Tuesday, 21 March 2017

Ο Σικελικός Εσπερινός, Παλέρμο 1250 μ.Χ.

Ο Σικελικός Εσπερινός, Παλέρμο 1250 μ.Χ.
Την εποχή των Σταυροφοριών, σε Δύση και Ανατολή γινόταν το έλα να δεις. Σφαγές από όλες τις μεριές.
Σφαγές, απίστευτης αγριότητας, στις οποίες δυτικοί και ανατολικοί ανταγωνίζονται με ζήλο!
Ποιές να πρωτοαναφέρουμε, χωρίς να μας σηκωθεί η τρίχα κάγκελο; Την σφαγή της Ιερουσαλήμ από τους πρώτους Σταυροφόρους; (1099) Την σφαγή της Κύπρου ξανά από τους στρατιώτες του Σταυρού (1156); Της Βασιλεύουσας Πόλης (1204) πάλι από τα καμάρια μ...ας τους ενετο-γερμανο-ιταλο-γάλλους; Της Ιερουσαλήμ από τους Τούρκους (1244); Της Δαμιέττης (1249) από του Σελτζούκους; Η τις σφαγές της Βαγδάτης από τους Μογγόλους (1258);
Υπάρχει όμως, μία που έχει και πολύ ρομαντικό όνομα: Σικελικός Εσπερινός. Σ αυτήν πρωτοστάτησαν οι Σικελοί εναντίον των Γάλλων κατακτητών.
Αφού λοιπόν οι Σικελοί έσφαξαν μια παρέα Γάλλων, γιατί ένας από την παρέα την έπεσε ανοιχτά και ξεδιάντροπα σε ιταλίδα μπροστά στον άνδρα της - τέτοιο ήταν το θράσος των Γάλλων κατακτητών – όρμησαν σε κάθε μέρος του Παλέρμου όπου σύχναζαν Γάλλοι, τους έβαζαν να πούν την λέξη τσιριτίρι – και αν δεν την έλεγαν σωστά, έβρισκαν το κεφάλι τους στην άλλη γωνία!
Τρείς αιώνες αργότερα ο Βασιλιάς Ερρίκος ο IV, καυχιόταν στον ισπανό πρέσβη, για το κακό που θα μπορούσε να κάνει στις ισπανικές κτήσεις στην Ιταλία: «Θα πάρω πρωϊνό στο Μιλάνο και θα γευματίσω στην Ρώμη» Τότε ο πρέσβης του απάντησε: «Και δίχως αμφιβολία η Μεγαλειότης Σας θα βρεθεί εγκαίρως για τον Εσπερινό στην Σικελία»

Το τέλος του Μεγάλου Μάγιστρου

1314, Πλατεία Μαρτρουά, κάπου στο Παρίσσι.
Συνωστισμός βαρύς γύρω από ένα ικρίωμα. Τα διπλανά σπίτια έχουν νοικιάσει τα παράθυρα τους, από τα οποία αστοί και λοιποί πολίτες θα παρακολουθήσουν την εκτέλεση δύο νέων, που μέχρι χτές ήταν στην υπηρεσία των γυιών του βασιλιά Φίλιππα του Ωραίου.
Οι ντελάληδες είχαν κάνει την κατάλληλη διαφήμιση για το, όχι και τόσο σπάνιο, θέαμα!
Προφτάστε, προφτάστε! Αύριο θα υποβληθούν στο μαρτύριο του τροχού, θα γδαρθούν ζωντανοί, θα ευνο...υχιστούν και θα αποκεφαλιστούν οι αδελφοί Ντ’ Ονέ, εραστές της Λευκής και της Μαργαρίτας νύφες του Βασιλιά.
Ο συνεπής δήμιος, με τους βοηθούς του, αφού τους έγδυσαν μπροστά στο αξιέραστο κοινό , τους ανέβασαν στον τροχό όπου και τους τέντωσαν μέχρι να σπάσουν τα κόκαλά τους, μετά πήραν τα τροχισμένα μαχαίρια τους και τους αφαίρεσαν όσο δέρμα μπόρεσαν! Στην συνέχεια, ο καλός αυτός άνθρωπος, ο πιστός στον Βασιλιά, έκοψε τους όρχεις τους και τους πέταξε στον όχλο, όπως κάνουν οι νεόνυμφοι με την ανθοδέσμη του γάμου τους, τέλος τους αποκεφάλισε και τους κρέμασε από τις μασχάλες.
Η Δύση έχει εδώ και 200 χρόνια ορμήσει για νέες κατακτήσεις.

