Friday, 29 April 2016

Αδράνεια



Μεγάλη Παρασκευή Σήμερα. Οι Άθεοι θα την γιορτάζουν με τσιμπούσι κρέατος. Λες και εκεί είναι το ζήτημα. Αν θα περιδρομιάσεις κρέας ή δεν θα περιδρομιάσεις κρέας.
Κάποτε οι Άθεοι ή οι αθεϊστές ή οι αγνωστικιστές ήταν άνθρωποι με πολιτική σκέψη. Είχε και κάποιο νόημα, καθόσον η θρησκεία αποτελούσε το όπλο των αρχουσών τάξεων, που με αυτό έσπρωχναν τις καταπιεσμένες μάζες προκειμένου μια φούχτα σχιζοφρενών να αρπάξει τον πλούτο αλλά και την ευτυχία του κόσμου.


Σήμερα αυτή το μικρό κομμάτι της ανθρωπότητας, που όσο περνάει ο χρόνος γίνεται όλο και πιο μικρό, ενώ το άλλο, όλο και πιο μεγάλο και όλο και πιο φτωχό και άθλιο, σήμερα λοιπόν αυτό το είδος των ανθρώπων έχει τόσο επιβληθεί από Ανατολή σε Δύση και από Βορά προς Νότο και δεν χρειάζεται καμιά ιδεολογία για να εκτελέσει τα δολοφονικά της σχέδια.
Κάποτε κάθε κυρίαρχη τάξη που αισθανόταν το γόητρό της να κινδυνεύει και τα προνόμια της να απειλούνται είχε ανάγκη να ταυτίσει την μοίρα της με την μοίρα του Έθνους και του δημοσίου συμφέροντος.
Σήμερα δεν χρειάζεται ούτε το έθνος, αλλά ούτε καν το κοινό περί δικαίου αίσθημα.
Έτσι λοιπόν, η σημερινή ανθρωπότητα οφείλει να βαδίζει χωρίς όραμα, χωρίς ελπίδα, χωρίς ιδεολογία, χωρίς παρηγοριά προς ένα ζοφερό αύριο που η μόνη ουσία της καρδιάς της είναι το χρήμα.
Οι τότε προοδευτικοί άνθρωποι, οι αθεϊστές, οι διεθνιστές, οι ουμανιστές έμειναν κολλημένοι σ αυτές τις αξίες από αδράνεια και από άγνοια της ζοφερής πραγματικότητας.
Γι αυτό και γω, επειδή η αδράνεια δεν χαρακτηρίζει την σκέψη μου θα ευχηθώ σε όλους τους αληθινούς επαναστάτες:
Καλή Μεγάλη Παρασκευή, σύντροφοι!

