά πράγματα! Ο συγγραφέας είναι ανύπαρκτος. Δεν υπάρχει. Δεν είναι ο συγγραφέας που γράφει αλλά ένα αόρατο χέρι (κάπου το ξέρω αυτό το γαμημένο το χέρι) που το οδηγεί η γλώσσα! Η γλώσσα λοιπόν γράφει, αλλά όχι για σας, δηλαδή τον αναγνώστη, αλλά για τον Φούφουτο, καθόσον και σας γραμμένο σας έχει.
Τώρα βέβαια τα είπα λίγο άγαρμπα, αλλά δεν φταίω εγώ! Φταίει το αόρατο χέρι!
Προσοχή λοιπόν φίλοι μου γιατί αόρατα χέρια υπάρχουν παντού και βαράνε κάτι φάπες που σου έρχεται ο ουρανός σφοντύλι!
Ο Νάσος Βαγενάς, ασκεί μια εμπεριστατωμένη κριτική στις παραπάνω ασυναρτησίες περί χεριών και γλωσσών.


Wednesday, 14 January 2015

Τι θα είχε συμβεί αν το Ισλάμ δεν ήταν αυτό που είναι

Ας μην υπεισέλθω στο κατηγόρημα «τι είναι το Ισλάμ» γιατί εκεί θα αρχίσει η μεγαλύτερη συζήτηση. Όποιος θέλει να μάθει τι ρόλο έπαιξε το Ισλάμ στην ιστορία, μπορεί να διαβάσει ένα οποιοδήποτε βιβλίο ιστορίας. Ας κάνουμε λοιπόν μια άσκηση επί χάρτου:
Αν το Ισλάμ δεν καταλάμβανε τα εύφορα εδάφη του Βυζαντινού κόσμου, εδάφη τα οποία προμήθευαν τα κυριότερα σιτηρέσια στην Αυτοκρατορία, αλλά και σε ολόκληρη την Εσπερία, τότε η Αυτοκρατορία θα είχε βρει σίγουρα ένα μέσο συνεννόησης με την νέες φυλές που ήρθαν από την πεινασμένη έρημο στην αρχή (Αραβες),  αργότερα  από την περιοχή του σημερινής Ουκρανίας (Σλάβοι) κατόπιν από τις άγριες στέπες της  Μογγολίας. Ο Ράνσιμαν, υποστηρίζει, ότι αν η Δύση δεν ξεκινούσε τις Σταυροφορίες πολύ πιθανόν το Βυζάντιο να έβρισκε ένα τρόπο συνύπαρξης, αλλά και εκπολιτισμού όλων αυτών των ορδών που κατέβηκαν από Βορρά, Νότο και Ανατολή.




Αν λοιπόν συνέβαινε κάτι τέτοιο και η Βασιλεύουσα ήταν ακόμα αυτή που ήταν πριν το 1204, τότε οι Ισπανοί, δεν θα προσπαθούσαν να ανακαλύψουν νέους δρόμους για τα μπαχαρικά τους. Θα συνέχιζαν τα σούρτα – φέρτα μέσω των βυζαντινών εδαφών.
Τότε, δεν θα ανακάλυπταν την Αμερική! Η Αμερική θα παρέμενε στην πολιτιστική της κατάσταση για πολλούς ακόμα αιώνες, καθόσον δεν είχαν την τάση οι κάτοικοί της να αναπτύσσουν τεχνολογία αιχμής.  Όταν έφτασαν οι Ισπανοί, οι αυτόχθονες του κόσμου πέρα από τον Ατλαντικό δεν είχαν ακόμα ανακαλύψει το σίδερο.