Ο Ισπανός ντε Φλόρ, που ήταν Γερμανός


Όταν ο Μιχαήλ Παλαιολόγος το 1261 απελευθέρωσε την Πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, δηλαδή την Βασιλεύουσα Πόλη , βρήκε μια Πόλη ερείπιο και με μόλις το 10% του πληθυσμού της! Ο τελευταίος Λατίνος Αυτοκράτορας, ο Βαλδουϊνος, μπήκε σε μια βάρκα και το έσκασε. «Ήταν ένας αξιοκαταφρόνητος ηγέτης. Η αυτοκρατορία του αξίζει να μνημονεύεται μόνο ως μια γιγαντιαία αποτυχία, ένα εμπόδιο στην πρόοδο του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, ένα εξάμβλωμα κράτους το οποίο γεννήθηκε μέσα στην αμαρτία, διαμορφώθηκε μέσα στην ανομία και πέθανε μέσα στο όνειδος» γράφει ο Σερ Εντουϊν Πήαρς για τα 57 χρόνια της Λατινικής κατοχής. Οι Λατίνοι δεν σταμάτησαν ούτε μια μέρα να μηχανεύονται την ανακατάληψη της. Ο Μιχαήλ, είχε να αντιμετωπίσει, τους Τούρκους από την Ανατολή, τους Λατίνους από την Δύση, τους Σέρβους και Ούγγρους από Βορρά και βέβαια έναν εξαθλιωμένο λαό. Έναν λαό που το μίσος του για την Δύση δεν μειώθηκε ποτέ! Ο διάδοχος του, ο Ανδρόνικος, ζήτησε την βοήθεια της Καταλανικής Εταιρείας, μια εταιρεία Ισπανών μισθοφόρων, οι οποίοι αποδείχτηκε ότι έσφαζαν και λεηλατούσαν εχθρούς και εργοδότες, αδιακρίτως. Μάλιστα, αφού διαπίστωσαν ότι είναι πιο εύκολο να λεηλατούν ελληνικές πόλεις και Ελληνικά νησιά, ξέχασαν γιατί και από ποιους πληρώνονταν. Οι σφαγές και οι λεηλασίες των Ισπανών ήταν απερίγραπτες. Έσφαζαν γέρους και νέους, ανασκολόπιζαν παιδιά και βρέφη και γενικώς επιδόθηκαν σε τέτοιες φρικαλεότητες που ακόμα και οι Μογγόλοι θα τους ζήλευαν. Αρχηγός τους ήταν κάποιος Ροζέ ντε Φλόρ. Ήταν ένας σιχαμένος και αδίσταχτος τυχοδιώκτης. Ο Ροζέ ντε Φλόρ, ωστόσο ΔΕΝ ήταν Ισπανός αλλά Γερμανός. Το πραγματικό του όνομα ήταν Ροβέρτος Μπλούμεν! Μπλούμεν είναι λουλούδι στα γερμανικά, το οποίο το ισπανοποίησε σε Φλόρ. >> Η καταστροφή της Ελληνικής Αυτοκρατορίας 1453, Σερ Εντουΐν Πήαρσ

Γυναίκες στον πόλεμο


Ζήτω οι γυναίκες που ξέρουν να διεκδικούν την λεφτεριά τους, μαζί με τους άντρες τους. . Ας μην το ξεχάσουν όταν την αποκτήσουν ........ οι άντρες τους!

Tuesday, 14 February 2017

Friday, 22 July 2016

Τα σταφύλια της Οργής



Τα μάτια μου είδαν τη δόξα του Κυρίου

Πατάει στο λήνο στοιβαγμένα τα σταφύλια της οργής.

Ξαπόλυσε τον μοιραίο κεραυνό του τρομερού σπαθιού Του

Η Αλήθεια Του τραβάει μπροστά.