Tuesday, 26 April 2016

Τσερνομπίλ: 30χρόνια μετά


Στις 26 Απριλίου του 1986, ακριβώς πριν 30 χρόνια, στην τότε Σοβιετική Ένωση, στην πόλη (Prypjat) Πριπγιάτ ο πυρηνικός σταθμός Τσερνομπίλ, εξερράγη από κάποια αιτία, που να την ερευνήσουμε δεν έχει καμία αξία.
Αρχηγός της Σ.Ε. ήταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο οποίος ενημερώθηκε με 10 ώρες καθυστέρηση, αλλά έδρασε ακαριαία.
Συγκάλεσε αμέσως τους πιο επιφανείς πυρηνικούς επιστήμονες και συνέστησε ένα μοναδικό επιτελείο κρίσεων κάτω από την δική του άμεση εποπτεία
Στην συνέχεια επιστρατεύτηκαν πάνω από 1000 λεωφορεία με την βοήθεια των οποίων μεταφέρθηκαν 340.000 άτομα εκτός της επικίνδυνης ζώνης. Η πόλις Πριπγιατ εκκενώθηκε σε 48 ώρες μετά από το ατύχημα και έγινε μία πόλη φάντασμα που υπάρχει μέχρι σήμερα για να μας θυμίζει την ρηχότητα και την ματαιοδοξία του ανθρώπου. Τα πρώτα θύματα της ραδιενέργειας, εκτός από τους πρώτους πυροσβέστες, ήταν τα δένδρα γύρω από τον σταθμό που κιτρίνισαν και πέθαναν.
Η επιχείρηση ξεκίνησε, μάλλον στα τυφλά, αφού μέχρι τότε δεν υπήρχε κανένα άλλο παράδειγμα καταστροφής τέτοιας έκτασης και ποιότητας. Οι πρώτοι πυροσβέστες, που προσπάθησαν την νύχτα αμέσως μετά το ατύχημα να σβήσουν τις φλόγες του Τσερνομπίλ, έπεσαν νεκροί μέσα σε δύο ημέρες.
Η πρώτη πράξη ήταν να βομβαρδίζουν την περιοχή με άμμο στην αρχή και μετά με μολύβι, ώστε να πέσει η θερμοκρασία του αντιδραστήρα. Συνολικά επιστρατεύτηκαν 600.000 πιλότοι και βομβάρδισαν τον αντιδραστήρα με 800 t δολομίτη, 40 t οξείδιο του Βορείου και 2400 t μολύβι, του οποίου οι υδρατμοί κατακάθονταν όχι μόνο στο έδαφος και στο χώμα, αλλά και στους πνεύμονες των εργαζομένων.
Στις 13 Μαΐου ξεκίνησαν οι εργασίες διάνοιξης ενός τούνελ κάτω από τον αντιδραστήρα για να εγκαταστήσουν ένα σύστημα ψύξεως του λιωμένου πυρήνα, ώστε ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΗΝ φτάσει η διαρροή στα υπόγεια ύδατα, κάτι που θα σήμαινε την μόλυνση των υδάτων μέχρι και τη μαύρη θάλασσα, αλλά για να αποφευχθεί νέα έκρηξη που θα ισοδυναμούσε με πυρηνική βόμβα εντάσεως 3 – 5 Μεγατόνων. ( Η βόμβα της Χιροσίμα ήταν 13 – 20 χιλιότονων) . Σ αυτή την περίπτωση η μισή Ευρώπη και η Ουκρανία θα ερήμωναν!!!
Για να κατασκευαστεί το τούνελ μεταφέρθηκαν με αεροπλάνα, ελικόπτερα και λεωφορεία του στρατού 10.000 ανθρακωρύχοι από όλη την αχανή Σ.Ε. Οι ανθρακωρύχοι εκτέθηκαν σε ακτινοβολία 9000 φορές πάνω από το όριο. Κάθε τέταρτος ανθρακωρύχος πέθανε πριν να γιορτάσει τα 40στά του γενέθλια
Το τούνελ τελείωσε σε χρόνο ρεκόρ έναν μήνα και 4 μέρες. Δεν εγκατέστησαν τελικά σύστημα ψύξεως, αλλά υποστήριξαν το έδαφος κάτω από τον αντιδραστήρα με μπετόν, ώστε να εμποδίσει την περεταίρω διείσδυση στο χώμα κάτω από το μπετόν, που ήδη είχε αρχίσει να λειώνει.
Στις 14 Μαΐου, ο Γκορμπατσόφ θα απευθύνει μήνυμα στον λαό του. «Θα κάνουμε ότι μας ζητήσουν οι ειδικοί. Για τα κόστη θα μιλήσουμε αργότερα» είπε εν περιλήψει.
Την ίδια εποχή ο γνωστός Χανς Μπλίξ, θα μιλήσει ενώπιον 500 δημοσιογράφων από όλον τον κόσμο.
Τι θα πει; Καμία λέξη που θα στενοχωρήσει το λόμπι των πυρηνικών. Τίποτε που να ταράξει τα νερά! Στο κάτω – κάτω ότι συνέβη είναι στο καταραμένο κομουνιστικό μπλόκ. Αυτός ο Φαρισαίος απλώς θα πει, ότι ήταν πολύ σπουδαίο για τον ρώσικο λαό να μάθει την αλήθεια από μια κυβέρνηση που μέχρι τότε την έκρυβε! Βέβαια ξεκίνησε τον λόγο του εκφράζοντας στο όνομα της Διεθνούς Οργάνωσης για την Ατομική Ενέργεια την λύπη του για το ατύχημα. Φαρισαίοι υποκριτές! Ούτε μια λέξη για το πόσο επικίνδυνη είναι η ατομική Ενέργεια.
Εν τω μεταξύ η μάχη στο Τσερνομπίλ, η μάχη εκκαθάρισης του Τσερνομπίλ, όπως ονομάστηκε, συνεχίζονταν αμείωτη. Στο χώρο του ατυχήματος έφταναν καθημερινά από όλες τις σοβιετικές επαρχίες, γιατροί, νοσοκόμοι, φυσικοί, απλοί στρατιώτες, στρατηγοί και υποστράτηγοι. Δεν ακούσαμε ούτε μια φορά, τη λέξη σε διατάζω, θα αφηγηθεί ένας απλός στρατιώτης. Κάναμε όλοι ότι μπορούσαμε.
Σχηματίστηκαν ειδικές ομάδες, οι οποίες εξοπλίστηκαν με όπλα και σκότωσαν όλες τις γάτες, τους σκύλους και κάθε λογής ζώο της περιοχής.
Οι εκκαθαριστές, όπως ονομάστηκαν όλοι οι εργαζόμενοι στο ατύχημα, αφού έπρεπε να καθαρίζουν την μολυσμένη περιοχή, πλένονταν 5 φορές την μέρα. Ο ένας έπλενε τον άλλο με ειδικά γάντια σκληρής τρίχας μιας χρήσης. (θυμηθείτε, εδώ σε αντιπαράθεση, την Φουκουσίμα όπου δεν υπάρχει νερό να πλυθεί ο κόσμος).
7 μέρες την εβδομάδα δούλευαν χωρίς καμία διακοπή. Έγινε εκσκαφή 300.000 κυβικών μέτρων χώματος, συγκεντρώθηκε σε κάποια μεριά της περιοχής και σκεπάστηκε με μπετόν.
8 εβδομάδες μετά την έκρηξη, ο Λεχ Μποχάρωφ (Lev Bocharov) προτείνει την κατασκευή μιας σαρκοφάγου που θα καλύψει  τον αντιδραστήρα, ώστε να απομονωθεί τελείως. Η κατασκευή αυτή ήταν μια μεγάλη πρόκληση. Εν τω μεταξύ στην περιοχή γύρω από τον αντιδραστήρα η παραμονή πάνω από μερικά λεπτά, σε κάποια σημεία ακόμα και δευτερόλεπτα, ήταν επικίνδυνη. Επομένως έπρεπε να κατασκευαστεί αλλού και να μεταφερθεί κομμάτι – κομμάτι στον αντιδραστήρα. Ωστόσο ακόμα και η μεταφορά των μερών της σαρκοφάγου ήταν προβληματική. Η εργασία έπρεπε να γίνει με την βοήθεια ρομπότ. Ακόμα όμως και εδώ υπάρχει πρόβλημα. Κάποιοι έπρεπε να πάνε εκεί τα ρομπότ.
Το ένα πρόβλημα αποκαλύπτει άλλο, σαν ένας φαύλος κύκλος. Διαπίστωσαν ότι η έκρηξη είχε διασκορπίσει κομμάτια γραφίτη με ισχυρή ραδιενέργεια. Τα κομμάτια αυτά έπρεπε πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε εργασία να απομακρυνθούν από την περιοχή και να θαφτούν και αυτά. Η απομάκρυνση τους έγινε με ειδικά ρομπότ, που όμως και αυτά μετά από λίγο έβγαιναν εκτός λειτουργίας, λόγω της υψηλής ραδιενέργειας! Οι εργασίες προχωρούσαν αργά παρότι η κινητοποίηση ήταν θρυλική. Έντυσαν τα οχήματά τους με λαμαρίνες από μόλυβδο που απορροφά την ραδιενέργεια.
Η μεταφορά των ρομπότ πάνω στην ταράτσα του αντιδραστήρα ήταν αδύνατη, οπότε επιστρατεύτηκε ένα σώμα νεαρών Ρώσων στρατιωτών, που τους έδωσαν το μακάβριο όνομα βιορομπότ. Γι αυτούς τους δυστυχείς ετοιμάστηκαν εν μια νυχτί μολυβένια φορέματα για να σκιαχτεί μ αυτόν τον τρόπο ο χάρος. Δυόμιση βδομάδες κράτησε η βόλτα στην κόλαση. Αλλά μην φανταστείτε ότι αυτοί οι νεαροί στρατιώτες δούλευα οκτάωρο! Μόλις και μετά βίας 2- 3 λεπτά δούλευαν. Αυτός ο χρόνος έφτανε για δυο - τρία φτυαρίσματα. Μετά έφταναν οι επόμενοι. «Υπολογίσαμε τον χρόνο έκθεσης σε ραδιενέργεια με την μεγαλύτερη ακρίβεια, προσπαθώντας να σώσουμε όσο γίνονταν περισσότερες ζωές, θα πει μετά από πολλά χρόνια ένας από τους στρατηγούς που πήραν μέρος στην επιχείρηση.
Το καθάρισμα της οροφής απαίτησε 3500 εργαζόμενους!
Η σαρκοφάγος είχε 170 μέτρα μήκος και 66 μέτρα ύψος και κατασκευάστηκε εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Απαιτήθηκαν 500.000 άτομα για να κατασκευαστεί και να τοποθετηθεί.
Οκτώ μήνες μετά την έκρηξη η επιχείρηση «Εκκαθάριση του Τσερνομπίλ» είχε τελειώσει με την Πύρρειο Νίκη των Σοβιετικών.
Η όλη επιχείρηση κόστισε 80 δις δολάρια. Η Σοβιετική Ένωση δεν συνήλθε από τότε. Τρία χρόνια μετά θα πέσει! Με την πτώση του καθεστώτος μειώθηκε το ΑΕΠ της κατά 40%!
Οι περισσότεροι από αυτούς που έδωσαν ότι είχαν για να αποφευχθεί μια μεγαλύτερη καταστροφή μεγέθους μεγαλύτερου και από το αιματοκύλισμα του β’ παγκοσμίου πολέμου, αν δεν πέθαναν είναι ανάπηροι και το νέο καθεστώς της ελευθερίας και δημοκρατίας τους έχει κόψει ακόμα και τις κοινωνικές παροχές.
Τι αξία έχει σήμερα αυτή η ιστορία, που μοιάζει με εποποιία του απλού ανθρώπου;
Ήθελα απλώς να σας κάνω να σκεφτείτε τι μπορεί να συμβεί σήμερα αν επαναληφθεί ένα τέτοιο ατύχημα: Σήμερα που οι ατομικοί σταθμοί ανήκουν σε ιδιωτικά συμφέροντα και που πίσω από κάποια κρύβεται η μοντέρνα μαφία των πρώην ανατολικών χωρών.
Ακόμα όμως και οι μεγάλες χώρες, όπως η Γερμανία και η Γαλλία είναι σίγουρα αδύνατον να οδηγήσουν οποιαδήποτε κινητοποίηση εκκαθάρισης μιας μολυσμένης περιοχής.
Να προσθέσω, ότι σήμερα το πυρηνικό καύσιμο κάθε ατομικού σταθμού είναι πολλαπλάσιο από αυτό του Τσερνομπίλ.
Αν συμβεί κάτι παρόμοιο, βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματα για το τι μας περιμένει.
Τα πυρηνικά λόμπι είπαν τότε, ότι η τεχνολογία Τσερνομπίλ ήταν παρωχημένη. Μέγα ψέμα, ήταν το τότε στεϊτ οφ δι αρτ!
Το Τσερνομπίλ θα έπρεπε να μας έχει οδηγήσει στην έξοδο από αυτήν την τεχνολογία. Αν η Σ.Ε. δεν ήταν το μεγαλύτερο και μάλιστα ένα στρατοκρατούμενο κράτος, αν δεν υπήρχε ο Γκορμπατσόφ, σήμερα η Γερμανία θα ήταν μισή, και οι σκανδιναβικές χώρες μολυσμένες για τα επόμενα χιλιάδες χρόνια.

