Γερμανικές Αποζημειώσεις:Εκεί που μας χρωστούσανε, μας πήραν και το βόδι.

Εκεί που μας χρωστούσανε, μας πήραν και το βόδι.

Αυτή η ρήση μου ήρθε στο μυαλό, ακούγοντας τα νέα περί διαπραγματεύσεων και σκληρής θέσης της Γερμανίας, δηλαδή μιας χώρας πλιατσικολόγων που λήστεψαν και κατέστρεψαν την χώρα μας και τώρα μας βγαίνουν και από πάνω!
Ας όψονται αυτά οι γερμανοτσολιάδες που μας κυβερνούν!

Εκθεση Δοξιάδη:


Λεπτομερή στοιχεία - Συσσωρευμένο εθνικό εισόδημα 33 ετών οι καταστροφές κατά την Κατοχή

Σε συσσωρευμένο εθνικό εισόδημα 33 ετών ή τον προϋπολογισμό του κράτους για 130 χρόνια, υπολόγιζε το μέγεθος των καταστροφών ο Δοξιάδης. Στη φωτογραφία αρχείου, η Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα το 1941 [Πηγή: Φωτογραφίες από το βιβλίο ΤΩΝ R. BATHE ΚΑΙ E. GLODSCHEY, "DER KAMPF UM DEN BALKAN", OLDENBURG, BERLIN, 1942]

Χεκίμογλου Αχιλλέας

Στο συσσωρευμένο εθνικό εισόδημα 33 ετών ή τον προϋπολογισμό του κράτους για 130 χρόνια (!) υπολόγισε τις καταστροφές που υπέστη η Ελλάδα από τη Γερμανία, τη Βουλγαρία και την Ιταλία κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο αείμνηστος πολεοδόμοςΚωνσταντίνος Δοξιάδης (1913-1975) στην ιστορική του έκθεση, την οποία είχε συντάξει ως διευθυντής του υπουργείου Ανοικοδόμησης το 1946.
Και όμως από τα 17,8 δισ. προπολεμικά δολάρια ή αλλιώς 1,994 τρισ. προπολεμικές δραχμές που διεκδικούσε η χώρα, η Ελλάδα δεν πήρε παρά μόνο «ψίχουλα» από τις δίκαιες απαιτήσεις της, λόγω της στάσης των συμμάχων. Ο Δοξιάδης, ως κυβερνητικός συντονιστής όλων των συναρμόδιων υπουργείων, μέτρησε με ανατριχιαστική ακρίβεια το μέγεθος της ζημιάς στη χώρα σε κάθε επίπεδο και, στη συνέχεια, υπολόγισε τις αξιώσεις της Ελλάδας.
Η ηλεκτρονική έκδοση του «Βήματος» εντόπισε την «έκθεση Δοξιάδη», η οποία σώζεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος υπό τον τίτλο «Θυσίες της Ελλάδος: Αιτήματα και επανορθώσεις στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο» (Αθήναι, Υπουργείον Ανοικοδομήσεως, 1947).
Η έκθεση σκιαγραφεί τόσο τα μεγέθη της καταστροφής που προκάλεσαν η Γερμανία, η Ιταλία και η Βουλγαρία στην Ελλάδα της Κατοχής όσο και την πρωτοφανή αδικία που υπέστη η χώρα, μεταπολεμικά από τους συμμάχους.
Εξόντωση με όπλο την παύση των εισαγωγών
Σύμφωνα με την έκθεση, η ελάττωση της καλλιέργειας και της μέσης ετήσιας γεωργικής παραγωγής (1941-1944) έφτασε σε σχέση με το 1938 το 40% στα δημητριακά, το 36% στα όσπρια, το 89% στον καπνό και το 75%, ενώ σε άλλα είδη, όπως η σταφίδα και τα σταφύλια, μειώθηκε κατά 66%. Μέγα τίμημα πλήρωσε ο δασικός πλούτος της χώρας.
«Έπειτα ήρθε η Κατοχή, άρχισαν οι εμπρησμοί και η έντονη ξύλευση έγινε από τους κατακτητές με τρόπο πρωτόγονο γιατί γνώριζαν ότι η παραμονή τους στην Ελλάδα θα ήταν σύντομη και έτσι αδιαφορώντας για τη μελλοντική παραγωγή των δασών μας θέλησαν να τα καταστρέψουν για πολλά χρόνια» έγραφε ο Δοξιάδης.
Η μελέτη βρήκε ότι περί τα 5.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα δασών, δηλαδή το 25% του δασικού πλούτου της χώρας, καταστράφηκε, ενώ η Αττική έχασε το 75% των δασών της. Αντίστοιχα, τα ζώα εργασίας ελαττώθηκαν κατά 60% σε σχέση με το 1939, τα αιγοπρόβατα και τα πουλερικά κατά 50%, ενώ οι χοίροι κατά 80%.
Η εξορυκτική βιομηχανία (σίδερο, μαγγάνιο, νικέλιο, χρώμιο κ.ά.) καταστράφηκε, καθώς οι εξαγωγές μειώθηκαν το 1940 στο 29% των προπολεμικών μεγεθών, στο 6% το 1941 και στο 2% το 1942. Το ίδιο άλλωστε συνέβη στο εμπορικό ισοζύγιο της χώρας, καθώς οι εισαγωγές κατέρρευσαν στο 6%, 10% και 12% αντίστοιχα την περίοδο 1941-1943, ενώ οι εξαγωγές στο 8%, 6% και 3% αντίστοιχα.
«Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του τρόπου που χρησιμοποίησε ο Άξονας για να εξοντώσει τον ελληνικό λαό ελαττώνοντας τις εισαγωγές τροφίμων είναι και το τι έγινε με τις εισαγωγές ζώων κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Η εισαγωγή κτηνών για τη διατροφή του πληθυσμού και την κάλυψη των στοιχειωδών αναγκών πέφτει στο μηδέν σχεδόν. Κι ενώ η εισαγωγή ζωντανών ζώων που γινόταν πριν από τον πόλεμο σχεδόν εντελώς από τις χώρες που ανήκαν τώρα στον Άξονα έπεσε στο 0,05% του προπολεμικού επίπεδου, η εισαγωγή κρέατος νωπού ή συντηρημένου μηδενίσθηκε εντελώς» έγραφε ο αείμνηστος πολεοδόμος.
Πλήρης καταστροφή των υποδομών
Τεράστιες ζημιές υπέστησαν οι υποδομές. Σύμφωνα με την έκθεση, στους Σιδηροδρόμους του Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ) αχρηστεύθηκε το 75% της γραμμής Πειραιάς - Πλατύ, το 100% των γραμμών Θεσσαλονίκης - Φλώρινας και Θεσσαλονίκης - Ειδομένης, και το 23% της γραμμής Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης. Επίσης καταστράφηκε το 80% των σιδηροδρομικών σταθμών, το 40% των γεφυρών, το 35% των σηράγγων, ενώ στους Σιδηροδρόμους Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου (ΣΠΑΠ) αχρηστεύθηκε το 97% της γραμμής.
«Από το σύνολο των 7.708 τεμαχίων τροχαίου υλικού που είχαν οι σιδηρόδρομοι της Ελλάδος αρπάχτηκαν ή καταστράφηκαν 7.101 τεμάχια και δεν έμειναν παρά μονάχα 607 και αυτά σε κακή κατάσταση από την υπερβολική τους χρήση κατά την Κατοχή» έγραφε. Οι ζημιές που υπέστη η σιδηροδρομική υποδομή εκτιμήθηκαν σε 8 δισ. προπολεμικές δραχμές ή 72 εκατ. προπολεμικά δολάρια.
Συστηματική καταστροφή διαπιστώνεται και στο οδικό δίκτυο και στις γέφυρες, όπου καταγράφονται ζημιές σε ολικό μήκος οδοστρωμάτων 14.721 χλμ. και 5,5 χιλιάδες ημιτελείς δρόμους, αλλά και καταστροφή γεφυρών συνολικού μήκους 15 χλμ. Το μέγεθος αποτιμήθηκε σε 54,4 εκατ. προπολεμικά δολάρια.
Επίσης οι ζημιές σε τεχνικό εξοπλισμό (αυτοκίνητα, οδοστρωτήρες, μηχανήματα) του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα αθροιστικά εκτιμήθηκαν σε 4,2 εκατ. προπολεμικά δολάρια. «Η μανία της καταστροφής έκανε ασυγκράτητους τους εχθρούς μας. Γκρέμισαν ορεινές διαβάσεις, ανατίναξαν σήραγγες» έλεγε και σημείωνε σε τέσσερα χρόνια χάθηκε το 85% των υποδομών και του τροχαίου υλικού που υπήρχε το 1940. Οι ολικές απώλειες των επιβατικών αυτοκινήτων έφτασαν το 65%, των φορτηγών το 60% και των λεωφορείων το 80%, τόνιζε ο Δοξιάδης.
Κατέστρεψαν τη Διώρυγα της Κορίνθου
Πλήρης ήταν η καταστροφή και στα λιμάνια της χώρας. Η αξία των ζημιών σε προπολεμικά δολάρια έφτασε τα 4,7 εκατ. για τον Πειραιά, το 1,3 εκατ. για τον Βόλο, το 1,2 εκατ. για τη Θεσσαλονίκη κτλ. Επίσης, μεγάλη ήταν η ζημιά που έπαθε η Διώρυγα της Κορίνθου αφού οι Γερμανοί «στις παραμονές ακόμη της αποχώρησής τους ανατίναξαν τα πρανή και τη μεγάλη σιδηροδρομική γέφυρα, βύθισαν πλοία και πλωτά γεφύρια, στα στόμια του ισθμού, έριξαν βαγόνια σιδηροδρομικά, πόντισαν νάρκες, έκαμαν το παν για να αχρηστεύσουν για όσο περισσότερο καιρό ήταν δυνατόν τη μοναδική διώρυγα της χώρας», προκαλώντας ζημιές 860.000 δολαρίων, σημείωνε.
«Όλες οι εναέριες τηλεφωνικές και τηλεγραφικές γραμμές αποκόπτονται, τα υποβρύχια καλώδια καταστρέφονται. Όλες οι εγκαταστάσεις αχρηστεύονται κατά 100%, ενώ τα ειδικά μηχανήματα διαβιβάσεων μεταφέρονται στη Γερμανία κατά ποσοστό 70%. Η επικοινωνία με διάφορα διαμερίσματα της χώρας είναι αδύνατη. Το Ηράκλειο, η Πρέβεζα, η Άρτα, η Κέρκυρα, η Πάτρα, η Θεσσαλονίκη απομονώνονται» εξηγούσε ο Δοξιάδης και συμπλήρωνε ότι καταστροφική ήταν η Κατοχή και για τις αεροπορικές συγκοινωνίες.
Διέλυσαν το τεχνικό θαύμα του Μεσοπολέμου
Γερμανοί και Βούλγαροι κατέστρεψαν ολοκληρωτικά τα μεγάλα υδραυλικά και αρδευτικά έργα των κάμπων της Θεσσαλονίκης και των Σερρών, που αποτελούσαν το μεγαλύτερο μεταπολεμικό επίτευγμα των ελλήνων μηχανικών, καθώς η δημιουργία τους είχε επιτύχει τη ραγδαία αύξηση της αγροτικής παραγωγής.
Η ζημιά έφτασε το 13,2% της υποδομής στη Θεσσαλονίκη και το 38,6% σε Δράμα και Σέρρες. Οι καταστροφές σε έργα υδρονομικά, εγγειοβελτιωτικά, υδρεύσεων και υπονόμων ξεπέρασε τα 2 δισ. προπολεμικών δραχμών σε όλη τη χώρα, τόνιζε ο Δοξιάδης.
Επίσης, μετρήθηκε ότι οι απώλειες σε φορτηγά πλοία έφτασαν το 74%, ενώ στα επιβατικά το 94,5%. «Το ελληνικό εμπορικό ναυτικό διαλύεται. Η ελληνική εμπορική ναυτιλία, που κρατούσε την έβδομη θέση ανάμεσα στην φορτηγό ναυτιλία όλου του κόσμου, πλήρωσε και αυτή τον βαρύτατο φόρο στον αγώνα των Ηνωμένων Εθνών. Από την πρώτη μέρα που κηρύχθηκε ο πόλεμος, τα ελληνικά πλοία πέρασαν στην υπηρεσία των συμμαχικών στόλων, για να σκορπιστούν αργότερα σ' όλες τις συμμαχικές θάλασσες και σ' όλους τους ωκεανούς για τη μεγάλη υπόθεση της Ελευθερίας. Από τα 583 εμπορικά πλοία που είχε η Ελλάς το 1939, χάθηκαν τα 434» έγραφε ο Δοξιάδης. Επίσης, χάθηκε το 66% των ιστιοφόρων και συνολικά το 73% της χωρητικότητας του εθνικού στόλου.
Καταστράφηκε το ένα τέταρτο του κτιριακού αποθέματος
Οι καταστροφές των οικοδομών ήταν τεράστιας αξίας κυρίως από τους Βούλγαρους, αλλά και από τους Ιταλούς και τους Γερμανούς. Συνολικά η απώλεια έφτασε τις 409.000 οικοδομές, δηλαδή το 23,6% του προπολεμικού κτιριακού αποθέματος, εκ των οποίων οι 111.000 καταστροφές αφορούσαν πυρπολήσεις και αντίποινα.
Την κύρια ευθύνη είχαν οι Γερμανοί, οι οποίοι κατέστρεψαν περί τις 208.500 οικοδομές αξίας 31 δισ. προπολεμικών δραχμών. Η συνολική αξία των καταστροφών έφτασε τα 61 δισ. προπολεμικές δραχμές, τόνιζε.
Σύμφωνα με την «έκθεση Δοξιάδη»:
- 3.700 πόλεις και οικισμοί καταστράφηκαν από βομβαρδισμούς, λεηλασίες και πυρπολήσεις
- 1,2 εκατ. κάτοικοι, δηλαδή το 18% του πληθυσμού της χώρας έμειναν άστεγοι
- 88.000 αγροτικές οικογένειες ζούσαν σε ερείπια και 100.000 αστικές οικογένειες υπό άθλιες συνθήκες
- 15.000 καταστηματάρχες και βιοτέχνες έχασαν την επαγγελματική τους στέγη
- 80.000 οικογένειες πούλησαν τα σπίτια τους και έχασαν την περιουσία τους
- 5.000 σχολεία καταστράφηκαν
- 1,5 εκατ. οικογένειες ζούσαν σε σπίτια χωρίς τζάμια, φως ή θέρμανση.

