Sunday, 25 June 2017

Φάλαινες, αγαπημένες

υπέροχοι ήχοι, μοναδικοί.
είμαστε τυχεροί που τους ακούμε απο το σπίτι μας.
Καλημέρα Φάλαινες όλου τους κόσμου.
Σας λατρεύω!


The rolling Stones II

θα ξέρετε ότι το "δεν μπορώ να βρω ικανοποιήση" μαζί με το τραγούδι των φαλαινών ταξίδεύει στο απέραντο σύμπαν; Μπορεί ένας άλλος πολιτσμός να το ακούσει και να φρίξει. - Τι σόϊ όντα είναι αυτά που δεν μπορούν να βρουν ικανοποίηση με όλα τα δώρα που χαρίζει η Μεγάλη Θεά! Τώρα θα μου πείτε πως να ξέρουν για την δική μας φύση; Μα θα ακούσουν το τραγούδι των φαλαινών και θα καταλάβουν σε ποιόν παράδεισο βρισκόμαστε!

I can't get no satisfaction, I can't get no satisfaction
'Cause I try and I try and I try and I try
I can't get no, I can't get no
When I'm drivin' in my car, and the man come on the radio
He's tellin' me more and more about some useless information
Supposed to fire my imagination
I can't get no, oh, no, no, no, hey, hey, hey
That's what I say
I can't get no satisfaction, I can't get no satisfaction
'Cause I try and I try and I try and I try
I can't get no, I can't get no
When I'm watchin' my tv and a man comes on and tell me
How white my shirts can be
But, he can't be a man 'cause he doesn't smoke
The same cigarettes as me
I can't get no, oh, no, no, no, hey, hey, hey
That's what I say
I can't get no satisfaction, I can't get girl reaction
'Cause I…

the Rolling Stones

Καλή Κυριακή με ορίντζιναλ Ρόλινγκ Στόουνσ:

I see a red door and I want it painted black
No colours anymore, I want them to turn black
I see the girls walk by dressed in their summer clothes
I have to turn my head until my darkness goes
I see a line of cars and they're all painted black
With flowers and my love, both never to come back
I see people turn their heads and quickly look away
Like a newborn baby, it just happens everyday
I look inside myself and see my heart is black
I see my red door and must have it painted black
Maybe then I'll fade away and not have to face the facts
It's not easy facing up when your whole world is black
No more will my green sea go turn a deeper blue
I could not foresee this thing happening to you
If I look hard enough into the setting sun
My love…

Thursday, 22 June 2017

Φαραώ Ακετατόν και Καρλ Μάρξ

Το 1350 περίπου π.Χ. έγινε η πρώτη …….μαρξιστική επανάσταση! Είχε δηλαδή όλα τα στοιχεία για να χαρακτηριστεί ως τέτοια.
Ωστόσο, δεν ήταν οι καταπιεσμένες μάζες, που ξεσηκώθηκαν όπως π.χ. ο Σπάρτακος με τους σκλάβους, αλλά ο ίδιος ο Φαραώ διακήρυξε το πιο επαναστατικό δόγμα που είχαν ποτέ ακούσει αυτιά ανθρώπων. Έτσι, φώναξε ότι δεν υπάρχουν δούλοι, ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και ότι όλοι είναι αδέλφια. Δεν πρέπει να σκοτώνουμε. Δεν πρέπει να κάνουμε πόλεμο και το κυριότερο: Προσπάθησε να καταργήσει με μια μονοκονδυλιά όλους τους αρχαίους Θεούς, μαζί με τα ιερατεία τους και να τους αντικαταστήσει με έναν Θεό.
Κατάργησε την Δουλεία και μάλιστα όχι όπως ο Λίνκολν (ο οποίος πέθανε με 150 δούλους γραμμένους στα περιουσιακά του στοιχεία) αλλά στα σοβαρά.
Η αντεπανάσταση ξεκίνησε από τα κάτω, προφανώς με την ευγενική χορηγία των ιερέων του μέχρι τούδε θεού Άμωνα.
Η Αίγυπτος βυθίστηκε στο χάος και ο ίδιος ο Φαραώ, ο Ακετατόν, δέχτηκε να πάρει το δηλητήριο που του έδωσε ο γιατρός του και να πεθάνει.
Απίστευτη ιστορία Κάρολε! Αν την ήξερες έκανες την πάπια. Δεν είναι δηλαδή οι μάζες και η πάλη των τάξεων που κινούν την ιστορία, αλλά τι;
Ίσως η αγάπη, η απάτη και η δειλία που είχα σκεφτεί όταν διάβαζα τον Μαίτρ και την Μαργαρίτα

