Ιστορίες παλιές και νέες.

Η ιστορία, σε γενικές γραμμές  δεν παρουσιάζει  εκπλήξεις, παρά μονάχα ξαφνικές ανατροπές, εκεί που όλα φαίνονται να ρέουν υπό έλεγχο. Γι αυτές τις σπάνιες ανατροπές ζούμε και περιμένουμε μια καλύτερη μέρα, παρότι τα τελευταία χρόνια πάμε από το κακό στο χειρότερο.

Ακούμε εσχάτως από διάφορα στόματα ακόμα και από το στόμα του πρωθυπουργού, ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε λαός προσφύγων και μεταναστών και χρωστάμε να δεχτούμε τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Μάλιστα, ακόμα και οι κατ εξοχήν ενθνομηδενιστές, όπως η κ. Ρεπούση θυμήθηκαν την Σμύρνη! Οποία ύβρις για την πολύπαθη πόλη!

Η ιστορία, λοιπόν,  επαναλαμβάνεται, και καμιά φορά ως φάρσα όπως λέει και ο Μαρξ και παρότι δεν θα μπορούσα να πω  ότι η Ελλάδα του 2016 είναι η επανάληψη της Ελλάδας του 1922, εντούτοις η ομοιότητα με τρομάζει.

Ας ψάξουμε λοιπόν τις ομοιότητες και τις διαφορές, όπως στις μαγικές εικόνες των σταυρολέξων.

Τόπος: Η Εγγύς Ανατολή, τότε και σήμερα.

Και στις δύο ιστορίες οι εμπλεκόμενες δυνάμεις είναι οι ίδιες, με κάποιες παραλλαγές.

Τότε, οι Μεγάλες Δυνάμεις ήταν : Οι Ιταλοί, οι Γάλλοι, οι Αμερικανοί και  οι κυρίαρχοι  Άγγλοι. Οι Γερμανοί έτρωγαν τις σάρκες τους μετά την ήττα τους στον  Α Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σήμερα, είναι οι Γάλλοι, ελεεινοί όπως και τότε,  (τότε έδωσαν πίσω από τις πλάτες των άλλων συμμάχων όπλα στον Κεμάλ, για να τον διευκολύνουν να σφάξει  τους Έλληνες. Σήμερα είναι αυτοί που βομβαρδίζουν την Συρία του Μπασάρ Αλ Ασσαντ, υπέρ των Τζιχαντιστών,  μαζί με τις υπόλοιπες χώρες του ΝΑΤΟ, αλλά αυτοί πρωτοστατούν) οι ΗΠΑ, ως κυρίαρχη δύναμη,  στη θέση της γηραιάς  Αλβιόνας, οι Γερμανοί ως ουραγοί προσπαθώντας να σκυλέψουν την Ελλάδα που είναι και ήταν η εύκολη λεία, η Τουρκία όπως και τότε και καινούργια η Σαουδική Αραβία.

1920, ο Κεμάλ  καταδικάζεται σε θάνατο από την επίσημη κυβέρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο καταφέρνει να το σκάσει και να «επαναστατήσει» κατά της «δεσποτικής» εξουσίας την Υψηλής Πύλης και  να συγκεντρώσει γύρω του έναν στρατό από  υποκείμενα  κάθε καρυδιάς καρύδι, δολοφόνους, ληστές , κλέφτες, βιαστές.   Τσέτες, ήταν το όνομά τους,  που σημαίνει ληστοσυμμορίτες.

Δηλαδή, τότε  όπως και σήμερα στασιαστές είναι αυτοί που κρατούσαν τα όπλα, όχι για το συμφέρον της Πατρίδας τους, αλλά σπρωγμένοι και ποτισμένοι με αφιόνι  από την άπληστη Δύση, να σκορπίζουν θάνατο, καταστροφή, λεηλασία, μίσος, μισαλλοδοξία, μαυρίλα και συμφορά.

Τότε, ο Κεμάλ, δεν ξέρω αν ήταν αιτία η εξυπνάδα του ή η ιστορική συγκύρια, αλλά –παρότι στασιαστής - κατάφερε μέσα σε ένα χρόνο να τον γλύφουν όλες οι μεγάλες δυνάμεις, σε αντίθεση με την Ελλάδα που κατάφερε από συμμαχική χώρα που ήταν, που είχε εξωθηθεί από τους Αγγλογάλλους να βγει στον μεγάλο  πόλεμο, που είχε σταλεί στην Μικρασία, να βγάλει αυτή τα κάστανα από την φωτιά, κατάφερε λοιπόν, η μικρή Ελλάδα  να γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος με την κατάληξη μιας εθνικής καταστροφής, από την οποία δεν θα συνέλθει ποτέ.

Η μικρή Ελλάδα, τότε όπως και  σήμερα καλείται να περιθάλψει τα θύματα της Δυτικής  διπλωματίας και της   θηριωδίας των στασιαστών! Ο φαρισαϊκός παροξυσμός ξεπερνάει κάθε όριο  και δίνει από πάνω και λεφτά στην Τουρκία, παρότι αυτή ανήκει στις χώρες που ευθύνονται για την προσφυγικές ροές, πραγματικές προσφυγικές ή κάθε λογής μεταναστευτικές τέτοιες.

Αποτέλεσμα του πολέμου τότε και σήμερα: Πρόσφυγες, πρόσφυγες, πρόσφυγες, πρόσφυγες. Η μόνη διαφορά είναι η ομογένεια των προσφύγων. Τότε  ήταν αποκλειστικά Έλληνες και Αρμένιοι.

