Monday, 12 March 2007

Η αγριότητα της Μπουλντόζας



Πήρα την ευγενική πρόσκληση από τον εξαιρετικό συνμπλόγκερ winzip,
Να γράψω ένα κείμενο με τις λέξεις:

ξυπνώ, ναυτία, λιωμένο, αγωνία, καλειδοσκόπιο.

Κανένα πρόβλημα, πανεύκολο.

Θα έπρεπε να οριστεί και το θέμα για να γίνει λίγο πιο δύσκολο.

Η αγριότητα της Μπουλντόζας

Κάθε μέρα, κατεβαίνω την οδό Λαμπράκη, για να πάρω το Τράμ για το γραφείο μου.
Δύο χρόνια τώρα περνάω μπροστά από το Νο 60.
Οδός Λαμπράκη, αριθμός 60.
Σταματούσα κάθε μέρα και το χάζευα αυτό το Νούμερο.
60, κρεμασμένο σε μία σιδερένια πόρτα, σκουριασμένη, και κλεισμένη με ένα σύρμα και αυτό σκουριασμένο. Πίσω από τη πόρτα, ένας μικρός παράδεισος.
Ελιές, γεμάτες καρπούς που κανένας δεν τoυς μάζευε, το χώμα σκεπασμένο με φύλλα, που κανένας δεν τα πείραζε. Κρινάκια ακαλλιέργητα, ελεύθερα, κανένας δεν τα ενοχλούσε, παπαρούνες πανέμορφες, τη μια μέρα εδώ και την άλλη εκεί.
Κάθε φορά που έβρεχε, το χώμα και τα κρίνα σου περναν την ψυχή. Σταματούσα να ακούσω τα λόγια που μου έστελναν.
Μυρίζουμε, μου έλεγαν, μυρίζουμε γιατί αυτή είναι η λαλιά μας.
Σας νοιώθω τους απαντούσα και τους έστελνα μία καλημέρα, δύο χρόνια τώρα, κάθε μέρα.

Σήμερα ξυπνάω και κάτι με ενοχλούσε. Ζαλιζόμουνα, δεν ήταν ακριβώς ναυτία, γιατί δεν με πιάνει εμένα η θάλασσα.
Έφυγα με ένα αδιόρατο φόβο.
Σκεφτόμουνα το νούμερο 60 και περίμενα να πάρω κουράγιο από τα κρινάκια μου.
Όμως όσο πλησίαζα, τόσο η αγωνία μου μεγάλωνε.
Έφτασα και τότε κατάλαβα τις κραυγές πόνου που μου έστελναν όχι μόνο τα πεσμένα στο χώμα δένδρα, αλλά και τα εκατομμύρια έμβια όντα, που οι μπουλντόζες τα ανακάτευαν με τέτοια αγριότητα, που αν το χώμα ήταν γάλα θα είχε γίνει βούτυρο.
Ενοιωσα όλα αυτά τα πλάσματα λιωμένα κάτω από τη μπουλντόζα και ανατρίχιασα σύγκορμη.Δεν μπορούσα να τους ζητήσω συγνώμη, και αυτή η αδυναμία με πνίγει
Αν είχα ξυπνήσει πιο πρωί, μπορεί να προλάβαινα να πώ ένα αντίο στα κρινάκια μου, στα σκαθάρια, στα σαλιγκάρια, στις εκατόχρονες ελιές, στις παπαρούνες, στα σκουλίκια και στους συντρόφους τους.
Αλλά δεν πρόλαβα.
Στο νου μου ήρθε το ποίημα κάποιου που δεν μπορώ να θυμηθώ, το είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο των εκδόσεων «καλειδοσκόπιο», μπορεί και κάποιων άλλων εκδόσεων. Που να θυμάμαι, εδώ και τόσα χρόνια αυτό γίνεται. Ο άνθρωπος ξεριζώνει τις πηγές της ζωής του.
Αυτή η καταστροφή έχει περάσει στο DNA μας. Σε λίγο ούτε τις φωνές αυτών των πλασμάτων δεν θ ακούμε πιά.

Το δάσος που λαχτάρησες
Ώσπου να το περάσεις
Τώρα να το ξεχάσεις
Διαβάτη αποσπερνέ.
Μια αυγινή το κλάδεψαν
Ανίδρωτοι λοτόμοι
Και κει είναι τώρα σκόνη
Διαβάτη αποσπερνέ.

Τη σκυτάλη την παραδίδω στους :
Λεία Βιτάλη
Greg,
Alexandra,
Mirage
Εαρινή Συμφωνία
Και
spider tale

Οι λέξεις γραμμένες με κόκκινο, το κόκκινο της παπαρούνας, αλλά και του αίματος.

Το κείμενο πολύ γνωστό, αλλά πάντα με αφήνει άφωνη η σοφία του.