Αυτόν τον Θούριο της Δημοκρατίας (της Julia Ward Howe) τον έχω τσιτάρει πολλές φορές. Η σκοτεινή γοητεία του με μαγεύει. Σήμερα διαβάζοντας τον Clive Ponting κατάλαβα και το νόημά του.

Μέχρι σήμερα, θεωρούσα ότι ο Κύριος θα ξαπολύσει τον μοιραίο κεραυνό του τρομερού σπαθιού Του ενάντια σε κείνους που οι πράξεις τους έχουν στόχο την καταστροφή ανθρώπινων πλασμάτων με σκοπό το κέρδος.

Φαίνεται, ότι ο μεγάλος αυτός συγγραφέας, δεν χαράμιζε τον ερχομό του Κυρίου για να τιμωρήσει τους εκμεταλλευτές ανθρώπων από άνθρωπο, αλλά να τιμωρήσεις τους μωρούς που νομίζουν ότι μπορούν ατιμώρητα να λεηλατούν τη γή και τα άλλα δημιουρήματά Του!


« Τα σταφύλια της οργής» αυτό το αριστούργημα του Στάϊνμπεκ, γράφτηκε το 1930, όταν η Νέμεση πέρασε απαλά πάνω από τις Μεγάλες Πεδιάδες .

Και λέω απαλά, γιατί η Νέμεση δεν έχει ακόμα μιλήσει σοβαρά μαζί μας.

Η δρόμος για τον εποικισμό της τελευταίας μεγάλης περιοχής της Οκλοχάμα, άνοιξε το 1889. Στα επόμενα 40 χρόνια περίπου 100.000.000. στρέμματα παρθένας γης οργώθηκαν και καλλιεργήθηκαν με ανθεκτικό στη ξηρασία σιτάρι.

Μετά το 1919 οργώθηκαν άλλα 12,5 εκατομμύρια στρέμματα.

Το 1930, μετά από παρατεταμένη ξηρασία, που εν γένει πλήττει συχνά τις Μεγάλες πεδιάδες, το χαλαρό χώμα, χάνοντας την προστασία που του εξασφάλιζε το χορτάρι παρασύρθηκε από τους ανέμους σε μακρινές αποστάσεις.

Τον Μάϊο του 1934 η αμμοθύελλα παρέσυρε 350.000.000 τόνους χώμα και τις σκόρπισε σε μια ακτίνα 400 χιλιομέτρων! Τον Μάρτιο του 1935 καταστράφηκαν πάνω από 10.000.000 στρέμματα σιταριού.

Οι κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες ήταν τρομακτικές.

Γι αυτές τις συνέπειες μιλάει ο Στάϊνμπεκ.


Όποιος δεν έχει διαβάσει τα σταφύλια της οργής, να το αγοράσει και να το διαβάσει και όποιος το έχει διαβάσει μικρός ας το ξαναδιαβάσει!

