Η Δημοκρατία της Δύσης και τα ανθρώπινα δικαιώματα

Δεν ανήκω σε κείνους που χειροκροτούσαν την πρώην Σ.Ε. και δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα χειροκροτούσα τους ολιγάρχες της Ρωσίας. Ωστόσο έχει μεγάλη σημασία να κάνουμε μια αντιπαράθεση μεταξύ της βάρβαρης Ρωσίας και της Δημοκρατικής Δύσης!

 Δεν βάζω εισαγωγικά πουθενά, γιατί νομίζω ότι οι λέξεις στο μέλλον θα πάρουν την εκδίκησή τους!



Το 1998 η Δύση υποδαυλίζει την γιουγκοσλαβική κρίση. Το παραπάνω βίντεο, αναφέρει την οικολογική καταστροφή που κατάφερε το ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή την οποία κατεστρεψε ολοσχερώς και ανελέητα.
Το βίντεο ξεκινάει με την παρακάτω δήλωση του ομιλητή: Κατά την διάρκεια του πολέμου στο Κόσσοβο το ΝΑΤΟ βομβάρδισε συστηματικά πετροχημικά εργοστάσια , εργοστάσια PVC και λιπασμάτων. Αυτός ο έμμεσος –απαγορευμένος σύμφωνα με την συνθήκη της Γενεύης – πόλεμος, ενάντια σε μια βιομηχανικά αναπτυγμένη χώρα ήταν κάτι καινούργιο.

Στις 24 Απρίλιου 1999, επεμβαίνει δυναμικά. Οχι πια μισόλογα και πληρωμένοι αντάρτες!



Η Δύση  βομβαρδίζει την ανεξάρτητη χώρα, χωρίς να έχει την άδεια του ΟΗΕ! Είχε όμως του «πολύ» υπουργού των Εξωτερικών της Γερμανίας του Genscher!
 Το think – tank tank Σημίτη, ο ΟΠΕΚ επικροτεί την επέμβαση.
 Η Γιουγκοσλαβία διαλύεται σε έξι κρατίδια. Η δύναμη στα Βαλκάνια παραλύει. Η Δύση γίνεται ισχυρή και διεκδικεί την μοναδικότητα. 10 Χρόνια πριν ( στις 9 Νοεμβρίου 1989) είχε ήδη διαλυθεί το αντίπαλο δέος και η Δύση το παίζει μονότερμα.
Μονότερμα χωρίς αντίπαλο καταφέρνει να αιματοκυλίσει άλλα τρία ανεξάρτητα και κυρίαρχα κράτη, ενώ είχε όλο το περιθώρια να δείξει μεγαλοψυχία και να αφήσει την ειρήνη να μπει στις καρδιές μας.

20 Μαρτίου 2003: Μετά την Γιουγκοσλαβία σειρά έχει το Ιράκ. Παλιός σύμμαχος των ΗΠΑ ο Σαντάμ Χουσεΐν θα συρθεί στην αιχμαλωσία με τρόπο, που κανένας ηγέτης δεν σύρθηκε σε όλη την ανθρώπινη ιστορία. Ακόμα και οι χειρότεροι βάρβαροι σεβάστηκαν τους ηγέτες των χωρών που κατέλαβαν, αλλά οι αμερικανοί – λαός χωρίς ρίζες και χωρίς κουλτούρα – δεν γνωρίζει οίκτο και μεγαλοψυχία. Επιδεικνύει μικρότητα και αρπαχτικότατα. ΟΙ ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, χωρίς την έγκριση του ΟΗΕ, αυτή την φορά χωρίς ούτε την υποστήριξη της Γερμανίας – κάτι που δεν συγχώρεσαν ποτέ στον Schroeder – θα ξεκινήσει έναν πόλεμο κατά του Ιράκ, αλλά και κατά της ανθρωπότητας. Θα βομβαρδίσουν την μεγαλύτερη Κιβωτό σπόρων, 10000 ετών, θα βομβαρδίσουν και λεηλατήσουν τα μουσεία και θα διαλύσουν μια πανάρχαια χώρα. Εδώ τα θύματα θα ξεπεράσουν το εκατομμύριο, αλλά οι οικολογικές ζημιές είναι ανεπανόρθωτες. Το Ιράκ θα βομβαρδιστεί με απεμπλουτισμένο ουράνιο σέρνοντας σε θάνατο ή σε αρρώστιες όλους σχεδόν τους πολεμιστές που πολέμησαν εκεί αφού είχαν ήδη επιστρέψει στην πατρίδα τους. Τα θύματα θα ξεπεράσουν το εκατομμύριο.