Tuesday, 20 June 2017

Ο Κορνήλιος και οι μπούρδες του ΙΙ



Περί της .......ανύπαρκτης Βυζαντινής Τέχνης, (όπως υποστηρίζει ο Κορνήλιος) γράφει ο κριτικός Τέχνης Κλάιβ Μπελ

«η εποχή από τον Τζιότο (1267 - 1337) μέχρι τον Σαιζάν((1839 – 1906) δεν είναι παρά μια παρατεταμένη παρακμή της τέχνης».


Σύμφωνα με τον Μπέλ, η Τέχνη του Τζιότο είναι κατώτερη της Βυζαντινής του ενδέκατου και δωδέκατου αιώνα και καταλήγει ότι «μόλις το 1913 φαίνεται ότι κατάφεραν να φτιάξουν φόρμες που εξέφραζαν τις ευαισθησίες της νεότερης γενιάς, αν και τα έργα τους δεν αποδεικνύουν ότι βρισκόμαστε εκεί που βρισκόταν η πρώιμη βυζαντινή τέχνη».

Ο Κορνήλιος και οι μπούρδες του!

Αν διαβάσει κανείς το  κείμενο χωρίς κόμπλεξ περι του ονόματος "Καστοριάδης", θα δει ότι μπορεί άριστα να είναι ο μέντορας όλων των μενουμευρωπηδων. ( Θοδωράκης, Τζίμερος κλπ)

Είναι λυπηρό, πως ο ΚΚ δεν πήρε χαμπάρι ούτε από την δυτική επιθετική βαρβαρότητα που ξεκίνησε ακριβώς την εποχή που αυτός την θεωρεί δραματικά επαναστατική και συνεχίζεται αμείωτη και ενισχυμένη μέχρι σήμερα και για την οποία μιλάει με ένα εξαιρετικά γελοίο θαυμασμό, αλλά ούτε και από τον νεωτερικ...ό ελληνικό πολιτισμό. Ας μην μιλήσουμε για το Βυζάντιο, για το οποίο ακολουθεί το "δαιμονικό πνεύμα του Γίβωνα και του Βολταίρου" , όπως τόσο δεικτικά γράφει ο Στήβεν Ράνσιμαν.


Το δε αντιφατικό σε όλα όσα λέει, είναι ότι ο ίδιος παρουσιάστηκε ως ο μέντορας του Ζαν Κλώντ Μισεά, ο οποίος τελευταίος ούτε λίγο ούτε πολύ θεωρεί τον σημερινό κόσμο ετοιμοθάνατο, επειδή είναι καπιταλιστικός και επειδή ο καπιταλισμός δεν συμβιβάζεται με ανθρώπινη κοινωνία.

Το γεγονός ότι ο καπιταλισμός έχει να παρουσιάσει και κάποια εξαιρετικά μεγάλα έργα στο πεδίο της τέχνης, δεν αναιρεί την μη ανθρώπινη φύση του.

Τώρα βέβαια που ο καπιταλσμός έχει περάσει σε μια καινούργια επιθετική φάση, όλη αυτή η φιλοσοφία του ΚΚ, αλλά και του Π. Κονδύλη (και οι δύο οποδοί του Φερνάν Μπρωντέλ, άλλου Γάλλου μεγάλου ιστορικού, αλλά ισλαμόφιλου σε σημείο να αναρωτιέσαι γιατι) αναδύεται όπως ακριβώς και το νέο Ισλάμ.
Και τα δυο, καπιταλισμός και Ισλάμ είναι δύο ακραίες μορφές οικονομικής και
θρησκευτικής φανατίλας.
Το μεγάλο δυστύχημα είναι, ότι δεν υπάρχει, αυτή τη στιγμή που γράφουμε αυτές τις ελάχιστες αράδες, καμία άλλη αναδυόμενη φιλοσοφία αναίρεσης τους, χωρίς την οποία (αναίρεση) ο σημερινός "πολιτισμός" κινδυνεύει να χαθεί ολοκληρωτικά για τα επόμενα εκατομμύρια χρόνια.