Monday, 27 June 2016

Clive Ponting: Η πράσινη ιστορία του κόσμου

Είπα να πάρω κανένα οικολογικό βιβλίο να διαβάσω, γιατί μου έχει λείψει αυτό το είδος της ανάγνωσης. Αγόρασα, την «πράσινη ιστορία του κόσμου» του Clive Ponting.
Στην εισαγωγή μας εξηγεί ότι το βιβλίο το είχε γράψει το 1991 και έκανε κάποιες διορθώσεις το 2007. Η μία των διορθώσεων ήταν να γράψει το μ.Χ. και το π.Χ. σε π.Κ.Ε. και μ.Κ.Ε. όπου Κ.Ε. είναι η κοινή εποχή! Καλά κρασιά σκέφτηκα, Οι εποχές έγιναν και αυτές πουτάνες!
Τέσπα, έκανα υπομονή και συνέχισα το διάβασμα.
Εντός ολίγου διαβάζω: «Η μετατόπιση των Ηπείρων επηρέασε βαθύτατα την ιστορία της ανθρωπότητας» Ωχ, το μάτι μου! Ποια ανθρωπότητα; ρε κύριος! Πριν από 100.000.000 χρόνια όχι ανθρωπότητα δεν υπήρχε, αλλά ούτε πίθηκος.
Συνεχίζω:
- Ο εγκέφαλος του χόμο ερέκτους ζύγιζε 1.100 κυβικά εκατοστά.
- Η ευρύτερη αποδεκτή άποψη είναι ότι η τροφοσυλλογή και το κυνήγι δημιουργούν έναν τρόπο ζωής «άσχημο, κτηνώδη και σύντομο»
- Δεν υπάρχουν στοιχεία για το πότε ….υιοθετήθηκε η ομιλία
- (περιγραφή της κοινωνίας της Σουμερίας περί το 2.500 π.Χ.) Οι εργάτες που καλλιεργούσαν γη την οποία δεν κατείχαν, γίνονταν δούλοι, εργάζονταν βάσει συμφωνιών, στις οποίες αναφέρονταν η διάρκεια της εργασίας , ο μισθός τους και αν πληρώνονταν σε ασήμι ή χαλκό. Ήταν, ωστόσο, πολύ περισσότεροι από όσους δούλευαν στο παλάτι στο ναό και στις εκτάσεις που κατείχε η ελίτ. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν εξαρτημένοι ακτήμονες εργάτες, δεμένοι με τις εκτάσεις που καλλιεργούσαν. Στην πραγματικότητα ήταν δουλοπάροικοι ή σχεδόν δούλοι. (δούλος που δουλεύει με συμβόλαιο, πρώτη φορά το βλέπω)
Αυτά, μέχρις εδώ, είναι απλά διαμάντια, διατύπωσης και ασχετοσύνης. Δεν ξέρω τι θα βρω παρακάτω και αν θα πάω παρακάτω.


Μέχρι εδώ, είναι απλές ασχετοσύνες, δείτε τώρα και μερικά από τα ιδεολογικά διαμάντια:


«Πρίν από λίγες εκατονταετίες, (πόσες, δεν παίζει ρόλο για τον C.P.) το πλεόνασμα τροφής ήταν λίγο και αβέβαιο. Μόνο πρόσφατα με την τεράστια αύξηση της γεωργικής παραγωγικότητας, μπόρεσαν οι βιομηχανικές και μεταβιομηχανικές κοινωνίες να συντηρηθούν, παρ όλο που συχνά λιγότερο από το 5% του πληθυσμού ασχολείται με την γεωργία»
Καταλαβαίνει κανείς πόσο αβέβαια είναι αυτά που λέει.
Η παραγωγικότητα στην Γεωργία βελτιώνονταν αργά – αργά μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα.
Η παραγωγικότητα έκανε ένα ασύμμετρο άλμα από 1 προς 10 που ήταν μέχρι τότε σε 1 προς 2000. Το άλμα αυτό, αντί να κάνει την ανθρωπότητα πιο πλούσια την έκανε πιο φτωχή. Η μάλλον για να είμαστε ακριβείς ουδέποτε η ανθρωπότητα είχε τόσο πολύ πεινάσει στο παρελθόν, το οποίο ο Clive Ponting στο περί ου ο λόγος βιβλίο « Η πράσινη ιστορία του κόσμου» περιγράφει ως άσχημο και κτηνώδες.
Στο βιβλίο «το τέλος της εργασίας και το μέλλον της» γράφει ο Jeremy Rifkin: Οι τεχνολογικές μεταβολές στην παραγωγή ειδών διατροφής οδηγούν σε ένα κόσμο χωρίς αγρότες, με ανείπωτες συνέπειες για 2.4 δις ανθρώπων που η επιβίωση τους εξαρτάται από τη γη.
Ωστόσο, δεν είναι μόνο η εισαγωγή των μηχανών που έδωσε τη χαριστική βολή στους γεωργούς του πλανήτη, αλλά ο συνδυασμός μηχανών και ανόργανων λιπασμάτων, καθώς επίσης των εντομοκτόνων, μυκητοκτόνων και ζιζανιοκτόνων. Η εξοικονόμηση εργασίας και η αύξηση της παραγωγικότητας που επέφεραν οι τρεις αυτοί παράγοντες είναι τεράστια. Τα μηχανήματα μειώνουν το χρόνο σποράς, συγκομιδής και αποθήκευσης των σπόρων. Τα ανόργανα λιπάσματα κερδίζουν το χρόνο από τη μη συλλογή κοπριάς. Τα ζιζανιοκτόνα σκοτώνουν τα ζιζάνια των αγρών που παλιότερα τα ξερίζωναν οι αγρότες με τα χέρια. Τέλος τα εντομοκτόνα και μυκητοκτόνα οδηγούν σε αύξηση των χρήσιμων καρπών, ενώ τα λιπάσματα στην αισθητή βελτίωση τους. Είναι λοιπόν φανερό ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ αγροτών που διαθέτουν τα

