Thursday, 11 December 2014

Τύμπανα πολέμου!

Η Γαλλία, σε εποχή ειρήνης και πλήρους επικράτησης της αγοράς, που σημαίνει ότι μπορείς να κάνεις ότι γουστάρεις, αρκεί να μην ακυρώνεις τους κανόνες της αγοράς, δεν παραδίδει το ελικοπτεροφόρο πλοίο στην Ρωσία, παρότι έχει συμβατική υποχρέωση! Αναρωτιέμαι σ αυτήν την περίπτωση, γιατί εμείς πρέπει να τηρούμε τις δανειακές μας υποχρεώσεις.

Τα ισχυρά μέσα ενημέρωσης Spiegel και F.times στοχοποιούν διαρκώς τον Πούτιν.

Οι ΗΠΑ, διατάζουν τους συμμάχους τους να αυξήσουν τα οπλοστάσιά τους, κατά την ατάκα του Λένιν - όταν κατασκευάζονται όπλα θα γίνει και η χρήση τους.

Ωστόσο η παρακάτω δημοσίευση στην Mondialisation.ca δεν αφήνει καμία αμφιβολία για τις φονικές ηγεσίες της εποχής μας.

Manlio Dinucci, (μτφ. Κριστιάν)
Η Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής ενέκρινε (στις 4 Δεκ 2014) σχεδόν ομόφωνα (411 ψήφοι έναντι 10) το Ψήφισμα 758 [1] , το οποίο "καταδικάζει σθεναρά τις ενέργειες της Ρωσικής Ομοσπονδίας, υπό τη προεδρία του Βλαντιμίρ Πούτιν, για την εφαρμογή μιας πολιτικής επιθετικότητας με στόχο την πολιτική και οικονομική κυριαρχία επί των γειτονικών χωρών", ιδίως της Ουκρανία την οποία "υπέβαλε η Ρωσική Ομοσπονδία σε πολιτική, οικονομική και στρατιωτική επιθετική εκστρατεία με σκοπό να εδραιώσει την κυριαρχία της σε όλη τη χώρα και να καταργήσει την ανεξαρτησία της".

Το ψήφισμα σαρώνει έτσι όλη την ιστορία της διείσδυσης των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, μέχρι το πραξικόπημα στην πλατεία Μαϊντάν που οργανώθηκε για να προκαλέσει την αντίδραση των Ρώσων της Ουκρανίας και της Ρωσικής Ομοσπονδίας, φέροντας την Ευρώπη σε ένα νέο Ψυχρό Πόλεμο.

Το ψήφισμα καλεί, λοιπόν, τον Πρόεδρο να παρέχει όπλα, εκπαίδευση και πληροφορίες στην ουκρανική κυβέρνηση, και ταυτόχρονα να αναβαθμιστεί "η ετοιμότητα των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ".

Κατηγορώντας τη Ρωσία για παραβίαση της Συνθήκης Inf [2] , η οποία το 1991 κατάργησε στην Ευρώπη τους πυρηνικούς πυραύλους εδάφους μέσου βεληνεκούς (συμπεριλαμβανομένων αυτών των ΗΠΑ που αποθηκεύονται στο Comiso, Σικελία), το ψήφισμα καλεί τον Πρόεδρο να «αναθεωρήσει τη χρησιμότητα της συνθήκης INF για τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών» με τη δυνατότητα "αποχώρησης από τη Συνθήκη" (όχι τυχαία την ώρα που οι ΗΠΑ εκσυγχρονίζουν τα πυρηνικά όπλα που διατηρούν στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Ιταλίας).

Το ψήφισμα παροτρύνει περαιτέρω τον Πρόεδρο να ελέγξει αν ο κάθε σύμμαχος είναι σε θέση να συμβάλει στην "συλλογική αυτοάμυνα βάσει του άρθρου 5 [3] της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού". Το άρθρο αυτό, το οποίο απαιτεί από όλα τα μέλη της Συμμαχίας να παρέμβουν εάν ένα από τα μέλη είναι αντικείμενο επίθεσης, επεκτείνεται στην πραγματικότητα τώρα επίσης και στην Ουκρανία, παρότι δεν είναι ακόμη επίσημο μέλος του ΝΑΤΟ.

Οι σύμμαχοι διατάζονται άμεσα, στο ψήφισμα, "να παρέχουν τη πλήρη ποσόστωση πόρων τους για τη συλλογική άμυνα", δηλαδή να αυξήσουν τις στρατιωτικές δαπάνες με βάση τη δέσμευσή τους να τις φέρουν σε τουλάχιστον 2% του ΑΕΠ τους. Αυτό συνεπάγεται, για την Ιταλία αύξηση των σημερινών 52 εκατομμυρίων ευρώ την ημέρα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΝΑΤΟ (72 σύμφωνα με τα στοιχεία από το SIPRI), σε περισσότερα από 100 εκατομμύρια ευρώ την ημέρα.

Από την οικονομική πλευρά, για να "μειωθεί η ικανότητα της Ρωσίας να χρησιμοποιήσει τον ενεργειακό εφοδιασμό ως μοχλό πίεσης", το ψήφισμα καλεί την ΕΕ να υποστηρίξει «τις πρωτοβουλίες ενεργειακής διαφοροποίησης» που αναλαμβάνονται από τις ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης της "αύξησης των εξαγωγών φυσικού αερίου και άλλων ειδών ενέργειας από τις Ηνωμένες Πολιτείες» προς την ΕΕ, την Ουκρανία και άλλες χώρες της Ευρώπης.

Με άλλα λόγια, καλεί την ΕΕ να εγκαταλείψει την εισαγωγή ρωσικού φυσικού αερίου (και γι 'αυτό οι ΗΠΑ έχουν θάψει τον αγωγό South Stream), για να εισάγουν το υγροποιημένο αέριο (και πολύ πιο ακριβό) που παράγεται από τις αμερικανικές πολυεθνικές.

Τέλος, το ψήφισμα καλεί τον Πρόεδρο να αναπτύξει μια στρατηγική για την "παραγωγή και διάδοση πληροφοριών στα ρωσικά σε χώρες με σημαντικές ομάδες πληθυσμού που μιλούν ρωσικά", με τη μεγιστοποίηση της χρήσης των πομπών «Φωνής της Αμερικής» και "Radio Free Europe / Radio Liberty" μέσω σύμπραξης του "δημόσιου-ιδιωτικού τομέα"» με τα εθνικά μέσα ενημέρωσης, ξεκινώντας πάλι στην Ευρώπη την προπαγανδιστική υστερία του Ψυχρού Πολέμου.

Εδώ, σε περίληψη, το περιεχόμενο του ψηφίσματος 758 [4], το οποίο, αφού εγκριθεί από τη Γερουσία, θα γίνει πραγματικός νόμος για τις τρέχουσα και μελλοντικές διοικήσεις.

Και ταυτόχρονα μια επίσημη κήρυξη πολέμου στην Ρωσία, η οποία, μέσω του ΝΑΤΟ, οδηγεί την Ευρώπη στην πρώτη γραμμή μιας νέας επικίνδυνης στρατιωτικής αντιπαράθεσης.

Manlio Dinucci

Γεωγράφος και δημοσιογράφος

Έκδοση Τρίτης 9 Δεκεμβρίου 2014 του μανιφέστο

http://ilmanifesto.info/dagli-usa-chiamata-alle-armi-in-ucraina/

μετάφραση αγγλικά-γαλλικά Marie-Ange Patrizio

[1] https://www.congress.gov/bill/113th-congress/house-resolution/758 .

[2] μέσου βεληνεκούς Πυρηνικών Δυνάμεων Treaty :
http://fr.wikipedia.org/wiki/Trait%C3%A9_sur_les_forces_nucl%C3%A9aires_%C3%A0_port%C3%A9e_interm%C3%A9diaire

[3] http://www.nato.int/terrorism/cinq.htm ? σημειώνουμε ότι αυτή τη σελίδα στο s. 5 στην ιστοσελίδα του ΝΑΤΟ είναι διαθέσιμο (από το Φεβρουάριο του 2005) σε τέσσερις γλώσσες: Αγγλικά, Γαλλικά, Ουκρανίας και της Ρωσίας.

