Ανίεροι φόνοι και αθλιότητες

Δεν συνηθίζω να κρίνω και να κατακρίνω βίαιες συμπεριφορές, επειδή φρονώ ότι η βία ξεκινάει από την εξουσία. Εξ άλλου η βία στην γερμανική είναι η ίδια λέξη με την εξουσία (Gewalt) όπως στα ελληνικά η λέξη κράτος χρησιμοποιείται για το κράτος δηλαδή την εξουσία, αλλά και τη βία. Λέμε υπό το κράτος της μέθης και όπως έχουμε ξαναπεί η λέξη Δημοκρατία δεν είναι άλλο παρά η με τη βία άσκηση της εξουσίας από τον λαό.
Όμως, θρηνώ από τα βάθη της ψυχής μου τα τρία άτομα που κάηκαν μέσα στη τράπεζα, που δεν είχαν την δύναμη να αντισταθούν στην εργοδοσία και να κατέβουν και αυτά στη διαδήλωση. Θρηνώ γι αυτούς διπλά. Γιατί έχασαν τη ζωή τους, ενώ εργάζονταν.
Να καταδικάσω αυτούς τους επαγγελματίες επαναστάτες της πεντάρας, το βρίσκω λιγάκι περιττό και σόλοικο, επειδή η τραγικότητα των αθώων θυμάτων συνθλίβει με το βάρος της κάθε ελαφριά γραφή! Και λέω ελαφριά, γιατί ότι και να γράψει κανείς, λίγο θα είναι.
Να προσθέσω, ότι ο θάνατος αυτών των ανθρώπων συμπαρασύρει στο θάνατο και τον ίδιο τον αγώνα που δεν πρόλαβε να ξεκινήσει;
Θα το προσθέσω, παρότι χαμένα λόγια θα ναι για αυτούς τους εγκληματίες προβοκάτορες, που δεν είναι άλλο τι παρά χαμένα κορμιά, γνήσια παράγωγα ενός συστήματος που δήθεν πολεμάνε!