Saturday, 17 June 2017

Αφιερωμένο εξαιρετικά

για την ηλικία σου, φιλάρα μου, καλά κρατιέσαι!

Αλλά εγώ καλύτερα, δες την πιο πρόσφατη φωτό μου

Wednesday, 14 June 2017

When it's mainstream, it’s mainstream

 

Α προ πο  παρέλαση των βαρεμένων, βρήκα 'ενα  ενδιαφέρον  τραγούδι του Gaber:
 
 
 
I remember [those times] when I was marveled and maybe happy
To see those fews that refused [the world].
I remember some attitudes and some “fair” faces
Joint together in a whole tide – refusing and resisting.
 
Now[adays] the world is full of those faces,
Really, it’s overwhelmed.
And this exchange of emotions,
Of beards, of mustaches, of kimonos,
Does no longer hurt anyone.
 
When it's mainstream1, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
 
I don’t know what happened
To those faces, to those people,
If it’s only a matter of aesthetics,
Or something more.
 
[I don’t know] if it’s an afterthought of mine
Or my lack of enthusiasm,
But they seem to me to be faces
[That could appear either on] illustrated magazines or in Tourist Offices.
 
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
 
If you see them from a distance,
They are not so different from
Petty bourgeois,
Offering Champagne and act [as they were] generous.
 
They know how to enjoy theirselves,
And make the fortune (and the shame, too)
Of the most remote and biggest beaches
In Sardinia.
 
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
 
Even if it is different
– Your degree of consciousness,
When it's mainstream, it’s mainstream.
There is no difference
Between the Playboy’s way of life2
The most outdated and reactionary one –
To the more sublime one
Of doing either a commune or a “low-cost social service institution”.
 
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
 
For me, if I had3
the strength and the insolence,
I would say that I’m different
and – almost certainly – lonely.
I would say that I could not tolerate
The old and absurd institutions,
And your inventive craze
And your innovations.
 
I am different.
I change a little,
I change very slowly:
I cannot tolerate4
The crash courses from Lenin to East.
 
And even regarding Love,
I cannot conquer your lightness,
I cannot [either] improvise
Or act as an homosexual
Only to change a bit.
 
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
 
You’re original too:
You just have to listen to some of your sentences
full of new words,
Gradually more cultural, gradually more disgusting
 
A normal guy,
Full of honest and true feelings –
When he hears you saying those words –
Would have a strong desire to
Knock your teeth in.
 
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
 
For me, if I had3
The strength and the insolence,
I would say that there is no more time
For mix ups,
[And] that it’s time to distance ourselves [from all of this],
That I don’t want to make up new love stories,
That I don’t want to have you as my friends,
As my representatives.
 
I am different and – almost certainly – lonely.
I am different [from you] because I do tolerate neither
The good common sense
Nor the madman’s rhetoric.
 
I do want neither
To stiffle myself
Nor to make a fucking pig's ear of my freedom.
 
I do not want unrealistic melanges with anyone,
Including you lot.
And I do not tolerate
The widespread “Mind your own business” commonsense5.
 
I am different, I am argumentative, I am violent,
I do not respect Democracy,
And I have a bad opinion of both prostitutes and prisoners
Because people idolizing them make me sick.
 
If someone would say
that I am indifferent [to everything] –
I don’t care.
I am no more a comrade
and [I am no more] a feminist narrow-minded6 activist.
 
Your animations make me sick,
The “Popular Investigations” and other bullshit
And – finally – I do not like your “free women”6
With whom you debate “democratically”.
 
I am different because, when it’s bullshit, it’s a bullshit:
It doesn’t metter the type of it:
Taxi drivers7, students, barbers, gurus, artists, workers
Gramsci8 supporters, catholics, dwarfs, lighting technician, barmen,
Whores, crawlers, paratroopers, ufologists.
 