[4] Ο Γάλλος αναγνώστης (και φορολογούμενος) θα εκτιμήσει ιδιαίτερα το καλωσόρισμα που έγινε από το Κογκρέσο των ΗΠΑ στη Γαλλία και την "απόφαση να αναστείλει τη παράδοση των πλοίων Mistral στην Ρωσική Ομοσπονδία": « Welcomes France’s decision to suspend the delivery of the Mistral-class warships to the Russian Federation ».

http://www.mondialisation.ca/des-usa-appel-aux-armes-en-ukraine/5418866

Wednesday, 10 December 2014

Ζαν Κλώντ Μισεά: Τα μυστήρια της αριστεράς

Εδώ και περισσότερο από τριάντα χρόνια, σε όλες τις δυτικές χώρες, το εκλογικό θέαμα εκτυλίσσεται ουσιαστικά στον χώρο μιας εναλλαγής μεταξύ μιας φιλελεύθερης αριστεράς και μιας φιλελεύθερης δεξιάς, που, εκτός από μερικές λεπτομέρειες, αρκούνται πλέον στο να εφαρμόζουν εναλλάξ το οικονομικό πρόγραμμα που ορίζουν και επιβάλλουν τα μεγάλα διεθνή καπιταλιστικά ιδρύματα και κατά συνέπεια μέσω αυτών τα ισχυρά παγκόσμια λόμπυ που αποτελούν την κύρια πηγή έμπνευσης αυτού του προγράμματος. (σελ. 68)

Ο Ζαν Κλώντ Μισεά (επηρεασμένος από τον ανθρωπολόγο Μαρσέλ Μως και το δοκίμιο του το «δώρο» ως η πρώτη μορφή ανταλλαγής αγαθών που διέπονταν από την λογική της τιμής (όχι της τιμής των αγαθών), της δωρεάς και της ανταπόδοσης) είναι ένας περίεργος επαναστάτης. Δεν θέλει να αλλάξει ο κόσμος πηγαίνοντας μπροστά, αλλά επιστρέφοντας σε καταστάσεις που – ας ελπίσουμε φαινομενικά μόνο - έχουν διαγραφεί από το ανθρώπινο DNA. Η κυρίαρχη θέση του είναι η ανάγκη για επιστροφή στην παράδοση και η ανθρωπότητα έχει την αδήριτη υποχρέωση να σταματήσει την διάρρηξη της συνέχειας της ιστορίας, που επιχειρεί και που έχει σχεδόν επιτύχει ο νεοφιλελευθερισμός, που καθόλου δεν είναι νέος, αλλά είναι ο παλιός οικονομικός φιλελευθερισμός γραμμένος και αναλυμένος ήδη από τους κλασικούς της καπιταλιστικής οικονομίας όπως  ο Ανταμ Σμίθ και άλλοι οικονομολόγοι της ελεύθερης οικονομίας.

Πολύ στριφνή η παραπάνω πρόταση. Αλλά όχι και τόσο σε σχέση με αυτές που γράφει ο ίδιος.

Γράφει με την συνήθη τεμπελιά των διανοούμενων, που δεν καταβάλουν καμία προσπάθεια να διαμορφώνουν έναν διαυγή λόγο, ώστε αυτά που θέλουν να πουν να αποτελούν και μια ευχάριστη αφήγηση, αλλά επιδίδονται σε κάθε λογής λεκτικά ευρήματα για να αναγκάζουν τον αναγνώστη να διαβάζει μια και δύο φορές τα κείμενά τους, ή γιατί ίσως οι ίδιοι δεν έχουν καταλαγιάσει σε έναν τελικό λόγο και τα λόγια τους είναι το ίδιο μπερδεμένα όσο η σκέψη τους.

Με την ελπίδα ότι δεν συμβαίνει το δεύτερο, αν κανείς έχει την υπομονή να διαβάσει με ιδιαίτερη προσοχή τα βιβλία του, δεν θα χάσει.

Εξ άλλου ο κόπος δεν είναι και τόσο μεγάλος, γιατί ο Ζαν Κλώντ Μισεά δεν είναι καθόλου μα καθόλου φλύαρος. Θέλει σε μια πρόταση να τα πει όλα. Εξ ού και η στρυφνότητα του λόγου του. Όλα τα βιβλία του, που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά, δεν ξεπερνούν τις 200 σελίδες Α5, συμπεριλαμβανομένων των σχολίων ενός κειμένου βάσης που είναι μικρότερο των 100.

Το πρόσφατο βιβλίο του «Τα μυστήρια της αριστεράς» μεταφράστηκε από τις εναλλακτικές εκδόσεις. Παρά την πολύ καλή μετάφραση και την προσεχτική επιμέλεια, είναι ένα βιβλίο που πολλές φορές θέλησα να το πετάξω από το παράθυρο, αλλά συγκρατήθηκα λόγω του ενδιαφέροντος που μου είχε ήδη προκαλέσει η συγκλονιστική εισαγωγή του επιμελητή Γιώργου Καραμπελιά.

Στα « μυστήρια της αριστεράς» το κύριο θέμα είναι η αριστερά από τον Ανταμ Σμίθ (τον θεμελιωτή της αγοράς) μέχρι τον αξιολύπητο Ολάντ. Σε μία σύντομη ιστορική αναδρομή, ο Μισεά καταδεικνύει πως η αριστερά δεν εξέφραζε πάντα αυτό που όφειλε να εκφράζει, όπως από την άλλη πλευρά το ίδιο συνέβη και με την δεξιά. Θα μπορούσα να βάλω σε εισαγωγικά την αριστερά και την δεξιά, αλλά δεν έχει καμία αξία. Η αριστερά - που αυτή μας ενδιαφέρει - δεν έχει και όπως καταμαρτυρεί ο Μισεά και δεν είχε ποτέ σταθερές απόψεις ή πιο σκληρά διατυπωμένο δεν κατανόησε ποτέ τι είναι εκείνο που οδηγεί με απαρέγκλιτα και συνεχή βήματα την ανθρωπότητα στην ευτυχία και την απελευθέρωσή της από τα δεσμά της αρχαίας και σύγχρονης δουλείας, κάτι που με πάθος ισχυρίστηκε ότι υποστηρίζει.

Ακόμα χειρότερα, σε πολλές περιπτώσεις , τυφλωμένη από το μίσος που την είχε κατακυριεύσει για κάθε τι φεουδαλικό ή μεσαιωνικό συνέβαλε τα μάλα στην διαγραφή ανθρωπολογικών στοιχείων όπως η αλληλεγγύη και η ανταπόδοση, αλλά και εθιμικών συμπεριφορών, όπως λ.χ. η φανατική υποστήριξη της απαγόρευση του προνομίου που παρείχε ο φεουδάρχης στους φτωχούς αγρότες να μπορούν να αφήνουν τα ζώα τους να βόσκουν στα κτήματά του, γιατί αυτό το έθιμο έθιγε την ατομική .......ελευθερία του φεουδάρχη και προφανώς του ανερχόμενου αστού.

Τα δύο σκληρότερα και φονικότερα επεισόδια ταξικής καταστολής που έπληξαν το γαλλικό εργατικό κίνημα κατά τον 19ον αιώνα έγιναν επί αριστερής κυβέρνησης (σελ 36)

Στην χώρα μας, το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ, άνοιξε την πόρτα του ΔΝΤ, αφού προηγουμένως στα 20 χρόνια της διακυβέρνησης του εκμαύλισε τον Ελληνικό λαό με ψεύτικα όνειρα περί ευημερίας, τα οποία ο δύσμοιρος με την σειρά του τα αγόραζε δανειζόμενος από τον «Σάϊλοκ» που σήμερα ζητεί την αποπληρωμή του που δεν είναι άλλη από την ίδια την καρδιά του Έλληνα, και που δυστυχώς καμία Πόρσια δεν φαίνεται στον ορίζοντα για να τον σώσει.

Στο ζήτημα της Παγκοσμιοποίησης η αριστερά ταυτίστηκε πλήρως με τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, όχι μόνο στην σφαίρα της οικονομίας αλλά αλίμονο και στην σφαίρα των πολιτιστικών αξιών, τις οποίες τις είδε με τέτοια αλαζονεία και με τέτοια αλλοτρίωση που ξεπέρασε κάθε άλλο αμάρτημα της μέχρι σήμερα .

Η Παγκοσμιοποίηση, για να μπορέσει να ξεδιπλώσει όλο το φονικό της ρεπερτόριο - ανάμεσα στα άλλα που επιχειρεί - πρέπει να προτρέπει συνεχώς τα άτομα και τους λαούς να διαγράψουν το ενοχλητικό παρελθόν τους. Στην ουσία η ανθρώπινη κοινωνία, για να μπορέσει να τραγουδήσει το κύκνειο άσμα της πρέπει να μεταλλαχτεί σε μία άμορφη και άχρωμη μάζα μεμονωμένων ατόμων, τα οποία θα είναι πλέον τόσο ώριμα, ώστε να μπορούν να πεταχτούν στον μεγάλο σκουπιδοτενεκέ ενός πλανήτη που μέρα με τη μέρα διαμορφώνεται κάτω από την πολιτική μιας παγκόσμιας ελίτ σε μια αβάσταχτη ερημία.