Κλοπές και καταστροφές μουσείων και μνημείων
Η καταγραφή των υπουργείων εντόπισε καταστροφές μνημείων τέχνης, βυζαντινής και λαϊκής αρχιτεκτονικής, εκκλησιών και αρχοντικών.
Πολλά μοναστήρια και επτά μεγάλες βυζαντινές εκκλησίες καταστράφηκαν εντελώς (οι έξι από τους Γερμανούς), ενώ 12 άλλες έπαθαν σοβαρές ζημιές. Καταστράφηκαν βενετικά κτίρια, βιβλιοθήκες και μουσεία. Ένα διαλύθηκε εντελώς, τέσσερα υπέστησαν σοβαρές ζημιές, καθώς και μία βιβλιοθήκη (από τους Γερμανούς).
Ο Κ. Δοξιάδης έγραφε ότι οι Γερμανοί προκάλεσαν καταστροφές σε 87 αρχαιολογικούς χώρους, οι Ιταλοί σε 39 και οι Βούλγαροι σε τρεις, με χαρακτηριστικότερες τις περιπτώσεις της Βάρης, της Δημητριάδας και του Παλαιοκάστρου Κρήτης. Επίσης, εντοπίζονται ανασκαφές από τους Γερμανούς σε 24 σημεία και από τους Ιταλούς σε άλλα δύο.
Ακόμη, εντοπίζονται κλοπές αρχαιολογικές θησαυρών, με τους Γερμανούς να κλέβουν αρχαιότητες από 42 μουσεία ή αρχαιολογικούς χώρους, τους Ιταλούς από 33 και τους Βουλγάρους από εννέα.

Μαζικός θάνατος δια του πληθωρισμού
«Οι εχθροί της χώρας εκτός από τις ανατινάξεις, τις πυρπολήσεις και τις κατεδαφίσεις, προχώρησαν και στη συστηματική λεηλασία των όσων απόμεναν. Με το πρόσχημα της επίταξης, έπαιρναν κάθε εφόδιο και μέσο παραγωγής, ζωοτροφίες, οχήματα και μηχανήματα κάθε είδους. Μα η επίταξη δεν ήταν πάντα εύκολη, κυρίως στο εσωτερικό της χώρας, και δεν έφερνε αποτελέσματα γιατί οι κάτοικοι έκρυβαν τα αγαθά τους. Κι έτσι οι Γερμανοί για να καταφέρουν να μαζέψουν ό,τι ήταν δυνατόν εφάρμοσαν μία νέα μέθοδο: τον πληθωρισμό» έγραφε ο Δοξιάδης.
Έτσι, εξηγούσε, οι Γερμανοί άφησαν να κυκλοφορούν μεγάλες ποσότητες χαρτονομίσματος και η νομισματική κυκλοφορία έφτασε τον Σεπτέμβριο του 1944 τα 7,3 τετράκις εκατομμύρια δραχμές. Αποτέλεσμα; Η διατροφή της μέσης εργατικής οικογένειας στην Αθήνα μειώθηκε ραγδαία και έφτασε σε επίπεδα υποσιτισμού.
Σύμφωνα με τον Κ. Δοξιάδη, οι σκοποί των κατακτητών ήταν οι εξής: «Με τον πληθωρισμό είχαν την ευχέρεια να αποκτούν ό,τι τους ήταν αναγκαίο πληρώνοντας με νόμισμα χωρίς εσωτερική αξία που δεν τους κόστιζε τίποτε και υποχρέωναν τον ελληνικό λαό με τις άθλιες συνθήκες ζωής που δημιουργούσαν, αφού πουλήσει τα σπίτια του, τα κοσμήματά του, τα υπάρχοντά του και να στραφεί προς τον κατακτητή ζητώντας δουλειά στα εργοστάσια της Γερμανίας».
Πέθαναν από την πείνα 300.000 άνθρωποι
Έτσι, η νομισματική κυκλοφορία από τα 11 δισ. δραχμές του 1940 είχε φτάσει τον Σεπτέμβριο του 1944 σε 7,3 τετράκις εκατ. δραχμές. Μία οκά ψωμί κόστιζε 10 δρχ. το 1941, όμως τρία χρόνια μετά έφτασε τα 153 εκατ. δρχ. Η συνέπεια ήταν η κακή διατροφή και η πτώση του επιπέδου της στο μηδέν. Προπολεμικά από τις 2.800 θερμίδες την ημέρα η κατανάλωση έπεσε στις 930 το 1942, ενώ τον χειμώνα του 1941-1942 μόνο το 4% του λαού διατρέφονταν επαρκώς.
Ο Κ. Δοξιάδης έλεγε ότι οι ξένοι παρατηρητές «πάνω στα ορεινά μέρη αντίκρισαν κατάκοιτα, εξαντλημένα παιδιά που ζούσαν σε μία κατάσταση αποχαύνωσης, τέλεια αποσκελετωμένα από την ασιτία, ανίκανα όχι μόνο να κινηθούν, αλλά και να μιλήσουν ακόμα». «Η θνησιμότητα έφτασε στο εξαπλάσιο, ιδίως τον πρώτο χειμώνα της Κατοχής, ενώ οι νεκροί από την πείνα γέμιζαν τους δρόμους» έγραφε.
Οι απώλειες που υπέστη η Ελλάδα, σύμφωνα με τον Κ. Δοξιάδη, έφτασαν τον αριθμό των 390.700 νεκρών, εκ των οποίων οι 300.000 από την πείνα, ενώ με τους άστεγους των ορέων ο αριθμός ξεπερνούσε το μισό εκατ. ανθρώπους, έγραφε.
Παράλληλα, διαπιστώθηκαν μεγάλες αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών. Οι Βούλγαροι πήραν ομήρους 40.000 πολίτες, οι Ιταλοί 10.000 και οι ναζιστές 70.000, εκ των οποίων οι 60.000 έλληνες εβραίοι. Περί τους 140.000 πολίτες συνολικά εκπατρίστηκαν, ενώ οι ισραηλίτες εξολοθρεύτηκαν ολοκληρωτικά από τους ναζί. Επίσης, οι Βούλγαροι εκδίωξαν μαζικά χιλιάδες ανθρώπους από τη ζώνη κατοχής της Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης και των Σερρών.
Πώς υπολογίστηκαν τα αιτήματα της Ελλάδας
«Τα αιτήματα της Ελλάδος είναι δίκαια, γιατί ζητάμε να καταβάλουν οι υπεύθυνοι για τις καταστροφές λαοί που ζουν σήμερα πολύ καλύτερα από την Ελλάδα επανορθώσεις για την ανασυγκρότηση» σημειώνει και ανέφερε ότι, παρ' όλο που οι Αλβανοί συνεργάστηκαν με τους κατακτητές και προκάλεσαν ζημιές στη χώρα, «επειδή όμως ο αλβανικός λαός ζει σε χαμηλότερο επίπεδο από τον ελληνικό, η Ελλάς δεν έθεσε ζήτημα επανορθώσεων από την Αλβανία».
Ο Κ. Δοξιάδης έγραφε ότι οι αξιώσεις της Ελλάδας στηρίχθηκαν όχι στο τι χάθηκε, αλλά στο τι αποδεικνύεται ότι χάθηκε και μπορεί να εκτιμηθεί σε μονάδες. Έτσι, αξιολόγησε τις άμεσες ζημιές (θετικές), όπως «διαρπαγές, καταστροφές, απλήρωτες υπηρεσίες, πληρωμές, δαπάνες του προϋπολογισμού, κλήριγκ, συντάξεις στα θύματα, διαρπαγές κρατικών αποθηκών, πολεμικό υλικό και ποσά που καταβλήθηκαν σε εργάτες από εργοδότες». Οι έμμεσες ζημίες (αποθετικές) της περιόδου 1940-1944 ήταν η πτώση του εθνικού εισοδήματος και η ελάττωση της απόδοσης της εργασίας, που είχαν παρόμοιες συνέπειες και στη μεταπολεμική εποχή.
Ωστόσο, στις αξιώσεις δεν περιλαμβάνονται θυσίες του πληθυσμού (θάνατοι, ασθένειες, ελάττωση γεννήσεων), θυσίες του πολιτισμού (απώλεια καλλιτεχνικών και πνευματικών αξιών, ιδιωτικών περιουσιών κτλ). «Μετά από συστηματική δουλειά όλων των αρμοδίων», έγραφε, «οι συγκεκριμένες και σταθμητές θυσίες της χώρας ήσαν 17,8 δισ. δολάρια του 1938 ή 1,994 τρισ. δραχμές του 1938».
Το ΑΕΠ 33 ετών εξαφανίστηκε
Το 1938 το συνολικό εθνικό εισόδημα ήταν σχεδόν 60 δισ. δραχμές και ο προϋπολογισμός 15 δισ. δραχμές. Σύμφωνα με τον Κ. Δοξιάδη, οι αξιώσεις της Ελλάδας έφταναν το εθνικό εισόδημα 33 ετών ή τον προϋπολογισμό του κράτους για 130 χρόνια.

Η κατανομή των αποζημιώσεων έγινε ως εξής:
- 60,9% από τη Γερμανία, δηλαδή 10,8 δισ. δολάρια ή 1,2 τρισ. δραχμές
- 33,6% από την Ιταλία, ήτοι 6 δισ. δολάρια ή 670 δισ. δραχμές
- 5,5% από τη Βουλγαρία, δηλαδή σχεδόν 1 δισ. δολάρια ή 198 δισ. δραχμές.