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.
When it's mainstream, it’s mainstream; when it's mainstream, it’s mainstream.

Tuesday, 13 June 2017

Επιστήμη και αρχουσα τάξη

Ζούμε σε έναν κόσμο, στον οποίο η τεχνολογική ανάπτυξη έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία. Δεν υπάρχει κλάδος που να έχει στερηθεί αυτής της δόξας.
Γεωργία, βιομηχανία, κυβερνητική, υπηρεσίες, ενέργεια, όλα έχουν πάρει τα πάνω τους.
Ομοίως και οι κοινωνικές επιστήμες δεν έχουν παράπονο παρότι έχουν καπελωθεί από τις παραπάνω.
Ωστόσο, υπάρχει μια πνευματική δραστηριότητα της ανθρώπινης κοινωνίας που ενώ ακολούθησε την ίδια ανοδική πορεία, κάπου σκόνταψε και έμεινε στάσιμη. Όχι μόνο στάσιμη, αλλά γύρισε πίσω ολοταχώς, σαν να έβλεπε μπροστά της έναν γκρεμό χωρίς επιστροφή.
Αυτή η τελευταία είναι η θρησκεία.
Θα έλεγα, ότι οι άνθρωποι ξαμολήθηκα και ξαναμάζεψαν, άκων - εκών τα μαύρα λάβαρα που είχαν μπήξει στα ουράνια για να δηλώσουν τον θάνατο των Θεών.
Γιατί άραγε ;
Γιατί, αυτό το τεχνολογικό θαύμα δεν έγινε κτήμα όλης της ανθρωπότητας! Αντίθετα, οι δημιουργοί του κλείστηκαν σε χρυσά παλάτια που αφειδώς τους παρέσχε η άρχουσα τάξη προκειμένου να τους κάνει σκλάβους της. Ω! δεν έγιναν σκλάβοι με το ζόρι. Το ήθελαν, γιατί πίστεψαν ότι έτσι θα γίνουν μέτοχοι ενός πλούτου που ποτέ στο παρελθόν και σε καμία χώρα του πλανήτη δεν μαζεύτηκε σε τόσα λίγα χέρια.
Εκτός, όμως από την συμμετοχή στα κέρδη, απολάμβαναν και δόξα, χωρίς όρια. Βιβλία, βραβεία, διαλέξεις μπροστά σε κοινό, το μέγεθος του οποίου δεν είχε ονειρευτεί κανένας άλλος σοφός ποτέ στο παρελθόν. Στην αρχή ήταν χιλιάδες, τώρα είναι εκατοντάδες εκατομμύρια! Ο κόσμος υποκλίνεται μπροστά τους. Τα αφεντικά τους και οι προαγωγοί τους , μπορεί να είναι άγνωστοι, αυτοί όμως όχι!
Τα αφεντικά τους μπορεί να έχουν και ένα μικρό κοινό που θα τους καταδικάσει για το τάδε ή το δείνα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Αυτούς όμως κανείς. Είναι στο απυρόβλητο, αφού αυτοί κάνουν καθαρή επιστήμη, όπως ακούς τακτικά και από πολλούς.
Ο λαός λοιπόν, ξαναγύρισε σ αυτά που ήξερε: Θεέ μου βοήθα με να ζήσω και να περάσω στον άλλον κόσμο που θα με απαλλάξει από τα βάσανά μου.
Ο αριθμός αυτών των μεγάλων επιστημόνων, που βοήθησαν το έγκλημα και τον μαζικό φόνο είναι πάρα μα πάρα πολύ μεγάλος. Στην πραγματικότητα αμφιβάλω αν υπάρχουν εξαιρέσεις.
Δεν θα αναφέρω πολλούς, αλλά έναν και μάλιστα λέοντα, με το τρανταχτό όνομα: Αλβέρτος Άϊνστάϊν
Ο Αλβέρτος δεν ήταν μόνο ο θεωρητικός της ατομικής βόμβας, όπως όλοι γνωρίζουμε, αλλά και ο κύριος εμπνευστής της κατασκευής της. Είχε πιέσει τον Ρούσβελτ να την κατασκευάσει, γιατί δήθεν την ετοίμαζαν οι Γερμανοί! Ο πόλεμος είχε τελειώσει τον Μάϊο του 45 η βόμβα στην Χιροσίμα έπεσε τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου. Ο αρχηγός του τίμ, ο Οπενχάϊμερ, κατηγορήθηκε ως πράκτορας των Ρώσων, γιατί προσπάθησε να καθυστερήσει την κατασκευή της. Στο θεάρεστο αυτό έργο εργάστηκαν 42.000 άτομα μεταξύ των οποίων μερικές χιλιάδες επιστήμονες, όλοι τους αθώοι!
Όταν δε έπεσε η βόμβα, μόνο ο Καμύ αντέδρασε και βεβαίως και ο Οπενχάϊμερ με την πρόταση «κάναμε την δουλειά του διαβόλου και γυρίσαμε στα σπίτια μας»