Τότε οι πρόσφυγες ήταν καθισμένοι, σκιές και φαντάσματα στην παραλία της Σμύρνης να περιμένουν είτε να τους αποτελειώσουν οι τσέτες του Κεμάλ είτε να τους περιμαζέψουν κάποιοι.

Σήμερα οι πρόσφυγες, φεύγουν από την φρίκη ενός πολέμου, που έχουν  ξεκινήσει οι χώρες του ΝΑΤΟ με τον πρώτο λόγο αυτό των ΗΠΑ του City και των Γάλλων, χωρίς να σταθούν να πολεμήσουν στο πλευρό της Κυβέρνησης τους.

Τότε οι  πολιτισμένοι σύμμαχοι είχαν εξοπλιστεί με καυτό νερό και μόλις κάποιος έφτανε στα πλοία τους τον περιέλουζαν για να μην τσαντίσουν τον αγαπημένο τους, τον πολυαγαπημένο τους Κεμάλ. Οι Έλληνες είχαν πάρει απαγορευτική εντολή, να μην πλησιάσουν ούτε 5 μίλια γύρω από την Σμύρνη. Στο τέλος, με μήνυμα από την Αγγλία πως θα μπορούσαν με δική τους  ευθύνη, να βοηθήσουν,   ξεκίνησαν 80 πλοία από τον Πειραιά και μάζεψαν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες και Αρμένιους στους οποίους πρόσφερε η φτωχή Ελλάδα των τριών εκατομμυρίων ότι μπορούσε να προσφέρει. Οι γαμημένοι οι σύμμαχοι, μετά από τις συγκλονιστικές  προσπάθειες του Μόργκεντάου, μας έδωσαν και ένα δάνειο, με το πολύ φιλανθρωπικό επιτόκιο των 8,7% και με πενταπλάσιο κολάτερα!  

Ποια είναι η ομοιότητα του τότε και του σήμερα; Ο Κεμάλ δεν ήταν επίσημη Κυβέρνηση, αλλά ένας ρέμπελος, όπως σήμερα οι Τζιχαντιστές είναι οι «επαναστάτες» της Συρίας!
Και για ποιο λόγο όλες οι μεγάλες δυνάμεις   υποστηρίζουν αυτούς τους ρέμπελους;  Για το πετρέλαιο, όπως τότε έτσι και σήμερα.

Και ποιος πρέπει να πληρώσει τα κερατιάτικα; Οι Έλληνες, τότε όπως και σήμερα! Και ποια χώρα είναι  η πιο φτωχή στο σημερινό πανηγύρι; Η Ελλάδα τότε και σήμερα.

Τέτοιες ομοιότητες, που να λες, δεν είμαστε φτωχοί, αλλά μας έκαναν φτωχούς για να μην μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι. Να μην έχουμε πού την κεφαλή κλείνει.  Να μην σταθούμε εμπόδια στα σχέδια τους.
Κατά τα άλλα, συνωστιζόμαστε, τόσο ισχυρά που θα σκάσουμε στο τέλος. Και δεν ξέρω, αν θα σκάσουμε από ασφυξία ή από οργή.

Ο Μαίτρ και η Μαργαρίτα

 

 

- Λοιπόν ποιος είσαι επιτέλους;

 

- Είμαι μέρος της δύναμης εκείνης που αιώνια θέλει το κακό 

 

 και αιώνια πράττει το καλό.

 

 

Ο διάβολος επισκέπτεται, μαζί με μια συμμορία που την αποτελεί ένας γάτος τεραστίων διαστάσεων, ένας φονιάς, ένας γελωτοποιός και μια γυμνή γυναίκα, την Μόσχα του Στάλιν και τα κάνει όλα άνω κάτω.

Και τι δεν σκαρφίζεται το πνεύμα του κακού για να διασκεδάσει, εκμεταλλευόμενος ωστόσο τα ανθρώπινα πάθη. Πετάει δεκάρουβλια από τον ουρανό, που μετά από λίγο γίνονται παλιόχαρτα, χαρίζει ακριβά ρούχα στις φιλάρεσκες που σε λιγότερο από δυο ώρες χάνονται και μένουν ξεβράκωτες στην μέση του δρόμου, μετατρέπει τα ρούβλια σε δολάρια, για να στείλει στις φυλακές τους άμοιρους μοσχοβίτες, επειδή κρύβουν συνάλλαγμα, ξεμπροστιάζει τους μοιχούς, τους κλέφτες, τους απατεώνες και τους στέλνει στο άψε σβήσε στο τρελοκομείο.

Αλλά τις πιο άγριες κατραπακιές τις ρίχνει στους λαπάδες ποιητές και συγγραφείς του σοβιετικού καθεστώτος. Αμέσως με την έναρξη του βιβλίου ένα τραίνο κομματιάζει τον πρόεδρο της μεγαλύτερης εταιρείας λογοτεχνών της Μόσχας και στέλνει έναν άλλον στο τρελάδικο. Στο τέλος το κτήριο της εταιρείας καίγεται συνθέμελα , μαζί με το σπίτι του προέδρου της.

Ωστόσο, τίποτε δεν αξίζει περισσότερο, σ αυτό το αριστούργημα από την συζήτηση του Πόντιου Πιλάτου με τον Ιησού! Ο ένας γεμάτος αυτοπεποίθηση, αυτή που έχουν όλοι οι ισχυροί του κόσμου και ο Άλλος, αληθινά ταπεινός, σε σπαράζει με την αγάπη που πλημμυρίζει το χώρο της ακρόασης. Ο ένας ξέρει ότι ο Άλλος είναι αθώος, αλλά δεν θα τολμήσει να αντιμιλήσει στον Καϊάφα, σ αυτόν τον οικτρό εκπρόσωπο του εβραϊκού ιερατείου. Ο Άλλος ξέρει τι τον περιμένει, αλλά το πνεύμα της Αγάπης δεν θα ραγίσει ούτε στιγμή. Αντικρίζει τον Πιλάτο με συμπόνια, που όμως τον Πιλάτο αυτή η συμπόνια θα τον βασανίζει επί 2000 χρόνια μέχρι να τον απελευθερώσει μια άλλη Αγάπη, αυτή της Μαργαρίτας και του Μαίτρ.