«Για την Γερμανία το ποσόν που θα έπρεπε να πληρώσει στην Ελλάδα είναι αντίστοιχο με το ένα τρίτον του εθνικού εισοδήματος ενός έτους.
Για την Ιταλία είναι αντίστοιχο με ένα σχεδόν εθνικό εισόδημα ενός έτους. Για την Βουλγαρία το ποσόν είναι αντίστοιχο με το εθνικό εισόδημα δύο ετών» έγραφε ο Δοξιάδης.
«Ενώ λοιπόν ο κάθε κάτοικος της Ελλάδος θα πρέπει να εργάζεται 33 χρόνια για να αποκαταστήσει όλες τις ζημιές, οι υπεύθυνοι λαοί θα μπορούσαν να εργασθούν πολύ λιγότερο για να αποκαταστήσουν το ό,τι κατέστρεψαν» σημείωνε. Συγκεκριμένα, οι Γερμανοί θα χρειάζονταν μόνον τέσσερις μήνες, οι Ιταλοί έναν χρόνο και οι Βούλγαροι δύο χρόνια.
«Το πρόβλημα λοιπόν για τον ελληνικό λαό είναι 66 φορές σημαντικότερο από ό,τι για τους Γερμανούς, 33 φορές για τους Ιταλούς και 16 για τους Βουλγάρους» εξηγούσε.

Η Ελλάδα πήρε «ψίχουλα»

Σύμφωνα με τον πολεοδόμο, η Γερμανία προκάλεσε το 60,9% όλων των ζημιών και σχεδόν τις μισές από τις αποθετικές ζημιές. Έτσι, οι συνέπειες των ζημιών χρεώνουν όλες τη Γερμανία ως κύριο υπεύθυνο του πολέμου και της καταστροφής. Ωστόσο, τα επιχειρήματα των συμμάχων ήταν τελείως διαφορετικά, έγραφε, αφού υποστήριζαν ότι «η Γερμανία πρέπει να ανασυγκροτηθεί, η Ιταλία είναι πολύ πτωχή και η Βουλγαρία θυσιάστηκε για μας».
«Αυτά ήσαν τα νέα συνθήματα των μεγάλων δυνάμεων, ένα μόλις χρόνο μετά την ανακωχή στην Ευρώπη πριν συνταχθούν και υπογραφούν οι συνθήκες με τις αξονικές χώρες. Έτσι τα ελληνικά αιτήματα παραμερίστηκαν και αντί για εκπλήρωσή τους, τα διάφορα συνέδρια και οι συσκέψεις επιδίκασαν στην Ελλάδα συμβολικά και μόνον ένα ποσόν» τόνιζε ο Δοξιάδης.
Το συμβολικό ποσό ήταν 300 εκατ. δολάρια (του 1946) έναντι ελληνικών αιτημάτων 17,8 δισ. δολαρίων (του 1938), τα οποία δεν αντιστοιχούν παρά στο μισό ή τα δύο τρία της προπολεμικής τους αξίας, δηλαδή επιδικάσθηκε μόλις το 1% των αξιώσεων της χώρας.
«Η απόφαση αυτή δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα και οφείλεται κυρίως στη διεθνή πολιτική που ασκήθηκε από τις μεγάλες δυνάμεις μετά τον πόλεμο. Υπεύθυνες για την απόφαση αυτή είναι οι μεγάλες δυνάμεις και προς αυτές πρέπει να απευθύνονται από εδώ κι εμπρός τα αιτήματά μας» σημείωνε.
Πήρε μόλις το 1%, παρά τις καταστροφές
«Η Ελλάς υπέφερε κατά τον πόλεμο και την Κατοχή όσο καμία άλλη χώρα του κόσμου. Είχε το μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπινων θυσιών και τον μεγαλύτερο βαθμό υλικών φθορών μεταξύ όλων των συμμάχων χωρών και πιθανώς και μεταξύ των ηττημένων. Τα αιτήματα της Ελλάδος ήταν δίκαια και λογικά. Δεν ζήτησε να αποζημιωθεί ούτε για τον πληθυσμό που έχασε ούτε για τις ηθικές ή άλλες πνευματικές φθορές ούτε ακόμη για την προσπάθεια που πήγε χαμένη. Ζήτησε απλώς να αποζημιωθεί για τις υλικές της φθορές» έγραφε ο Κ. Δοξιάδης.
«Από τα ηθικά και δίκαια αυτά ελληνικά αιτήματα δεν ικανοποιήθηκε, έστω θεωρητικά, με την αναγνώριση δικαιωμάτων παρά ένα ποσοστό 1% από το σύνολο των θυσιών. Το ποσόν αυτό αντιπροσωπεύει μόλις το 1% των ζημιών που προκάλεσαν οι Γερμανοί, το 1% των ζημιών που προκάλεσαν οι Ιταλοί και το 3% των ζημιών που προκάλεσαν οι Βούλγαροι. Το αποτέλεσμα είναι ότι μόνο η Ελλάς καταδικάζεται τελικά σε ένα παθητικό 17,6 δισ. δολαρίων του 1938 που αντιστοιχεί σε εθνικό εισόδημα 33 σχεδόν ετών» σημείωνε με λύπη.
«Για τις υπεύθυνες για τις καταστροφές χώρες το αποτέλεσμα είναι ότι η Γερμανία θα πληρώσει το 1/300 σχεδόν του εθνικού της εισοδήματος, η Ιταλία θα πληρώσει το 1/100 του εθνικού της εισοδήματος και η Βουλγαρία το 6% του εθνικού της εισοδήματος»συμπλήρωνε.
«Ενώ η Ελλάς που αγωνίσθηκε και δεν προκάλεσε ζημιές σε κανένα, θα χάση 33 φορές τις εθνικές της προσπάθειες, οι υπεύθυνες χώρες, που θα μπορούσαν με προσπάθεια μικρότερη του ενός χρόνου να εξοφλήσουν τις υποχρεώσεις τους στην Ελλάδα, δεν πρόκειται να συμβάλουν παρά με ένα ελάχιστο ποσοστό της εθνικής τους προσπάθειας ενός έτους, πράγμα που δημιουργεί όμως μίαν απόστασιν μεταξύ των θυσιών της Ελλάδος και των θυσιών των άλλων χωρών σχεδόν 3.000 προς 1. Αυτή είναι συγκριτικά η ικανοποίηση της Ελλάδος για τις προσπάθειες που κατέβαλε για τον αγώνα της Δημοκρατίας» σημείωνε ο Δοξιάδης.
Κατά κεφαλήν ζημιά 2.220 δολαρίων
«Ενώ οι συνολικές θυσίες της χώρας ήταν τόσες ώστε ο κάθε Έλληνας να έχει χάσει 2.550 δολάρια, οι επανορθώσεις είναι ίσες προς 30 δολάρια, δηλαδή μένει κατά κεφαλήν παθητικό 2.220 δολάρια» τόνιζε και υπογράμμιζε ότι δόθηκαν χώρες με μικρότερες ζημιές έλαβαν μεγαλύτερες αποζημιώσεις, ενώ σύμμαχοι του Άξονα κατέβαλαν μεγαλύτερες αποζημιώσεις σε τρίτες χώρες από ό,τι οι Γερμανοί στην Ελλάδα.
«Η αιτία που έγιναν όλες αυτές οι αδικίες ήταν η πολιτική που ακολούθησαν οι μεγάλες δυνάμεις να εξασφαλίσουν η κάθε μία τις χώρες που μένουν στην δική τους σφαίρα επιρροής και που ήταν προσκολλημένες στην πολιτική τους» έγραφε.
«Ένα συμπέρασμα είναι βέβαια και ασφαλές και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβήτηση κανένας, γιατί αποδεικνύεται από όλα τα στοιχεία που διατίθενται. Πως η Ελλάς που υπέστη τις μεγαλύτερες ζημιές στον πόλεμο πήρες τις μικρότερες επανορθώσεις και επομένως η Ελλάς βγήκε δύο φορές κατεστραμμένη, μία από τους εχθρούς με την κολοσσιαία μείωση του εθνικού της πλούτου και μία από τους συμμάχους της, με την αδικία που έγινε στην επανόρθωση των ζημιών της» διαπίστωνε ο πολεοδόμος.
«Ενώ βρισκόταν μετά τον πόλεμο ορισμένους βαθμούς κάτω από το προπολεμικό της επίπεδο και κάτω από τις άλλες χώρες, μετά την πληρωμή των επανορθώσεων θα βρίσκεται ακόμη χαμηλότερα, σχετικά με κάθε άλλη χώρα. Χάρη στις επανορθώσεις, η απόσταση της Ελλάδος από τις άλλες χώρες, αντί να μικρύνει, θα μεγαλώσει» κατέληγε.
«Κωνσταντίνος Αποστόλου Δοξιάδης, Αρχιτέκτων Μηχανικός, Διπλωματούχος του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, Διδάκτωρ Μηχανικός του Πολυτεχνείου του Βερολίνου. 1940-1946 προϊστάμενος Γραφείου Χωροταξικών - Πολεοδομικών Μελετών και Ερευνών Υπουργείου Δημοσίων έργων. 28.12.45 - 4.4.46 Υφυπουργός Ανοικοδομήσεως. Από 5.4.46 Γενικός Διευθυντής Υπουργείου Ανοικοδομήσεως».

BHMA


πηγή

Dan Brown: Inferno δηλαδή κόλαση.

Ο Δάντης με την Θεία Κωμωδία ανα χείρας. 

Οι πιο σκοτεινές γωνιές στην Κόλαση είναι φυλαγμένες

για εκείνους που διατηρούν την ουδετερότητά τους

σε εποχές ηθικής κρίσης

Μπορεί ο  Dan Brown να μην είναι  καλός συγγραφέας, σίγουρα όμως είναι ένας πολύ καλός  επιχειρηματίας. Ο Χάρι Πότερ των ενήλικων. Μόλις κυκλοφορεί το καινούργιο βιβλίο του, το βρίσκεις παντού! Στα βιβλιοπωλεία σε στοίβες που αρχίζουν από το πάτωμα και φτάνουν στην οροφή, σε σούπερ μάρκετ, σε λαϊκές αγορές, έξω από τις εκκλησίες και όπου αλλού βάνει ο νους του ανθρώπου. Πρώτη έκδοσή στην Ελλάδα: πάνω από 70.000 αντίτυπα.
Όπου κι αν πάς βρίσκεις μπροστά σου την «Κόλαση».
Το βιβλίο το διάβασα σε 24 ώρες με διάλυμα ύπνου. Από την πρώτη σειρά σε καθηλώνει στην καρέκλα και δεν σ αφήνει να πάρεις ανάσα. Διαβάζεις και περιμένεις τις ….συνήθεις εκπλήξεις.
Όπως και στα άλλα βιβλία του, στα οποία ήρωας είναι ο καθηγητής των ιστορικών συμβόλων, ο Dan Brown παρουσιάζει και σχολιάζει με απολαυστικό τρόπο μεγάλα δημιουργήματα της Τέχνης.  Το βιβλίο το διάβασα στην ηλεκτρονική του μορφή, οπότε το διαδίκτυο ήταν ένας πολύ γρήγορος σύμβουλος. Ακόμα και την συμφωνία του Λίστ για την θεία Κωμωδία βρήκα και άκουσα.

Στην «Κόλαση» του Dan Brown, ο καθηγητής  Ρόμπερτ Λάνγκντον (ήρωας στους Ιλλουμινάτι και στον κώδικα Ντα Βίντσι) καταπιάνεται με ένα ζήτημα βιο - τρομοκρατίας το οποία εκτυλίσσεται με επιδεξιότητα, όχι σε κρεσέντο όπως μας έχει συνηθίσει, αλλά σε σταθερό και ήσυχο τέμπο. Ένας Πούκ διατρέχει τη θεατρική σκηνή μαζί με τρυφηλούς πράκτορες που δεν καταφέρνουν να ρίξουν ούτε μια θανατηφόρα σφαίρα. Μόνιμο φόντο η θεία Κωμωδία του «μεγάλου Φλωρεντινού» όπως τον ονομάζει ο Μαρξ, σε τσιτάτο με το οποίο ξεκινάει το Κεφάλαιο.
Βρισκόμαστε σε έναν αγαθό κόσμο! Τόσο ο κόσμος των πρακτόρων όσο και οι διάφοροι Οργανισμοί, που εμπλέκονται, έχουν όλοι αγαθό σκοπό. Οι «κακοί» να σώσουν τον κόσμο από τον υπερπληθυσμό και οι «καλοί» από την πανδημία ή ανάποδα, δηλαδή οι «καλοί» να σώσουν τον κόσμο από τον υπερπληθυσμό και οι «κακοί» από την πανδημία.