 Στις 15 Φεβρουαρίου 2011, ο άλλος φίλος και σύμμαχος της Δύσης, ο Μουαμάρ Καντάφι θα πέσει θύμα της ίδιας συμμορίας. Υποδαυλίζουν αντάρτικο στην Λιβύη, όπου όπως πάντα οι αντάρτες είναι είτε άμεσοι στρατιωτικοί υπάλληλοι των ΗΠΑ και των συμμάχων της, είτε αποβράσματα της πολυεθνικής λιβυκής κοινωνίας. Αυτήν την φορά δεν θα σύρουν τον Καντάφι στην αιχμαλωσία, όπως έκαναν με τον Σαντάμ, για να τον θανατώσουν οι ληστές και φονιάδες της Πατρίδας του, αλλά θα τον αφήσουν να τον ανασκολοπίσουν αυτά τα αποβράσματα που υποστήριξε και όπλισε η πολιτισμένη Δύση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. (είπαμε χωρίς εισαγωγικά, γιατί οι λέξεις θα πάρουν κάποτε εκδίκηση) Τα θύματα του πολέμου θα ξεπεράσουν τις εκατοντάδες χιλιάδες. Πάνω από ένα εκατομμύριο οι πρόσφυγες. Από ένα ειρηνικό και ήσυχο κράτος που ήταν η Λιβύη, μετατράπηκε σε κόλαση. Η οικογένεια του Καντάφι, παιδιά και εγγόνια θα ξεκληριστεί.
Η σουλτάνα χασκογελάει δηλώνοντας: I came, I saw, I conquered.

 Μάρτιος 2011. Η ίδια συνταγή που εφαρμόστηκε με τόση μεγάλη επιτυχία, μπαίνει μπρός στην Συρία. Εμφύλιος κατά του δικτάτορα. Τα ίδια ελεεινά υποκείμενα γίνονται οι σύμμαχοι της πολιτισμένης Δύσης. Οι Σύροι αντάρτες σφάζουν ανελέητα κατά προτίμηση χριστιανούς! Κανένας δεν ενοχλείται, Η απόβαση είναι έτοιμη. Όπλα περισσεύουν, έλεγχος δεν υπάρχει, ο Μπα κι Μούν είναι δικός τους, η προπαγάνδα καλά κρατεί! Γιατί όχι; Αν είναι να πεθάνουμε για τα πετρέλαια, μία είναι η δόξα. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Ωστόσο αυτή τη φορά, ο στόχος δεν ήταν μόνο η Συρία, αλλά και η Ρωσία. Πρώτα να της στραπατσάρουν το γόητρο, μετά να την περικυκλώσουν, αργότερα να πάνε στην Περσία και σε λίγο να κάνουν πόλεμο κατά των Αριανών. Φόρα έχουν πάρει, ποιος τους σταματάει.

 Δεκέμβριος 2013 Η Δύση συνεχίζει την ίδια ταχτική. Θέλει να βάλει πόδι στην Ουκρανία. Μέχρι τώρα, συνεργάτες έβρισκε στην Αλκάϊντα. Εδώ, στην Ουκρανία τα πράγματα δυσκολεύουν. Αλλά η λαμπρή Δύση και δω κάτι βρήκε! Ξέθαψε κάτι βαρεμένουν ναζί! Αλλά αληθινούς ναζί, όχι σαν τα δικά μας τα πρωτάκια τους χρυσαυγίτες. Είπαμε, ποιός τους σταματάει! Η Μαρία Φαραντούρη μας πληροφορεί για την συνέχεια. Ακούστε την και θα καταλάβετε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η ίδια συγκυρία και τότε: Από την μια μεριά οι Ναζί και από την άλλη οι Ρώσοι

  

Αλλά, πολλά είπαμε. Η ουσία του ζητήματος είναι μία. Δείτε πώς γελάνε και πόσο ευτυχισμένοι είναι οι κάτοικοι της Κριμαίας. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτοί οι άνθρωποι καταπιέζονται και χρειάζονται υποστήριξη για να απελευθερωθούν από αυτό το κάθαρμα τον Πούτιν;; Ποιος θα μας το πεί; Μα αυτοί που από το 1989 έχουν πάρει την εξήγηση των γεγονότων και τα δράματα του πλανήτη μονότερμα! Αυτοί οι βάρβαροι, που θεωρούν τους εαυτούς τους πολιτισμένους. Ζήτω η Ρωσία φωνάζουν και δεν φαίνεται να παίζουν θέατρο.



αλλά και αυτοί:




 

Οι ΜΚΟ: όργανα της παγκοσμιοποίησης

Το Κυπριακό υπό το φώς των εξελίξεων

 
 Η Κύπρος είναι τα πόδια των λαών που ζούν στα παράλια της  Ασίας. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μεγάλος αναλυτής γεωπολιτικών θέσεων για να αντιληφθεί την σπουδαιότητα αυτού του νησιού για την σημερινή Ανατολή.

Στην πρώτη Σταυροφορία, ο Αγιος Συμεών ήταν το μοναδικό λιμάνι από το οποίο έρχονταν οι προμήθειες και η κάθε λογής αρωγή προς το νεαρό ακόμα σταυροφορικό κίνημα.

Χωρίς την Κύπρο, το Βασίλειο της Ουτρεμέρ δεν θα ιδρύονταν ποτέ.

Όταν αυτοί οι τυχοδιώκτες εγκαταστάθηκαν με την υποστήριξη του Βυζαντίου, άρχισαν να λεηλατούν και να σφάζουν όχι μόνο άπιστους, αλλά κυρίως χριστιανούς.

Στην Δεύτερη Σταυροφορία, το έτος 1156 ο τυχοδιώχτης Ρεϋνάλδος μαζί με τον Αρμένη Θόρο εισέβαλαν στην Κύπρο και την λεηλάτησαν με την ίδια αγριότητα που λεηλατούσαν τις πόλεις των άπιστων.