Σήμερα, 30 χρόνια μετά, η ραδιενέργεια κοντά στην σαρκοφάγο είναι 120 φορές πάνω απο το κανονικό!

Wednesday, 23 March 2016

Ιστορίες παλιές και νέες.


Η ιστορία, σε γενικές γραμμές  δεν παρουσιάζει  εκπλήξεις, παρά μονάχα ξαφνικές ανατροπές, εκεί που όλα φαίνονται να ρέουν υπό έλεγχο. Γι αυτές τις σπάνιες ανατροπές ζούμε και περιμένουμε μια καλύτερη μέρα, παρότι τα τελευταία χρόνια πάμε από το κακό στο χειρότερο.
Ακούμε εσχάτως από διάφορα στόματα ακόμα και από το στόμα του πρωθυπουργού, ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε λαός προσφύγων και μεταναστών και χρωστάμε να δεχτούμε τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.
Μάλιστα, ακόμα και οι κατ εξοχήν ενθνομηδενιστές, όπως η κ. Ρεπούση θυμήθηκαν την Σμύρνη! Οποία ύβρις για την πολύπαθη πόλη!
Η ιστορία, λοιπόν,  επαναλαμβάνεται, και καμιά φορά ως φάρσα όπως λέει και ο Μαρξ και παρότι δεν θα μπορούσα να πω  ότι η Ελλάδα του 2016 είναι η επανάληψη της Ελλάδας του 1922, εντούτοις η ομοιότητα με τρομάζει.
Ας ψάξουμε λοιπόν τις ομοιότητες και τις διαφορές, όπως στις μαγικές εικόνες των σταυρολέξων.
Τόπος: Η Εγγύς Ανατολή, τότε και σήμερα.
Και στις δύο ιστορίες οι εμπλεκόμενες δυνάμεις είναι οι ίδιες, με κάποιες παραλλαγές.
Τότε, οι Μεγάλες Δυνάμεις ήταν : Οι Ιταλοί, οι Γάλλοι, οι Αμερικανοί και  οι κυρίαρχοι  Άγγλοι. Οι Γερμανοί έτρωγαν τις σάρκες τους μετά την ήττα τους στον  Α Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σήμερα, είναι οι Γάλλοι, ελεεινοί όπως και τότε,  (τότε έδωσαν πίσω από τις πλάτες των άλλων συμμάχων όπλα στον Κεμάλ, για να τον διευκολύνουν να σφάξει  τους Έλληνες. Σήμερα είναι αυτοί που βομβαρδίζουν την Συρία του Μπασάρ Αλ Ασσαντ, υπέρ των Τζιχαντιστών,  μαζί με τις υπόλοιπες χώρες του ΝΑΤΟ, αλλά αυτοί πρωτοστατούν) οι ΗΠΑ, ως κυρίαρχη δύναμη,  στη θέση της γηραιάς  Αλβιόνας, οι Γερμανοί ως ουραγοί προσπαθώντας να σκυλέψουν την Ελλάδα που είναι και ήταν η εύκολη λεία, η Τουρκία όπως και τότε και καινούργια η Σαουδική Αραβία.
1920, ο Κεμάλ  καταδικάζεται σε θάνατο από την επίσημη κυβέρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο καταφέρνει να το σκάσει και να «επαναστατήσει» κατά της «δεσποτικής» εξουσίας την Υψηλής Πύλης και  να συγκεντρώσει γύρω του έναν στρατό από  υποκείμενα  κάθε καρυδιάς καρύδι, δολοφόνους, ληστές , κλέφτες, βιαστές.   Τσέτες, ήταν το όνομά τους,  που σημαίνει ληστοσυμμορίτες.
Δηλαδή, τότε  όπως και σήμερα στασιαστές είναι αυτοί που κρατούσαν τα όπλα, όχι για το συμφέρον της Πατρίδας τους, αλλά σπρωγμένοι και ποτισμένοι με αφιόνι  από την άπληστη Δύση, να σκορπίζουν θάνατο, καταστροφή, λεηλασία, μίσος, μισαλλοδοξία, μαυρίλα και συμφορά.