Ελκυστικοί διάλογοι  περνάνε σαν κινηματογραφική ταινία με συναρπαστικές σκηνές για τα πάθη Εκείνου.

Το έργο ξετυλίγεται  ανάμεσα σε σκανταλιές του διαβόλου, στην μεγάλη Αγάπη και στον Πόντιο Πιλάτο.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η ανθρώπινη ιστορία κινείται από την Αγάπη, την Απάτη και την Δειλία.

Θα μπορούσε, αλλά μάλλον είναι πιο περίπλοκη.

Το τελευταίο καλοκαίρι -Απόστολος Διαμαντής

«Διαβάζοντας τα πλούσια βιογραφικά όλων αυτών των πολιτισμένων βουλευτών, αναρωτήθηκα πώς γίνεται κανείς βουλευτής. Φαντάζομαι θα πρέπει να γνωρίζει απ έξω και ανακατωτά τον πολιτισμό. Διότι παρατήρησα ότι όλοι ανεξαιρέτως ήταν άσσοι σ αυτόν τον τομέα. Και στον τομέα του περιβάλλοντος επίσης. Δεν υπάρχει βουλευτής που να μην σκίζει τα ρούχα του γι αυτά τα δύο πράγματα: Τέχνη και περιβάλλον». (1) 

 Ο Απόστολος Διαμαντής είναι γνωστός για το ιστορικού περιεχομένου συγγραφικό του έργο. Στο ίδιο μοτίβο κινούνται και τα άρθρα του.
 Το βιβλίο του «ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΘΕΣΜΟΙ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ» συνιστά μια πολύ σοβαρή
 «συνοπτική έκθεση της πορείας του Ελληνικού Έθνους ενώ ταυτόχρονα διερευνάται μια μεθοδολογική εκτροπή στον χώρο της τρέχουσας ιστοριογραφίας, η οποία έχει σοβαρές επιπτώσεις στην έρευνα», καθώς η σημερινή ανάγνωση της ιστορίας από τους δήθεν ιστορικούς και κατά φαντασίαν διανοούμενους, έχει καταντήσει όχι μόνο μια καρικατούρα γεμάτη με κάδρα ηλιθίων, αλλά και ένα δραστικό δηλητήριο που χύνεται σταγόνα – σταγόνα στην ρίζες μας με στόχο τον θάνατο του δένδρου που λέγεται ελληνικός πολιτισμός και πολιτισμός εν γένει. Γιατί ο στόχος αυτής της α-ιστορίας δεν είναι μόνο η ελληνικότητα αλλά ο πολιτισμός στο σύνολό του, αφού ο καπιταλισμός δεν αντέχει κανέναν πολιτισμό πλην αυτόν της εγωϊστικότητας και απομόνωσης.