Οι Φράγκοι και οι Αρμένιοι διέτρεξαν ολόκληρο το νησί ληστεύοντας και λεηλατώντας κάθε κτήριο, Εκκλησίες και μοναστήρια, καταστήματα και ιδιωτικές κατοικίες. Τα σπαρτά πυρπολήθηκαν τα κοπάδια αρπάχτηκαν και ολόκληρος ο πληθυσμός οδηγήθηκε στα παράλια. Οι γυναίκες βιάστηκαν και οι ανήμποροι γέροι σφαγιάστηκαν. Ακόμα και οι Ούνοι και οι Μογγόλοι θα ζήλευαν τους φόνους και τις αρπαγές που έγιναν. Ο εφιάλτης κράτησε 3 βδομάδες. Όταν ο Ρεϋνάλδος άκουσε ότι ο αυτοκρατορικός στόλος ήταν στο δρόμο για την Κύπρο το έσκασε αφού υποχρέωσε τους κατοίκους να αγοράσουν τον εαυτό τους με ότι χρήματα είχαν απομείνει.

Η Κύπρος δεν συνήλθε ποτέ από την ερήμωση που προκάλεσαν οι Γάλοι και οι Αρμένιοι.
100 χρόνια αργότερα με διαταγή του Πάπα, όσοι από του Έλληνες κληρικούς δεν αποδέχτηκαν τον καθολικισμό παραδόθηκαν στην πυρά.

Οι σημερινοί καιροί, μοιάζουν με τα χρόνια των Σταυροφοριών. Η Δύση, στο όνομα της Δημοκρατίας υποστηρίζει και προάγει, σαν προαγωγός του υπόκοσμου κάθε εγκληματία που για λίγα ευρώ είναι έτοιμος να βάλει φωτιά σε ολάκαιρο τον πλανήτη.

Το Ισραήλ, καλά θα κάνει να σκεφτεί τις συμμαχίες του, γιατι στο τέλος θα πάθει ότι έπαθαν οι μεγάλες κυρίες της Ουτρεμέρ:

Όταν χάθηκε το Βασίλειο της Ουτρεμέρ οι τελευταίοι επιζήσαντες κατέφυγαν στην Κύπρο. Αλλά το πεπρωμένο των χριστιανών που κατέφυγαν στην Κύπρο δεν ήταν καλύτερο. Όλο τον επόμενο αιώνα οι μεγάλες κυρίες του νησιού, όταν έβγαιναν έξω, φορούσαν μαύρους επενδυτές από το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Ήταν ένδειξη πένθους για τον θάνατο της Ουτρεμέρ.
Βιβλιογραφία:
A history of the crusades (Η ιστορία των Σταυροφοριών)  του Steven Runciman

Δεν μας φοβίζει η Τρόϊκα, εμείς έχουμε τον Βαρβιτσιώτη

Συνέντευξη τύπου έδωσε ο κύριος, ενώ ετοιμάζεται να φέρει στη Βουλή την Άρση καμποτάζ για πλοία με τούρκικη σημαία!

Ο δε άλλος μέγας Ελλην, αφού μας άδειασε τις τσέπες, αφού έστειλε στην ηλεκτρική καρέκλα  μερικές εκατοντάδες Ελληνες επιχειρηματίες, αφού άδειασε με το φονικό  PSI τα ταμεία των ταμείων, εξισώνει τα επαγγελματικά με τα ιδιωτικά για να δώσει την χαριστική βολή στα ασφαλιστικά ταμεία.

Τι να μας κάνουν οι σεισμοί, οι λιμοί και  οι τυφώνες! Εμείς έχουμε τον Βαρβιτσιώτη και τον Στουρνάρα. Ολα τα άλλα είναι αεράκια να δροσιζόμαστε.

Αλλά ποιός είναι ο Βαρβιτσιώτης, δεν είναι

αυτός που δήλωνε ότι:


«είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάποιου να καίει τη Ελληνική σημαία»;


Ε, λοιπόν το είπε και το έκανε, μπορεί να μην την καίει όπως κάνουν μια ομάδα αναρχικών, αλλά την καίει και την στραπατσάρει και οδηγεί τον θαλάσσιο τουρισμός στην αγκαλιά της Τουρκίας, αφού εμείς .....λεφτά έχουμε, όπως έλεγε ο άλλος άθλιος αμερικανός που μας τον φόρτωσε ο Σημίτης όταν του έδινε το δακτυλίδι!
Όσο για την κουλτούρα του, οπαδός του big brother ο smal son

Τι να μας βλάψει λοιπόν η Τρόϊκα; Εμείς έχουμε ντόπιο πράγμα!

Ουκρανία η χώρα του Τσερνομπύλ

Μνημείο 

Η Ουκρανία ήταν η χώρα του μεγάλου πυρηνικού ατυχήματος 28 χρόνια πριν. Τότε όλος ο πλανήτης μιλούσε για το ατύχημα. Τότε η Ουκρανία ήταν ενσωματωμένη στην Σοβιετική Ένωση. Αρχηγός του κράτους ήταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Ήταν ένας ηγέτης που έδωσε τα πάντα για να περιορίσει στο μέγιστο δυνατό την διαρροή της θανατηφόρας ακτινοβολίας.