Πώς μπορείτε να αγοράσετε
τον ουρανό και τη ζεστασιά της Γης;
Πώς είναι δυνατόν να προτείνετε να αγοράσετε τη δροσιά του ανέμου και τη λάμψη των νερών, αφού σε κανέναν δεν ανήκουν; Ο λαός μου θεωρεί κάθε κομμάτι αυτής της γης ιερό. Οι χυμοί των δέντρων κουβαλάνε μέσα τους τη μνήμη των Ερυθρόδερμων.
Τα Χλωμά Πρόσωπα, όταν πεθαίνουν κι αρχίζουν το ταξίδι για τ’ αστέρια, λησμονάνε από πού γεννήθηκαν. Εμείς όχι, οι δικοί μας νεκροί ποτέ δεν ξεχνάνε τη Μάννα Γη. Εμείς είμαστε κομμάτι της γης και η γη κομμάτι από μας. Τα λουλούδια που ευωδιάζουν τον αέρα είναι αδέρφια μας. Το ελάφι, το άλογο κι ο αετός είναι αδέρφια μας. Τα φαράγγια, τα υγρά λιβάδια, η ζεστασιά του κορμιού του αλόγου, του κορμιού του δικού μας, σχηματίζουν ένα και μοναδικό σύμπαν.
Ο αρχηγός των Χλωμών Προσώπων ζητάει πολλά ζητώντας ν’ αγοράσει τη γη μας.
Τα Χλωμά Πρόσωπα μεταχειρίζονται τη Μάννα Γη και τον Πατέρα Ουρανό, σα να 'ταν πράγματα που πουλιούνται, σα να 'ταν αντικείμενα που τα αλλάζεις με δολάρια. Η απληστία των Χλωμών Προσώπων θα τα καταβροχθίσει όλα, ό,τι υπάρχει στη Γη, αφήνοντας πίσω της μια τεράστια έρημο. Από δω και μπρος η ζωή τελείωσε. Τώρα αρχίζει η επιβίωση.
Απόσπασμα από την Επιστολή του Σηάτλ, Αρχηγού των Ερυθρόδερμων ,
στον Πρόεδρο των ΗΠΑ, 1854

Είμαστε το αγόρι ινδιάνος. Που γεννήθηκε ζωντανό, και νεκρό γεννήθηκε. Που γεννήθηκε χωρίς γάλα, χωρίς ψωμί, χωρίς τροφή. Που από μικρό τρύπησε τα πόδια του στ’ αγκάθια και τα ξερόκλαδα των βουνών.
Είμαστε το μελαχρινό κορίτσι, η ινδιάνα. Που αντί για νανούρισμα στο μικρό της αδερφάκι που στον ώμο κουβαλάει, τα πνευμόνια της από την πείνα βήχα και πόνο ξερνάνε. Εκείνη που καίει τα τρυφερά της χέρια σκαλίζοντας τη μαύρη λάσπη, για να βρει την τροφή της.
Είμαστε τα ροζιασμένα χέρια που έχουν χαϊδέψει το τσεκούρι και τη ματσέτα, το τσαπί και την αξίνα, το υνί και το δρεπάνι για να βυθίσουμε τον ευλογημένο σπόρο στις κουρασμένες σάρκες της Γης.
Είμαστε λιβάνι. Είμαστε καλαμπόκι και καπνός. Άνεμος και σκιά γινόμαστε.
Είμαστε η μνήμη της αξιοπρέπειας. Αδελφές και αδελφοί είμαστε… η καρδιά της ιστορίας.
Σπηλιά και βουνό είμαστε. Νερό της πηγής, λουλούδι και σπόρος είναι τώρα το όνομά μας. Είμαστε Γη. Λάσπη και βροχή. Ήλιος είμαστε.
Θέλουμε πια να είμαστε οι ινδιάνοι που είμαστε. Δεν θέλουμε πια να είμαστε φαντάσματα βυθισμένα στη λησμονιά. Θέλουμε να είμαστε λόγος ζωντανός, μνήμη αξιοπρεπής, ιστορία αληθινή. Να ‘μαστε γλώσσα και λουλούδι. Τραγούδι και χρώμα.
Θέλουμε να ‘μαστε αυτό που είμαστε, χωρίς ταπεινώσεις, χωρίς απάτες, χωρίς ψέματα, χωρίς πόνο…
Αυτός είναι ο λόγος μας, λόγος αληθινός.
Δον Χουάν Τσάβες, Εκπρόσωπος της φυλής των Πουρέπετσα

13 comments:

gb winzip said...