Ήταν λοιπόν επόμενο να κοιτάζω με μεγάλη περιέργεια το πρόσφατο βιβλίο του «το τελευταίο καλοκαίρι» στον Ιανό. Ο Α.Δ. το γύρισε στην λογοτεχνία σκέφτηκα και μάλιστα σε αστυνομικές περιπέτειες!
 Έξοχα!
 Ο δικηγόρος ντέντεκτιβ, η όμορφη γραμματέας του, ένας βουλευτής, μια ΜΚΟ, το θύμα, ένας πρώην επαναστάτης, μία Πανδώρα ερωμένη και η Εξουσία συνθέτουν μια καλή ομάδα βάσης για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα και μάλιστα εξαιρετικά πετυχημένο.
 Δεν είναι ο πρώτος ιστορικός που ασχολείται με το είδος. Ακόμα και η Κλώντ Μοσέ μας διασκέδασε με το «έγκλημα στην αρχαία αγορά»
 Αφού αγόρασα το βιβλίο και το διάβασα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, πήγα στην παρουσίαση του «τελευταίου καλοκαιριού» στον Ιανό, όπου απέλαυσα για άλλη μια φορά τους ειδικούς να αποκαλύπτουν πτυχές που εγώ δεν είδα, χωρίς αυτό να με απασχολεί.
Σε μένα κάθε βιβλίο μου στέλνει μηνύματα, «μου κλείνει το μάτι» όπως λέει ο Εκο, στο «περί λογοτεχνίας» έργο του. Και αυτό το βιβλίο μου έκλεισε πολλές φορές το μάτι.
 Με άλλα λόγια, μπορεί το βιβλίο να είναι αστυνομικό θρίλερ, αλλά δεν παύει να είναι βαθιά πολιτικό. Δεν είναι η Αγκάθα Κρίστι που θα μας περιέγραφε μια μεγαλοαστική κοινωνία που ο φονιάς έχει το μυαλό του στο χρήμα της κληρονομιάς! Εδώ κληρονομιά είναι το δημόσιο χρήμα. Και μόλις κινδυνεύει να αποκαλυφθεί η ρεμούλα, λόγω ενός αστάθμητου παράγοντα, (έρωτας και εγκυμοσύνη) τότε οι καταχραστές δεν θα διστάσουν να προβούν στην δολοφονία της νεαρής γυναίκας!
Η διαλεύκανση του φόνου θα μας οδηγήσει σε μία ΜΚΟ, μέσω της οποίας κάποια εκατομμύρια δεν πάνε σε φτωχούς Αφρικανούς, αλλά σε πλούσιους Βολιώτες και Αθηναίους.
Παρένθεση: Διαφθορά, μας είπαν οι παρουσιαστές του βιβλίου, εμένα αυτή η λέξη και αυτή η ερμηνεία με εκνευρίζει. Δεν είναι η διαφθορά του ενός ή του άλλου πολιτικού που οδηγεί στη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, αλλά ο καπιταλισμός και η εξέλιξη του στο τελευταίο στάδιο που είναι ο ιμπεριαλισμός πασπαλισμένος με χιλιάδες ΜΚΟ που βοηθάνε την τσέπη αόρατων και ορατών αποδεκτών, προφασιζόμενες διάφορα, όπως βοήθεια στον τρίτο κόσμο, τα υπό εξαφάνιση κουνέλια, τα μυρμήγκια που έχουν μυωπία κλπ. κλπ. κλπ. Δηλαδή δεν φταίει η διαφθορά για την σημερινή πτώση του ΑΕΠ της χώρας κατά 40%, αλλά η ΕΚΤ που δανείζει την πλούσια Γερμανία με μηδέν σπρέντ και η Γερμανία εμάς με 8% και δίνει έτσι την δυνατότητα στις πλούσιες χώρες να ληστεύουν τις φτωχές για να γίνονται αυτές πλουσιότερες και οι φτωχές φτωχότερες. Και αυτή η διαδικασία δεν είναι τυχαία, δεν μας προέκυψε από κάποια στραβή πορεία  που πήρε κατά λάθος η  ΕΕ, αλλά έτσι σχεδιάστηκε. Άργησε λίγο να πάρει την τελική ευθεία, αλλά τώρα τίποτα δεν την κρατάει. Κλείνει η παρένθεση.
Το βιβλίο το διαβάζεται γρήγορα, σαν νεράκι. Είναι δροσερό, γιατί έχει ένα σπινθηροβόλο χιούμορ, ο ήρωας βαριέται που ζει, αλλά το μυαλό του είναι σαν το μυαλό του Πουαρώ. Τα πολλά σούρτα – φέρτα και το πολύ ουϊσκι σου αφήνουν την εντύπωση ότι η υπόθεση θα οδηγηθεί στα αζήτητα.
 Ο βουλευτής, θα κάνει την έκπληξη και θα δώσει μια νότα θλίψης, αλλά όχι σε μένα. Αντίθετα, εμένα με γέμισε αισιοδοξία, γιατί αν όλοι οι καταχραστές βουλευτές είχαν την ίδια αντίδραση (δεν λέω πολλά για να μην χαλάσω το σασπένς, σε όσους πρόκειται να  αγοράσουν το βιβλίο) τότε θα ήμασταν σε καλό δρόμο!
Οι ατάκες του βιβλίου απολαυστικές και το και επανάληψη "κλείσιμο του ματιού" προς τον αναγνώστη, ακόμα πιο ανώτερο.
Περιμένω, με ανυπομονησία, το επόμενο βιβλίο του Α.Δ. και βέβαια με τον ίδιο ήρωα, τον Ρωμανό. Με τέτοιο ωραίο όνομα, μπορεί να κάνει καμιά δεκαριά βιβλία τουλάχιστον.

*********************************************************************************
(1) Το τελευταίο καλοκαίρι -Απόστολος Διαμαντής σελ. 62
(2) Έθνος και Θεσμοί πρόλογος

Το Γερμανικό Φθινόπωρο. Με την ευκαιρία του θανάτου του Helmut Schmidt

Έχουν περάσει 30 χρόνια από την εποχή, που έμεινε στην μνήμη των Γερμανών, ως το γερμανικό φθινόπωρο. Πόσα πράγματα έγιναν από τότες;
Πόσα πράγματα αφομοιώσαμε; πόσα κατατάξαμε στον κατάλογο της εξέλιξης, του εκσυγχρονισμού, της προόδου της ανθρωπότητας και πόσα στην οπισθοδρόμηση και στην αντίδραση;

Η πρώην Σοβιετική Ένωση, έπεσε σαν τον χάρτινο τίγρη, όπως είχε προβλέψει ο Μάο, αυτός ο ίδιος παρανόησε, η Κίνα έπεσε σαν χάρτινη γάτα στα πόδια της αντίδρασης και κατέληξε σε παράδεισο της παγκοσμιοποίησης.

Οι ΗΠΑ, ως οι μοναδικοί κοσμοκράτορες ξαπόλησαν μία επίθεση κατά της φτωχής ανθρωπότητας, καθώς επίσης και κατά της ελεύθερης σκέψης με επιστημονικές μεθόδους πλύσης εγκεφάλου, που τελειοποίησαν από πόλεμο του Βιετνάμ και εντεύθεν.

Από τον γερμανικό φθινόπωρο περάσαμε στον παγκόσμιο χειμώνα, με μεγαλύτερο πρόβλημα αυτό του κλίματος και της ανεπανόρθωτης οικολογικής συμφοράς.