Ακόμα σήμερα η περιοχή είναι δραματικά μολυσμένη.

Στην Ουκρανία σήμερα βρίσκονται 15 πυρηνικά εργοστάσια σε λειτουργία και 2 υπό κατασκευή.

Ας ελπίσουμε ότι δεν θα ξεκινήσουν πολεμικές συρράξεις κλίμακος

Ας ελπίσουμε ότι αν ξεκινήσουν πολεμικές συρράξεις οι εμπλεκόμενες δυνάμεις δεν θα ορμήσουν στα πυρηνικά εργοστάσια.

Ας ελπίσουμε ότι αν οι εμπλεκόμενες δυνάμεις ορμήσουν στα πυρηνικά θα τα βρουν κλειστά και ακίνδυνα.

Ας ελπίσουμε ότι αν δεν τα βρουν κλειστά και ακίνδυνα δεν θα προβούν σε βανδαλισμούς στην σκέψη ότι βλάπτουν τον αντίπαλο

Ας ελπίσουμε ότι οι εργαζόμενοι σ αυτά δεν θα σταλούν στο μέτωπο, δεν θα αρρωστήσουν, δεν θα σκοτωθούν.

Ας ελπίσουμε ότι αν σκοτωθούν κάποιοι, θα υπάρχει Κυβέρνηση που θα αντικαταστήσει τους εκλείποντας υποστιγμή!

Ας ελπίσουμε…………………….

Μέχρι σήμερα, η ανθρωπότητα δεν έχει τέτοια εμπειρία. Οι πολεμικές συρράξεις μετά τον β παγκόσμιο πόλεμο ήταν σε χώρες που δεν διέθεταν πυρηνικά εργοστάσια.

Δεν φοβόμαστε καμία ΤΡΟΪΚΑ έχουμε τον Βαρβιτσιώτη!

Αρση καμποτάζ για πλοία με τούρκικη σημαία περιλαμβάνει μεταξύ άλλων το Νέο Νομοσχέδιο για τον θαλάσσιο Τουρισμό.

Σε επίθεση μέλους της ΕΠΕΣΤ προς τον Υπουργό, γιατι το κάνει αυτό η απάντηση ήταν: 

Κάτι έπρεπε να δώσω!

Σε ποιόν χρωστάτε κύριε Βαρβιτσιώτη; Εμείς μπορούμε να το μάθουμε;;

Μια ιστορία δύναμης και ομορφιάς - Διονύσιος Σολωμός

Η αγάπη για την θεία ομορφιά του πλανήτη μας, της Πλάσης, μοιάζει να είναι ανίκητη.

Μοιάζει να κατευνάζει κάθε αγριότητα και κάθε πάθος.
Και όμως η Δύναμη νικάει την ομορφιά - ακόμα!

Διονύσιος Σολωμός

Τὸ ἀηδόνι και το γεράκι

Ἀπὸ  «Ποιήματα καὶ Πεζά».

Ἐπιμέλεια-Εἰσαγωγὲς Στυλιανὸς Ἀλεξίου. Ἔκδ. στιγμή, Ἀθήνα 1994.

«Ἄκουσε, γεράκι, τὸ καημένο τ' ἀηδόνι. Ἡ ζωή μου εἶναι στὴν ἐξουσία σου, ὅπως καὶ τὸ πέταγμά μας αὐτὸ μέσα στὰ σύννεφα, ὅπου δὲν εἶχα φτάσει ποτέ. Ἀλλὰ ἄκουσέ με: Ἀπὸ τὶς μυστικὲς πηγὲς τῆς φύσης ἐρχόταν μιὰ ἤπια πνοὴ καὶ συναντοῦσε μιὰν ἄλλη, ἐξίσου ἤπια, μέσα στὸ στῆθος μου. Αὐτὴ ἡ πνοὴ γινόταν τραγούδι, ὅπως καὶ τὸ φύλλωμα τοῦ δέντρου ποὺ μὲ φιλοξενοῦσε, ὅπως τὰ ἄστρα ποὺ ἔλαμπαν ψηλά. Ἡ ὀμορφιὰ τῶν πραγμάτων ποὺ ἦταν γύρω μου μὲ συγκινοῦσε καὶ μεταβαλλόταν σὲ μουσική. Εἶδα κι ἐσένα νὰ ἔρχεσαι καταπάνω μου, καὶ ὁ φόβος μου νικήθηκε ἀπὸ τὸ θαῦμα τῆς γρήγορης καὶ μεγαλόπρεπης πτήσης σου, ποὺ τὴ θαύμαζα σὰν δῶρο τῶν θεῶν. Ἀλλὰ τὴ στιγμὴ ἐκείνη, ἀπὸ ἀπροσμέτρητο βάθος, ἑτοιμάζονταν ν' ἀναβρύσουν ἀπὸ μένα τραγούδια θλίψης γιὰ ἕνα ρόδο ποὺ τὸ μάδησε ὁ ἀέρας. Τὰ ἄρχιζα, τὰ τραγούδια αὐτά, ἐγὼ πού, ὅταν ξεσποῦσε ὁ κεραυνός, ἔνιωθα νὰ μοῦ τρέμει τὸ στῆθος, καθὼς ἤμουν μαζεμένο μέσα στὸ νέο φύλλωμα. Ἄφησέ με νὰ ζήσω μιὰ στιγμὴ μόνο, ὅσο γιὰ νὰ βγάλω στὸν αἰθέρα καὶ γιὰ τὸ αὐτί σου τὸ θησαυρὸ ποὺ αἰσθάνομαι μέσα μου. Μὴ σκοτώσεις αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ γεννηθεῖ!». 