Sunday, 12 June 2016

Ο Αλέξανδρος Παπαδημητρόπουλος και το συγγραφικό του Έργο , μέχρι τούδε

Προχτές μου έφερε ο ταχυδρόμος ένα μικρό δεματάκι . Διαβάζω τον αποστολέα και προς ευχάριστη έκπληξή μου διαπιστώνω ότι ήταν από έναν παλιό μου φίλο, τον Αλέξανδρο Παπαδημητρόπουλο, μηχανικό στο επάγγελμα. Ανοίγω το δέμα και βρίσκω  ένα βιβλίο γραμμένο από τον ίδιον. Ωραία λέω στην εαυτή μου, έτσι που μας πλάκωσε η κρίση, θα γίνουμε όλοι συγγραφείς. Για να μην πολυλογώ, διάβασα το βιβλίο και έμεινα άφωνη. Πού βρήκε τέτοιο ταλέντο ένας μηχανικός και μάλιστα ένας επιτυχημένος …..μπετατζής!
Το βιβλίο με τον τίτλο «ένα καταραμένο μενταγιόν» είναι κατά το ήμισυ ιστορικό μυθιστόρημα. Και λέω κατά το ήμισυ γιατί η αληθινή ιστορία σταματάει κάπου και μετά συμπληρώνεται με την φαντασία του συγγραφέα. Το θέμα του είναι η εκτέλεση της οικογένειας του τελευταίου Τσάρου από το καθεστώς των Μπολσεβίκων. Πολύ επίκαιρο θέμα, καθώς ο Φίλης και οι φίλοι του φίλοι πήραν ψηλά τον αμανέ της εξουσίας και ως νέοι μπολσεβίκοι καταργούν τους βασιλιάδες και τους πρίγκηπες.
Ο φίλος μου λοιπόν, φαντάζεται την τελευταία κόρη του Νικόλα, την Αναστάσια, να διαφεύγει της εκτέλεσης και να το σκάει  με τον αγαπημένο της , να διασχίζει την Ρωσία, να φτάνει στην Σμύρνη, μετά στην Μυτιλήνη και τέλος στην Θεσσαλονίκη. Μια ζωή γεμάτη αγάπη και κούραση, παρά την απώλεια του πριγκηπικού της τίτλου και κυρίως της πρώην πριγκηπικής ζωής της.
Γι αυτήν την μικρή πριγκηπέσα έχουν γραφτεί πολλές ιστορίες και έχουν γυριστεί και χολυγουντιανές ταινίες. Νομίζω, ότι αν κανείς γύριζε ταινία την ιστορία του Α.Π. θα ήταν δέκα φορές πιο πετυχημένη.
Πηγαίνω στο σάϊτ του και τον ευχαριστώ για τις ευχάριστές ώρες που μου χάρισε η ανάγνωση του δεύτερου  βιβλίου του. Το πρώτο, το είχα διαβάσει κάτι χρόνια πριν και το πέρασα στα γρήγορα, ως ένα ταξιδιωτικό ανάγνωσμα και  δεν φαντάστηκα τότε ότι θα είχε συνέχεια η συγγραφική δράση του Α.Π.
Α, όχι μου λέει, αυτό που σου έστειλα δεν είναι τα δεύτερο αλλά το έκτο! Την επόμενη, να σου και φτάνουν και  άλλα τέσσερα  βιβλία τα οποία τα διάβασα όλα απνευστί!
Ήταν όλα βιβλία με φαντασία, με δράση, γραφή χωρίς κοιλιές, αυτές που συνήθως παρουσιάζουν οι  σημερινοί Έλληνες, αλλά και ξένοι, συγγραφείς, οι οποίοι , χωρίς έμπνευση προσπαθούν να  ξεπεράσουν μανιωδώς τις 400 σελίδες, λες και το καλό βιβλίο είναι το μεγάλο βιβλίο.