Η σοσιαλδημοκρατία και το κοινωνικό κράτος που είχε χτιστεί αργά – αργά μετά από σκληρούς εργατικούς αγώνες από της κοινωνική επανάσταση της Ευρώπης το 1848 και κυρίως μετά την επανάσταση της Ρωσίας το 1917, κατέρρευσε σε ελάχιστο χρόνο μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Το εργατικό κίνημα πήρε την κάτω βόλτα, όταν η κατά χιλιάδες συρροή των εργατών από τις πρώην σοβιετικές και λοιπές κομμουνιστικές χώρες κατέκλεισαν την δύση με φτηνά εργατικά χέρια. Πολλοί επιχειρηματίες μετακόμισαν σε φορολογικούς παραδείσους, εκεί που παράγουν ακόμα πιο φτηνά, παρότι οι εργαζόμενοι στις πλούσιες χώρες αποδέχτηκαν χωρίς καθόλου αντίσταση την μείωση του ημερομίσθιου τους.
Αλλά το χειρότερο απ όλα (αν δηλαδή μπορεί κανείς να μιλήσει για χειρότερο) είναι η έλλειψη οποιασδήποτε οργανωμένης αντίστασης ενάντια στο σημερινό παγκοσμιοποιημένο συνδικάτο του εγκλήματος.
Από τη μία αυτοί και απο την άλλη το ταλιμπανικό Ισλάμ.
Η ζωή μας μοιάζει με την σκοτεινή, ακίνητη λίμνη, που περιγράφει η Γέλινεκ στο τελευταίο της βιβλίο «Απληστία». Μια ακίνητη, μαύρη λίμνη, χωρίς ζωή, χωρίς φως, χωρίς λάμψη, χωρίς μοιρωδιές, ευωδιές και γεύσεις.
Κοιτάζοντας προς τα πίσω, 30 χρόνια μετά, το γερμανικό φθινόπωρο φαίνεται σαν ιστορία μιας άλλης εποχής και ενός άλλου πλανήτη.
Σημάδεψε μια στροφή της επαναστατικής σκέψης και συμπεριφοράς. Σαν η ανθρωπότητα να γέρασε ξαφνικά ή να έμεινε εγκλωβισμένη στα λευκά κελιά του Στάμχάιμ.

Δεν αναπολώ αυτή την εποχή, παρότι για μένα προσωπικά είναι συνδεδεμένη με τα νιάτα μου, όμως δεν θα πάψω ποτέ να ελπίζω σε κείνη τη στιγμή, που οι επαναστάτες δεν θα είναι μία απομονωμένη από τις μάζες ελίτ, που επιδίδεται σε πράξεις χωρίς αποτέλεσμα, αλλά που ολόκληρη η ανθρωπότητα θα επαναστατήσει αποφασισμένη να πάρει την μοίρα της γης στα χέρια της.

Τα γεγονότα εν τάχει:

- 2. Ιουνίου 1967: Διαδήλωση κατά της επίσκεψης του Σάχη της Περσίας, στο Βερολίνο.
Ένας αστυνομικός σκοτώνει τον διαδηλωτή Μπένο Ονεσόργκ. Αυτή είναι η αρχή της φοιτητικού κινήματος!
Από δω και ύστερα ξεκινάει μια δεκαετία αιματηρών συγκρούσεων, με το αποκορύφωμα και το τέλος του «γερμανικού φθινόπωρου» στις 19 Οκτωβρίου του 1977
- Στις 11 Απριλίου δολοφονείται ο Ρούντι Ντούτσκε, από δεξιό εξτρεμιστή
- Το 1971, η RAF σκοτώνει έναν αστυνομικό.
- Το 1972, μετά από επίθεση σε αμερικάνικη βάση σκοτώνεται ένας Αμερικανός στρατιώτης και τραυματίζονται 13 άτομα.
- Το 1974, πεθαίνει ο Holger Meins μετά από εξαντλητική απεργία πείνας στις φυλακές υψηλής ασφαλείας, που κτίστηκαν επί τούτου, στα ονομαζόμενα λευκά κελιά του Στάμχάιμ, διαμαρτυρόμενος για τις συνθήκες απάνθρωπης κράτησης.
- Το 75, απαγάγουν τον Peter Lorenz, βουλευτή του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος και τον ανταλλάσουν με κρατούμενους της RAF.
- Στις 21 Μαΐου 1975 ξεκινάει η δίκη κατά των τρομοκρατών Baader, Meinhof, Ensslin και Raspe

- Στις 9. Μαϊου 1976, αυτοκτονεί η Ulrike Meinhof στο κελί της. Κανείς δεν πιστεύει στην αυτοκτονία. Στους δρόμους διαδηλώνουν με συνθήματα όπως "το κράτος δολοφόνησε την Meinhof" .
- Στις 7. Απριλίου 1977 εκτελείται ο γενικός ομοσπονδιακός δικαστής Siegfried Buback. Η RAF παίρνει εκδίκηση.

- Στις 28 Απριλίου οι Baader, Ensslin και Raspe καταδικάζονται σε ισόβια κάθειρξη, αφού προηγουμένως το δικαστήριο αποφάσισε, ότι οι κατηγορούμενοι δεν είναι πολιτικοί κρατούμενοι.

- Στις 5. Σεπτεμβρίου 1977: η RAF απαγάγει τον πρόεδρο των εργοδοτών Hanns Martin Schleyer, σκοτώνονται 4 από τους συνοδούς του.
- Στις 13. Οκτωβρίου 1977, Παλαιστίνιοι απαγάγουν ένα Jet της Lufthansa και ζητάνε την απελευθέρωση των κρατουμένων. Το αεροπλάνο προσγειώνεται στο Μογκαδίσου της Σομαλίας.
- Στις 18 Οκτωβρίου, Γερμανοί κομάντο απελευθερώνουν τους ομήρους και σκοτώνουν τους απαγωγείς.

- Την ίδια μέρα, «αυτοκτονούν» οι κρατούμενοι στα άσπρα κελιά του Στάμχάιμ.
- Την επόμενη, εκτελείται ο Σλάιερ και βρίσκεται πεταμένος σε ένα δρόμο του Mülhausen.