Πιθανόν, λοιπόν οι δύο κόσμοι να αναπτύσσονταν τεχνολογικά παράλληλα ! Οπότε η λεηλασία του δεύτερου από την Εσπερία να  ήταν αδύνατη.
Η Κίνα θα ήταν απομονωμένη και ευτυχισμένη με τα δικά της. Η Ινδία θα παρέμενε στις κάστες της και θα κοίταγε με λατρεία τα πανέμορφα μάτια της θεάς Αγελάδας.
 Ίσως η Αφρική να έκανε και αυτή τον δρόμο της  ειρηνικά και ήσυχα.
Ίσως λοιπόν,  να είχαμε γλυτώσει από τον ιμπεριαλισμό και την καταδυνάστευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο!
ω! τι ωραία όνειρα!!


Βιβλιογραφία: Ράνσιμαν: οι Σταυροφορίες. Οστρογκόρσκι, η ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Χόγουαρντ Ζίνν, η ιστορία του λαού των ΗΠΑ





Friday, 9 January 2015

Καμία σχέση με το Ισλάμ............

Από ένα γερμανικό άρθρο που σχολιάζει την επίθεση στην εφημερίδα Charli Hebdo που κόστισε την ζωή 4 δημοσιογράφων, 2 αστυνομικών, άλλων 6 ατόμων και προκάλεσε τον τραυματισμό άλλων  10 εκ των οποίων οι  4 βαριά, επέλεξα το παρακάτω κείμενο, γιατί το βρήκα αποκαλυπτικό μιας υπόθεσης που προδιαγράφει ή προειδοποιεί για την προετοιμασία τους ολικού χάους στην περιοχή της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής.

Τα γεγονότα στο περιοδικό για τους επί μακρών επικριτές των οπαδών της σκέψης του Κορανίου και της επιθυμίας τους να επιβάλουν την Σαρία δεν ήταν καμία έκπληξη. Σχεδόν από την αρχή της από τα πάνω χειραγωγούμενης ισλαμοποίησης της κοινωνίας (μαζικά από 1980 και εντεύθεν) προειδοποιούσαμε για μια εφαρμογή των κατακτητικών απειλών που με τόση ποικιλία διαβάζει κανείς στο κοράνι και στην πολεμική ζωή του Μωάμεθ. Έτσι λοιπόν, όσο κυνικά και αν ακούγεται, εχτές στο Παρίσι δεν έγινε κάτι ιδιαίτερο.

Προετοιμασμένη είναι εξ άλλου και η αντίδραση του ισλαμικού κόσμου στα γεγονότα, αναλυτικά και καθαρά όπως παρακάτω:

1. Οπωσδήποτε καταρχήν να εκφράζετε τον φόβο ότι αυτό το θλιβερή έγκλημα μπορεί να οργανώθηκε από την άκρα δεξιά

2. Μην ξεχάσετε να αναφέρετε ότι δεν έχει σχέση με το Ισλάμ

3. Όχι ανοιχτά, αλλά κάπως να αναφέρεται ότι τα θύματα είναι τα ίδια φταίχτες γιατί προβοκάρουν μουσουλμάνους

4. Πάλι να αναφέρεται ότι δεν έχει σχέση με το Ισλάμ

5. Πείτε ότι για την βία φταίει η κοινωνία επειδή αποκλείει τους μουσουλμάνους

6. Πάλι να αναφέρεται ότι δεν έχει σχέση με το Ισλάμ

7. Να καλέσετε διαδηλώσεις κατά της ισλαμοφοβίας

8. Να πείτε ότι θα μπορούσαν να ήταν δικαιώματα

9. Να προσκληθούν ο Michael Lüders, ο Aiman Mazyek και παρόμοια πρόσωπα σε συζητήσεις όπου θα δηλώνουν ότι δεν έχει σχέση με το Ισλάμ

10. Να ζητήσετε περισσότερα μέσα κατά της δεξιάς


Δεν πέρασε μια μέρα και όλα τα μίντια χρησιμοποίησαν τα παραπάνω μέσα, φτύνοντας πάνω στα μνήματα των δολοφονημένων συναδέλφων τους!


Ψηφίστε για τις γερμανικές αποζημιώσεις

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...