Τότε, ο Κεμάλ, δεν ξέρω αν ήταν αιτία η εξυπνάδα του ή η ιστορική συγκύρια, αλλά –παρότι στασιαστής - κατάφερε μέσα σε ένα χρόνο να τον γλύφουν όλες οι μεγάλες δυνάμεις, σε αντίθεση με την Ελλάδα που κατάφερε από συμμαχική χώρα που ήταν, που είχε εξωθηθεί από τους Αγγλογάλλους να βγει στον μεγάλο  πόλεμο, που είχε σταλεί στην Μικρασία, να βγάλει αυτή τα κάστανα από την φωτιά, κατάφερε λοιπόν, η μικρή Ελλάδα  να γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος με την κατάληξη μιας εθνικής καταστροφής, από την οποία δεν θα συνέλθει ποτέ.


Η μικρή Ελλάδα, τότε όπως και  σήμερα καλείται να περιθάλψει τα θύματα της Δυτικής  διπλωματίας και της   θηριωδίας των στασιαστών! Ο φαρισαϊκός παροξυσμός ξεπερνάει κάθε όριο  και δίνει από πάνω και λεφτά στην Τουρκία, παρότι αυτή ανήκει στις χώρες που ευθύνονται για την προσφυγικές ροές, πραγματικές προσφυγικές ή κάθε λογής μεταναστευτικές τέτοιες.
Αποτέλεσμα του πολέμου τότε και σήμερα: Πρόσφυγες, πρόσφυγες, πρόσφυγες, πρόσφυγες. Η μόνη διαφορά είναι η ομογένεια των προσφύγων. Τότε  ήταν αποκλειστικά Έλληνες και Αρμένιοι.
Τότε οι πρόσφυγες ήταν καθισμένοι, σκιές και φαντάσματα στην παραλία της Σμύρνης να περιμένουν είτε να τους αποτελειώσουν οι τσέτες του Κεμάλ είτε να τους περιμαζέψουν κάποιοι.
Σήμερα οι πρόσφυγες, φεύγουν από την φρίκη ενός πολέμου, που έχουν  ξεκινήσει οι χώρες του ΝΑΤΟ με τον πρώτο λόγο αυτό των ΗΠΑ του City και των Γάλλων, χωρίς να σταθούν να πολεμήσουν στο πλευρό της Κυβέρνησης τους.
Τότε οι  πολιτισμένοι σύμμαχοι είχαν εξοπλιστεί με καυτό νερό και μόλις κάποιος έφτανε στα πλοία τους τον περιέλουζαν για να μην τσαντίσουν τον αγαπημένο τους, τον πολυαγαπημένο τους Κεμάλ. Οι Έλληνες είχαν πάρει απαγορευτική εντολή, να μην πλησιάσουν ούτε 5 μίλια γύρω από την Σμύρνη. Στο τέλος, με μήνυμα από την Αγγλία πως θα μπορούσαν με δική τους  ευθύνη, να βοηθήσουν,   ξεκίνησαν 80 πλοία από τον Πειραιά και μάζεψαν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες και Αρμένιους στους οποίους πρόσφερε η φτωχή Ελλάδα των τριών εκατομμυρίων ότι μπορούσε να προσφέρει. Οι γαμημένοι οι σύμμαχοι, μετά από τις συγκλονιστικές  προσπάθειες του Μόργκεντάου, μας έδωσαν και ένα δάνειο, με το πολύ φιλανθρωπικό επιτόκιο των 8,7% και με πενταπλάσιο κολάτερα!  
Ποια είναι η ομοιότητα του τότε και του σήμερα; Ο Κεμάλ δεν ήταν επίσημη Κυβέρνηση, αλλά ένας ρέμπελος, όπως σήμερα οι Τζιχαντιστές είναι οι «επαναστάτες» της Συρίας!
Και για ποιο λόγο όλες οι μεγάλες δυνάμεις   υποστηρίζουν αυτούς τους ρέμπελους;  Για το πετρέλαιο, όπως τότε έτσι και σήμερα.
Και ποιος πρέπει να πληρώσει τα κερατιάτικα; Οι Έλληνες, τότε όπως και σήμερα! Και ποια χώρα είναι  η πιο φτωχή στο σημερινό πανηγύρι; Η Ελλάδα τότε και σήμερα.
Τέτοιες ομοιότητες, που να λες, δεν είμαστε φτωχοί, αλλά μας έκαναν φτωχούς για να μην μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι. Να μην έχουμε πού την κεφαλή κλείνει.  Να μην σταθούμε εμπόδια στα σχέδια τους.
Κατά τα άλλα, συνωστιζόμαστε, τόσο ισχυρά που θα σκάσουμε στο τέλος. Και δεν ξέρω, αν θα σκάσουμε από ασφυξία ή από οργή.