Καθὼς τὸ ἀηδόνι μιλοῦσε, τὸ γεράκι χαλάρωνε τὸ ἁρπακτικὸ νύχι του, καὶ μὲ τὸ ἄλλο ἔκανε φιλικὸ νεύμα στὸ ἀηδόνι, ποὺ ὅμως τὴ στιγμὴ ἐκείνη ξεψύχησε. 

Ποιά Δημοκρατία;

Δεν υπάρχει τίποτε που να με θλίβει περισσότερο από τις επεμβάσεις χωρίς επιστροφή!

Είτε αυτές είναι νομικής υφής είτε περιβαλλοντολογικής. Κυρίως βέβαια περιβαλλοντολογικής. Αλλά όπως έχει σήμερα διαμορφωθεί ο κόσμος που ζούμε η νομική προηγείται και επιβάλλεται στις περιβαλλοντολογικές καταστροφές, αφού τις νομιμοποιεί και διαφυλάσσει τους εγκληματίες.
Ο ευρωβουλευτής Πωλ Μέρφι, ρωτάει τον δικό μας κύριο Μυταράκη, πώς αντιλαμβάνεται την CETA (Συνθήκη με βάση την οποία διαφορές μεταξύ κρατών και εταιρειών επιλύονται όχι σε ΈΣΤΩ αναγνωρισμένα σε διεθνή δικαστήρια, αλλά στις σκοτεινές σπηλιές της διεθνούς μαφίας) σε σχέση με τις Σκουριές.

Δείτε πώς απαντούν οι υπάκουοι υπηρέτες της Εξουσίας:

 Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Ο Βυζαντινός Μάλεβιτς.

Ο Καζιμίρ Μαλέβιτς (1879 - 1935) ήταν Ρώσος ζωγράφος. Θεωρείται πρωτοπόρος της γεωμετρικής αφηρημένης τέχνης και ο δημιουργός των Avant-garde κινημάτων του Σουπρεματισμού και του Κονστρουκτιβισμού.


Το Έργο του «το μαύρο τετράγωνο» δέχτηκε τις περισσότερες επιθέσεις και κριτικές αλλά και τις περισσότερες ερμηνείες. Σήμερα 99 χρόνια μετά την έκθεση του, θεωρείται ως το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολο της ρωσικής πρωτοπορίας.


Στην πρώτη έκθεση το μαύρο τετράγωνο τοποθετήθηκε, με επέμβαση του ίδιου του καλλιτέχνη , στην ένωση δύο τοίχων, ψηλά σε μια γωνία της αίθουσας, από όπου δέσποζε με την σκληρή και απέριττη μορφή του δίνοντας την αίσθηση της ύπαρξης μιας Βυζαντινής Παναγίας, όχι μόνο επειδή μια τέτοια θέση υποδηλώνει την θέση του εικονοστασίου.



Γιατί βυζαντινή και γιατί Παναγία, ερμηνεύεται με εκπληκτική εφευρετικότητα και με εξαιρετική ανάλυση της Βυζαντινής Τέχνης από τον Γιάννη Ζιώγα στο βιβλίο του «Ο Βυζαντινός Μάλεβιτς».

Το Βυζάντιο είναι η πιο παρεξηγημένη περίοδος της ιστορίας μας, όπου οι τύψεις των Φράγκων εμπόδισαν ακόμα και τον Μπρωντέλ να της προσδώσει την λάμψη που της αναλογεί.

Είναι τόσο χαλασμένη η σκέψη αυτής της σχολής, που προτιμούν να δώσουν υπερβολική αξία στον Αραβικό πολιτισμό και παράλληλα να μηδενίσουν και αμαυρώσουν την πιο λαμπρή περίοδο όχι μόνο του Ελληνικού, αλλά ολάκερου του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Ευτυχώς που δεν έχει λείψει και η άλλη σχολή, η οποία αποδίδει δίκαια στο Βυζάντιο την αίγλη που του ανήκει, ξαφνιάζοντας μας μάλιστα με την απολυτότητα της, περί του αντιθέτου.

Έτσι ο Ράνσιμαν, θεωρεί ότι η Βυζαντινή Τέχνη ήταν από τις μεγαλύτερες σχολές τέχνης παγκοσμίως, ενώ ο Κλάιβ Μπελ δηλώνει ότι «η εποχή από τον Τζιότο (1267 - 1337) μέχρι τον Σαιζάν((1839 – 1906) δεν είναι παρά μια παρατεταμένη παρακμή της τέχνης».

Σύμφωνα με τον Μπέλ, η Τέχνη του Τζιότο είναι κατώτερη της Βυζαντινής του ενδέκατου και δωδέκατου αιώνα και καταλήγει ότι «ήδη το 1913 φαίνεται ότι κατάφεραν να φτιάξουν φόρμες που εξέφραζαν τις ευαισθησίες της νεότερης γενιάς, αν και τα έργα τους δεν αποδεικνύουν ότι βρισκόμαστε εκεί που βρισκόταν η πρώιμη βυζαντινή τέχνη».