Τρομάρα μας.

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Η πρόεδρος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας γίνεται κοινωνός της επιθυμίας ενός εξαιρετικά ευφυούς γενετιστή να μειώσει δραστικά και χωρίς καθυστέρηση τον πληθυσμό του πλανήτη, παρασκευάζοντας έναν θανατηφόρο ιό, παρόμοιο με αυτόν που αφάνισε το 1/3 της ανθρωπότητας τον 14ον αιώνα.

Ο γενετιστής, είναι - εκτός από άριστος επιστήμονας - λάτρης του Δάντη και θεωρεί ότι «η κόλασή» έχει μια διαφορετική σημαντική, από αυτήν που μέχρι σήμερα έχει αναλυθεί από πολλούς δαντιστές. Είναι η εικόνα της γης, όταν θα έχει κατακλυστεί από πεινασμένα ανθρωπάκια που είναι έτοιμα να διαπράξουν κάθε έγκλημα προκειμένου να ξεγελάσουν την πείνα τους και να ταΐσουν τα παιδιά τους.

Δεν έχω καμία αμφιβολία, λέει με πάθος ο γενετιστής στην διευθύντρια του ΠΟΥ, ότι αντιλαμβάνεστε πως ο υπερπληθυσμός αποτελεί πρόβλημα υγείας. Φοβάμαι όμως ότι αυτό που δεν αντιλαμβάνεστε είναι ότι θα επηρεάσει τελικά την ψυχή του ανθρώπου.
Υπό την πίεση του υπερπληθυσμού, άνθρωποι οι οποίοι δε διανοήθηκαν ποτέ να κλέψουν θα καταλήξουν κλέφτες, προκειμένου να θρέψουν τις οικογένειές τους. Άνθρωποι που δε σκέφτηκαν ποτέ να σκοτώσουν θα το κάνουν, προκειμένου να στηρίξουν τα παιδιά τους. Όλα τα θανάσιμα αμαρτήματα τα οποία περιγράφει ο Δάντης, η απληστία, η λαιμαργία, η ατιμία, ο φόνος και τα λοιπά, θ’ αρχίσουν να πολλαπλασιάζονται… να ανεβαίνουν προς την επιφάνεια της ανθρωπότητας, ενισχυμένα από τις όλο και πιο αναιμικές προσπάθειές μας. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια μάχη στην οποία θα κριθεί η ψυχή της ανθρωπότητας.

Με γρίφους βασισμένους στο μνημειώδες αυτό έργο του Δάντη, αλλά και στην ιστορική εποχή που γράφτηκε, εξηγεί – ο γενετιστής - τον τόπο και την ώρα που θα απελευθερωθεί ο ιός. Τους γρίφους αναλαμβάνει να λύσει ο καθηγητής Λάνγκτον σε συνεργασία με το δεύτερο σημαντικό πρόσωπο της «Κόλασης» την Δρ Σιένα .

Η Σιένα είναι μια γιατρίνα με 208 IQ, που ωστόσο δίπλα στον καθηγητή δεν καταφέρνει να ξεδιπλώσει αυτό το τεράστιο απόθεμα ευφυΐας που κατέχει. Ο Einstein είχε μόνο 176 και άλλαξε τον κόσμο ανακαλύπτοντας την θεωρία της ατομικής βόμβας. Δεν κατάλαβα γιατί ο Dan Brown την προίκισε με τόσο υψηλό δείκτη νοημοσύνης. Στην πράξη τα καταφέρνει μια χαρά με  τις γνώσεις της περί των πολεμικών τεχνών, παρά με  το μυαλό της. Ίσως ετοιμάζει καμιά συνέχεια που θα είναι η Σιένα το κύριο πρόσωπο.

Το τοπίο συμπληρώνεται με μια ζοφερή εταιρεία που διαθέτει τέτοιους πόρους σε ανθρώπινο δυναμικό, σε χρήμα και σε διασυνδέσεις που ταράζει κάθε συνετό άνθρωπο. Αυτός είναι ο φορέας που θα επιτρέψει στον μεγάλο γενετιστή να ασχοληθεί με την παρασκευή του θανατηφόρου ιού χωρίς να τον πάρει κανείς χαμπάρι. Ούτε καν ο ΠΟΥ, ο  οποίος έχει εξαπολύσει λυτούς και δεμένους για να τον βρουν, αφού ήδη γνωρίζει ότι ο γενετιστής είναι αποφασισμένος να λύσει το πρόβλημα του υπερπληθυσμού μόνος του, όταν οι άλλοι νομίζουν ότι θα το λύσουν μοιράζοντάς δωρεάν προφυλακτικά, ή όπως ο ίδιος λέει προσπαθώντας να αποφύγουν έναν μετεωρίτη κτυπώντας τον με μυγοσκοτώστρα.

Σύμπασα η τεχνολογία του 21ου αιώνα, όπως η γενετική μηχανική και η πληροφορική, ανοίγει τις φτερούγες της και πλανάται χειρότερη και από τα χειρότερα όρνια της Κόλασης πάνω από τα κεφάλια της ανθρωπότητας έτοιμη να την κατασπαράξει ακόμα και όταν πρόκειται να την σώσει.

Ο γρίφος:

Της Βενετιάς τον άτιμο δόγη,
που τα κεφάλια αλόγων έκοψε…
και της τυφλής τα οστά αφαίρεσε.

είναι κλειδί της έρευνας, αλλά για όποιον αναγνωρίζει σ αυτόν τον γρίφο τον δόγη Δάνδολο μειώνεται κάπως το σασπένς. Και μεταξύ μας δεν είναι και πολύ δύσκολο να αναγνωρίσεις αυτό το διεστραμμένο τυφλό υποκείμενο ( ο πιο άπληστος σακάτης της ιστορίας) που διέταξε να κοπούν τα κεφάλια των αλόγων της Κωνσταντινούπολης για να τα μεταφέρει στην Βενετία, όπου προστέθηκαν τα κολάρα για να μην φαίνεται η σφαγή τους.

Τα τέσσερα επιχρυσωμένα άλογα του Ιπποδρόμου της Κωνσταντινούπολης κοσμούν σήμερα την εκκλησία του Αγίου Μάρκου στη Βενετία

«...Eβλεπε κανείς όχι μόνον τις ιερές εικόνες του Χριστού να θραύονται με αξίνες και να ρίπτονται στο χώμα και τα στολίδια τους να αποσπώνται χωρίς φειδώ και προσοχή και να ρίχνονται στη φωτιά, αλλά και τα σεπτά και πανάγια σκεύη να αρπάζονται με θράσος από τους ναούς, να ρίχνονται στη φωτιά και να παρέχονται στα εχθρικά στρατεύματα ως απλός άργυρος και χρυσός  (* ) ».

Και σίγουρα δεν μπορείς να μην αναγνωρίσεις στον επόμενο γρίφο

Στο χρυσοποίκιλτο μουσείον γονατίστε της ύπατης σοφίας,
και το αυτί στο έδαφος τοποθετήστε,
ν’ αφουγκραστείτε το νερό που κατρακυλά.

Την Αγιά Σοφιά!

Τέλος να μην ξεχάσω να γράψω για την άκρως  ανιστόρητη άποψη του συγγραφέα για
Της Βενετιάς τον άτιμο δόγη, για τον οποίο νομίζει ότι

είχε χαρίσει μεγάλη δόξα στη
Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ανακαταλαμβάνοντας την Κωνσταντινούπολη.

Αστεία πράγματα, μόνο ένας Αμερικανός θα έγραφε τέτοια μπούρδα.

Το  1204  δεν υπήρχε άλλη Αυτοκρατορία εκτός από την  Βυζαντινή. Όταν κάποιος αναφέρονταν στην Αυτοκρατορία εννοούσε αυτή των Ελλήνων.  Και όταν αναφέρονταν στον Αυτοκράτορα, εννοούσε τον Αυτοκράτορα του Βυζαντίου.Βέβαια υπήρχε και η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία των Γερμανών, αλλά δεν είχε καμία σχέση με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, έτσι όπως την νομίζει ο ανιστόρητος κύριος Brown

Το 324 ο Κωνσταντίνος έγινε αυτοκράτορας ολόκληρης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (δηλαδή της Ανατολικής και της Δυτικής) και στις 11 Μαΐου του 330 άλλαξε το όνομα της αρχαίας πόλης «Βυζάντιο» σε «Νέα Ρώμη». Το όνομα όμως αυτό δεν το κράτησε πολύ η νέα πόλη, καθώς πέρασε στην ιστορία ως Κωνσταντινούπολη.

Η Κωνσταντινούπολη μέχρι την άλωση και λεηλασία  της από τους Φράγκους και όχι από την ανακατάληψή της όπως γράφει ο Dan Brown ήταν η πιο πλούσια, η πιο ωραία  και η πιο ζηλευτή πόλη του κόσμου. 150 χρόνια μετά της ίδρυση της Κωνσταντινούπολης,   η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατέρρευσε κάτω από την πίεση των εξωτερικών της εχθρών, αλλά και από την ανεπάρκεια των αυτοκρατόρων της. Η Κωνσταντινούπολη, ως η πρωτεύουσα του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους, που αργότερα ονομάστηκε Βυζάντιον ή Βυζαντινή Αυτοκρατορία   έζησε άλλα 1123 χρόνια.

Δεν ξέρω, αν ο Dan Brown είχε κάτι στο μυαλό του, όταν διάλεξε να κάνει ένα ανθρωπολογικό reboot,  σε έναν κατεξοχήν Ελληνικό τόπο, βάζοντας στο στόμα του γενετιστή την φανταχτερή και πομπώδη δήλωση:

ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ, ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ,

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΛΛΑΞΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

Ίσως ένας ελληνιστής ιστορικός να έγραφε την ίδια πρόταση για το 1204, έτος σημαδιακό, που χωρίς αμφιβολία δρομολόγησε το 1453 και αμέσως μετά την (δυτική) Αναγέννηση και την απομάγευση του κόσμου. Θα έγραφε δηλαδή αυτός ο ιστορικός :

Εδώ στην Κωνσταντινούπολη στις  13 Απριλίου του 1204 ο κόσμος άλλαξε για πάντα.

Όσο ελαφρύ και αν είναι το βιβλίο του Dan Brown δεν μπορεί παρά να είναι θετικό το γεγονός ότι ένας συγγραφέας που διαβάζεται σε κάθε γωνιά του πλανήτη τολμάει να μιλήσει για το αυτονόητο: Η γή έχει πεπερασμένους πόρους και η ανθρωπότητα πολλαπλασιάζεται ανεξέλεγκτα και αυτό θα έχει κακό τέλος.
Το ζήτημα που θίγει ο Dan Brown στην «Κόλαση» είναι πολύ καυτό. Κατά την δική μου την αντίληψη είναι το μεγαλύτερο και το κύριο πρόβλημα της ανθρωπότητας του αιώνα μας. Κρίση χρέους και τράπεζες και ότι άλλο ακούμε κάθε βράδυ από τους λογιστές της πεντάρας, έτσι όπως έχουν εκφυλιστεί όλοι, από τους ανώτερους διοικητικούς υπαλλήλους, των προέδρων και των πρωθυπουργών συμπεριλαμβανομένων, μέχρι τους δημοσιογράφους και τους παπάδες, του Πάπα και του Πατριάρχη μη εξαιρουμένων, είναι τέταρτης και πέμπτης αξίας ζητήματα.