Saturday, 16 January 2016

Το τελευταίο καλοκαίρι -Απόστολος Διαμαντής

«Διαβάζοντας τα πλούσια βιογραφικά όλων αυτών των πολιτισμένων βουλευτών, αναρωτήθηκα πώς γίνεται κανείς βουλευτής. Φαντάζομαι θα πρέπει να γνωρίζει απ έξω και ανακατωτά τον πολιτισμό. Διότι παρατήρησα ότι όλοι ανεξαιρέτως ήταν άσσοι σ αυτόν τον τομέα. Και στον τομέα του περιβάλλοντος επίσης. Δεν υπάρχει βουλευτής που να μην σκίζει τα ρούχα του γι αυτά τα δύο πράγματα: Τέχνη και περιβάλλον». (1) 

 Ο Απόστολος Διαμαντής είναι γνωστός για το ιστορικού περιεχομένου συγγραφικό του έργο. Στο ίδιο μοτίβο κινούνται και τα άρθρα του.
 Το βιβλίο του «ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΘΕΣΜΟΙ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ» συνιστά μια πολύ σοβαρή
 «συνοπτική έκθεση της πορείας του Ελληνικού Έθνους ενώ ταυτόχρονα διερευνάται μια μεθοδολογική εκτροπή στον χώρο της τρέχουσας ιστοριογραφίας, η οποία έχει σοβαρές επιπτώσεις στην έρευνα», καθώς η σημερινή ανάγνωση της ιστορίας από τους δήθεν ιστορικούς και κατά φαντασίαν διανοούμενους, έχει καταντήσει όχι μόνο μια καρικατούρα γεμάτη με κάδρα ηλιθίων, αλλά και ένα δραστικό δηλητήριο που χύνεται σταγόνα – σταγόνα στην ρίζες μας με στόχο τον θάνατο του δένδρου που λέγεται ελληνικός πολιτισμός και πολιτισμός εν γένει. Γιατί ο στόχος αυτής της α-ιστορίας δεν είναι μόνο η ελληνικότητα αλλά ο πολιτισμός στο σύνολό του, αφού ο καπιταλισμός δεν αντέχει κανέναν πολιτισμό πλην αυτόν της εγωϊστικότητας και απομόνωσης.


Ήταν λοιπόν επόμενο να κοιτάζω με μεγάλη περιέργεια το πρόσφατο βιβλίο του «το τελευταίο καλοκαίρι» στον Ιανό. Ο Α.Δ. το γύρισε στην λογοτεχνία σκέφτηκα και μάλιστα σε αστυνομικές περιπέτειες!
 Έξοχα!
 Ο δικηγόρος ντέντεκτιβ, η όμορφη γραμματέας του, ένας βουλευτής, μια ΜΚΟ, το θύμα, ένας πρώην επαναστάτης, μία Πανδώρα ερωμένη και η Εξουσία συνθέτουν μια καλή ομάδα βάσης για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα και μάλιστα εξαιρετικά πετυχημένο.
 Δεν είναι ο πρώτος ιστορικός που ασχολείται με το είδος. Ακόμα και η Κλώντ Μοσέ μας διασκέδασε με το «έγκλημα στην αρχαία αγορά»
 Αφού αγόρασα το βιβλίο και το διάβασα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, πήγα στην παρουσίαση του «τελευταίου καλοκαιριού» στον Ιανό, όπου απέλαυσα για άλλη μια φορά τους ειδικούς να αποκαλύπτουν πτυχές που εγώ δεν είδα, χωρίς αυτό να με απασχολεί.
Σε μένα κάθε βιβλίο μου στέλνει μηνύματα, «μου κλείνει το μάτι» όπως λέει ο Εκο, στο «περί λογοτεχνίας» έργο του. Και αυτό το βιβλίο μου έκλεισε πολλές φορές το μάτι.
 Με άλλα λόγια, μπορεί το βιβλίο να είναι αστυνομικό θρίλερ, αλλά δεν παύει να είναι βαθιά πολιτικό. Δεν είναι η Αγκάθα Κρίστι που θα μας περιέγραφε μια μεγαλοαστική κοινωνία που ο φονιάς έχει το μυαλό του στο χρήμα της κληρονομιάς! Εδώ κληρονομιά είναι το δημόσιο χρήμα. Και μόλις κινδυνεύει να αποκαλυφθεί η ρεμούλα, λόγω ενός αστάθμητου παράγοντα, (έρωτας και εγκυμοσύνη) τότε οι καταχραστές δεν θα διστάσουν να προβούν στην δολοφονία της νεαρής γυναίκας!
Η διαλεύκανση του φόνου θα μας οδηγήσει σε μία ΜΚΟ, μέσω της οποίας κάποια εκατομμύρια δεν πάνε σε φτωχούς Αφρικανούς, αλλά σε πλούσιους Βολιώτες και Αθηναίους.
Παρένθεση: Διαφθορά, μας είπαν οι παρουσιαστές του βιβλίου, εμένα αυτή η λέξη και αυτή η ερμηνεία με εκνευρίζει. Δεν είναι η διαφθορά του ενός ή του άλλου πολιτικού που οδηγεί στη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, αλλά ο καπιταλισμός και η εξέλιξη του στο τελευταίο στάδιο που είναι ο ιμπεριαλισμός πασπαλισμένος με χιλιάδες ΜΚΟ που βοηθάνε την τσέπη αόρατων και ορατών αποδεκτών, προφασιζόμενες διάφορα, όπως βοήθεια στον τρίτο κόσμο, τα υπό εξαφάνιση κουνέλια, τα μυρμήγκια που έχουν μυωπία κλπ. κλπ. κλπ. Δηλαδή δεν φταίει η διαφθορά για την σημερινή πτώση του ΑΕΠ της χώρας κατά 40%, αλλά η ΕΚΤ που δανείζει την πλούσια Γερμανία με μηδέν σπρέντ και η Γερμανία εμάς με 8% και δίνει έτσι την δυνατότητα στις πλούσιες χώρες να ληστεύουν τις φτωχές για να γίνονται αυτές πλουσιότερες και οι φτωχές φτωχότερες. Και αυτή η διαδικασία δεν είναι τυχαία, δεν μας προέκυψε από κάποια στραβή πορεία  που πήρε κατά λάθος η  ΕΕ, αλλά έτσι σχεδιάστηκε. Άργησε λίγο να πάρει την τελική ευθεία, αλλά τώρα τίποτα δεν την κρατάει. Κλείνει η παρένθεση.
Το βιβλίο το διαβάζεται γρήγορα, σαν νεράκι. Είναι δροσερό, γιατί έχει ένα σπινθηροβόλο χιούμορ, ο ήρωας βαριέται που ζει, αλλά το μυαλό του είναι σαν το μυαλό του Πουαρώ. Τα πολλά σούρτα – φέρτα και το πολύ ουϊσκι σου αφήνουν την εντύπωση ότι η υπόθεση θα οδηγηθεί στα αζήτητα.
 Ο βουλευτής, θα κάνει την έκπληξη και θα δώσει μια νότα θλίψης, αλλά όχι σε μένα. Αντίθετα, εμένα με γέμισε αισιοδοξία, γιατί αν όλοι οι καταχραστές βουλευτές είχαν την ίδια αντίδραση (δεν λέω πολλά για να μην χαλάσω το σασπένς, σε όσους πρόκειται να  αγοράσουν το βιβλίο) τότε θα ήμασταν σε καλό δρόμο!
Οι ατάκες του βιβλίου απολαυστικές και το και επανάληψη "κλείσιμο του ματιού" προς τον αναγνώστη, ακόμα πιο ανώτερο.
Περιμένω, με ανυπομονησία, το επόμενο βιβλίο του Α.Δ. και βέβαια με τον ίδιο ήρωα, τον Ρωμανό. Με τέτοιο ωραίο όνομα, μπορεί να κάνει καμιά δεκαριά βιβλία τουλάχιστον.