Ο Γιάννης Ζιώγας, προκειμένου να ερμηνεύσει την Βυζαντινή Παναγία που συμβολίζει το μαύρο τετράγωνο, προσφεύγει στην ανάλυση ενός βυζαντινού έργου.

Η βυζαντινή εικόνα μέχρι να φτάσει στην τελική της μορφή διατρέχει διακριτά επίπεδα ζωγραφικής, τα οποία ο ίδιος τα παρουσιάζει ως πέπλα που πέφτουν το ένα μετά το άλλο μέχρι την τελική διαμόρφωση της εικόνας. Το πρώτο στάδιο είναι η επιλογή και διαμόρφωση του ξύλου. Ακολουθεί η επικόλληση του καμβά, λέξη που προέρχεται από τον κάμπο, αφού η επίστρωση του ξύλου στην δεύτερη φάση λέγεται κάμπος και συνεχίζεται από επίπεδο σε επίπεδο μέχρι την τελική μορφή της εικόνας που όπως αντιλαμβάνεστε είναι το πλαίσιο.





Πώς λοιπόν ένα μαύρο τετράγωνο σε άσπρο πλαίσιο, με την μέθοδο της αναίρεσης των βυζαντινών επιπέδων μιας εικόνας καταλήγει να παριστά το απόλυτο μιας θείας ουσίας, είναι ένα ζήτημα που ο Ζιώγας εξηγεί αρκούντως στην μελέτη του και που εγώ δυσκολεύομαι να επαναλάβω με δικά μου λόγια.


Τελικώς, τελειώνοντας το βιβλίο κατάλαβα, ότι την επόμενη φορά που θα κοιτάξω ένα βυζαντινό έργο θα έχω ίσως την δυνατότητα να το διαβάσω έτσι όπως μου εξήγησε ο Γ. Ζιώγας.


« Η Βυζαντινή εικόνα προκύπτει από επικαλυπτόμενα επίπεδα που λειτουργούν σαν αραχνοΰφαντα πέπλα που είναι κρεμασμένα το ένα πίσω από το άλλο κι αν θέλω να κατανοήσω την παράσταση, πρέπει να προχωρήσω παραμερίζοντας το ένα μετά το άλλο, μέχρι να φτάσω σε μια χρυσή σφραγισμένη πόρτα: τον κάμπο»


Δεν είναι το μαύρο τετράγωνο που με συγκίνησε διαβάζοντας αυτό το ολιγοσέλιδο δοκίμιο περί της Βυζαντινής Τέχνης, αλλά η επίγνωση για άλλη μια φορά ότι η Ελλάδα μέχρι το 1453 που σταμάτησε να κτυπάει η καρδιά της για 400 χρόνια φώτισε ολόκληρο τον πλανήτη, με τα πιο υπέροχα φώτα που φώτισαν όχι μόνο λεωφόρους της ανθρώπινης σκέψης, αλλά και κάθε μικρό δρομάκι και σοκάκι, τόσο που δεν άφησε κανέναν άλλον λαό να σταθεί ισάξια στο πλάι της.


Είναι λοιπόν να μην αναφωνήσει όλο αγανάκτηση ο Γερμανός δομινικανός Γουλιέλμος Ανταμ το 1333:


«Εξαιρώντας το γεγονός ότι τα ελληνικά είναι μια από τις τρεις γλώσσες στις οποίες ανεγράφη πάνω στο σταυρό ο τίτλος του εσταυρωμένου μας Κυρίου, θα συμβούλευα κατά το δέον και κατά το σώφρον αυτή η γλώσσα να εξαλειφθεί τελείως", σκεφτόμενος ότι έτσι θα εξαφάνιζε και τα ίχνη ενός πολιτισμού που έπεφτε πολλά βαρύς για την βάρβαρη Δύση!

Ωστόσο, δεν λείπουν και εκείνες οι φωνές όπως του Montague Rhodes James, που πριν τριάντα χρόνια αναφέρθηκε σε «εκείνο το ευρύτατο αντικείμενο, που έχει την ανάγκη ενός ικανού ιστορικού, ήτοι την ιστορία της ελληνικής παιδείας στην Δυτική Ευρώπης από το 500 έως το 1500».

Σταλινικοί – Χιτλερικοί και νεοφιλελεύθεροι ή η Ιστορία και οι παραχαράκτες της.

Η Ιστορία είναι αυθύπαρκτη, δεν περιμένει τον ιστορικό για να περιγραφεί και δεν μπορεί να είναι αφήγημα στηριγμένο στην ιδεολογία του αφηγητή, γιατί τότε γίνεται παραχάραξή της. Δυστυχώς, μια μερίδα ιστορικών στην Ελλάδα, αλλά και στην αλλοδαπή αφήνουν την ιδεολογία τους να ερμηνεύει γεγονότα και αν δεν τους ταιριάζουν, τότε δεν αλλάζουν την ιδεολογία τους, αλλά τα γεγονότα.

Από όλες τις Ιστορίες που γράφονται και γράφτηκαν μέχρι σήμερα, πολλές είναι απλώς ιστορίες, πολλές είναι Ιστορίες και πάρα πολλές είναι ψευτιές και παραχαράξεις. Ψευτιές και λοβιτούρες που γράφονται είτε από άγνοια είτε για κάποιον λόγο!