Είναι πολύ σωστό αυτό που γράφει ο κύριος Dan Brown, ότι όλοι πάσχουν από το σύνδρομο της άρνησης να αντιμετωπίσουν ή έστω να μιλήσουν για το ζήτημα. Πώς να πει κανείς σταματήστε να πολλαπλασιάζεστε σαν κουνέλια γιατί στο τέλος το χώμα της γης θα γίνει άμμος που δεν θα μπορεί να παράγει τίποτε. Όχι μόνο δεν το λένε, αλλά μπροστά στον πολλαπλασιασμό των μουσουλμάνων με ρυθμούς τριπλάσιους και τετραπλάσιους με αυτούς των χριστιανών, η ηθική προσταγή είναι πολλαπλασιαστείτε εξ ίσου γιατί θα μας φάνε οι μουσουλμάνοι. Είναι μεγάλο λάθος του Dan Brown, όταν μας δηλώνει από το στόμα της προέδρου του ΠΟΥ και του γενετιστή ότι ο Πάπας απαγορεύει την χρήση των προφυλακτικών, γι αυτό και οι ενέργειες (σιγά τις ενέργειες) του ΠΟΥ καθίστανται άκυρες. Αυτοί που πολλαπλασιάζονται αφρόνως δεν είναι οι Χριστιανοί οι οποίοι βρίσκονται ήδη σε μείωση πληθυσμού, αφού ο ρυθμός ανάπτυξης τους είναι πολύ κάτω του 2, αλλά οι μουσουλμάνοι, οι φτωχοί και όλοι οι ξεχασμένοι αυτού του κόσμου.

Εξ άλλου η μοναδική ηθική προσταγή του σημερινού ανθρώπου είναι: Να είστε και αν δεν είστε να γίνετε πλούσιοι, με όποιο μέσο μπορείτε. Κλέβοντας και εξαπατώντας αλλά κυρίως αρπάζοντας την εξουσία. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τον πλανήτη, αλλά μόνο για το χρήμα και για την ισχύ που αποκτά μέσω αυτού.
Επίσης ένα άλλο φάουλ του είναι η εκτίμηση που δείχνει στον ΠΟΥ.
Αν όντως ο ΠΟΥ είχε το ελάχιστον ενδιαφέρον στο πού βαδίζει η ανθρωπότητα θα φρόντιζε ομού με τον άλλον οργανισμό μαζικής καταστροφής, τον ΠΟΕ, να σταματήσει την ελεύθερη διακίνηση αγαθών, υπηρεσιών και ανθρώπων που αυξάνουν την παγκόσμια φτώχεια και μαζί με αυτήν και τον ανθρώπινο πληθυσμό. Οι φτωχιές χώρες πιστεύουν ότι θα κάμψουν τις πλούσιες που είναι οι δυνάστες της Γής μέσω της δικής του πληθυσμιακής υπεροχής.

Κατά την δική αντίληψη, η αντιμετώπιση του υπερπληθυσμού δεν μπορεί να είναι η τεχνοκρατική τακτική, αλλά η φυσική αντιμετώπιση του ζητήματος όπως η υποστήριξη μια άλλης παιδείας, η εξάλειψη της ακραίας φτώχειας, το σταμάτημα της άγριας εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών, με λίγα λόγια το πέταγμα προς τα μπρός με αποανάπτυξη(**) και επιστροφή σε κοινότητες, υποκείμενες στα έθνη που έχουν κοινή γλώσσα και κοινή κουλτούρα, μακριά από την σούπα της άνευ Αρχών Παγκοσμιοποίησης και μακριά από την λογική του σκληρού και ανελέητου ανταγωνισμού.

Σε αντίθεση με τις σημερινές επιταγές της ανταγωνιστικότητας θα πρέπει να επιδιωχθεί η αύξηση των τιμών των γεωργικών προϊόντων, που θα απελευθερώσει τους αγρότες από την πείνα και την αναγκαιότητα να κάνουν παιδιά γιατί αυτά είναι τα πιο φτηνά εργατικά χέρια και η μόνη ελπίδα για τα γεράματά τους.

Να γίνει πάλι σε αντίθεση με τα σημερινές ντοκτρίνες η στήριξη ενός σταθερού και σοβαρού ασφαλιστικού συστήματος για την υγεία και για τα γεράματα. Και ίσως σαν πρώτη αρχή, να φορολογηθεί το τρίτο παιδί.
Σίγουρα υπάρχουν και άλλες προτάσεις, αλλά αυτά σε άλλο πόστ.

Μία σοβαρή άποψη για την αιτία της Ελληνοκυπριακής κρίσης σε συνδιασμό με την Συριακή

Ελλάδα, Κύπρος, Συρία. Τρεις ξεχωριστές κρίσεις σύμφωνα με τις επίσημες εκδοχές: το δημόσιο χρέος δεν είναι πλέον ανεκτό από την αυστηρή Ευρώπη, η ευαισθησία του τραπεζικού συστήματος του μεσογειακού νησιού, η ένοπλη εξέγερση ενάντια στο καθεστώς Άσαντ. Κρίμα που κανείς δεν βλέπει τι βρίσκεται από κάτω: ακριβώς στον βυθό, εκεί χαμηλά, της θάλασσας του Αιγαίου.Τεχνικώς: ένα απέραντο κοίτασμα αερίου. Ένας ανεκτίμητο θησαυρός στον οποίο θα έχουν πρόσβαση -βάσει του διεθνούς δικαίου- τόσο οι Έλληνες οι αποδεκατισμένοι από την κρίση, όσο και οι Κύπριοι οι τσακισμένοι από τις Βρυξέλλες, αλλά και οι Σύριοι οι πολιορκημέ

νοι από στρατιωτικούς του ΝΑΤΟ μεταμφιεσμένους σε επαναστάτες.