Μετά το «καταραμένο μενταγιόν» μετακόμισα σε μια ιστορία για τον ελληνικό στρατό την εποχή της δικτατορίας.  «Μια θητεία σε θέση λίμπερο»  Βιβλίο με  τέλος μετά το τέλος. Μια εξαιρετική εφεύρεση του Α.Π. που σε ανθρώπους σαν και μένα που δεν μου λένε πολλά τα καψώνια και η ζωή των καραβανάδων τελικά με αποζημίωσε με το απρόσμενο τέλος μετά το τέλος.
Ύστερα ήρθαν οι  «Διαβολογυναίκες»  Η περιπέτεια μιας  ταλαντούχας ελληνίδας πιανίστα και ενός μεθοδικού έλληνα γιατρού. Η ηρωίδα στις «διαβολογυναίκες»  είναι  κόρη μεσοαστικής οικογένειας, της οποίας το σπίτι καταλαμβάνεται από τον ιταλό κατακτητή. Ο Ιταλός   τυχαίνει να είναι φιλόμουσος και φέρνει ένα πιάνο μαζί του. Η μικρή,  παιδί θαύμα, μαθαίνει να παίζει πιάνο και ξεπερνά κάθε προσδοκία.  Μια ιστορία γεμάτη νότες αλλά  παράλληλα μια αστυνομική ιστορία που ομοίως εκπλήσσει!
Χωρίς να περιμένω να ξεχαστεί η ανάγνωση των διαβολογυναικών , πέρασα   στους «Ασύμβατους Αξονες»  Είναι η ιστορία των τριών παιδιών ενός κρητικού. Το καθένα ξεχωριστό, όπως συμβαίνει σε όλες τις εργατικές οικογένειες , στις οποίες κάθε παιδί  διαμορφώνει τον δικό του χαρακτήρα, αλλά χαράσσει και τον δρόμο της ζωής του. Θα έλεγα, ότι αυτό είναι το καλύτερο  από τα έξι.
Ο άνθρωπος είναι ο αρχιτέκτονας της μοίρα του, λένε κάποιοι . Αυτόν τον μύθο, ή ας πούμε αυτήν την ρήση ο Α.Π.  βάζει σε αμφισβήτηση πλάθοντας μια ιστορία δραματική, όπου παρότι ξεχωριστοί χαρακτήρες οι ήρωες του, εντούτοις συγκλίνουν ασύμμετρα στο  τελικό δράμα ενός πεπρωμένου που κάποιος κακός διάβολος ή κάποιος καλός άγγελος, ότι  πιστεύει κανείς,  έχει προγράψει γι αυτούς.
Δηλαδή δύο αντίθετες αλλά κυρίαρχες φιλοσοφικές απόψεις. Είναι η ζωή μας προγραμμένη ή όχι;
Τέλος, αλλά όχι τελευταίο, «Η φωλιά της Κίσσας» είναι το κάτι άλλο! Ο ήρωας του έργου, Χάρης Ψαμμίτης , είναι γιατρός, αλλά παράλληλα  μανιώδης συλλέκτης έργων τέχνης, που τίποτε δεν τον σταματά προκειμένου να προσθέσει στην ιδιωτική του συλλογή το ένα αριστούργημα μετά το άλλο.
Τα βιβλία του Αλέξανδρου δεν θα τα βρείτε σε κανένα βιβλιοπωλείο. Γράφει για πάρτη του, για να περνάει ευχάριστα και για να δίνει  διέξοδο στην φαντασία του.
Ο ίδιος έχει επιμεληθεί και την έκδοση , οποία είναι άψογη από κάθε άποψη.
Εγώ, προμηθεύτηκα  30 κομμάτια και τα έβαλα φάτσα κάρτα  στο γραφείο μου. Όποιος βιβλιόφιλος  περάσει του δωρίζω και από ένα.
Άσε, που δεν υπάρχει καλύτερο δώρο!
Αν καταφέρετε να τα προμηθευτείτε, σας εύχομαι καλή ανάγνωση και στον φίλο Αλέξανδρο στέλνω ένα μεγάλο ευχαριστώ!
Το σάιτ του συγγραφέα εδώ:
https://plus.google.com/116534978690558979018/posts
και εδώ