Τέλος των γεγονότων.

Σήμερα, οι Γερμανοί βρήκαν το θάρρος να ανοίξουν τον Φάκελο της RAF, γιατί όπως λέει ο Mathias Ziegler, πρέπει να κατανοήσουμε πως μία κανονική αστική ζωή, μπορεί να πάρει τέτοιο δρόμο.

Η θάλασσα τότε και σήμερα

Ένας έμπορός πάει να πουλήσει σύκα στην Ύδρα. Πάνω στα Τσελεβίνια αγριεύει η θάλασσα και βουλιάζει το πλοίο μαζί με τα σύκα.

Ο έμπορος κάθεται μετά από καιρό με έναν ψαρά και χαζεύουν την ήρεμη θάλασσα.

«ωραίος καιρός για ψάρεμα» λέει ο ψαράς για να πάρει την απάντηση του έμπορα: «α, αν η θάλασσα είναι τόσο ωραία, έχει πάλι όρεξη για σύκα»

Φαίνεται όμως, ότι η μαριόλα δεν έχει μόνο όρεξη για σύκα, όπως τόσο γλαφυρά μας γράφει ο Αίσωπος, αλλά και για ανθρώπους!

1550, λίγα χρόνια μετά την λεηλασία της Ρώμης από τον γερμανικό αυτοκρατορικό στρατό. Η ρότα του πλοίου είναι προς τους Άγιους τόπους. Στο δρόμο του την πέφτει ο αρχιπειρατής Τουργκούτ του Χαϊραντίν, του γνωστού και ως Μπαρμπαρόσα. Ο Τουργκούτ διαλέγει αυτούς που μπορεί να πουλήσει για σκλάβους και τους υπόλοιπους τους σφάζει. Τα κεφάλαια τα μαζεύει σε ένα σακί, τα αλατίζει για να τα διατηρήσει και τα πάει πεσκέσι στον Αφέντη του Αλγερίου.


Ε, σήμερα έχουμε κάνει ένα βήμα μπροστά!


Πάλι καλά δηλαδή και ας πούμε προς το παρόν…..

Ντεμπάτε, ντιμπέϊτ, διαξιφισμοί και λοιπές αηδίες!

Αν βάλει κανείς στην ντουλάπα την οργή του και δεί αυτό το κακόγουστο σκηνικό με κάποια συμπάθεια, θα λυπηθεί για τους πολιτικούς της αριστεράς (τους άλλους δεν τους μετράω)

Κουτσούμπας: Τι χες Γιάννη, τι χες πάντα. Βάζει μπρός την κασέτα και την βγάζει καθαρή!


Τσίπρας: Μαδημένος κόκορας. Τα μάτια του ξέπνοα, χωρίς την παλιά του λάμψη. Ένα ερείπιο, μου προκάλεσε μεγάλη θλίψη. Τα χάδια της εξουσίας τον κάτσιασαν αντί να τον ανθίσουν. Τι να γίνει Αλεξ, δεν μπορεί να τα χει κανείς όλα. Η θα είναι με τον λαό ή με την εξουσία.


Λαφαζάνης: Προσπαθούσε να ξεγυμνώσει τα στήθη του, αλλά γερασμένα, αδύνατα, χωρίς καμία δυναμικότητα. Θλίψη και αυτός!


Καλά ας μην μιλήσουμε για τους δημοσιογράφους, κλόουν πληρωμένοι αγρίως από το κατεστημένο! Άξιος ο μισθός τους.


Ρεσουμέ: κατάθλιψη, αθλιότητα, χασούρα από παντού.

Το αίνιγμα της Σφίγγας

Τι περπατάει με τέσσερα το πρωί, με δύο το μεσημέρι και με τρία το βράδυ; Η απάντηση δεν άλλαξε από την εποχή του Οιδίποδα: ο άνθρωπος. Ωστόσο και μια νέα ερμηνεία είναι δυνατή. Τετράποδος πίθηκος το πρωί,   ορθώνεται περήφανα στα δύο του πόδια ως δίποδο στο μεσημέρι της ανθρωπότητας, ενώ το τρίτο πόδι που φέρνει το βράδυ δεν θα μπορούσε να ήταν άραγε οι σύγχρονες βακτηρίες, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και τα κινητά μας τηλέφωνα, χωρίς τα οποία δεν μπορούμε πια να κινηθούμε;

Για τα πρώτα βήματα του δίποδου μας μένει μονάχα μια πασίγνωστη μαρτυρία.

Jean Didier Vincent

Σολωμός αιώνιος! Ανάμεσα στο επικό και στο λυρικό!

Καθαρότατον ἥλιο ἐπρομηνοῦσε

τῆς αὐγῆς τὸ δροσάτο ὕστερο ἀστέρι,

σύγνεφο, καταχνιά, δὲν ἀπερνοῦσε

τ’ οὐρανοῦ σὲ κανένα ἀπὸ τὰ μέρη?

καὶ ἀπὸ κεῖ κινημένο ἀργοφυσοῦσε

τόσο γλυκὸ στὸ πρόσωπο τ’ ἀέρι,

ποῦ λὲς καὶ λέει μὲς στῆς καρδιᾶς τὰ φύλλα:

«Γλυκειὰ ἡ ζωὴ κι ὁ θάνατος μαυρίλα».

Χριστὸς ἀνέστη! Νέοι, γέροι καὶ κόρες,

ὅλοι, μικροὶ μεγάλοι, ἑτοιμαστεῖτε?