Ο φιλελεύθερος άνθρωπος είναι ένα υποκείμενο χωρίς Πατρίδα. Δεν είναι καθόλου τυχαία η ταύτιση του κάθε τίμιου πατριώτη με χρυσαυγίτη, ώστε η αγάπη για την Πατρίδα να είναι ντροπή και ο κάθε Πατριώτης να αισθάνεται μειονεξία και απαξίωση. Μάλιστα θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι η δημιουργία ακροδεξιών κομμάτων με άτομα που εμφανίζονται ως απόγονοι του Χίτλερ είναι φτιαγμένα γι αυτόν ακριβώς τον λόγο. Για να σπρώξουν τους ανθρώπους μακριά από την φυσική του προστασία που είναι η πατρίδα τους. Για την Πατρίδα γράφει ο Μισέα:
Κανένας γνήσιος φιλελεύθερος - δηλαδή κανένας φιλελεύθερος – ψυχολογικά ικανός να αναλάβει την ευθύνη όλων των λογικών επιπτώσεων της πίστης του- δεν μπορεί να παραδεχτεί άλλη πατρίδα (αν με αυτό το δαιμονοπαρμένο πλέον όνομα εννοούμε κάθε αρχική δομή ταυτότητας που, όπως η οικογένεια , η χώρα καταγωγής ή η μητρική γλώσσα, δεν απορρέει εξ ορισμού από την ελεύθερη επιλογή των υποκειμένων) παρά μόνο εκείνη που έχει πλέον δημιουργηθεί από την παγκόσμια αγορά δίχως σύνορα.

Και εδώ ακριβώς έγκειται η συστατική αδιαφορία του φιλελευθερισμού για όλες τις λαϊκές παραδόσεις - και άρα για κάθε αυθεντικό πολιτισμό -, που το κομμουνιστικό κόμμα κατήγγελλε κάποτε με τον πρόσφορο όρο αστικός κοσμοπολιτισμός για να τον διαχωρίσει από τον αληθινό προλεταριακό διεθνισμό και τα πατριωτικά και κοινοτικά θεμέλια του. (σελ 56)

……
Ο πλήρως ανεπτυγμένος φιλελευθερισμός είναι ασύμβατος προς κάθε έννοια συνόρου ή εθνικής ταυτότητας και, κατά συνέπεια προς το σύνολο των αξιών που συνιστούν την λογική συνέπεια του όπως την αίσθηση των ορίων και των οφειλών, την προσήλωση στην έννοια της ηθικής και της ατομικής αξίας. (σελ. 75)

Έχει μεγάλη αξία να παρατηρήσουμε ότι ενώ η παγκοσμιοποίηση υπερτονίζει, προφανώς ψεύτικα υποκριτικά και φαρισαϊκά την ατομική ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο Μισεά καταλαβαίνει ότι οι ατομικές αξίες πραγματώνονται μόνο σε μια κοινωνία που ο φιλελευθερισμός είναι ξένος και αλλότριος. Το απομονωμένο, ξεριζωμένο φτερό στον άνεμο άτομο δεν μπορεί να αναπτύξει καμία συνείδηση οποιασδήποτε αξίας, πλην εκείνης των αγορών.

Αυτή η κονιορτοποίηση του προσώπου γίνεται συνειδητά από τα διάφορα νέα ιερατεία του πλανήτη, είτε με στόχους ζοφερούς και ανίερους, είτε από καθαρή ανοησία, αφού η common decency (η κοινή λογική) στην οποία αναφέρεται ο άλλος μέντορας του Μισεά ο Τζωρτζ ‘Οργουελ έχει δώσει την θέση της στην παράνοια των αγορών.
Με πραγματικό σοκ διάβασα στην σελίδα 74 την παρακάτω επισήμανση:

Και θα επισημάνουμε με την ευκαιρία τον απίστευτο κυνισμό των ηγετών της μοντέρνας φιλελεύθερης δεξιάς όταν εμφανίζονται υποκριτικά σε κάθε εκλογική αντιπαράθεση υπερασπιστές των «παραδοσιακών αξιών» Και όμως είναι οι πρώτοι που γνωρίζουν ότι το κυριότερο εμπόδιο στην αδιάκοπη εξάπλωση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού είναι – για να επαναλάβουμε την ορολογία που εισήχθη στην δεκαετία του 70, από την τριμερή επιτροπή (Trilateral) - οι value oriented πολιτικές. Δηλαδή εκείνες οι δημοκρατίες που διατείνονται ακόμα ότι στηρίζονται στις φιλοσοφικές και ηθικές αξίες.

Με άλλα λόγια, οι κοινωνίες που συνεχίζουν να στηρίζουν τις πολιτικές τους σε παραδοσιακές αξίες έχουν κατηγοριοποιηθεί κάτω από ειδικές ταμπέλες, προκειμένου να γίνουν αξιοποιήσιμες για κείνο ή για τούτο. Νομίζω ότι τα τεκταινόμενα στην πατρίδα μας δεν είναι τυχαία, αλλά εντάσσονται στα σχέδια που μηχανεύονται αυτά τα αρρωστημένα μυαλά που σκοτώνουν μέρα με τη μέρα ότι αγαθό περιέχεται στον άνθρωπο από την ύπαρξή του. Αυτή η τραγικότητα είναι τόσο μεγάλη που καμία άλλη συμφορά δεν συγκρίνεται μαζί της! Το παγκοσμιοποιημένο σύστημα δεν μπορεί να αναπτύσσεται και να ευημερεί παρά μονάχα καταστρέφοντας σταδιακά το σύνολο των ηθικών αξιών.

Και τι μπορεί να είναι ένας κόσμος χωρίς ηθικές αξίες; Μια κόλαση, που σήμερα στον πλούσιο δυτικό κόσμο κρύβεται με επιμέλεια, τόσο από αυτούς που ωφελούνται από τον συγκεντρωμένο στα χέρια τους πλούτο όσο και από μια ολόκληρη στρατιά σφουγγοκωλάριων που τρώει τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι τους. Η διανόηση έχει γίνει ένα απαραίτητο κομμάτι αυτού του γελοίου στρατού και είναι η πιο πιστή και η πιο φωνακλάδικη μερίδα του.

Είναι όμως αυτή η εξέλιξη του πολιτισμού ένα στραβοπάτημα, που μπορεί κανείς να το διορθώσει ή μήπως είναι εμμανές στοιχείο του και μόνο μια αναβαθμισμένη αρχαϊκή κοινωνία μπορεί να είναι αγαθή;
Ο Φρίντριχ Ένγκελς δημοσιεύει το 1884 την καταγωγή της οικογένειας της ιδιοκτησίας και του κράτους. Το βιβλίο κλείνει με το παρακάτω τσιτάτο του ανθρωπολόγου Morgan, το οποίο είναι συγκλονιστικά προφητικό:
«Από την εμφάνιση του πολιτισμού αυξήθηκε σε τέτοιο τεράστιο βαθμό ο πλούτος, οι μορφές του έγιναν τόσο ποικιλόμορφες, η χρησιμοποίηση του τόσο πλατιά και η διαχείριση του τόσο επιτήδεια προς το συμφέρον των ιδιοκτητών, που ο πλούτος αυτός έγινε απέναντι στο λαό μια ακαταμάχητη δύναμη. Το ανθρώπινο πνεύμα μένει αμήχανο και μαγεμένο μπρος στην ίδια του τη δημιουργία. Θα έρθει ωστόσο η εποχή που το ανθρώπινο λογικό θα δυναμώσει και θα κυριαρχήσει πάνω στον πλούτο, που θα καθορίζει τόσο τη σχέση του κράτους προς την ιδιοκτησία που προστατεύει, όσο και τα όρια των δικαιωμάτων των ιδιοκτητών. Τα συμφέροντα της κοινωνίας προηγούνται απόλυτα των ατομικών συμφερόντων, και τα δυο πρέπει να έρθουν σε μια δίκαιη και αρμονική σχέση. Το απλό κυνήγι του πλούτου δεν είναι ο τελικός προορισμός της ανθρωπότητας, αν η πρόοδος παραμείνει ο νόμος του μέλλοντος, όπως ήταν και στο παρελθόν. Η εποχή που διέτρεξε η ανθρωπότητα από την αυγή του πολιτισμού είναι μονάχα ένα μικρό κλάσμα της ζωής που πέρασε, μονάχα ένα μικρό κλάσμα της ζωής που βρίσκεται ακόμα μπροστά της.
Η διάλυση της κοινωνίας ορθώνεται απειλητική μπροστά μας σαν το τέλος μιας ιστορικής σταδιοδρομίας που μοναδικός της σκοπός είναι ο πλούτος. Γιατί μια τέτοια σταδιοδρομία περιέχει τα στοιχεία της αυτοκαταστροφής της. Η δημοκρατία στη διοίκηση, η αδερφοσύνη στην κοινωνία, η ισότητα των δικαιωμάτων, η γενική εκπαίδευση, θα εγκαινιάσουν την κατοπινή ανώτερη βαθμίδα της κοινωνίας, για την οποία εργάζονται αδιάκοπα η πείρα, η λογική και η επιστήμη. Θα είναι μία αναγέννηση αλλά σε ανώτερη μορφή της ελευθερίας, της ισότητας και της αδερφοσύνης των παλιών γενών.» (Morgan Ancient society,, σελ. 552).