*********************************************************************************
(1) Το τελευταίο καλοκαίρι -Απόστολος Διαμαντής σελ. 62
(2) Έθνος και Θεσμοί πρόλογος

Tuesday, 10 November 2015

Το Γερμανικό Φθινόπωρο. Με την ευκαιρία του θανάτου του Helmut Schnidt





Έχουν περάσει 30 χρόνια από την εποχή, που έμεινε στην μνήμη των Γερμανών, ως το γερμανικό φθινόπωρο. Πόσα πράγματα έγιναν από τότες;
Πόσα πράγματα αφομοιώσαμε; πόσα κατατάξαμε στον κατάλογο της εξέλιξης, του εκσυγχρονισμού, της προόδου της ανθρωπότητας και πόσα στην οπισθοδρόμηση και στην αντίδραση;

Η πρώην Σοβιετική Ένωση, έπεσε σαν τον χάρτινο τίγρη, όπως είχε προβλέψει ο Μάο, αυτός ο ίδιος παρανόησε, η Κίνα έπεσε σαν χάρτινη γάτα στα πόδια της αντίδρασης και κατέληξε σε παράδεισο της παγκοσμιοποίησης.

Οι ΗΠΑ, ως οι μοναδικοί κοσμοκράτορες ξαπόλησαν μία επίθεση κατά της φτωχής ανθρωπότητας, καθώς επίσης και κατά της ελεύθερης σκέψης με επιστημονικές μεθόδους πλύσης εγκεφάλου, που τελειοποίησαν από πόλεμο του Βιετνάμ και εντεύθεν.

Από τον γερμανικό φθινόπωρο περάσαμε στον παγκόσμιο χειμώνα, με μεγαλύτερο πρόβλημα αυτό του κλίματος και της ανεπανόρθωτης οικολογικής συμφοράς.

Η σοσιαλδημοκρατία και το κοινωνικό κράτος που είχε χτιστεί αργά – αργά μετά από σκληρούς εργατικούς αγώνες από της κοινωνική επανάσταση της Ευρώπης το 1848 και κυρίως μετά την επανάσταση της Ρωσίας το 1917, κατέρρευσε σε ελάχιστο χρόνο μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Το εργατικό κίνημα πήρε την κάτω βόλτα, όταν η κατά χιλιάδες συρροή των εργατών από τις πρώην σοβιετικές και λοιπές κομμουνιστικές χώρες κατέκλεισαν την δύση με φτηνά εργατικά χέρια. Πολλοί επιχειρηματίες μετακόμισαν σε φορολογικούς παραδείσους, εκεί που παράγουν ακόμα πιο φτηνά, παρότι οι εργαζόμενοι στις πλούσιες χώρες αποδέχτηκαν χωρίς καθόλου αντίσταση την μείωση του ημερομίσθιου τους.
Αλλά το χειρότερο απ όλα (αν δηλαδή μπορεί κανείς να μιλήσει για χειρότερο) είναι η έλλειψη οποιασδήποτε οργανωμένης αντίστασης ενάντια στο σημερινό παγκοσμιοποιημένο συνδικάτο του εγκλήματος.
Από τη μία αυτοί και απο την άλλη το ταλιμπανικό Ισλάμ.
Η ζωή μας μοιάζει με την σκοτεινή, ακίνητη λίμνη, που περιγράφει η Γέλινεκ στο τελευταίο της βιβλίο «Απληστία». Μια ακίνητη, μαύρη λίμνη, χωρίς ζωή, χωρίς φως, χωρίς λάμψη, χωρίς μοιρωδιές, ευωδιές και γεύσεις.
Κοιτάζοντας προς τα πίσω, 30 χρόνια μετά, το γερμανικό φθινόπωρο φαίνεται σαν ιστορία μιας άλλης εποχής και ενός άλλου πλανήτη.
Σημάδεψε μια στροφή της επαναστατικής σκέψης και συμπεριφοράς. Σαν η ανθρωπότητα να γέρασε ξαφνικά ή να έμεινε εγκλωβισμένη στα λευκά κελιά του Στάμχάιμ.

Δεν αναπολώ αυτή την εποχή, παρότι για μένα προσωπικά είναι συνδεδεμένη με τα νιάτα μου, όμως δεν θα πάψω ποτέ να ελπίζω σε κείνη τη στιγμή, που οι επαναστάτες δεν θα είναι μία απομονωμένη από τις μάζες ελίτ, που επιδίδεται σε πράξεις χωρίς αποτέλεσμα, αλλά που ολόκληρη η ανθρωπότητα θα επαναστατήσει αποφασισμένη να πάρει την μοίρα της γης στα χέρια της.