Monday, 12 June 2017

Η απάντηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην απρέπεια του Μανώλη Γλέζου




«Χθες έκανα το αυτονόητο.
Για όλους τους Έλληνες.
Ο Πρέσβυς της Γερμανίας το κατάλαβε κι έκανε πίσω.
Ο Μανώλης Γλέζος προτίμησε να βάλει ο ίδιος με τα χέρια του τη σημαία του κατακτητή πάνω στο μνημείο των θυμάτων.
Τα υπόλοιπα στο κείμενο του Διαμαντή Καραναστάση, που λίγοι θα είχαν την τόλμη να γράψουν.
Προσυπογράφω»

Το κείμενο του Διαμαντή Καραναστάση:

«Για όσους δεν κατάλαβαν, στη σφαγή του Διστόμου εκτελέστηκαν 218 άνθρωποι, μωρά, παιδιά και έφηβοι και πιο μεγάλοι και ηλικιωμένοι… Εκτελέστηκαν…
Όσοι έχουν παιδιά ή γονείς καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτό. Όσοι έχουν ζωή καταλαβαίνουν. Όσοι μπορούν να καταλάβουν, καταλαβαίνουν.
Για όσους δεν κατάλαβαν, ο πρέσβης δεν έρχεται σε εκδηλώσεις ως φυσικό πρόσωπο. Δεν έρχεται για αναψυχή. Ο πρέσβης εκτελεί καθήκοντα πρεσβεύοντας μια χώρα.
Μια χώρα που αρνείται ακόμη να ζητήσει συγνώμη και να καταβάλει στο χωριό αυτό την δικαστική αποζημίωση από το 2000, στους συγγενείς και σε όσους λίγους ζούνε ακόμη.
Για όσους δεν κατάλαβαν, ο πρέσβης εκπροσωπεί μια χώρα που αρνείται να ζητήσει συγνώμη και να αναλάβει τις συνολικές αποζημιώσεις των 341 δις ευρώ. Τουλάχιστον…
(Αν κάποιος δεν τα θέλει ή δεν τα χρειάζεται, μπορεί να αράξει στην ησυχία του. Και εμείς να ζητήσουμε τα υπόλοιπά).
Για όσους δεν κατάλαβαν το “παιδί του εγκληματία” σύμφωνα με το Μανώλη Γλέζο, εκπροσωπεί αυτήν τη χώρα (κι ας είναι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου). Δεν ήρθε εκδρομή στο Δίστομο.
Για όσους δεν κατάλαβαν, η χώρα αυτή έχει καταλάβει τη χώρα μας.
Έχει επιβληθεί και εξοντώνει τη χώρα μας. Εξοντώνει εμάς έναν-έναν. Για όλους θα έρθει η σειρά…
Για όσους δεν κατάλαβαν, μια γυναίκα βγήκε και στάθηκε μπροστά χτες για να μη μπει η γερμανική σημαία πάνω στο μνήμα αυτών που εκτελέστηκαν, χωρίς καμία δικαίωση ακόμη για αυτούς. Το κατάλαβες;
Και προς τιμήν του ο πρέσβης έκανε πίσω, γιατί αυτός κατάλαβε. Γιατί είναι άνθρωπος.
Αυτό το καταλάβαμε.
Ο Γλέζος είναι ο ήρωας που πριν 76 χρόνια κατέβασε τη σημαία από την ακρόπολη.
Ο Γλέζος είναι αυτός που χτες την έβαλε πίσω. Αυτή τη φορά πάνω στο μνήμα των νεκρών.
Την άρπαξε και την έβαλε με μανία.
Οδηγώντας τον εκπρόσωπο του κατακτητή από το χέρι.
Μπροστά σε έναν δήμαρχο, βγαλμένο από τη χειρότερη ελληνική ταινία κατοχής, που επαναλάμβανε με λεπτή φωνή “bitte, bitte sen… bitte, bitte sen”.
Για όσους δεν κατάλαβαν ο Μανώλης Γλέζος αυτό έκανε χτες. Και αυτό δε χρειάζεται να είσαι ήρωας για να έχεις δικαίωμα να το λες.
Ήταν αυτός που παραμέρισε το “εμπόδιο” που στάθηκε μπροστά του.
Το έσπρωξε, για προσωπικούς λόγους.
Μετά τη μικροπρέπεια στην έναρξη του βιβλίου του, λίγους μήνες πριν, πάλι για προσωπικούς λόγους.
Ο Μανώλης Γλέζος, φοβήθηκε χτες ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου -που μπορεί να έχει μαζί της ό,τι προσωπικό θέλει- θα του πάρει τη σημαία που κατέβασε κάποτε.
Και προτίμησε να τη βάλει πίσω από το να την αφήσει στα χέρια άλλου.
Να σπρώξει αυτή τη γυναίκα και να βάλει τη σημαία πίσω. Πάνω στους νεκρούς πια.
Αρκεί να μην την πάρει άλλος.
“Παιδί εγκληματία” δεν είμαι και σίγουρα δεν είμαι παιδί του Γλέζου.
Μακριά από εμένα αυτή η ντροπή που είδα χτες.
Για όλους τους Έλληνες και για όλους τους Γερμανούς φίλους πολίτες.
Κάτι πολύ άρρωστο συμβαίνει στη χώρα μας.
Το βλέπουμε όλοι.
Και κάποιοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν.
δ».