Όχι και πολύ μακρυά από το πνεύμα του Μοργκαν , κλείνει και ο Μισεά το μυστήριο της Αριστεράς  ως εξής: Όταν οι ιδέες βελτιώνονται το νόημα των λέξεων συνεργεί σ αυτό Και αν αυτό συμβεί, μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι οι λαϊκές τάξεις θα επινοήσουν από μόνες τους τα πιο κατάλληλα για τους αγώνες τους ενωτικά σύμβολα.

Sunday, 7 December 2014

Η Ελλάδα είναι ένα απέραντο τρελλάδικο

Ο Νταβούτογλου, αυτός ο καταπατητής Ελληνικών εδαφών, ήρθε να αρπάξει από την Κύπρο ένα θαλάσσιο οικόπεδο και ετοιμάζεται να αρπάξει ολόκληρο το νησί. Αυτοί μόνο τέτοια ξέρουν.
Οι παραβιάσεις του θαλάσσιου, εναέριου (σε λίγο και  χερσαίου) χώρου της Ελλάδας πάει με ρυθμό εκθετικό. Την Θράκη την ετοιμάζουν να την αρπάξουν!

 Σε λίγο ο Ερντογάν θα κάνει δηλώσει ότι την Δημοκρατία δεν την ανακάλυψε ο Περικλής αλλά οι Μουσουλμάνοι!

Η Κυβέρνηση  ψηφίζει ότι θέλει, αλλά οι μεγάλοι επαναστάτες  είναι απασχολημένοι με το  να κάψουν την Αθήνα, οπότε  μπορεί ανενόχλητα να μας θάψει ακόμα πιο πολύ.  Εν τέλει μήπως δεν έχει άδικο; Αφού εμείς δεν ζητάμε - ψωμί - παιδεία - ελευθερία, αλλά Καλάσνικοφ - οικονόμα (ελληνιστί το  busuness administration) και ασυδοσία.

Οι δανειστές μας, μας σφάζουν τελειωτικά και αμετάκλητα, αλλά εμείς αλλού κοιτάμε.

Να λυπάσαι μια χαμένη ψυχή σαν τον Ρωμανό, που έκανε σημαία το "κάτω το κράτος" αλλά θέλει με αντάλλαγμα τη ζωή του να σπουδάσει busιness administration και μάλιστα σ αυτόν τον κρατικό μηχανισμό που ο ίδιος κριτικάρει και μισεί, είναι χωρίς αμφιβολία σχήμα οξύμωρο, αν δεν είναι ύποπτο.
Αλλά, να γράφεις λόγια θαυμασμού σαν ο Ρωμανός να είναι ο ίδιος ο Θεός επί της γης; όπως λ.χ.
Ρωμανέ σταμάτα. Δεν το αξίζουμε. Και δεν αξίζει για να ζήσεις εσύ «φυλώντας Θερμοπύλες», τιμώντας νεκρούς σαν τον Γρηγορόπουλο, ε, πάει είμαστε όλοι για δέσιμο!

Αλλά αυτοί που μου την δίνουν πιο πολύ από όλους τους "φιλάνθρωπους" εξαγριωμένους  του διαδικτύου είναι οι Δάσκαλοι. Εντάξει, το πονάτε το παιδί, είναι δικό σας, εσείς το γεννήσατε εσείς του διαμορφώσατε τον χαρακτήρα, εσείς το χαντακώσατε!  Αλλά τα δάκρυα σας φυλάξτε τα και δείξτε λίγη, ελάχιστη  αξιοπρέπεια, κάντε λίγο κράτει στα μεγάλα λόγια, γιατί όταν ίσως χρειαστεί να τα πείτε για κάποιον ήρωα θα τα έχετε ήδη αναλώσει για κοινότυπα άτομα  της  καθημερινότητας. 
Όχι πως η καθημερινότητα δεν έχει ήρωες, αλλά αυτοί είναι σεμνοί και γι αυτό δεν τους ξέρει κανείς!

Thursday, 4 December 2014

Διεθνής Έκθεση Γελοιογραφίας στον Υμηττό: Μεταλλαγμένα – Μόλυνση περιβάλλοντος – Ασφάλεια Τροφίμων

Σκιτσα του Σωτήρη Τασιόπουλου στην  Διεθνή Έκθεση Γελοιογραφίας στον Υμηττό με θέμα Μεταλλαγμένα – Μόλυνση περιβάλλοντος – Ασφάλεια Τροφίμων 

Πρώτο βραβείο



Sunday, 30 November 2014

Eldorado: Έχετε ακούσει κάτι περί αυτού;


«Η Eldorado καταστρέφει τα πάντα»: Η Μ. Καδόγλου για την έρευνα της SOMO και τις Σκουριές»

Από microvia.gr


Η Μαρία Καδόγλου, φυσικός, από το Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων βρέθηκε στο στούντιο του microvia.gr σε μία έκτακτη εκπομπή με κυρίαρχα θέματα την έρευνα της ολλανδικής ΜΚΟ, SOMO, που αποκάλυψε το μηχανισμό φοροαποφυγής της Eldorado Gold, αλλά και την κατάσταση που επικρατεί τώρα στις Σκουριές και τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά ζητήματα.

Καταρχάς τι είναι αυτή η ολλανδική έρευνα, ποιος την έκανε και όλα τα σχετικά…
«Την έρευνα την έκανε μια ολλανδική μη κυβερνητική οργάνωση SOMO, της οποίας τα αρχικά σημαίνουν κέντρο έρευνας μη κυβερνητικών οργανώσεων. Εδώ και πολλά χρόνια ερευνά τις επιπτώσεις των πολυεθνικών στο περιβάλλον, στους ανθρώπους, ειδικά στις αναπτυσσόμενες χώρες. Η έρευνα έχει θέμα τη φορολογία της Eldorado Gold. Στην ουσία αυτό που γίνεται είναι ότι η Edlorado Gold χρησιμοποιείται στην ουσία σαν case study για να καταδειχθεί πως οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες φυγαδεύουν τα κέρδη τους μέσω διαφόρων λογιστικών τεχνασμάτων και θυγατρικών εταιρειών σε φορολογικούς παραδείσους, έτσι ώστε οι χώρες όπου γίνεται η καταστροφή να μην παίρνουν απολύτως τίποτα».

Όταν όμως λέμε για «φορολογικό παράδεισο» δεν εννοούμε αυτό που φαντάζομαστε συνήθως, κάποιο εξωτικό νησί, αλλά την Ολλανδία…
«Δεν το ήξερα ούτε εγώ, το έμαθα χάρη στην έρευνα ότι η Ολλανδία θεωρείται παγκοσμίως ο νούμερο ένα φορολογικός παράδεισος».

Δεν θα μείνουμε πολύ στα οικονομικά, αλλά νομίζω ότι μπορούμε να πούμε πόσα χάνει το ελληνικό Δημόσιο και κατ” επέκταση οι Έλληνες πολίτες από αυτή τη δραστριότητα της Eldorado.

«Η έρευνα της SOMO έδειξε ότι η Eldorado Gold έχει στήσει ένα δίκτυο εταιρειών μεταξύ Ελλάδας, Ολλανδίας και Μπαρμπέιντος, ώστε να φεύγουν τα κέρδη της εταιρείας από την Ελλάδα και να καταλήγουν στα Μπαρμπέιντος. Με υπολογισμούς που έκαναν συμπέραναν ότι από τον φόρο παρακράτησης και το φόρο εισοδήματος με αυτό το εταιρικό σχήμα το ελληνικό Δημόσιο έχει χάσει φόρους της τάξης των 3 εκατ. ευρώ. Αλλά πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι το ποσό αυτό φαίνεται να είναι χαμηλό. Αυτό το ποσό είναι μικρό επειδή η εταιρεία δεν είναι σε πλήρη δραστηριότητα, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ότι υπάρχει αυτός ο μηχανισμός. Δηλαδή η εταιρεία έχει φτιάξει έναν μηχανισμό έτσι ώστε όταν θα είναι σε πλήρη δραστηριότητα και θα λειτουργούν όλα της τα μεταλλεία να μπορεί να γλυτώνει τεράστια ποσά από φόρους. Αυτό έχουνε κάνει. Κι επίσης η SOMO το λέει καθαρά ότι δεν έχει μελετήσει όλους τους πιθανούς τρόπους φοροαποφυγής. Υπάρχουνε κι άλλοι τρόποι οι οποίοι αναφέρονται μέσα στη μελέτη αλλά δεν αναλύονται».