Ο Χίτλερ, στον «αγώνα» του έγραφε ότι η καλύτερη προπαγάνδα είναι αυτή που κάνει χρήση πολύ μεγάλου ψέματος. Τόσο μεγάλου που σε κανέναν να μην περνάει από το μυαλό ότι μπορεί να είναι ψέμα.

Όταν λοιπόν μία μερίδα των ιστορικών μας διατείνεται ότι δεν υπήρξε ποτέ κρυφό σχολειό, παρότι το τραγούδησε ο λαός, το ζωγράφισε ο Λύτρας και τεκμαίρεται από εκατοντάδες πηγές άμεσα και έμμεσα,

Όταν τη Μεγάλη σφαγή της Σμύρνης ονομάζουν συνωστισμό,

Όταν γράφουν ότι οι Σουλιώτισσες δεν έπεσαν στον γκρεμό για να μην σκλαβωθούν στον Πασά, αλλά παραπάτησαν μέσα στη σύγχυση της μάχης,

Όταν διατείνονται ότι οι Έλληνες την εποχή της Τουρκοκρατίας ήταν αμόρφωτοι όχι γιατί τους πλάκωνε η σκλαβιά και τους έσκιαζε η φοβέρα, αλλά επειδή ήταν γεωργοί, οπότε δεν χρειάζονταν να ξέρουν γράμματα, αγνοώντας προκλητικά ότι οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν κατεξοχήν γεωργοί,

Όταν λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά και ακόμα περισσότερα –η λίστα είναι ατέλειωτη – τότε δεν δικαιούται κάποιος να πει ότι αυτοί οι ιστορικοί ακολουθούν κατά γράμμα ακούσια ή εκούσια την χιτλερική ιδεολογία;

Πιστεύω ότι το υπέρτατο καθήκον του ιστορικού είναι να γράφει Ιστορία, με άλλα λόγια να επιχειρήσει να αφηγηθεί σε ενιαία και ρέουσα συνέχεια τα μεγαλύτερα γεγονότα και κινήματα που αναστάτωσαν τις ανθρώπινες τύχες. (1)

Αν ο Έλληνας έψαχνε στην δική του Ιστορία να αναδείξει αυτά τα γεγονότα που αναστάτωσαν τις ανθρώπινες τύχες, τότε το μελάνι που θα κατανάλωνε για να την γράψει θα γέμιζε έναν ποταμό μεγαλύτερο και από τον Γάγγη και τον Αμαζόνα μαζί. Και θα ήταν ένα ποτάμι γεμάτο πιο πολύ με δάκρυα αίματος παρά με δόξα ή μάλλον πιο πολύ με δόξα παρά με δάκρυα αίματος.

Αυτό το ποτάμι κάποιοι σημερινοί ιστοριογράφοι , εντός και εκτός Ελλάδας προσπαθούν με νύχια και με δόντια, λες και κάποιοι τους έχουν τάξει το χάρισμα του Μίδα, να το μετατρέψουν σε έναν ξεροπόταμο, που δεν μπορεί να ξεπλύνει κανέναν μεγάλο πόνο, αλλά ούτε να πάρει στην διάβα του και στην ροή του τα διάφορα σκουπίδια της εποχής μας που συνωστίζονται στις δύο του όχθες και αυξάνονται με δραματικούς ρυθμούς.

Εμείς οι Έλληνες ήμασταν πολλοί περήφανοι για τον εαυτό μας. Σίγουρα όλοι οι λαοί έχουν έναν βαθμό αυτοεκτίμησης, αλλά σε μας ήταν και θα παραμείνει – ελπίζω - πολύ μεγάλος. Αυτή η αυτοεκτίμηση ξεκινάει από πολύ παλιά. Ο Περικλής ήταν ίσως ο πρώτος που το εξέφρασε με τόση σαφήνεια. Εμείς είμαστε καλύτεροι από τους προγόνους μας και τα παιδιά μας θα είναι καλύτερα από μας. Καταλυτική ρήση που βάζει τον χρόνο για πρώτη φορά σε γραμμική τροχιά και όχι σε κυκλική, που ήταν αντιληπτός στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία.

Στη Βυζαντινή εποχή, τόσο ο λαός όσο και οι Βασιλιάδες και οι αρχηγοί της εκκλησίας είχαν αίσθηση της δύναμης τους όχι μόνο της στρατιωτικής, αλλά και της πνευματικής. Η Αίγλη και η Δόξα του Βυζαντίου ήταν ζηλευτή σε όλον τον τότε γνωστό κόσμο. Όταν ο βασιλιάς των Γερμανών Οθων ο Στ’ ζήτησε μια πριγκίπισσα από το Βυζάντιο για σύζυγο, οι Βυζαντινοί παρότι του προσέφεραν φιλοξενία αρμόζουσα της θέσης του, τον χλεύασαν.

Ε, όχι και να δώσουμε μια δική μας σε βαρβάρους!

Ο καθηγητής Φαίδων Μαλιγκούδης θεωρεί το μίσος των Γερμανών εναντίων μας, ότι πηγάζει από την τότε μεγάλη προσβολή που τους κάναμε.