Saturday, 7 May 2016

Οι άνθρωποι της Αβύσσου Jack London

Ο Τζακ Λόντον ήταν ο αγαπημένος συγγραφέας του Λένιν και ο πιο πολυδιαβασμένος συγγραφέας στην πρώην ΕΣΣΔ.
Και δικός μου αγαπημένος.
Σήμερα μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα των δύο όντων που σέρνονται ετοιμοθάνατα και τα δυο στον απέραντο και παγωμένο Καναδά και κάπως ο λύκος μου μοιάζει με την ΕΕ και ο άνθρωπος με τον ¨Ελληνα.

‘Ένας άνθρωπος περιπλανιέται στην μεγάλη απεραντοσύνη του καναδικού βορρά, πεινασμένος εξαντλημένος. Έχει χάσει τον δρόμο του, ο σύντροφός του πέθανε. Προσπαθεί να φτάσει στην ακτή.
Ένας λύκος τον ακολουθεί. Ένας λύκος, όμως άρρωστος, σχεδόν το ίδιο άσχημα μ’ αυτόν, που δεν τολμά να του επιτεθεί όσο φαίνεται να διατηρεί ακόμα κάποιες δυνάμεις.
Τελικά ο άνθρωπος ανίκανος να προχωρήσει περισσότερο πέφτει κάτω. Ο λύκος, που πιστεύει πως ήρθε η στιγμή, πλησιάζει και προσπαθεί να μπήξει τα δόντια του στη σάρκα του ανθρώπου. Αλλά είναι και ο ίδιος τόσο αδυνατισμένος από την αρρώστια που δεν κατορθώνει να κλείσει τα σαγόνια του πάνω στη λεία του. Ο άνθρωπος κάνει τότε μια ύστατη προσπάθεια: δαγκώνει τον λύκο και η δύ
ναμη της απελπισίας είναι τόσο μεγάλη που τα δόντια του ανοίγουν μια πληγή στο ζώο, από όπου πίνει το αίμα του. Αυτή η τροφή του δίνει τη δύναμη να συνεχίσει τον δρόμο του".
Ο Τζάκ, λοιπόν πήγε στις αρχές του 20ου αιώνα στο Λονδίνο και έζησα στο πιο φτωχό διαμέρισμά του, στο Ηστ – Εντ. Πέταξε τα κυριλέ του ρούχα, φόρεσε παλιόρουχα και παρακολούθησε από κοντά την Αυγή ή μάλλον το Μεσουράνημα του καπιταλισμού. 
Τις εμπειρίες του κατέγραψε στους «ανθρώπους της αβύσσου». Παρότι δεν είναι η πρώτη φορά που έρχομαι αντιμέτωπη (σε γραφτό κείμενο) με την ακραία φτώχεια το βιβλίο με στοίχειωσε.