Να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν έχει συμμετάσχει το Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων στο οικονομικό σκέλος αυτής της έρευνας…

«Το Παρατηρητήριο συνεργάστηκε μόνο στο κομμάτι της παροχής πληροφοριών σχετικά με τις δραστηριότητες της εταιρείας στην Ελλάδα, με την καταπάτηση των δικαιωμάτων και λοιπά. Και με την παροχή πηγών. Η SOMO ενδιαφέρθηκε γι” αυτό το θέμα γιατί καταρχάς αυτοί είχαν ήδη κάνει μια άλλη έρευνα, όπου ερεύνησαν το ρόλο της Ολλανδίας ως χώρας-διαύλου για την αποφυγή μεγάλων εταιρειών και μετά αφού γνώριζαν το θέμα των Σκουριών είδαν ότι ταιριάζει σε αυτό το πλαίσιο».

Απ” ό,τι κατάλαβα, μιλάμε για νόμιμες ενέργειες της Eldorado Gold.
«Απολύτως. Η φοροαποφυγη είναι απολύτως νόμιμη. Εξαιρετικά ανήθικη αλλά απολύτως νόμιμη. Στην ουσία εκμεταλλεύεται «παράθυρα» στην ευρωπαϊκή νομοθεσία, τα οποία τα αποδέχεται η Ευρωπαϊκή Ένωση. Όπως συμβαίνει άλλωστε και με το Λουξεμβούργο που είναι στην επικαιρότητα τις τελευταίες ημέρες».

Η Eldorado τι απαντάει; Γιατί έχουν περάσει κάποιες μέρες από την 1η Νοεμβρίου που παρουσιάστηκε η έρευνα στο δημαρχείο, οπότε περιμένω ότι θα υπάρχει κάποια απάντηση.
«Η έρευνα καταρχάς τους κοινοποιήθηκε πριν από την παρουσίαση, δηλαδή περίπου ένα μήνα νωρίτερα. Και τους κοινοποιήθηκε ακριβώς για να διαπιστωθεί αν υπάρχει κάποιο λάθος στην έρευνα και να μπει και η άποψη της εταιρείας μέσα στην έρευνα. Η εταιρεία μέσω της δικηγορικής εταιρείας που την εκπροσωπεί απάντησε ότι δεν επιθυμεί να συμμετέχει και δεν θέλει να σχολιάσει. Και μετά την παρουσίαση που έγινε στη Θεσσαλονίκη η SOMO ξαναεπικοινώνησε με την εταιρεία, τους ξαναζήτησε συνεργασία και σχόλια και πάλι πήρε αρνητική απάντηση. Η εταιρεία τώρα μιλάει για δυσφήμιση, αλλά αυτά τα πράγματα τα γνώριζε».

Μετά την παρουσίαση της έρευνας και αφού η εταιρεία προσπάθησε να απαξιώσει τη SOMO, ο εκπρόσωπος της βγήκε σε κανάλι της Θεσσαλονίκης και είπε το εξής καταπληκτικό. Ότι αυτό το δίκτυο είναι για να φέρνει η εταιρεία χρήματα στην Ελλάδα από τον Καναδά και όχι για να διώχνει από εδώ».

Επίσης μιλάνε για 47 εκατομμύρια που έχει πληρώσει η εταιρεία στο ελληνικό κράτος.
«Ναι, λένε ότι έχουν πληρώσει 47 εκατομμύρια σε φόρους αλλά φόρους τριών εταιρειών, δηλαδή των τριών θυγατρικών σε Χαλκιδική, Σάπες και Πέραμα, δεν μας λένε σε πόσα χρόνια και βάζουν μέσα σε αυτούς τους φόρους και τους φόρους των υπαλλήλων τους και τις ασφαλιστικές τους εισφορές».

Είπατε ότι ως Παρατηρητήριο συμμετείχατε στα ανθρώπινα δικαιώματα. Με τι στοιχεία βοηθήσατε και τι συμβαίνει στις περιοχές των μεταλλείων και σχετίζεται με παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

«Αρχικά να ξεκαθαρίσω πως μπαίνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα σε μια έρευνα που σχετίζεται με τα φορολογικά. Οι παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι κάτι που συνοδευει τις μεγάλες εξορρυκτικές δραστηριότητες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, δεν είναι κάτι καινούριο. Όμως, όπως μας το είπε η SOMO, ειδικά σε περιπτώσεις χωρών όπως η Ελλάδα που βρίσκονται σε τέτοια ανθρωπιστική κρίση, η φοροαποφυγή είναι θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Γιατί στερεί από το κράτος πόρους τους οποίους θα έπρεπε να έχει και θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει για τη ζωή των πολιτών του».

Θα κάνω εδώ τον «συνήγορο του διαβόλου» για να πω ότι η μεταλλευτική δραστηριότητα θα μπορούσε να προσφέρει πόρους στο κράτος και θέσεις εργασίας στους πολίτες του. Υπάρχει κάποια απάντηση σε αυτό;

«Πάρα πολλές. Μπορεί επίσης να αφαιρέσει πολλές δουλειές από ανθρώπους που δεν εργάζονται στα μεταλλεία αλλά σε άλλους τομείς όπως στον τουρισμό, στη γεωργία, στην κτηνοτροφία, στη μελισσοκομία κλπ. Όπως επίσης μπορεί να καταστρέψει ένα περιβάλλον το οποίο είναι ζωτικός πόρος για όλον αυτόν τον κόσμο. Το περιβάλλον, το νερό, το δάσος, όλα αυτά δεν είναι εύκολο να αποτιμηθούν σε χρήμα αλλά ναι, είναι σαφείς επιπτώσεις».

Ας περάσουμε στο θέμα Σκουριές. Τι έγινε, τι γίνεται τώρα και ποια είναι η εκτίμησή σας για το τι μέλλει γενέσθαι.

«Η κατάσταση στις Σκουριές αυτήν τη στιγμή είναι ότι η εταιρεία δουλεύει πυρετωδώς, με τρομακτικούς ρυθμούς, καταστρέφει τα πάντα. Έχουν εκχερσώσει περίπου 1.800 στρέμματα δάσους. Ο παλιός ο δασικός δρόμος, 7 χιλιομέτρων που οδηγούσε πάνω στις Σκουριές έχει γίνει ένας αεροδιάδρομος, μια εθνική οδός. Αυτή τη στιγμή κατασκευάζουν το εργοστάσιο εμπλουτισμού στις Σκουριές, για το οποίο βέβαια ακόμη δεν έχει εκδοθεί άδεια δόμησης και κάνουν διάφορες άλλες προπαρασκευαστικές εργασίες. Ο χώρος του επιφανειακού μεταλλείου που έχει διάμετρο 700 μέτρων έχει καθαριστεί από δένδρα».

Οι κάτοικοι αντιδρούν;

«Οι κάτοικοι είναι στον αγώνα. Οι κάτοικοι συνεχίζουν να αντιδρούν και έχουμε και τη μεγάλη συγκέντρωση στις 23, όπου είμαστε αποφασισμένοι να τους σταματήσουμε… γιατί δεν μας παίρνει αλλο».

Ένα ακόμα θέμα που εντάσσεται στην κατηγορία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είναι και η μεροληψία που δείχνουν τα σώματα τήρησης της τάξης κατά των ανθρώπων που αντιδρούν τις Σκουριές, προσπαθώ να το πω κομψά…
«Είσαι πάρα πολύ ευγενικός! “Κάποια μεροληψία” πωπω… Λοιπόν εδώ έχουμε ανοιχτή δήλωση της “Ελληνικός Χρυσός” ότι χρηματοδοτεί τα σώματα ασφαλείας. Δηλαδή πως αλλιώς να το πούμε; Χρηματοδοτεί τα σώματα ασφαλείας. Η καταστολή ξεκίνησε από τη μέρα που πάτησε το πόδι της η Eldorado στη Χαλκιδική, δηλαδή των Απρίλη του 2012. Εκεί ήταν που εμφανίστηκε πρώτη φορά η αστυνομία σε ρόλο ιδιωτικού φρουρού της εταιρείας. Και κάθε διαδήλωση μας αντιμετωπιζόταν με όλο και περισσότερη βία, δηλαδή στην αρχή μας πετούσαν δακρυγόνα και κρότου λάμψης, μετά άρχισαν τις πλαστικές σφαίρες, είχαμε τραυματισμούς, είχαμε ξύλο. Και φτάσαμε στη μεγάλη διαδήλωση του Οκτωβρίου του 2012 όπου έγιναν φοβερά πράγματα. Μας επιτέθηκαν κάτι αφηνιασμένα πλάσματα με στολές αστυνομικών, που χτυπούσαν ότι έβρισκαν, κεφάλι, πλάτη αυτοκίνητα… τα πάντα. Σπάγανε αυτοκίνητα και πετούσαν μέσα δακρυγόνα, τραβούσαν ανθρώπους και τους ποδοπατούσαν. Αυτό το πράγμα, ακόμα και άνθρωποι που έχουν ζήσει στη ζωή τους τρομακτική καταστολή, μας λένε ότι δεν το έχουνε δει, ποτέ και πουθενά. Και φυσικά αμέσως μετά τον εμπρησμό στις Σκουριές τον Φεβρουάριο του 2013, ξεκίνησε άλλο ένα κύμα καταστολής. Εκεί μπήκε μέσα και η αντιτρομοκρατική, αρχισαν και οι εισβολές στα χωριά στην Ιερισσό για να συλλαμβάνουν κόσμο, μπουκάρανε στα σπίτια δύο ανθρώπων μές στη νύχτα και τους αρπάξανε, κυριολεκτικά τους απαγάγανε… Σαν να βρισκόμαστε στη Λατινική Αμερική της δεκαετίας του 70».