και η απάντηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου:

«Δίστομο 2017.
73 χρόνια μετά.
Έχει δικαίωμα η Γερμανία να καταθέτει στεφάνι με τη σημαία της φαρδιά-πλατιά επάνω στο μνημείο των σφαγιασθέντων;
Δεν έχει το δικαίωμα.
Την ίδια ώρα αρνείται να εφαρμόσει την απόφαση να αποζημιώσει για τα εγκλήματά της. Σε συμφωνία με κάθε ελληνική Κυβέρνηση μέχρι σήμερα.
Η Γερμανία οφείλει να πληρώσει για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, το ολοκαύτωμα, την καταστροφή.
Αυτό είπα σήμερα στον Γερμανό πρέσβυ.
Λίγο μετά την εκφώνηση των ονομάτων των εκτελεσθέντων κατοίκων, ανθρώπων κάθε ηλικίας, που παραμένουν χωρίς δικαίωση, 17 χρόνια μετά την αμετάκλητη δικαστική απόφαση που υποχρεώνει τη Γερμανία να πληρώσει.
Τα ιστορικά γεγονότα δεν εξαλείφονται με εθιμοτυπίες ούτε εξανεμίζονται με χειρονομίες.
Διαμορφώνουν συνειδήσεις και στάση ζωής.
Πολύ πέρα από τους "καλούς τρόπους", σε συνθήκες επιβολής μιας νέας κατοχής, που δεν υπηρετούν αλλά ακυρώνουν τις αξίες.
Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ονομάστηκαν έτσι, γιατί τραυματίζουν τον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης, πλήττουν ολόκληρη την ανθρωπότητα και κάθε άνθρωπο χωριστά.
Τα στεφάνια που επικυρώνουν την άρνηση αποκατάστασης αυτών των εγκλημάτων δεν είναι συγγνώμη, αλλά κοροϊδία.
Που δεν την ανέχεται η ψυχή των ανθρώπων που συγκλονίζονται στη σκέψη και μόνον της ανείπωτης θηριωδίας.
Η ψυχή της ανθρωπότητας».

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...