μέσα στὲς ἐκκλησίες τὲς δαφνοφόρες

μὲ τὸ φῶς τῆς χαρᾶς συμμαζωχτεῖτε?

ἀνοίξετε ἀγκαλιὲς εἰρηνοφόρες

ὀμπροστὰ στοὺς Ἁγίους καὶ φιληθεῖτε?

φιληθεῖτε γλυκὰ χείλη μὲ χείλη,

Πόσο μας αγαπούν οι Γερμανοί: Τι χες Γιάννη, τι χα πάντα!

Ποιος στ' αλήθεια θα νοιαζόταν σήμερα για τον Φάλμεραϋερ?

Σε μία από  τις βόλτες μου στα παλαιοπωλεία,  βρήκα ένα βιβλίο της Ελλης Σκοπετέα για αυτόν τον Γερμανό αναλυτή της ιστορίας σύμφωνα με τα αιματικά δεδομένα, τον  θυμήθηκα και αγόρασα τον βιβλιαράκι αυτό, για το οποίο η Ε.Σ. έχασε πάρα πολλές μέρες και μήνες για να το γράψει. Μεγάλη του τιμή!

Ποιος θα νοιάζονταν, λοιπόν σήμερα την εποχή του «πολίτικαλ κορέκτ», για έναν ρατσιστή  Γερμανό;

 «Καταστροφή της Ελλάδος; ο θρίαμβός μου» σχολίαζε στο ημερολόγιο του.  (1)

Ο Χίτλερ ήταν ένας ρατσιστής από συμφέρον, αυτός από ιδεολογία. Βέβαια, για να πούμε την αλήθεια, τότε, την εποχή που ξύπνησε η Εσπερία και μετά,  ουδείς  έδειχνε την ελάχιστη φειδώ προκειμένου  να εκφράσει τον πιο ακραίο ρατσισμό! Όλα ήταν επιτρεπτά. Ακόμα και ο Μέγας Μάρξ ξεσπαθώνει ενάντια σε λαούς, όπου η θεία Αστική Τάξη  δεν έχει ακόμα αναδυθεί για να τους εκπολιτίσει!  Αναρωτιέμαι πολλές φορές, για τον δρόμο που ακολουθεί η ανθρωπότητα! Είναι μια πορεία προς το καλύτερο ή μήπως προς το χειρότερο;  Αν διαβάσει κανείς κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, δύσκολο να βρει ύβρεις κατά άλλων λαών. Δεν υπάρχει πιο φωτεινό παράδειγμα από τον Όμηρο, που εξυμνεί την ανδρεία και των δυο αντιμαχόμενων στρατοπέδων Και των Ελλήνων και των Τρώων.

 2600 χρόνια μετά τον Όμηρο, η Εσπερία έχει  πολλούς κορυφαίους διανοούμενους που χρησιμοποιούν την πιο χυδαία γλώσσα για να καθυβρίσουν  έναν λαό που άντεξε 400 χρόνια την χειρότερη δουλεία που άντεξε άνθρωπος πάνω στον πλανήτη, ενώ η αρχαία Ελλάδα ήταν για κάθε ανθέλληνα, στο απυρόβλητο. Όχι όμως και για τον Φαλμεράϋερ, ο οποίος χαιρέτιζε κάθε αμφισβήτηση της μοναδικότητας της (2)

Η Θεωρία του Φ. ήταν πολύ απλή: Σλάβοι κατέκλυσαν την Πελοπόννησο και εξαφάνισαν κάθε τι ελληνικό. Το αρχαίο αίμα, έγινε από την μια στιγμή στην άλλη σλαβικό!

Ωστόσο,  ακόμα και αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τι είναι αυτό που δίνει το δικαίωμα στον Φ. και σε οποιονδήποτε Φ. να κατατάσσει αυτό που προέκυψε μετά την εξαφάνιση του ελληνικού αίματος σε κάτι κατώτερο;  Σε κάτι που θα έπρεπε να εξαφανιστεί από προσώπου γης;

Δείτε πόσο χαιρέκακα μιλάει ο Φ για τους …. Έλληνες, ή για αυτούς τέλος πάντων που κατοικούν εδώ σ αυτόν τον όμορφο τόπο σήμερα:

«Ας μην θρηνούμε τον θάνατό τους, και στο κάτω – κάτω γιατί να μην επιχαίρουμε για τις επιμέρους πανωλεθρίες τους, αφού δικαίως τις υπέστησαν». (3)

«Η αντίθεση ανάμεσα στο κλασικό μεγαλείο της αρχαιότητας και στην αξιοθρήνητη μηδαμινότητα του παρόντος είναι τόσο αποπνιχτική ώστε ακόμα και η δύναμη του εμπειρότερου τεχνίτη της πέννας θα συντριβεί στο θέμα αυτό» (4)

«Οι Έλληνες, χωρίς να έχουν επιτύχει τίποτε, χωρίς να έχουν δώσει τίποτε, θέλουν πάντα να παίρνουν, και οι στριγγές τους κραυγές για χρήμα τιμές, προνόμια και γη αντηχούν εδώ και τριάντα χρόνια ακατάπαυστα.  Η Ελλάς είναι ένα απέραντο άσυλο, όπου κανένας δεν δουλεύει, όλοι κλέβουν, όλοι απλώνουν τα χέρια προς ελεημοσύνη και παρόλα αυτά είναι πειναλέοι και οι τσέπες τους άδειες.