Οι οποίοι άνθρωποι που συλλαμβάνονται παρουσιάζονται ως «ταραξίες», μόνο καταζητούμενους δεν τους έχουνε πει. Αυτή η εικόνα βγαίνει προς τα έξω και φυσικά έχουν μερίδιο τα ΜΜΕ.
«Μα φυσικά ο μόνος τρόπος που έχουνε να σπιλώσουνε αυτόν τον αγώνα είναι να μας παρουσιάσουνε σαν ταραξίες, τρομοκράτες, υποκινούμενους από σκοτεινά συμφέροντα…».

Ένα σχόλιο για τα ΜΜΕ και το πως προβάλλουνε ή μάλλον δεν προβάλλουνε τον αγώνα σας…
«Τα ΜΜΕ είναι καταπληκτικά. Τα ΜΜΕ στην Ελλάδα είναι απολύτως ελεγχόμενα από την κυβέρνηση, το λένε και οι διεθνείς οργανισμοί. Τώρα όταν μιλάμε για μία επιχείρηση που έχει ως μέτοχο τον Μπόμπολα, τον γνωστό Μπόμπολα, που είναι και εργολάβος όλων των υποδομών της “Ελληνικός Χρυσός” και είναι και γνωστός μεγαλοκαναλάρχης, τι περιμένετε να βγει στον αέρα; Μέχρι τον εμπρησμό στις Σκουριές δεν λέγανε λέξη, καναμε εδώ στη Θεσσαλονίκη πορεία με 15 χιλιάδες άτομα και δεν την είδε κανείς! Εμείς τη λέμε “η αόρατη πορεία”. Αλλά η επόμενη πορεία ήταν ακόμα μεγαλύτερη, εν μέσω σκληρής καταστολής το Μάρτιο του 2013. Ήταν τότε που τα κανάλια είχανε κάνει στροφή 180 μοιρών στο θέμα Σκουριές και τάιζαν τον κόσμο Σκουριές και τρομοκρατία».

Ξαναπηγαίνοντας στο περιβάλλον, νομίζω ότι το σημαντικότερο πεδίο μάχης είναι το νερό. Για το οποίο ακούμε φοβερά πράγματα, ακούμε για αρσενικό, ακούμε «σημεία και τέρατα»… Να τα πιστέψουμε;

«Να τα πιστέψετε βέβαια. Σε όλα τα μεταλλεία στον κόσμο το βασικό πρόβλημα και πρώτο θύμα της μεταλλευτικής είναι πάντα το νερό. Λοιπόν στην περιοχή μας πριν από κάποιους μήνες, το Φεβρουάριο του 2014, εγκρίθηκε το Σχέδιο διαχείρισης νερών από εκροές ποταμών της Κεντρικής Μακεδονίας. Αυτό το σχέδιο για την περιοχή των μεταλλείων λέει δύο πράγματα. Πρώτον, ότι τα νερά της περιοχής Σκουριών, Μαύρων Πετρών είναι ήδη ρυπασμένα από τη μεταλλευτική δραστηριότητα, το λέει σαφώς ότι η μεταλλευτική δραστηριότητα ευθύνεται για αυτήν την κατάσταση. Και δεύτερον, σε αυτήν την περίπτωση η οδηγία-πλαίσιο της Ε.Ε. λέει ότι θα πρέπει το κράτος να πάρει μέτρα ώστε να μην επιτραπεί η περαιτέρω ρύπανση των νερών και να επανέλθουν και σε καλή κατάσταση. Τα δικά μας τα νερά τα βάζει σε κατάσταση εξαίρεσης, δηλαδή αυτά τα νερά δεν θα προσπαθήσουν να τα φέρουν σε καλή κατάσταση, επειδή υπάρχει ένα καινούριο μεταλλευτικό έργο. Δηλαδή εδώ μας το λένε καθαρά, ότι τα νερά μας θα καταστραφούν, άρα όλα αυτά που λέγανε στις περιβαλλοντικές τους μελέτες ήταν για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου».

Είναι μη αναστρέψιμη η κατάσταση, ακόμα κι αν σταματήσει τώρα η εξόρυξη;
«Αυτήν τη στιγμή στις Σκουριές δεν υπάρχει εξόρυξη, εξόρυξη έχουμε στην περιοχή των Μαύρων Πετρών όπου εκεί η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Εκεί υπάρχει τρομακτική βλάβη και τα νερά που έρχονται σε επαφή με τα μεταλλεία είναι ακατάλληλα για κάθε χρήση. Όλο το νερό που έχουμε στην περιοχή… Στρατώνι, Αμμουλιανή, Ουρανούπολη, όλο το νερό προέρχεται από ένα βουνό, τον Κάκαβο, στην κορυφή του οποίου είναι οι Σκουριές. Αν γίνουν οι Σκουριές παέι και το νερό είναι τόσο απλό».

Εκτός από το νερό, που φυσικά δεν είναι απλό ζητήμα, αλλά ας πούμε με τη χλωρίδα τι συμβαίνει;
«Αυτήν τη στιγμή οι Σκουριές έχουνε γίνει… Βαγδάτη, πώς αλλιώς να το πω. Έχει ανοίξει μια τεράστια τρύπα στην καρδιά του βουνού, 1.800 στρέμματα, που δεν είναι ο 0,0%… τόσο που λέει η εταιρεία. Εμείς φτιάξαμε έναν χάρτη, βάλαμε δηλαδή το χάρτη της εταιρείας πάνω στο Google Maps και φτιάξαμε έναν χάρτη. Από αυτό που είδαμε τρομάξαμε και εμείς οι ίδιοι. Η καταστροφή του δάσους δεν είναι χωρίς συνέπειες για την υπόλοιπη περιοχή, γιατί το δάσος είναι αυτό που συγκρατεί το χώμα. Θα είναι αναπόφευκτα τα πλημμυρικά φαινόμενα, διαβρώσεις και λοιπά. Τα δυο ρέματα, το Καρατζά και το Λοτσάνικο που ξεκινάνε από τις Σκουριές, τα δύο ρέματα αυτά θα μετατραπούν σε ρέματα τοξικών αποβλήτων του μεταλλείου. Θα κατασκευαστούν δύο θεόρατα φράγματα ύψους 150 μέτρων αν μπορείς να το φανταστείς, φαντάσου 5 Λευκούς Πύργους τον έναν πάνω στον αλλον. Και πίσω από αυτά θα μπουν τα απόβλητα, αλλά όχι σε επίπεδη επιφάνεια, αλλά σε κεκλιμμένη».

Και αν δεν κάνω λάθος, παρά την ύπαρξη τέτοιων φραγμάτων έχουν γίνει ατυχήματα σε άλλες περιοχές με τοξικά απόβλητα, π.χ. σε Μεξικό, Καναδά…
«Έχουν γίνει τέτοια ατυχήματα σε όλον τον κόσμο και μάλιστα όχι σε χώρες του τρίτου κόσμου όπου δεν υπάρχουν μέτρα προστασίας και λοιπά, αλλά ακόμα και στον Καναδά, που υποτίθεται έχει έχει προηγμένο σύστημα προστασίας και ελέγχων. Αυτή η καταστροφή που έγινε στον Καναδά ήταν η μεγαλύτερη στον κόσμο κι έγινε από μια εταιρεία που δεν είναι και της πλάκας».

Κάπου μέσα στη συζήτηση είπες ότι έχει ευνοϊκή μεταχείριση η Eldorado Gold, οπότε ήθελα να σε ρωτήσω ευθέως. Υπήρχαν περιπτώσεις όπου η εταιρεία είχε κάποια προβλήματα και ήρθε το… «μακρύ χέρι» του νόμου για να τη σώσει;
«Αυτό είναι χαρακτηριστικό, όποτε η εταιρεία τα βρίσκει σκούρα με τη νομιμότητα, της φτιάχνουν έναν καινούριο νόμο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το τελευταίο που έγινε στις Σκουριές, όπου δεν μπορούσε να πάρει άδεια για το εργοστάσιο εμπλουτισμού γιατί ήθελε να φτιάξει ένα κτίριο αντίθετο σε όλες τις διατάξεις της πολεοδομικής νομοθεσίας. Οπότε η κυβέρνηση έκανε μια τροπολογία με την οποία μεταβίβασε όλες τις αρμοδιότητες για τη δόμηση όλων αυτών των κτιρίων στο ΥΠΕΚΑ».