Αυτόν τον θησαυρό τον θέλουν εξολοκλήρου και σε εξευτελιστικές τιμές οι Επτά Αδελφές. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο προσπαθούν να καταπατήσουν την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας, της Κύπρου και της Συρίας.
Δεν πρόκειται για μια θεωρία, αλλά για γεγονότα τα οποία γνωρίζει ο κόσμος της διπλωματίας.
"Η καταστροφή που σημειώνεται σήμερα -οικονομική κρίση, δημοσιονομική διάλυση, μόνιμες εστίες πολέμου σε κάθε γωνιά του πλανήτη- έχει μια συγκεκριμένη ημερομηνία έναρξης: την 11η Σεπτεμβρίου. Όχι εκείνης του 2001, των Δίδυμων Πύργων. Μιλάμε για έντεκα χρόνια νωρίτερα, όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου", λέει ο Αγκοστίνο Κιέζα Αλτσιατορ, πρώην πρόξενος της Ιταλίας στη Γαλλία.
Εκείνη την ημέρα του 1990, ο Τζορτζ Μπους, πατήρ, πρώην διευθυντής της CIA, έβγαλε έναν ιστορικό λόγο: ανακοίνωσε την έναρξη μιας Νέας Τάξης Πραγμάτων, που διευθύνεται από την Ουάσινγκτον και το Λονδίνο.
Ήταν το σημείο εκκίνησης μιας αμείλικτης διαδικασίας, από τον ριζικό μετασχηματισμό του ΝΑΤΟ -από αμυντικό μηχανισμό σε επιθετικό όργανο, για την κυριαρχία του πλανήτη- μέχρι την εξουδετέρωση του ΟΗΕ ώστε ν' ανοίξει για τις Η.Π.Α. ο δρόμος του "προληπτικού πολέμου" με ένα μοναδικό κίνητρο: την απόκτηση απεριόριστης πρόσβασης στο πετρέλαιο, τη μόνη πραγματική αξία που στηρίζει το επιστήλιο της αμερικανικής οικονομίας, το δολάριο.
Αυτή είναι η στιγμή που αλλάζει η παγκόσμια ισορροπία, η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Το σχέδιο για έναν Νέο Αμερικανικό Αιώνα που καταστρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '90 από Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο, δεν είναι μια απλή εξέλιξη, εξηγεί ο Αλτσιατορ:
"Οι Ηνωμένες Πολιτείες διεκδικούν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν σε ολόκληρο τον κόσμο όταν θεωρούν ότι διακυβεύονται τα συμφέροντα τους.
Αυτή είναι στην πράξη, η απόλυτη υποβάθμιση των Ηνωμένων Εθνών και του ρόλου τους, που μέχρι και τότε χειριζόταν -καλά ή κακά- την διεθνή νομιμότητα μέσω ενός Συμβουλίου Ασφαλείας που αντανακλούσε την ισορροπία των δυνάμεων".
Από τη γεωπολιτική στην οικονομία το πέρασμα είναι σύντομο. "Ο άλλος πυλώνας της παγκόσμιας κυριαρχίας είναι το δολάριο, η κυκλοφορία του οποίου επιβλήθηκε διεθνώς", συνεχίζει ο Αλτσιατορ: "Στο εξής όλες οι , λίγο-πολύ μυστικές, συμφωνίες με τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες διαπραγματεύονται υποχρεωτικά σε δολάρια".
Το πρόβλημα αρχίζει με το τέλος της σχέσης δολαρίου και χρυσού, στις 16 Ιουλίου 1971: "Από τη μια μέρα στην άλλη, ο Νίξον αποφάσισε ότι δεν υπάρχει πια η σταθερή ισοτιμία των 36 δολαρίων για κάθε ουγγιά χρυσού: από εκείνο το σημείο το δολάρια δεν έχει ένα σταθερό σημείο αναφοράς όπου να βασίζονται όλες οι συναλλαγές και οι οικονομικές συμφωνίες σε όλον τον κόσμο και αποκτά μια αξία διαπραγματεύσιμη κατά περίπτωση, δίχως κανένα άλλο αντίκρισμα".
Τι μένει; "Μόνο το πετρέλαιο που είναι το σημείο αναφοράς του πραγματικού πλούτου και πάνω στο οποίο θα βασιστεί το δολάριο για να διατηρήσει την αξιοπιστία του".
Στη μεταμόρφωση της αμερικανικής ηγεμονίας, σε μια πραγματική παγκόσμια κυριαρχία, το δολάριο παίζει έναν πρωταρχικό ρόλο μαζί με το πετρέλαιο και τις άλλες πηγές ενέργειας: "Έτσι, η ανάγκη των ΗΠΑ να ελέγχουν όλες τις πετρελαιοπαραγωγές περιοχές γίνεται απόλυτη".
Έτσι ξεκινάει μια εποχή του "αέναου πολέμου", προς έναν "νέο ψυχρό πόλεμο" τον οποίο βιώνουμε: οι ΗΠΑ ελέγχουν σταθερά τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες, εισβάλλουν σ' αυτές, ή τις περικυκλώνουν. Τις απομονώνουν φρουρώντας τους αγωγούς και τις επικοινωνίες με το εξωτερικό. "Όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να εισβάλλουν απευθείας, με στρατό, στα εδάφη που παράγουν τη ζωτική βάση του δολαρίου, ελέγχουν τις διεθνείς αρτηρίες που συνδέουν τις χώρες αυτές με τον καταναλωτή".
Σε κάποιες περιπτώσεις ο πόλεμος αποφεύγεται μόνο για τον "φόβο ενός παγκοσμίου πολέμου" ή για τον θεωρητικό κίνδυνο μιας "αμοιβαίας καταστροφής" από τη σύγκρουση δύο αντίθετων πυρηνικών οπλοστάσιων. Αν οι πύραυλοι του Πούτιν αναγκάζουν την Αμερική να είναι συνετή, "στενεύει ο κλοιός γύρω από τις χώρες που παράγουν αέριο και πετρέλαιο, ώστε να μην υπάρχουν πετρελαιοπαραγωγικές πηγές που δεν εκφράζονται σε δολάρια".
Για παράδειγμα, ανάμεσα στην Ρωσία και την Κίνα η ανταλλαγή γίνεται σε ρούβλια και γιουάν, ενώ οι Κινέζοι "πληρώνουν το ιρανικό πετρέλαιο σε χρυσό και οι Ιρανοί ανταλλάσσουν στη συνέχεια τον χρυσό με άλλο συνάλλαγμα και όχι δολάρια".
Η λογική είναι η εξής: "Οικονομικά, το σχέδιο της παγκόσμιας κυριαρχίας περνά μέσα από την επιβίωση του δολαρίου, το οποίο εξαρτάται από το πετρέλαιο και το αέριο".
Ως προς αυτό, η Ευρώπη έχει θέση στρατηγικής σημασίας καθώς ελέγχει τους κύριους αγωγούς και είναι ένας από τους μεγαλύτερους αποδέκτες αερίου με προέλευση τη Ρωσία. Δεν είναι τυχαίο, προσθέτει ο Αλτσιατορ, ότι η Ιρλανδία και κάποιες άλλες βορειοευρωπαϊκές χώρες αντιτέθηκαν στην άρση του εμπάργκο για την προμήθεια όπλων στους σύριους "επαναστάτες", που τώρα γίνεται μέσω Ιορδανίας με την προστασία αμερικανικών εγκαταστάσεων και πυραύλων Πάτριοτ.
Η κατάσταση στη Συρία είναι στάσιμη, αλλά υπάρχουν λεπτομέρειες που φωτίζουν τις δυνατότητες που έχει μπροστά της η Ευρώπη. Την παραμονή της συνόδου των G8 τον Ιούνιο, όπου ο Πούτιν πίεσε τον Ομπάμα για μια νέα συμφωνία ειρήνης για το Συριακό, δύο παράγοντες έπαιξαν τον κυρίαρχο ρόλο: ο βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον και ο νέος Πάπας, Φραγκίσκος. Ο Κάμερον, αποκαλύπτει ο Αλτσιατορ, έγραψε στον ποντίφικα για να τον διαβεβαιώσει ότι στους G8 η Μεγάλη Βρετανία θα υποστήριζε την πρόταση για ειρήνη που θα εισήγαγε ο Πούτιν. Και ο Φραγκίσκος του απάντηση αμέσως: πολύ καλά, αλλά να ξέρετε ότι η ειρήνη περνάει μέσα από την άμεση παύση του πυρός και μια συνθήκη που λαμβάνει ειλικρινά υπόψη της τα συμφέροντα όλων των πλευρών.
Σε εκείνο το γράμμα, συνεχίζει ο πρώην διπλωμάτης, ο Χόρχε Μπεργκόλιο πρόσθεσε κάτι άλλο πολύ σημαντικό: "Είπε ότι η ειρήνη – και στην οικονομία, η κρίση- δεν θα αποκατασταθεί αν ο άνθρωπος δεν θεωρείται πλέον ένα εμπόρευμα που μπορείς να πετάξεις στα σκουπίδια, αλλά ως το επίκεντρο κάθε οικονομικής ή πολιτικής επιχείρησης". Με άλλα λόγία: "Δεν θα υπάρχει νομιμότητα, ούτε κοινωνική ειρήνη, μέχρι να επανέλθει ο άνθρωπος -η αξιοπρέπεια του, η προσωπικότητα του, η ελευθερία του- στο επίκεντρο κάθε πολιτικής και οικονομικής πράξης".
Είναι λόγια που προηγούνται λίγες μέρες της εγκυκλίου που είχε ετοιμάσει ο προκάτοχος του, Γιόζεφ Ράτζινγκερ, που σύμφωνα με τον Αλτσιατορ "εξαναγκάστηκε σε παραίτηση" εξαιτίας και αυτού του κειμένου, που καταγγέλλει τα εγκλήματα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού της. Άλλωστε, θυμάται ο πρώην πρόξενος, "ο Ράτζινγκερ είχε θίξει το θέμα ήδη στο τέλος του 2012, με αφορμή τις χριστουγεννιάτικες ευχές στους εκπροσώπους του διπλωματικού σώματος, λέγοντας ότι 'δυστυχώς η ιδέα πως η πρόνοια και το κοινωνικό κράτος δεν συμβιβάζονται με την οικονομική πρόοδο έχει διαποτίσει την κοινωνία κι αυτό είναι απαράδεκτο".
Το κρίσιμο βήμα που έκανε ο Πάπας Φραγκίσκος στο γράμμα του προς τον Κάμερον για τη Συρία, είναι ότι ακολούθησε το πνεύμα της "Διακύρρυξης για την Ευρώπη" η οποία [...] πιέζει τις ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις στον εκδημοκρατισμό της της Ένωσης, ο οποίος θα ελευθερώσει τις Βρυξέλλες από τον ζυγό της οικονομικής ελίτ και θα αποκαταστήσει την εθνική κυριαρχία και την αξιοπρέπεια των λαών. Ανάμεσα στους στρατηγικούς στόχους είναι πριν απ' όλα η αποκάλυψη της παραπληροφόρησης που προστατεύει τη δικτατορία των επιχειρήσεων.
Σίγουρα ο πόλεμος στη Συρία οφείλεται και σε στρατηγικού σκοπούς [...] όμως η βασική αλήθεια, εκείνη για την οποία κανείς δεν μιλάει, είναι βαθιά όσο κι η Μεσόγειος: αλίμονο αν ο θησαυρός του Αιγαίου πέσει στα "λάθος" χέρια, δηλαδή σ' αυτά των νόμιμων κατόχων τους με κίνδυνο να στερηθεί το δολάριο από την ευμάρεια που κρύβει ο θαλάσσιος βυθός.
Η Συρία είχε μια μικρή παραγωγή πετρελαίου, 300.000 βαρέλια το χρόνο, η οποία με το εμπάργκο μειώθηκε σε 20.000 βαρέλια, γεγονός που της αποδίδει λιγότερα έσοδα. Αλλά έχει και τα δικαιώματα εκμετάλλευσης - εξηγεί ο Αλτσιατορ- επειδή από νομική άποψη, η διεθνής υποθαλάσσια υφαλοκρηπίδα τής διασφαλίζει δικαιώματα εκμετάλλευσης έως και 250 χιλιόμετρα από την ακτή". Τώρα, η απόσταση μεταξύ της Κύπρου και της βόρειας ακτής της Συρίας είναι μικρότερη από 250 χιλιόμετρα: αυτό αρκεί για να χωριστεί η απόσταση στα δύο και να μοιραστεί η εξόρυξη.
"Αντιθέτως, θέλουν να αποκλείσουν τη Συρία και το Λίβανο, από την πρόσβαση στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων". Πάντα για το μονοπώλιο του δολαρίου-πετρελαίου, "η Συρία πρέπει να μείνει απ' έξω και τα κοιτάσματα να πέσουν αποκλειστικά στα χέρια των πολυεθνικών πετρελαϊκών εταιρειών: αυτό είναι το κίνητρο της λύσσας ενάντια στη Συρία".
Εφόσον η Κύπρος έχει "τακτοποιηθεί" με την τραπεζική κρίση και ο Λίβανος, που επίσης άπτεται του υποθαλάσσιου χρυσού, συνεχίσει κλονίζεται από πολιτικο-στρατιωτικές δονήσεις, και μόνο το φυσικό αέριο του Αιγαίου αρκεί για να εξηγήσει το μαρτύριο στο οποίο υποβάλλεται Ελλάδα.
Οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες, εξηγεί Αλτσιατορ, έχουν ήδη επωφεληθεί από την ελληνική κρίση για να αρπάξουν τις παραχωρήσεις σε τιμές ευκαιρίας: "Αν έπρεπε να αγοράσουν σε πραγματικές, ανταγωνιστικέςτιμές, η Ελλάδα θα μπορούσε να πληρώσει όχι μία, αλλά δέκα φορές το χρέος που της έχουν δημιουργήσει οι πολυεθνικές χρηματοπιστωτικές".

Πηγή: e-go.gr

Από τον Ινφογνώμονα 

Ρε δασκάλα της συμφοράς, Αλλoς ο Κεμάλ του Γκάτσου άλλος ο Κεμάλ ο τούρκος

Καλημέρα Μάνο Αθάνατε!

Ακούστε την ιστορία του Κεμάλ
ενός νεαρού πρίγκιπα, της ανατολής
απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,
που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.

Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και ένα καιρό
ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό
στη Μοσσούλη, τη Βασσόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.

Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική
αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά εκεί.
τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει, πως θ’ αλλάξουν οι καιροί.

Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά
ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά
απ’ τον Τίγρη στον Ευφράτη, απ’ τη γη στον ουρανό
κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.

Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιά
και τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει την θηλιά
μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.

Με δύο γέρικες καμήλες μ’ ένα κόκκινο φαρί
στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.
πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά
μα της Δαμασκού τ’ αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.

Σ’ ένα μήνα σ’ ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ
που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:
«νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Καληνύχτα...

Για όσους δεν το ξέρουν: Οι Γερμανοί ήταν οι εμπνευστές της Γενοκτονίας των Αρμενίων

Οι λαοί κουβαλάνε ένα παρελθόν, που είτε τους συνετίζει είτε τους στιγματίζει. Οι Γερμανοί, κάνουν ότι μπορούν για να μας υπενθυμίζουν πόσο βάρβαρα και απάνθρωπα έχουν μέχρι σήμερα εμφανιστεί στο πόντιουμ της Ιστορίας.

Σήμερα, 100 χρόνια μετά την Αρμενική Γενοκτονία, 90 μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και 60 χρόνια μετά την Μεγάλη Σφαγή,  θέλουν ρεβανσιστικά, να τιμωρήσουν την Ελλάδα που  χάλασε τα σχέδια του μεγάλου ηγέτη τους του Χίτλερ. Αυτοί λοιπόν οι σφαγείς, θέλουν να μας  κάνουν μαθήματα πολυπολιτισμού και μεταναστευτικής πολιτικής μας.

Ξεχνάνε, ότι ενώ εμείς δεν έχουμε να φάμε όλη η Ευρώπη επιβάλει  το Δουβλίνο 3 που συνεχίζει την πολιτική του Δουβλίνου 3. 

Αφήστε τα δάκρυα για άλλους. Εσάς σας ξέρουμε πολύ καλά. Και κοιτάχτε μεγαλοαπατεώνες και μεγαλομπαταχτζίδες να ξεπληρώσετε τα δάνεια σας. Είστε οι τελευταίοι που δικαιούστε να μιλάτε για ανθρωπισμό και ανοχή.

«ΑΘΩΕΣ» ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΖΟΦΕΡΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ

ή αλλιώς

ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑ ΦΕΡΟΝΤΕΣ

του Δημήτρη Κουτσομητόπουλου
Μόναχο 14.05.2013

Την στιγμή που εμείς, εδώ στα ξένα, σχεδόν καθολικά σιωπούμε και μετά βίας αναφερόμαστε - διαμαρτυρόμαστε για τα όσα κατά περιόδους μας καταμαρτυρούν τα γερμανικά ΜΜΕ, και εφαρμόζουν στην χώρα μας η γερμανική κυβέρνηση και πολιτική ηγεσία

την στιγμή που ιδιαίτερα εμείς εδώ στην Γερμανία, "συλλογικά ξεχνάμε" τις αιτίες που μας οδήγησαν στην "οδύσσεια" της μετανάστευσης , και δεν λέμε κουβέντα όχι μόνο γι αυτά που συμβαίνουν τώρα, αλλά και τα όσα επέφερε η γερμανική κατοχή - θηριωδία στην πατρίδα μας, όπως οι καταστροφές, εγκλήματα, ολοκαυτώματα κλοπές και οφειλές που δεν έχουν ξεπληρώσει και που είναι διεθνώς καταγεγραμμένα.


Οι εδω συμπολίτες μας, επειδή "ως γνωστόν" είναι μεθοδικοί!!!!! και λάτρεις των "καταγραφών και μετρήσεων", ιδεολογικά προετοιμασμένοι, από το σπίτι, το σχολειό και το πανεπιστήμιο, για το ¨"ορθόν" και "πρέπων", και δρώντας πάντα προληπτικά έχοντας βάθος ιστορικού ορίζοντα, και τέλοςακολουθώντας πάντα τις ίδιες "φωνές" [1], ΑΠΤΟΗΤΟΙ, οργανώνουν "τουριστικά" ταξίδια στην πατρίδα μας με ειδικούς πολιτικούς στόχους, "επιστημονικά"καλυμμένους.

η Βορ. Ελλάδα που θα επισκεφτεί η "ταξιδιωτική ομάδα"
σε μια εντελώς 'τυχαία' διοικητική της διαίρεση σε αλλήστου
μνήμης εποχές

Οργανώνουν ειδικά ταξίδια, όπου μαζί με τα φυσικά κάλλη και αρχαιολογικά αξιοθέατα (καλυμμένα απ αυτά), θα επισκεφτούν και θα καταγράψουν εθνικές, γλωσσικές, πολιτισμικές, θρησκευτικές ιδιομορφίες, μειοψηφίες κλπ.