Αυτή η λαμπρή Αυτοκρατορία μετά από 1123 χρόνια έφτασε στο τέλος της. Το σόκ της Άλωσης ήταν τόσο μεγάλο για τον Ελληνισμό αλλά και για τον χριστιανισμό της Ανατολής γενικότερα, που ήταν σαν η δόξα του κυρίου να ξαπόλησε το μοιραίο κεραυνό του τρομερού γοργού σπαθιού του (2)  επάνω στα κεφάλια μας.

Η Δύση, στα χρόνια που ακολουθούν την Άλωση θα αφήσει το πάθος της για κατακτήσεις να εκδηλωθεί αχαλίνωτα. Ο παλιός κόσμος έκλεισε. Ο Τούρκος θα εγκατασταθεί στο κέντρο της λαμπρής Ανατολής που θα την μετατρέψει από σύμβολο πολιτισμού σε μια απέραντη θάλασσα βαρβαρότητας.

Αυτή η Δύση, 50 χρόνια αργότερα, θα ανοίξει άλλους ποταμούς αίματος στην άλλη άκρη της γης. Θα φτάσει σε τόπους ειρήνης και θα τους μετατρέψει σε τόπους πολέμου και τρόμου. Θα εξολοθρεύσει 85 εκατομμύρια αθώους αυτόχθονες και θα ξεριζώσει πάνω από 35 εκατομμύρια από τις ευτυχισμένες εστίες τους της Αφρικής, για να τους σύρει δούλους σ αυτήν την άλλη άκρη του πλανήτη .

Για μας εδώ, ο χρόνος θα σταματήσει ακριβώς στο απόγειο της πνευματικής μας Αναγέννησης. Τα σχολεία μας θα κλείσουν, τα σπίτια μας δεν θα συμβάλουν πια στην προστασία μας, αφού ο κατακτητής θα εισβάλει για να κλέβει, να ληστεύει, να σκοτώνει, να βιάζει, να αρπάζει παιδιά για να τα κάνει με το ζόρι στρατιώτες του.

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι η τότε μεγαλοπρέπεια του Έλληνα τραυματίστηκε σε τέτοιο βαθμό, που μια μερίδα της διανόησης άρχισε να αλληθωρίζει προς την Δύση, την οποία έντυσε με ψεύτικα στολίδια μεγαλοσύνης και την ταύτισε με την εικόνα της αγαθής αλήθειας.

Στις 29 Μαΐου του 1453, ένας Πολιτισμός σαρώθηκε αμετάκλητα. Είχε αφήσει μια ένδοξη κληρονομιά στα Γράμματα και την Τέχνη. Είχε βγάλει χώρες ολόκληρες από την βαρβαρότητα και είχε δώσει σε άλλες την εκλέπτυνση των ηθών. Η δύναμή του και η ευφυΐα του προστάτεψαν πολλούς αιώνες την Χριστιανοσύνη. Για έντεκα αιώνες η Κωνσταντινούπολη ήταν το κέντρο ενός κόσμου φωτός».
Ἡ Κωνσταντινούπολις έγινε η έδρα της θηριωδίας, της αμάθειας, της μεγαλόπρεπης ακαλαισθησίας. (3)

Ωστόσο μπορεί κανείς να ισχυριστεί σήμερα ότι ένας μεγάλος ιστορικός λαός σωπαίνει δραματικά για 400 χρόνια; Η απάντηση είναι αρνητική. Εμείς οι Έλληνες δεν σταματήσαμε από την επομένη κιόλας της Άλωσης να αγωνιζόμαστε για την απελευθέρωσή μας.

Και παρά ταύτα υπάρχουν σήμερα ιστορικοί που υποστηρίζουν και διαλαλούν ότι μείναμε μονιασμένοι και αγαπημένοι με τους καταπιεστές μας, 400 χρόνια και ψάχνουν να βρουν τι είναι εκείνο που έκανε τον γείτονα να κάνει πόλεμο με τον γείτονα  (4)

Δεν είναι όμως αυτός ο μοναδικός λόγος που θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει χιτλερικούς τους εμπνευστές της νέας ιστορίας του Ελληνικού Έθνους.

Οι ίδιοι αυτοί ιστορικοί, θέλουν να μας πείσουν ότι εμείς οι σημερινοί Έλληνες δεν έχουμε καμία σχέση με την Αρχαία Ελλάδα, γιατί στις φλέβες μας δεν τρέχει καθόλου ελληνικό αίμα!

Μια θεωρία που πρώτος ξεφούρνισε ο γνωστός Γερμανός Φαλμεράγιερ. Αυτό μπορεί να είναι σωστό, αλλά η συνέχεια ενός Έθνους δεν είναι φυλετικό ζήτημα! Φυλετικά ζητήματα βάζουν μόνο οι ρατσιστές! Επομένως και εδώ, προκειμένου να υποστηρίξουν την θέση τους οι ιστορικοί της συμφοράς μας, πέφτουν σε παραπτώματα ρατσιστικά.

******************************

(1) Ράνσιμαν, Οι σταυροφορίες

(2) Ο Θούριος της Δημοκρατίας

(3) Ράνσιμαν, ο βυζαντινός πολιτισμός

(4) Βερέμης,  ΣΚΑΪ