Δείτε δυτικοί προστάτες μου, λέει ο Έλληνας «δεν μπορούμε να κάνουμε προόδους στα πολιτικά μας πράγματα, γιατί εσείς δεν μας δώσατε μαζί με τα υπόλοιπα και την Ήπειρο και την Θεσσαλία» (5)

Και πάνω στο μισανθρωπικό του παραλήρημα γράφει: «Έμφυτο στην ελληνική φυλή (δεν λέει σε ποια, αυτή την αρχαία ή αυτή την νέα) είναι να μην κρατούν τον λόγο τους, να ψεύδονται και να εξαπατούν. Πρέπει να τους σκοτώσεις όλους για να ξεριζώσεις αυτά τα τρία βίτσια. (6)

σταματώ εδώ, γιατί θα έπρεπε να αντιγράψω ολόκληρο το βιβλίο της Ε.Σ.

Αναρωτιέστε μήπως, γιατί τα γράφει όλα τα παραπάνω και άλλα ακόμα χειρότερα; Μα γιατί απλά, όπως κάθε καλός Γερμανός αναφωνεί: «θαυμάζω τους Τούρκους, την εξυπνάδα τους και την λεπτότητα του» (7)

Αλλά κυρίως, γιατί ο μικρός αυτός ανθρωπάκος ζαλισμένος από έναν εθνικισμό, που είναι ο πρόδρομος των ναζί, ζηλεύει παράφορα τους αρχαίους Έλληνες,  χωρίς να έχει την εντιμότητα του Νίτσε να το ομολογήσει, αλλά εκφράζεται με την μοχθηρία ενός παράφρονα: 

Οι αρχαίοι Έλληνες τραυμάτισαν τον «νόμο της ηθικής ισότητας και τιμωρήθηκαν γι αυτό από τους κατώτερούς τους» (8) 

Οποία ομολογία! Τιμωρηθήκαμε γιατί τολμήσαμε να είμαστε ανώτεροι από την περιούσια φυλή! Αυτή των Γερμανών και κατά την ιστορία και από αυτή των Εβραίων...

(1)    Tagebuch (ημερολόγιο) 15.7.1843

(2)    Geschichte des Trojanischen Krieges, Gelehrten Anzeigen, 171 28.8.1838: Πρόδρομοι και διδάσκαλοι των Ελλήνων ήταν…οι Θράκες

(3)    Ιστορία της Χερσονήσου του Μορέως σελ 74

(4)    Gesammelte Werke III 198

(5)    Ιστορία της Τραπεζούντος V

(6)    Ημερολόγιο 26.9.1840

(7)    Das Diplomaten Gastmahl auf Haider – Pascha (1847) Gesammelte Werke I 326

(8)    Gesammelte Werke II 144

Εγλημα και Τιμωρία

Τα τελευταί πέντε χρόνια, ακούμε ταχτικά περί τιμωρίας μας. Η ενάρετη Δύση πρέπει επιτέλους να τιμωρήσει τους κακούς, τους άσωτους, τους σπάταλους Ελληνες, που ζούσαν τόσα χρόναι απο τους εργατικούς εταίρους μας.

Μπούρδες περιοπής!

Η Δύση δεν μπορεί να μιλάει, ούτε για σπατάλη, ούτε για τιμωρία, ούτε για αρετή, γιατι είναι βουτηγμένη μέχρι τα μπούνια στην πιο δαιμονική αμαρτία!

Στρατιώτες! Άρχισε ο Καίσαρας χωρίς προοίμιο. Ο εκατόνταρχος του Πρώτου Λόχου είναι νεκρός και όλες οι ενδείξεις συγκλίνουν ότι δολοφονήθηκε. Μέχρι να αποκαλυφθούν οι ένοχοι, εντέλλονται οι ακόλουθες τιμωρίες: η Πρώτη Κοόρτιδα, της οποίας ο Τίνιος Βίνιος (ο δολοφονηθείς) ήταν ο ανώτερος αξιωματικός βρίσκεται σε δυσμένεια και δεν θα της αποδίδονται τιμές μέχρι να απονεμηθεί δικαιοσύνη….

Η Πρώτη Εκατονταρχία της πρώτης Κοόρτιδας επειδή απέτυχε να σώσει την ζωή του διοικητού της θα στήσει τις σκηνές της έξω από τα τείχη του στρατοπέδου και θα παραμείνει εκεί μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη (Ένα συλλογικό επιφώνημα τρόμου ακούστηκε από την συγκεντρωμένη λεγεώνα. Ήταν μια τρομερή τιμωρία η οποία ισοδυναμούσε με αποδεκατισμό, αν οι Γαλάτες δεν τους σκότωναν όλους)  

Αλλά ο Καίσαρας δεν είχε τελειώσει!

Αυτή η ομοσκηνία  (Έδειξε τους άοπλους άνδρες.) είναι υπό κράτηση και θα παραμείνει στη φυλακή. Τους βαραίνουν τρομερές υποψίες.  Είναι πολίτες και δεν μπορούν να σταυρωθούν, αλλά το έγκλημά τους απαιτεί χειρότερη τιμωρία από τον αποκεφαλισμό.

Γι αυτό, η τιμωρία τους θα λάβει της εξής μορφή:

Αυτοί οι άνδρες θα περάσουν ανάμεσα από τις γραμμές γυμνοί και οι συνάδελφοι τους θα τους κτυπούν. Όποιος είναι ακόμα ζωντανός όταν θα φτάσει στην άκρη της γραμμής, θα γυρίσει και θα κάνει την ίδια διαδρομή, επαναλαμβάνοντάς την μέχρι που να πεθάνει.

Η Ιστορία ποτέ δεν αποκάλυψε ότι δολοφόνος του εκατόνταρχου ήταν ο ίδιος ο Καίσαρας (δικαίως μεν, αλλά η τιμωρία των αθώων αποκρουστική!)