Τα γεγονότα εν τάχει:

- 2. Ιουνίου 1967: Διαδήλωση κατά της επίσκεψης του Σάχη της Περσίας, στο Βερολίνο.
Ένας αστυνομικός σκοτώνει τον διαδηλωτή Μπένο Ονεσόργκ. Αυτή είναι η αρχή της φοιτητικού κινήματος!
Από δω και ύστερα ξεκινάει μια δεκαετία αιματηρών συγκρούσεων, με το αποκορύφωμα και το τέλος του «γερμανικού φθινόπωρου» στις 19 Οκτωβρίου του 1977
- Στις 11 Απριλίου δολοφονείται ο Ρούντι Ντούτσκε, από δεξιό εξτρεμιστή
- Το 1971, η RAF σκοτώνει έναν αστυνομικό.
- Το 1972, μετά από επίθεση σε αμερικάνικη βάση σκοτώνεται ένας Αμερικανός στρατιώτης και τραυματίζονται 13 άτομα.
- Το 1974, πεθαίνει ο Holger Meins μετά από εξαντλητική απεργία πείνας στις φυλακές υψηλής ασφαλείας, που κτίστηκαν επί τούτου, στα ονομαζόμενα λευκά κελιά του Στάμχάιμ, διαμαρτυρόμενος για τις συνθήκες απάνθρωπης κράτησης.
- Το 75, απαγάγουν τον Peter Lorenz, βουλευτή του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος και τον ανταλλάσουν με κρατούμενους της RAF.
- Στις 21 Μαΐου 1975 ξεκινάει η δίκη κατά των τρομοκρατών Baader, Meinhof, Ensslin και Raspe

- Στις 9. Μαϊου 1976, αυτοκτονεί η Ulrike Meinhof στο κελί της. Κανείς δεν πιστεύει στην αυτοκτονία. Στους δρόμους διαδηλώνουν με συνθήματα όπως "το κράτος δολοφόνησε την Meinhof" .
- Στις 7. Απριλίου 1977 εκτελείται ο γενικός ομοσπονδιακός δικαστής Siegfried Buback. Η RAF παίρνει εκδίκηση.

- Στις 28 Απριλίου οι Baader, Ensslin και Raspe καταδικάζονται σε ισόβια κάθειρξη, αφού προηγουμένως το δικαστήριο αποφάσισε, ότι οι κατηγορούμενοι δεν είναι πολιτικοί κρατούμενοι.

- Στις 5. Σεπτεμβρίου 1977: η RAF απαγάγει τον πρόεδρο των εργοδοτών Hanns Martin Schleyer, σκοτώνονται 4 από τους συνοδούς του.
- Στις 13. Οκτωβρίου 1977, Παλαιστίνιοι απαγάγουν ένα Jet της Lufthansa και ζητάνε την απελευθέρωση των κρατουμένων. Το αεροπλάνο προσγειώνεται στο Μογκαδίσου της Σομαλίας.
- Στις 18 Οκτωβρίου, Γερμανοί κομάντο απελευθερώνουν τους ομήρους και σκοτώνουν τους απαγωγείς.

- Την ίδια μέρα, «αυτοκτονούν» οι κρατούμενοι στα άσπρα κελιά του Στάμχάιμ.
- Την επόμενη, εκτελείται ο Σλάιερ και βρίσκεται πεταμένος σε ένα δρόμο του Mülhausen.

Τέλος των γεγονότων.

Σήμερα, οι Γερμανοί βρήκαν το θάρρος να ανοίξουν τον Φάκελο της RAF, γιατί όπως λέει ο Mathias Ziegler, πρέπει να κατανοήσουμε πως μία κανονική αστική ζωή, μπορεί να πάρει τέτοιο δρόμο.

Sunday, 1 November 2015

Ο Μαίτρ και η Μαργαρίτα



- Λοιπόν ποιος είσαι επιτέλους;

- Είμαι μέρος της δύναμης εκείνης που αιώνια θέλει το κακό 

 και αιώνια πράττει το καλό.



Αν κάποιος δεν μπορεί να σκεφτεί τον σατανά να πράττει αιώνια το καλό, τότε ας διαβάσει τον «Μαιτρ και την Μαργαρίτα» του μεγάλου ρώσου συγγραφέα Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ. 

Ο διάβολος επισκέπτεται, μαζί με μια συμμορία που την αποτελεί ένας γάτος τεραστίων διαστάσεων, ένας φονιάς, ένας γελωτοποιός και μια γυμνή γυναίκα, την Μόσχα του Στάλιν και τα κάνει όλα άνω κάτω.
Και τι δεν σκαρφίζεται το πνεύμα του κακού για να διασκεδάσει, εκμεταλλευόμενος ωστόσο τα ανθρώπινα πάθη. Πετάει δεκάρουβλια από τον ουρανό, που μετά από λίγο γίνονται παλιόχαρτα, χαρίζει ακριβά ρούχα στις φιλάρεσκες που σε λιγότερο από δυο ώρες χάνονται και μένουν ξεβράκωτες στην μέση του δρόμου, μετατρέπει τα ρούβλια σε δολάρια, για να στείλει στις φυλακές τους άμοιρους μοσχοβίτες, επειδή κρύβουν συνάλλαγμα, ξεμπροστιάζει τους μοιχούς, τους κλέφτες, τους απατεώνες και τους στέλνει στο άψε σβήσε στο τρελάδικο.

Αλλά τις πιο άγριες κατραπακιές τις ρίχνει στους λαπάδες ποιητές και συγγραφείς του σοβιετικού καθεστώτος. Αμέσως με την έναρξη του βιβλίου ένα τραίνο κομματιάζει τον πρόεδρο της μεγαλύτερης εταιρείας λογοτεχνών της Μόσχας και στέλνει έναν άλλον στο τρελάδικο. Στο τέλος το κτήριο της εταιρείας καίγεται συθέμελα , μαζί με το σπίτι του προέδρου της.

Ωστόσο, τίποτε δεν αξίζει περισσότερο, σ αυτό το αριστούργημα από την συζήτηση του Πόντιου Πιλάτου με τον Ιησού! Ο ένας γεμάτος αυτοπεποίθηση, αυτή που έχουν όλοι οι ισχυροί του κόσμου και ο Άλλος, αληθινά ταπεινός, σε σπαράζει με την αγάπη που πλημμυρίζει το χώρο της ακρόασης. Ο ένας ξέρει ότι ο Άλλος είναι αθώος, αλλά δεν θα τολμήσει να αντιμιλήσει στον Καϊάφα, σ αυτόν τον ελεεινό εκπρόσωπο του εβραϊκού ιερατείου. Ο Άλλος ξέρει τι τον περιμένει, αλλά το πνεύμα της Αγάπης δεν θα ραγίσει ούτε στο ελάχιστο. Αντικρίζει τον Πιλάτο με συμπόνια, που όμως τον Πιλάτο αυτή η συμπόνια θα τον βασανίζει επί 2000 χρόνια μέχρι να τον απελευθερώσει μια άλλη Αγάπη, αυτή της Μαργαρίτας και του Μαίτρ.

Δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει πιο ελκυστικούς διαλόγους και να περνάνε από μπροστά μου, σαν κινηματογραφική ταινία πιο συναρπαστικές σκηνές για τα πάθη Εκείνου.

Το έργο σπαράσσεται ανάμεσα σε σκανταλιές του διαβόλου, στην μεγάλη Αγάπη και στον Πόντιο Πιλάτο.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η ανθρώπινη ιστορία κινείται από την Αγάπη, την Απάτη και την Δειλία.



Θα μπορούσε, αλλά μάλλον είναι πιο περίπλοκη.

Friday, 11 September 2015

Η θάλασσα τότε και σήμερα


Ένας έμπορός πάει να πουλήσει σύκα στην Ύδρα. Πάνω στα Τσελεβίνια αγριεύει η θάλασσα και βουλιάζει το πλοίο μαζί με τα σύκα.

Ο έμπορος κάθεται μετά από καιρό με έναν ψαρά και χαζεύουν την θάλασσα. Μπονάτσα!

«ωραίος καιρό για ψάρεμα» λέει ο ψαράς για να πάρει την απάντηση του έμπορα: «α, αν η θάλασσα είναι τόσο ωραία, έχει πάλι όρεξη για σύκα»

Φαίνεται όμως, ότι η μαριόλα δεν έχει μόνο όρεξη για σύκα, όπως τόσο γλαφυρά μας γράφει ο Αίσωπος, αλλά και για ανθρώπους!

1550, λίγα χρόνια μετά την λεηλασία της Ρώμης από τον γερμανικό αυτοκρατορικό στρατό. Η ρότα του πλοίου είναι προς τους Άγιους τόπους. Στο δρόμο του την πέφτει ο αρχιπειρατής Τουργκούτ του Χαϊραντίν, του γνωστού και ως Μπαρμπαρόσα. Ο Τουργκούτ διαλέγει αυτούς που μπορεί να πουλήσει για σκλάβους και τους υπόλοιπους τους σφάζει. Τα κεφάλαια τα μαζεύει σε ένα σακί, τα αλατίζει για να τα διατηρήσει και τα πάει πεσκέσι στον Αφέντη του Αλγερίου.


Ε, σήμερα έχουμε κάνει ένα βήμα μπροστά!


Πάλι καλά δηλαδή και ας πούμε προς το παρόν…..

Thursday, 10 September 2015

Ντεμπάτε, ντιμπέϊτ, διαξιφισμοί και λοιπές αηδίες!


Αν βάλει κανείς στην ντουλάπα την οργή του και δεί αυτό το κακόγουστο σκηνικό με κάποια συμπάθεια, θα λυπηθεί για τους πολιτικούς της αριστεράς (τους άλλους δεν τους μετράω)

Κουτσούμπας: Τι χες Γιάννη, τι χες πάντα. Βάζει μπρός την κασέτα και την βγάζει καθαρή!


Τσίπρας: Μαδημένος κόκορας. Τα μάτια του ξέπνοα, χωρίς την παλιά του λάμψη. Ένα ερείπιο, μου προκάλεσε μεγάλη θλίψη. Τα χάδια της εξουσίας τον κάτσιασαν αντί να τον ανθίσουν. Τι να γίνει Αλεξ, δεν μπορεί να τα χει κανείς όλα. Η θα είναι με τον λαό ή με την εξουσία.


Λαφαζάνης: Προσπαθούσε να ξεγυμνώσει τα στήθη του, αλλά γερασμένα, αδύνατα, χωρίς καμία δυναμικότητα. Θλίψη και αυτός!


Καλά ας μην μιλήσουμε για τους δημοσιογράφους, κλόουν πληρωμένοι αγρίως από το κατεστημένο! Άξιος ο μισθός τους.


Ρεσουμέ: κατάθλιψη, αθλιότητα, χασούρα από παντού.

Saturday, 4 July 2015

ΟΧΙ, ΟΧΙ ΟΧΙ Οχι σε άλλον βιασμό!


Δείτε σήμερα, ποιοί μιλάνε για ναι και ποιοί για όχι. Μόνο, ο λαός ψηφίζει ΟΧΙ χωρίς συζήτηση.
Οι ναι-δες και οι μενουμευρώπη είναι όλοι φοβισμένοι! Mε το μικρό ή μεγάλο τους κομπόδεμα στην τράπεζα και τρέμει η ψυχούλα τους να μην το χάσουν.
η μαρξική ρήση "Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν παρά τις αλυσίδες τους" αναδύεται για πρώτη φορά στην ιστορία με τόση μεγάλη λαμπρότητα!
Αύριο πάμε τραγουδώντας και χορεύοντας Σάμπα
Οχι λέμε στην Μέρκελ, όχι λέμε στον Σόϊμπλε
Οχι λέμε στον Ντράγκι, οχι και στην Λαγκάρντ


Friday, 17 April 2015

Το αίνιγμα της Σφίγγας




Τι περπατάει με τέσσερα το πρωί, με δύο το μεσημέρι και με τρία το βράδυ; Η απάντηση δεν άλλαξε από την εποχή του Οιδίποδα: ο άνθρωπος. Ωστόσο και μια νέα ερμηνεία είναι δυνατή. Τετράποδος πίθηκος το πρωί,   ορθώνεται περήφανα στα δύο του πόδια ως δίποδο στο μεσημέρι της ανθρωπότητας, ενώ το τρίτο πόδι που φέρνει το βράδυ δεν θα μπορούσε να ήταν άραγε οι σύγχρονες βακτηρίες, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και τα κινητά μας τηλέφωνα, χωρίς τα οποία δεν μπορούμε πια να κινηθούμε;
Για τα πρώτα βήματα του δίποδου μας μένει μονάχα μια πασίγνωστη μαρτυρία.

Jean Didier Vincent

Ψηφίστε για τις γερμανικές αποζημιώσεις

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...