Στην πρωτεύουσα της πιο πλούσιας χώρας του κόσμου, της Αυτοκρατορίας που μεγαλύτερη δεν είχε δει η ανθρωπότητα μέχρι τότε, 470.000 άτομα ζούν σαν ποντίκια, χωρίς ποτέ να χορταίνουν ψωμί, χωρίς να έχουν ένα κρεβάτι να κοιμηθούν, χωρίς να έχουν ζεστά ρούχα να ζεστάνουν τα κόκαλά τους, χωρίς να είναι σε θέση να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, χωρίς να μπορούν να πάνε νοσοκομείο. Ζούν μια ζωή χωρίς την ελάχιστη ευχαρίστηση. Τα σπίτια τους, όσοι έχουν την πολυτέλεια να ζουν σε σπίτι και όχι στον δρόμο είναι τρώγλες 2,5 επί 2,5 και ζουν 5-8 άτομα ο ένας επάνω στον άλλο.
Πόσο μπορεί να τρομάζει η κόλαση αυτούς τους ανθρώπους;
Σίγουρα καθόλου. Εξ άλλου πολλές εκατοντάδες ετησίως προτιμούσαν να πέφτουν στο ποτάμι που διασχίζει αυτή την αυτοκρατορική πόλη, παρά να πάνε να ζήσουν στις τρώγλες τους.
Διαβάζοντας τους «ανθρώπους της αβύσσου» θυμήθηκα μια παλιά μου ανάρτηση περί μισθών και αμοιβών κατά τον 21ον αιώνα!
Και μην μου πει κανείς, να σκεφτώ τους καημένους τους μετανάστες, γιατί ακριβώς οι μετανάστες είναι το εργαλείο της παγκοσμιοποίησης, που μ αυτό θα σπρώξει η σημερινή Αυτοκρατορία του χρήματος όλον τον πλανήτη στις συνθήκες όπου
«δεν έχω να φάω,
δεν έχω κρεβάτι να κοιμηθώ,
σπίτι να ησυχάσω,
αγάπη να δεχτώ και αγάπη να δώσω,
αλλά πάνω απ όλα
δεν έχω δύναμη να αντισταθώ».
Γι αυτό, ας ξυπνήσουμε, όσο ακόμα έχουμε ψωμί στο στομάχι μας και αίμα στο μυαλό μας.

http://ange-ta.blogspot.gr/2007/07/blog-post_17.html

Friday, 29 April 2016

Αδράνεια



Μεγάλη Παρασκευή Σήμερα. Οι Άθεοι θα την γιορτάζουν με τσιμπούσι κρέατος. Λες και εκεί είναι το ζήτημα. Αν θα περιδρομιάσεις κρέας ή δεν θα περιδρομιάσεις κρέας.
Κάποτε οι Άθεοι ή οι αθεϊστές ή οι αγνωστικιστές ήταν άνθρωποι με πολιτική σκέψη. Είχε και κάποιο νόημα, καθόσον η θρησκεία αποτελούσε το όπλο των αρχουσών τάξεων, που με αυτό έσπρωχναν τις καταπιεσμένες μάζες προκειμένου μια φούχτα σχιζοφρενών να αρπάξει τον πλούτο αλλά και την ευτυχία του κόσμου.


Σήμερα αυτή το μικρό κομμάτι της ανθρωπότητας, που όσο περνάει ο χρόνος γίνεται όλο και πιο μικρό, ενώ το άλλο, όλο και πιο μεγάλο και όλο και πιο φτωχό και άθλιο, σήμερα λοιπόν αυτό το είδος των ανθρώπων έχει τόσο επιβληθεί από Ανατολή σε Δύση και από Βορά προς Νότο και δεν χρειάζεται καμιά ιδεολογία για να εκτελέσει τα δολοφονικά της σχέδια.
Κάποτε κάθε κυρίαρχη τάξη που αισθανόταν το γόητρό της να κινδυνεύει και τα προνόμια της να απειλούνται είχε ανάγκη να ταυτίσει την μοίρα της με την μοίρα του Έθνους και του δημοσίου συμφέροντος.
Σήμερα δεν χρειάζεται ούτε το έθνος, αλλά ούτε καν το κοινό περί δικαίου αίσθημα.
Έτσι λοιπόν, η σημερινή ανθρωπότητα οφείλει να βαδίζει χωρίς όραμα, χωρίς ελπίδα, χωρίς ιδεολογία, χωρίς παρηγοριά προς ένα ζοφερό αύριο που η μόνη ουσία της καρδιάς της είναι το χρήμα.
Οι τότε προοδευτικοί άνθρωποι, οι αθεϊστές, οι διεθνιστές, οι ουμανιστές έμειναν κολλημένοι σ αυτές τις αξίες από αδράνεια και από άγνοια της ζοφερής πραγματικότητας.
Γι αυτό και γω, επειδή η αδράνεια δεν χαρακτηρίζει την σκέψη μου θα ευχηθώ σε όλους τους αληθινούς επαναστάτες:
Καλή Μεγάλη Παρασκευή, σύντροφοι!

Ψηφίστε για τις γερμανικές αποζημιώσεις

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...