Κρίση, Πολιτική, Τέχνη, Οικονομία, Ευημερία

Αν θα μπορούσε να δώσει κανείς κάποια αξία στα γραφόμενα στο δίχτυ, θα έκανε τις παρακάτω ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις.
Το λήμμα  «οικονομία»  στην μηχανή αναζήτησης βγάζει 22.100.000 αποτελέσματα, ενώ η  «  Τέχνη» μόλις 929.000.
Η «κρίση» 14.400.000 ενώ το κάπως αντίθετό της «ευημερία» 487.000
Ενδιαφέρον έχει και η σχέση «ερωτας» και «σεξ» 1.280.000 προς 2.920.000, δηλαδή το σεξ υπερφαλαγγίζει τον έρωτα κατά 2,5 φορές!
Και αυτά στην Ελλάδα που ο ελληνόφωνος πληθυσμός του διαδικτύου είναι πολύ μικρότερος άλλων χωρών, όπως λ.χ. ο γερμανικός, γαλλικός, αγγλικός και ισπανικός.  Σ’  αυτές τις γλώσσες τα ίδια λήμματα βγάζουν τα ίδια περίπου σχετικά αποτελέσματα με εξαίρεση την λέξη art στις λατινόφωνες γλώσσες, που όμως δεν προσδιορίζει μονοσήμαντα την τέχνη, οπότε δεν ξέρουμε τι είναι περισσότερο τέχνη ή κάτι άλλο.

Δείτε τον παρακάτω πίνακα και θα διαπιστώσετε ότι η Ελλάδα παραμένει με απόσταση ο πιο πολιτικοποιημένος λαός του δυτικού κόσμου  με την κρίση να κυριαρχεί στα γραφόμενά του. Σ αυτό το τελευταίο συμβαδίζει με την Ισπανία! Η λέξη ευημερία σε όλες τις γλώσσες πιάνει πάτο!



Saturday, 29 November 2014

«Κείμενα για πρόσωπα και βιβλία» του Σωτήρη Σόρογκα, ΙΙ


….
Σκέψου καλά : Κάθε μορφή αθανασίας αντίκειται
Στην έννοια του όντος. Κάθε αντίθεση
Θα συντριβεί κάτω απ’ τη φτέρνα του καιρού
Καθώς πατάει με δρασκελιές και πέλματα γρανίτη.
Ανοίγοντας μια υπόνοια παρόντος
Καίγοντας
Τα φρύγανα των πράξεων σε ουρανομήκεις φλόγες ήλιου.
Όπου παρόν
Σημαίνει απλώς το παρελθόν του μέλλοντος
Ή, πιο σωστά, το μέλλον ενός άλλου παρελθόντος
Αφού, όσο ξέρω, δεν υπάρχει ακόμα η συνταγή
Να φτιαχτεί μια στιγμή διαρκείας. Τι άπληστοι
Σταθήκαμε στ’ αλήθεια, τι άσωτοι
Μες στη φιλαργυρία μας. Ποιος θα πιστέψει άραγε
Πως σπαταλήσαμε τη λίγη αιωνιότητα που μας αναλογεί
Χαμένοι σε μιαν έρημο από λέξεις. Σπέρνοντας
Και περιμένοντας το νέο φρούτο που θα βγει απ’ το κουκούτσι,
Αφήνοντας
Το γινωμένο φρούτο να σαπίσει.
Αλήθεια, τι άπραγοι
Τι ανεπίδεκτοι αθανασίας οι θνητοί.

Αντώνης Φωστιέρης

Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕΛΕΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
οργανώνει μία σειρά εκδηλώσεων για τον πολιτισμό, την Τέχνη και την πολιτική, η οποία ονοματίστηκε με τον πολύ φιλόδοξο τίτλο «πέρα από την παρακμή» Τις εκδηλώσεις προλόγισαν στις 11 Νοεμβρίου ο Σωτήρη Σόρογκας και ο Γιώργος Καραμπελιάς.

Με την ευκαιρία της πρεμιέρας αγόρασα και δύο βιβλία του Σωτήρη Σόρογκα, κυρίως επειδή με εντυπωσίασε ο λόγος του και διαπίστωσα ότι έπραξα άριστα γιατί με το πρώτο κιόλας βιβλίο που διάβασα γέμισα με αυτήν την αγαλλίαση που σου χαρίζει ένα καλό βιβλίο.

«Κείμενα για πρόσωπα και βιβλία» του Σωτήρη Σόρογκα


Τον Σωτήρη Σόρογκα τον γνωρίζω ως ζωγράφο. Κάθε φορά που επισκέπτομαι την αίθουσα «Ρήγας Βελεστινλής» επί της οδού Ξενοφώντος 4 , χαζεύω τα τρία πονεμένα άλογα του. Την μια φορά τα βλέπω θεϊκά, εξαϋλωμένα έτοιμα να πετάξουν, αλλά βλέπουν με φρίκη ότι κάποιος έκαψε τα φτερά τους. Την άλλη μου θυμίζουν την Γκουέρνικα. έπειτα τον πληγωμένο Παρθενώνα και άλοτε τον Ντα Βίντσι και το «βιτρούβιο» άλογο. Το διάσημο άλογο, τον Βουκεφάλα τον απορρίπτω χωρίς άλλη σκέψη, γιατί αυτά τα άλογα δεν ανήκουν σ αυτά που τρέχουν στην σκόνη των πολέμων. Αυτά σκιρτούν από οδύνη για την τρέλα μας.

Ωστόσο, εν προκειμένω δεν πρόκειται για το ζωγραφικό έργο του Σωτήρη Σόρογκα, αφού προφανώς δεν είμαι η κατάλληλη για το αντικείμενο, αλλά για το βιβλίο του «για πρόσωπα και βιβλία»

Στο βιβλίο ο συγγραφέας ξεκινάει με τον πατέρα του, αφιερώνοντάς του μόλις 7 σελίδες δηλαδή μόλις 7 πίνακες. Ο Σωτήρης Σόρογκας σ αυτές τις 7 σελίδες μιλάει και γι αυτόν τον ίδιο. Ο πατέρας του έφτασε στην Αθήνα από την τότε τουρκοκρατούμενη Θεσπρωτία (πόσο πρόσφατα πράγματι ήμασταν ακόμα δούλοι του πασά) ορφανός από πατέρα με τα τέσσερα αδέλφια του που έπρεπε να επιβιώσουν με την υποστήριξη του πρωτότοκου. Θλίβεσαι να διαπιστώνεις πόσο λίγα πράγματα χρειάζεται ο Έλληνας για να μεγαλουργήσει, και πόσα πολλά για να συρθεί στην απαξίωση και στην εθνική ντροπή που έχει περιπέσει σήμερα.

Στην συνέχεια μιλάει με λόγια σαν τον αέρα της άνοιξης για τον Οδυσσέα Ελύτη, για τον Νίκο Εγγονόπουλο, την Κική Δημουλά, τον Γιάννη Κόντο, τον Νάσο Βαγενά, τον Αντώνη Φωστιέρη τον Πάμπλο Πικάσο, τον Φώτη Κόντογλου, τον Γιάννη Μόραλη και τον Γιάννη Τσαρούχη.

Επιτίθεται στην σημερινή «διανόηση» που έχει χάσει τον μπούσουλα. «Διακατέχονται από μια ανερμήνευτη μειονεξία σε ό,τι έτσι κι αλλιώς τους συνιστά, όμοια με την έντρομη συμπεριφορά ενός επαρχιώτη στην πρωτεύουσα, που επιδιώκει να δείχνει άλλος».

Παρακάτω γράφει πάλι για τους ίδιους: «μεταπορθμεύουν, ως καινούργιες ιδέες, φθαρμένα, ξένα, νεωτεριστικά αποφόρια, επιδιδόμενοι εδώ και χρόνια στην υπονόμευση του τόπου ποικιλοτρόπως και εισπράττοντας παραλλήλως από κρατικά ή ξένα ύποπτα κέντρα μεγάλα κονδύλια για την εν γένει πολυπολιτισμική τους δραστηριότητα».