Και για του λόγου το αληθές, εδώ ένα μικρό απόσπασμα απο το "πρόγραμμα' περιήγησης (ο θεός να μας φυλάει απο τέτοιες επισκέψεις - περιηγήσεις και... επισκέπτες) που διοργανώνεται απο ένα απο τα πιο υπεύθηνα think tank της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής αναφορικά με την βαλκανική πολιτική. Την περίφημη SÜDOSTEUROPA GESELLSCHAFT (SOG) [2].

απόσπασμα απο το πρόγραμμα "περιήγησης" της „Süddosteuropa Gesellschaft“ απο τις 07 – 15 Σεπτεμβρίου 2013, στην Βορ. Ελλάδα..

1. Nach der Besichtigung geht es weiter nach Veria,eine Stadt mit einer gemischten Bevölkerungsstruktur. Dort wird es ein Gespräch mit Vertretern der Aromunen geben (SOG).
2. Im Gebiet um die Prespa-Seen leben viele Slawo-Makedoner. In dem Dorf Agios Germanos bietet sich Gelegenheit, mit slawo-makedonischen Vertretern über die aktuelle Situation dieser Minderheit zu sprechen (SOG).
3. West-Thrakien: Umstrittenes Grenzland : ....Weiterfahrt über Xanthi nach Echinos, unweit der Grenze zu Bulgarien, einem Zentrum der muslimischen Minderheit der Pomaken. Dort werden in einem Gespräch mit Kommunalpolitikern aus West-Thrakien die Probleme dieser multi-religiösen und multi-ethnischen Region thematisiert werden (SOG). Abend in Xanthi, das in der jüngeren Geschichte mehrfach unfreiwillig dieNationalität zwischen Griechenland und Bulgarien wechselte.

Στο μεγαλέιο της η σ’ όλους μας γνωστή γερμανική 'ευαισθησία για την "λεπτομερή" καταγραφή, 'διαφορών", "συμπεριφορών" και πάνω απ όλα εθνικών, γλωσσικών και άλλων μειονοτήτων (και λέω γνωστή γιατί δημιούργησε και άφησε και ανεξίτηλα μνημεία [3]). Και φυσικά, διοργανωτές ή και αρωγοί αυτών των "επιστημονικών περιοδειών, "διάφορες ομοσπονδιακές υπηρεσίες, ευαγή ιδρύματα και ¨επιστημονικά ινστιτούτα και ... ιδιωτικά συμφέροντα!! [4].

Βέβαια, για τους λίγους που έχουν ασχοληθεί γενικά με τον γερμανικό πολιτισμό - ιστορία, την γερμανική πολιτική και ιδιαίτερα με το θέμα «η Γερμανία και οι μειονότητες», οι τέτοιου είδους επιλογές και κινήσεις δεν είναι κάτι το καινούργιο και ξαφνικό. Είναι "γερμανικά' προγραμματισμένες. Δηλαδή είναι κεντρικά σχεδιασμένες.

Ενδεικτικά αναφέρω, πως υπάρχουν ειδικές υπηρεσίες, Ινστιτούτα κλπ, που χρηματοδοτούνται από γερμανικές κυβέρνητικές υπηρεσίες, και το υπουργείο εξωτερικών, που ασχολούνται με την καταγραφή των μειονοτήτων - μειονοτικών προβλημάτων στην Ευρώπη, και που μάλιστα με τον ένα άλλο τρόπο και ιδιάιτερα με την βοήθεια της γερμανικής κυβέρνησης , έχουν κατορθώσει ν’ αποκτήσουν μέσα στην ΕΕ, συντονιστικό - καθοδηγητικό ρόλο, δημιουργώντας σύμμαχα δίκτυα σ όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ (ευρωπ. υπηρεσίες, ΜΚΟ κ.α.) [4].

Αυτό που ίσως είναι καινούργιο, είναι ο ανοικτός, θα έλεγα απροκάλυπτα προβοκατόρικος τρόπος οργάνωσης, προβολής. Συμπεριφορά που πέρα απο την γνωστότατη γερμανική υπεροψία και αμετροέπεια, είναι και ένδειξη πως είναι σίγουροι πως βρίσκονται στο απυρόβλητο, κι αυτό, όχι μόνον επειδή ελέγχουν στην πατρίδα μας, το δημόσιο λόγο και πολιτική, αλλά επειδή σίγουρα έχουν και ντόπιους " ιδεολογιπολτικούς συνοδοιπόρους". Είναι δε, εντελώς ενδεικτικό, πως η κίνηση αυτή, εκδηλώνεται ακριβώς την στιγμή που

α. η Γερμανική οικονομική και πολτική ελίτ, με "αιχμή" την κατάσταση στον ελλαδικό χώρο (Ελλάδα, Κύπρο), πιέζεται από πολλές πλευρές για αλλαγές (μερικοί μιλάνε πως πρέπει να πληρώσει το "τίμημα" της πολιτικής της)

β. η ελληνική Κυβέρνηση πρόβαλε δειλά μεν, αλλά πρόβαλε, το αίτημα των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων και οφειλών, χωρίς εκπτώσεις, εννοώ, χωρίς διαφοροποιήσεις μεταξύ αποζημιώσεων και αναγκαστικού δανείου.

Και επειδή σκέπτομαι "ανοικτά", θα ήθελα να θυμίσω μια άλλη ιστορική περίοδο, που η Γερμανικλη ελίτ και πάλι ευρισκόμενη στην αρχή της ανάπτυξης ενός παλαιού της ονείρου,

για την απόκτηση του λεγόμενου ζωτικού χώρου (Lebensraum) και ανοίγματος του δρόμου πρός την πολυπόθητη Ανατολή και τα "καλούδια" της (τα σιτηρά και το υπέδαφος της Ρωσίας, και τα πετρέλαια της περιοχής του Καυκάσου),

και συνάμα αναγκαζόμενη να χρησιμοποίηση το ίδιο οδοιπορικο wie damals, την γραμμή του «σιδηροδρόμου για την Βαγδάτη» που οδηγεί στα πετρέλαια της Ανατολής, και τα ίδια σλογκαν όπως πχ. το περίφημο πλέον « Serbien muss sterbien»,

ενεργοποιούσε και πάλι ΑΝΟΙΚΤΑ τους ίδιους γνωστούς διαλυτικούς προπαγανδιστικούς μηχανισμούς που είχε χρησιμοποιήσει και στις δύο προηγούμενες μεγάλες της προσπάθειες, για να «νουθετήσει» την Ευρώπη και την υπόλοιπη υφήλιο.
Αναφέρομαι στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν με την "σιωπή - ανοχή" και βοήθεια ΟΛΩΝ, η τότε "νεοσυσταθείσα" Γερμανία, εισέρχονταν στην παγκόσμια πολιτική σκηνή με τα γνωστά θορυβώδη βήματα και έχοντας σαν στόχο την πολυδιάσπαση και τον έλεγχο, προωθούσε με τον πιο ωμό τρόπο την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας .

Τότε, θέλοντας να προλάβει και να κάμψει την όποια αντίσταση μας, αλλά και για να εκβιάσει την ανάληψη (υφαρπαγή) μεγάλων έργων όπως Αεροδρόμια (Eλ. Βενιζέλος HochTief) κλπ., με αφορμή το λεγόμενο "Μακεδονικό πρόβλημα", βυσσοδομούσε εις βάρος μας, βρίζοντάς μας ως εθνικιστές, καταπιεστές λαοτητων, θρησκειών κλπ, πλασάροντας τις πιο χυδαίες θεωρίες (Φαλμεράγιερ κλπ,). Ποιος θα ξεχάσει τις ενορχηστρωμένες επιθέσεις των ναυαρχίδων της γερμανικής δημοσιογραφίας (FAZ, SZ, WELT, SPIEGEL των Meier, Reissmüller, Koydl όπως πχ. το «περίφημο» άρθο του V.Meier στην FAZ„Schmelztiegel Saloniki – Θεσσαλονίκη το Χωνευτήρι - κλπ ).


Έτσι και σήμερα, βλέποντας πως η αντίσταση του ελληνικού λαού δεν κάμπτεται , και μάλιστα είναι εμφανέστατα αντιγερμανική, και συνάμα δεχόμενη πιέσεις από παντού ενεργοποιεί , και πάλι το γνωστό παιχνίδι. Ενεργοποιεί μειονοτικά προβλήματα και "ανθρώπινα δικαιώματα". Φυσικά, όπως πάντα, σαν εμπόρευματα για σκύλευση . Παραδείγματα πάμπολλα.Πρόσφατα Ιρακ, Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν,Λιβύη,Τυνησία, και όσον ούπω Συρία.

Και κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον, κι εμείς. Απόδειξη το γεγονός, πως το "παρατηρητήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων (αυτή η «ανεξάρτητη» ΜΚΟ!!!!!), μας, έχει βάλει, και πάλι στο στόχαστρό του. Φυσικά, όπως πάντα,
υποστηριζόμενο και απο τους "προοδευτικούς" μας ταγούς, αυτούς τους διαρκείς οικότροφους κι όχι μόνο υπότροφους των «προοδευτικών» κύκλων και ιδρυμάτων της εσπερίας, αυτούς τους «τσιστσερόνες», που διέπονται απο "Τσατσοπούλιες Δραγωνιάδες" και .."Μίχιες Ρεπούσιες Ι(ως)εις" κλπ..

Τελευταίο ανησυχητικό δείγμα και παράδειγμα η «αντικειμενική δημοσιογραφία» στο προχθεσινό άρθρο στην SZ, οποία «χρησιμοποιεί» κάποιες αλήθειες όχι για να τις επεξηγήσει αποκαλύπτοντας τις βαθύτερες αιτίες αυτών των φαινομένων, αλλά για να παρουσιάσει μια εικόνα αναρχίας. Δηλαδή εικόνα παράλυσης των δημόσιων λειτουργιών, που αργά η γρήγορα, θα απαιτήσει την παρέμβαση ευρωπαϊκών δυνάμεων ασφαλείας για την διατήρηση της.... τάξης και την προστασία των πολιτών!!! Ενδεικτικό, τις όλης "αγωνίας" και "μέριμνας" του αρθρογράφου, αλλά και της σύνταξης που το πέρασε (για να μην ξεχνάμε πως ¨ελευθερη" δημοσιογραφία περνάει κι απο φίλτρα - ελέγχους) είναι αυτό το σχετικά μεγάλο απόσπασμα, (υπογραμμίσεις είναι δικιές μου).

"..Bei all diesen Schwierigkeiten wird eine andere Krise leicht übersehen. Die fremdenfeindliche Gewalt gegen Migranten und Asylsuchende in Athen und anderswo droht, außer Kontrolle zu geraten. Massenausschreitungen gegen Menschen aus Afghanistan und Afrika sind an der Tagesordnung, die meisten werden nicht einmal offiziell registriert. Dagegen muss Griechenland in diesem Jahr unbedingt etwas tun, gemeinsam mit Deutschland und den anderen EU-Mitgliedstaaten. Die Übergriffe selbst sind massive Menschenrechtsverletzungen. Allerdings wiegt noch schwerer, dass die Verantwortlichen normalerweise nicht bestraft werden. Weder die Polizei noch andere staatliche Organe bemühen sich ernsthaft darum, die Täter zur Rechenschaft zu ziehen. Diese Straflosigkeit zerstört die Illusion, dass in dem mit dem Nobelpreis ausgezeichneten Europa Toleranz und Frieden regieren. ". περισσότερα στις υποσημ. [5])

Αλλά ένα είναι σίγουρο, πως όποιοι κι αν τολμήσουν, Πως, και πάλι θα φύγουν με το κεφάλι σκυμμένο προς τα κάτω, κυνηγημένοι και ηττημένοι γιατί..


«ΗΡΘΑΝ ντυμένοι «φίλοι» αμέτρητες φορές οι εχθροί μου το παμπάλαιο χώμα πατώντας. Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους. Έφεραν το Σοφό, τον Οικιστή και το Γεωμέτρη, Βίβλους γραμμάτων και αριθμών, την πάσα Υποταγή και Δύναμη, το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας. Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους...»


Δ.Κ.
Μόναχο 13.05.2013

Η κορωνίδα της δημιουργίας του Θεού: Είναι όντως κατ εικόνα και καθ ομοίωση Του?

Ένα από τα πιο ωραία βίντεο που έχω δει ποτέ! Ακούστε το. Η μουσική είναι απαραίτητη.
MAN from Steve Cutts on Vimeo.

Η Μαλβίνα και το Νίτσε

Α ρε Αθάνατη Μαλβίνα. Τι θα έλεγες σήμερα να έβλεπες που μας πήε ο τάπας.

Κινηματογραφικά Σάββατα

Δύο έργα του αξέχαστου κινηματογραφιστή Γιώργου Αντωνόπουλου, ενός ανήσυχου πνεύματος που αναπτύχθηκε μέσα στις γραμμές ενός ριζοσπαστικού Αντιδικτατορικού Κινήματος των Ελλήνων του Εξωτερικού (μεταναστών εργατών και φοιτητών) ενάντια του φασιστικού καθεστώτος 67-74. Ο Γιώργος Αντωνόπουλος σπούδασε στην Δημόσια Σχολή Σκηνοθεσίας του Βερολίνου.

Σήμερα 30 περίπου χρόνια μετά, οι ταινίες αυτές παραμένουν επίκαιρες, τόσο αναφορικά με την ταινία ΜΑΝΤΟΥΔΙ, που θα προβληθεί αυτό το Σάββατο, καθόσον μας θυμίζει τις Σκουριές, όπου οι κάτοικοι της περιοχής έδειξαν μια πρωτοφανή αγωνιστική συνείδηση, αλλά και οικολογική ευαισθησία, πολύ σπάνια συμβαδίζουσα με εργατικές κινητοποιήσεις όσο και αναφορικά με την δεύτερη ταινία η οποία θα προβληθεί το Σάββατο στις 20 Απριλίου.

Η δεύτερη ταινία ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ εμφανίζεται επικίνδυνα επίκαιρα, καθώς ένα νέο κύμα μετανάστευσης βρίσκεται σε εξέλιξη.

Τότε ανειδίκευτοι εργάτες έπαιρναν το δρόμο της συμφοράς, αφού η μετανάστευση μόνο με αυτή τη λέξη μπορεί να συνοδευτεί, σήμερα ο ανθός της ελληνικής κοινωνίας εγκαταλείπει τη χώρα.

Το τότε κύμα μετανάστευσης δεν πέρασε ούτε ειρηνικά ούτε ομαλά. Ο Ελληνικός κόσμος πληγώθηκε για άλλη μια φορά. Η Βόρεια Κύπρος αλώθηκε από τον ίδιο εχθρό σε συνεργασία με τους ίδιους δήθεν συμμάχους μας. Μαζί με την Κύπρο πέρασε στο στρατόπεδο της αλλοτρίωσης και της προδοσίας και η πνευματική ηγεσία της χώρας. Οχι πως δεν ήταν στην ίδια πλευρά και πριν, αλλά τώρα έγινε ανοιχτά τουρκολάγνα και ευρωλιγούρικη ταυτόχρονα.

Σήμερα, 40 σχεδόν χρόνια μετά, στο τραπέζι του χασάπη βρίσκεται τόσο η Κύπρος, όσο και η Ελλάδα. Ποιος θα κατακρεουργηθεί πρώτος μόνο ο Θεός των Ελλήνων το γνωρίζει.

Εμείς, δηλαδή ο ελληνικός και ο κυπριακός λαός περιμένουμε, χωρίς να κάνουμε απολύτως τίποτα, όχι τους βαρβάρους, αφού βάρβαροι γίναμε ήδη οι ίδιοι, αλλά την ΤΡΟΪΚΑ.

Δηλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα, που θα διώξει όλα αυτά τα σκυλιά από το σβέρκο μας.

Μην χάσετε αυτές τις δύο αξέχαστες ταινίες.

Ο νέος χώρος πολιτικής και πολιτισμού του ΑΡΔΗΝ, θα σας εμπνεύσει προς έναν παραγωγικό προβληματισμό

Ένας άλλος Steven μετά τον Runciman

Λίγοι Ελληνες θα μίλαγαν σαν τον καθηγητή Steven Plaut, όπως ακριβώς λίγοι Ελληνες γράφουν σαν τον Steven Runciman.

Το γεγονός ότι δεν υπάρχουν παρά ελάχιστοι Steven στην χώρα μας έχει να κάνει με την κυβερνώσα αριστερά που μας έτυχε και αυτή, όπως όλες οι άλλες συμφορές που δέρνουν την Πατρίδα μας εδώ και πολλές δεκαετίες.

Τουλάχιστον, ας χαρούμε τα έξω από τα δόντια λόγια του άλλου Steven Plaut


Ανοικτή Επιστολή από τον καθηγητή Στίβεν Πλωτ* προς τον Ερντογάν - Μια απολογία του ισραηλινού λαού προς την Τουρκία

Nouvelles d'Arménie (Αρμενία) (μτφ. Κριστιάν)

Το στολίδι του κόσμου, όπως ήταν πριν την αρπαγή του. Χωρίς τους μισητούς μιναρέδες

"Είναι καιρός η Κωνσταντινούπολη να επιστραφεί στους αληθινούς της κληρονόμους και νόμιμους ιδιοκτήτες, τον ελληνικό λαό."

Αγαπητέ κ. Πρωθυπουργέ:
Εκ μέρους του ισραηλινού λαού, θέλω να σας ζητήσω συγγνώμη για τη δειλία και την ανεξιχνίαστη βλακεία του πρωθυπουργού του Ισραήλ. Όπως γνωρίζετε, αυτό το Σαββατοκύριακο, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, σας ζήτησε «συγνώμη» επειδή το Ισραήλ αμύνθηκε κατά γενοκτόνων τρομοκρατών οι οποίοι επιτέθηκαν σε Ισραηλινούς στρατιώτες, που ήταν οπλισμένοι μόνο με πυροβόλα όπλα με χρώμα όταν επιβιβάστηκαν στο πλοίο του τρομοκρατικού «στολίσκου» που μας στείλατε για να αμφισβητήσετε το ναυτικό αποκλεισμό του Ισραήλ κατά του θύλακα της Χαμάς στη Γάζα.

Ο Νετανιάχου μίλησε μόνο για τον εαυτό του, όταν σας ζήτησε συγγνώμη, διότι το Ισραήλ αμύνεται και προστατεύει τον λαό του μόλις δύο γενιές μετά το Ολοκαύτωμα. Δεν αντιπροσωπεύει κανέναν σε αυτή τη χώρα όταν πρόκειται για αυτή τη «συγνώμη». Κανείς άλλος στη χώρα, με την εξαίρεση κάποιων ριζοσπαστικών αντι-ισραηλινών αριστερών της ακαδημαϊκής κοινότητας, αποδέχεται να ζητήσει το Ισραήλ συγγνώμη επειδή υπεράσπισε τους κάτοικους του.


Πράγματι, εξ ονόματος όλων των ΑΛΗΘΙΝΩΝ Ισραηλινών, θα ήθελα να σας ζητήσω συγγνώμη για το γεγονός ότι μόνο εννέα τρομοκράτες σκοτώθηκαν από τους Ισραηλινούς στρατιώτες στο πλοίο του στολίσκου, ενώ Ισραηλινοί στρατιώτες ήταν θύματα της επίθεσης από τρομοκράτες τουρκικής υπηκοότητας και άλλους. Θέλω να σας ζητήσω συγγνώμη για το γεγονός ότι οι Ισραηλινοί δεν τορπίλισαν και βύθισαν τα τρομοκρατικά πλοία που προσπαθούσαν να σπάσουν τον αποκλεισμό και συνεπώς να παρέχουν βοήθεια στους ναζί της Χαμάς.
Επιμένω να σας ζητήσω συγγνώμη για το γεγονός ότι το Ισραήλ έχει έναν πρωθυπουργό ο οποίος είναι τόσο ανήμπορος, μουδιασμένος, και αποκομμένος από την εβραϊκή ιστορία, στο σημείο που σκοπεύει να αγοράσει μερικές στιγμές διπλωματικής ησυχίας με έναν μουσουλμάνο επιτιθέμενο, ντροπιάζοντας όλη τη χώρα του με μια «συγγνώμη» προς την Τουρκία, πραγματοποιώντας μία από τις πιο επαίσχυντες πράξεις που διαπράχθηκε ποτέ από έναν Εβραίο στην ιστορία, και όλα αυτά λίγες ώρες μόλις πριν από την εβραϊκή γιορτή της εθνικής απελευθέρωσης, το Πάσχα.


Περεταίρω, νομίζω ότι το Ισραήλ χρεωστάει μια συγγνώμη για το γεγονός ότι δεν έκανε περισσότερο για να προσελκύσει την προσοχή του κόσμου για την παράνομη κατοχή και την καταστροφή από την Τουρκία του κοσμήματος που λέγεται Κύπρος, της πόλης της Αμμοχώστου.
Το Ισραήλ δεν είπε τίποτα, όταν η Τουρκία κατάκτησε το 40% της Κύπρου και μετέφερε δεκάδες χιλιάδες παράνομους εποίκους από τον δικό της πληθυσμό στο νησί.
Για αυτή τη σιωπή, σας ζητώ συγγνώμη.
Και αφού περάσατε τόσες ώρες τα τελευταία χρόνια για να καταγγείλετε το Ισραήλ ως κατακτητή, νομίζω ότι το Ισραήλ πρέπει να ζητήσει συγγνώμη από όλο τον κόσμο επειδή δεν βοήθησε στο να τερματιστεί η παράνομη τουρκική κατοχή της μεγάλης πρωτεύουσας της αρχαίας Ελλάδας, της Κωνσταντινουπόλεως, σήμερα υπό την παράνομη σαρακηνή κατοχή που συνεχίζεται για πάρα πολύ καιρό. Είναι καιρός η Κωνσταντινούπολη να επιστραφεί στους αληθινούς της κληρονόμους και νόμιμους ιδιοκτήτες, τον ελληνικό λαό.



Ο καθ. Steven Plaut

Είναι λιγότερο από εκατό χρόνια που αυτή η πόλη, επιπλέον από την Σμύρνη και άλλες πόλεις ελληνικής καταγωγής είχαν σχεδόν απελευθερωθεί από τους Έλληνες, ας ήταν μόνο για να μπλοκαριστούν τελικά από τους Τούρκους στρατιωτικούς επιτιθέμενους: τους δολοφόνους της μαζικής δολοφονίας των Αρμένιων.


Συνεπώς, κ. Πρωθυπουργέ, όπως το βλέπετε, φοβάμαι ότι όντως οι Ισραηλινοί χρωστάνε μερικές συγνώμες προς όλον τον κόσμο.


Εκ μέρους των μη- μικρόψυχων πολιτών του Ισραήλ, διατελώ,
Μετά τιμής,


Καθηγητής Στίβεν Πλωτ


*Ο Στίβεν Πλωτ είναι Αμερικανός με ισραηλινή καταγωγή, καθηγητής Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο της Χάιφα και συγγραφέας


Nouvelles d'Arménie

Ένας άξιος καπετάνιος

Μακάρια να κυβερνιόταν και η Ελλάδα έτσι.

Ο καπετάνιος κρατάει το πλοίο με τις προπέλες του όχι με τα σχοινιά του ή την άγκυρα. Έχει ρίξει σχοινί  στην σοφράνο μεριά, όπου το σχοινί είναι άχρηστο σε κανονικές συνθήκες. Όμως πιλοτάρει το πλοίο αντίθετα και το σχοινί του κρατάει το κόντρα. Λύνοντας το σχοινί είναι αμέσως ελεύθερος να φύγει. Έχει επίσης πάει όσο πιο κοντά στο πέλαγος μπορεί, για να μην τον ρίξουν τα κύματα στην ξηρά.

Εγώ, πάντως μόνο που το κοίταγα είχα κατουρηθεί από τον φόβο μου.