Λάτρης της Βυζαντινής Τέχνης, πώς θα μπορούσε να μην είναι, γράφει για τον Γιάννη Κοντό:

Συμβαίνει άθελά μου η ποίηση αυτή να με παρασέρνει σε μια βυζαντινότροπη ανάγνωση του αισθητού δράματος. Θέλω να πω ότι σε κάθε ποίημα αυτής της πορείας απουσιάζει η συνήθης απελπισία των σύγχρονων αδιεξόδων, όσο και η κραυγαλέα καταγγελία τους. Η διαπίστωση αυτή με παραπέμπει στην εσωτερίκευση του δράματος, όπως αυτό εικονογραφείται για παράδειγμα σε μια βυζαντινή εικόνα «Σταυρώσεως» όπου τα πρόσωπα δεν μορφάζουν, δεν συστρέφονται και δεν εκδηλώνουν το άλγος που υπαγορεύεται από την τραγικότητα του ίδιου του θέματος, επειδή αυτό αφομοιώνεται και απορροφάται σε μια μορφοπλασία υψηλόφρονης και για αυτό βαθιά ανθρώπινης αποδοχής ή κατανοήσεως. Βρίσκεται δηλαδή στον αντίποδα μιας παρεμφερούς , ας πούμε αναγεννησιακής σκηνής, όπου οι μορφές εξωτερικεύουν το άλγος. Με άλλα λόγια, εδώ το δράμα ή το πένθος δεν παύει να υπάρχει. Απλώς λόγω της καταφάσεως αυτής της θεϊκής συνθήκης, αποσύρεται σε μυστικές κρύπτες και συγκινησιακά βάθη πνευματικότητας. Έτσι πιστεύω ότι τα ποιήματα του Γιάννη Κοντού δεν παύουν να είναι λυπημένα.

Για Φώτη Κόντογλου μας πληροφορεί ότι έμεινε έκπληκτος όταν ο μεγάλος αυτός ζωγράφος απεφάνθη περί των ζωγράφων της Αναγέννησης. «Κανένας από αυτούς δεν αξίζει πεντάρα»!

Φώτης Κόντογλου
Τα ίδια υποστηρίζει και ο άγγλος κριτικός τέχνης Κλάιβ Μπελ, οποίος δηλώνει ότι «η εποχή από τον Τζιότο (1267 - 1337) μέχρι τον Σαιζάν((18391906) δεν είναι παρά μια παρατεταμένη παρακμή της τέχνης». 

Για το Γιάννη Μόραλη μιλάει με ιδιαίτερο σεβασμό, όπως αρμόζει σε μαθητή προς τον δάσκαλό του. 
Γιάννης Μόραλης
«Η έκδηλη λατρεία των αναφορών του στη ζωγραφική ή σε ζωγράφους που αγαπούσε, σε περιστατικά της ζωής του, πάντοτε σχετικά με την τέχνη, σε μυστικά για ήχους χρωμάτων, για ανατροπές από άστοχες σχέσεις των μορφολογικών στοιχείων, για δυνατότητες υπερβάσεως δυσκολιών με ειδικό χειρισμό υλικών ή γραφής, για μυστηριακές επενέργειες του τυχαίου, όλα τούτα έπαιρναν διαστάσεις μυθικές, μεταγγίζοντάς μας ταυτόχρονα και την ευθύνη ενός δυσανάβατου ρόλου ή καλύτερα ενός προορισμού με στοιχεία ιερότητος. Συνεπώς, αυτό που συνιστούσε την αγάπη και την υπευθυνότητα της δουλειάς με την οποία είχαμε καταπιαστεί, μας είχε καταστήσει εξ ορισμού μετόχους μιας άγραφης υποθήκης με καθήκοντα ιδιαίτερα και αποστολή πνευματική, μακριά από συμβιβασμούς και ιδιοτέλειες.

Δεν ξέρω πόσοι από εμάς εκείνου του καιρού κρατήσαμε τη σιωπηλή και κατανυκτική εκείνη υπόσχεση. Ενα πάντως είναι βέβαιο. Οτι αυτή η υπόσχεση οφείλει πολλά στη ζωογόνο πνευματικότητα του σεβάσμιου δασκάλου».

Ο Σωτήρης Σόρογκας ήταν προσωπικός φίλος του Παναγιώτη Κονδύλη. Διαβάζοντάς τον πρώτο, δεν μπορώ παρά να θαυμάσω την αγάπη του και την εκτίμηση με την οποία εκφράζεται για έναν κύκλο ελλήνων καλλιτεχνών και ποιητών, σε αντίθεση με τον δεύτερο ο οποίος μόνο με απαξιωτικά λόγια μίλησε για ολάκαιρο τον πνευματικό κόσμο της Ελλάδας – των ποιητών εξαιρουμένων - και λυπήθηκα βαθιά για άλλη μια φορά. Λυπήθηκα που δεν έχουμε όλοι μας τα μάτια και την καρδιά του Σωτήρη Σόρογκα.

Αποκαλυπτικός είναι και στις συνεντεύξεις του, καθώς μας φανερώνει  έναν άντρα που έχει πλήρη συναίσθηση της κοινωνίας που έχουν κατασκευάσει οι «αγορές» και που  προφανώς δεν έχουν αφήσει αλώβητη και την τέχνη.
Ας τον ακούσουμε με προσοχή, γιατί μακριά από να λέει κοινοτυπίες περί νέα τάξης πραγμάτων έχει φτάσει στην πόρτα της κόλασης που έχει ανοίξει ο δυτικός πολιτισμός της χρησιμοθηρίας και της ισοπέδωσης και μας  εκθέτει με διακριτική  ενάργεια το περιεχόμενό της.

 Νομίζω ότι σήμερα απουσιάζουν από τον κόσμο μας το νόημα και οι Σκοποί που άλλοτε εμψύχωναν τις πράξεις των ανθρώπων όπως  και οι ιδέες και τα οράματα που ένωναν συνεγείροντας τους σε κοινές υπερβάσεις. …
Οι άνθρωποι είναι πιο μόνοι από ποτέ «στη φοβερή ερημία του πλήθους».
Η σημερινή κοινωνία υπόκειται σε μια σαρωτική και ιλιγγιώδη δυναμική ακατάσχετων αλλαγών , οι οποίες πριν προλάβουν να εδραιωθούν προσχώνονται από άλλες νεότερες και διαβρώνουν συνεχώς  ή και εξαφανίζουν ρυθμούς νοήματα ζωής κώδικες επικοινωνίας και ηθικές αξίες.
Συνοψίζοντας, θα έλεγα ότι ο δυτικός επεκτατισμός, αφού ταυτίστηκε με την έννοια της προόδου, επεδίωξε τη ριζική αναδιάρθρωση των παραδοσιακών κοινωνικών δομών  αντικαθιστώντας τες με άλλα μορφώματα. ..

Πρόκειται για πολιτικούς και πολιτισμικούς μετασχηματισμούς, οι οποίοι ενώ άλλοτε απέρρεαν από ένα γίγνεσθαι αντιθετικών ή άλλων βουλήσεων ή εξελεγκτικών οσμώσεων σήμερα υπόκεινται στην μονοκρατορία της δυτικής οικονομικής ισχύος που ομογενοποιεί ανελέητα την πολυμορφία του κόσμου. 




Ο Σωτήρης Σόρογκας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1936. Σπούδασε με κρατική υποτροφία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών, απ’ όπου αποφοίτησε το 1961. Το 1972 έλαβε ετήσια προσωπική χορηγία του Ιδρύματος Φόρντ. Έχει πλήθος ατομικών και ομαδικών εκθέσεων στην Ελλάδα και σε διεθνείς εκδηλώσεις οργανωμένες από το Υπουργείο Πολιτισμού, την Εθνική Πινακοθήκη, την Πινακοθήκη Πιερίδη και ιδιωτικές αίθουσες τέχνης (Τόκιο, Βρυξέλλες, Δουβλίνο, Σάο Πάολο, Νέα Υόρκη, Παρίσι, Ρώμη, Βασιλεία κ.ά.). Δίδαξε σχέδιο και χρώμα τη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Ε.Μ. Πολυτεχνείου από το 1964 έως το 2003. Σήμερα είναι ομότιμος καθηγητής. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου Σύγχρονης Τέχνης, μέλος της “Ομάδας για την Επικοινωνία και την Εκπαίδευση στην Τέχνη” και μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού θεωρίας της τέχνης “Σπείρα”. Το 2010 μετείχε στην ίδρυση της “Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού”, καθώς και στην έκδοση του περιοδικού “Ερμής ο Λόγιος”, του οποίου είναι και μέλος της Συντακτικής Επιτροπής. Για το ζωγραφικό του έργο έχουν γραφεί μελέτες, άρθρα, κριτικές και τρεις μονογραφίες. Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας, στις Πινακοθήκες Πιερίδη, Βορρέ και Μοσχανδρέου, στο Τελόγλειο Μουσείο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και στο Μουσείο Γουλανδρή στην Άνδρο. Το 2004 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο της καλλιτεχνικής του προσφοράς



Ψηφίστε για τις γερμανικές αποζημιώσεις

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...