Τέτοια ανάπτυξη πως να μην εξοργίζει, μάλλον δεν πρόκειται για την "κοινωνία της αφθονίας" του Τ.Κ.Γκαλμπρείθ αλλά για οικονομικά της Αθώας Απάτης γιατί αυτοί οι εργολάβοι εξαπατούν και τα δικά τους κέρδη. Ούτε να κερδίζουν δεν ξέρουν οι οπισθοδρομικοί.
Ισως είμαι ο μόνος που φυτεύω μερικά δένδρα μοναχικά.
Κάποτε έκανα μία ντρίπλα στο δημόσιο και προσφέρθηκα να δενδροφυτεύσω νησίδα με δική μου χρηματοδότηση, έπιασε, μου απαντούν αρνητικά λόγω συνθηκών εδάφους και μετά το φυτεύουν! τέλος καλό όλα καλά.

Greg said...

Είσαι λογοτέχνις!

Θα ανταποκριθώ στην πρόσκληση, αλλά δεν μπορώ να μην θυμηθώ ότι το εγχείρημα της δημιουργίας προτάσεων από μια σειρά λέξεων, χρησιμοποιήθηκε από τα ss στα προγράμματα ευγονικής της εποχής, όπως αποκαλύφθηκε κατά την δίκη της Νυρεμβέργης. Πράγμα που θα με οδηγήσει στο στόχαστρο της θεσσαλονικιώτικης αριστεράτζας... :-D

Θα το αποτολμήσω φυσικά!

Οι λέξεις που συνήθιζαν να δίνουν ήταν "λαγός, κυνηγός, αγρός" αν δεν κάνω λάθος.

Παιδί (όταν το διάβασα) έκανα το τεστ στους φίλους μου.
Τα γόρια όλα απαντούσαν:
"Ο κυνηγός σκότωσε το λαγό στον αγρό"
Τα κορίτσια:
"Ο κυνηγός κυνηγούσε το λαγό στον αγρό"

Πάρε πάσα για ποστ.

ange-ta said...

Greg,
Δεν το ήξερα αυτό με τα SS.
Πολύ ωραίο αυτό με τον λαγό.
Οσο για το "λογοτέχνις", να ξέρεις, ότι όλοι οι αριστεροί είναι λογοτέχνες. Γιατί μιλάνε με τη καρδιά τους. Δεν έχει ψοφήσει.
Είναι ζωντανή!!
Λοιπόν, μιλάμε ωραία γιατί μιλάμε με τη ζωντανή καρδιά μας.

Mirage said...

Ευχαριστώ για την πρόσκληση αλλά μου βάζεις δύσκολα για Φιλοσοφικό Mirage :) Τέλος πάντων, θα δούμε δεν υπόσχομαι τίποτε.

Πολύ όμορφο το Κείμενο των Ινδιάνων ...

Λεία Βιτάλη said...

Ωραία τα γράφεις καλή μου, ακόμη και τα δυσάρεστα. Έχει γεμίσει παιχνίδια το διαδίκτυο. Καλό αυτό. Σ' ευχαριστώ για την πρόσκληση. Νομίζω όμως ότι είναι καλύτερα να γράφουν σ΄αυτά όχι επαγγελματίες συγγραφείς που τους διαβάζουμε συνέχεια. Γνώμη μου.

ange-ta said...

Mirage, μην ακούω ότι είναι δύσκολο, πίς οφ κέικ είναι για σένα.
Πανέμορφο το κείμενο των ινδιάνων ναι. Κάτι παραπάνω από όμορφο.
Η σημερινή φιλοσοφία της απανθρωπιάς και της «μετανεοβαρβαρότητας».

ange-ta said...

Λεία μου,
άλλο ο συγγραφέας, όταν γράφει ένα βιβλίο με κάποια ενδελέχεια και άλλο όταν γράφει ένα τυχαίο κείμενο, με μόνο στόχο να αναφέρει πέντε λέξεις.
Εξ άλλου αυτό το κείμενο θα είναι αφιερωμένο στη μπλογκόσφαιρα.
Και εγώ που το προτείνω θα το εκλάβω, αλλιώς.
φιλιά πολλά

ange-ta said...

Καλημέρα Winzip,
Στη Γερμανία υπάρχει Νόμος, που σε υποχρεώνει για κάθε δένδρο που ξεριζώνεις να φυτέψεις σε ένα χώρο επιλογής σου συνήθως, τον πολλαπλάσιο αριθμό δένδρων.
Ξέρω από φίλο ότι υποχρεώθηκε να φυτέψει 130 δένδρα, επειδή ξερίζωσε 9 ή 10.

Επίσης ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να ξεριζώνεις δένδρο χωρίς την άδεια κάποιας υπηρεσίας.

gb winzip said...

εδώ ισχύει ο νόμος του ισχυρού", επικρατει έναντι όλων.Μετά ο νόμος χρειάζεται δημόσιο και μετά ...
Υπάρχουν περιβαλοντικές μελέτες βάσει νόμων που υποχρεώνουν δενδροφυτεύσεις και αγνοούνται οι τύχες τους....
Το ξερίζωμα μετ'αδείας ισχύει και στην ελλάδα, καθώς και οι πυρκαγιές ...
@γκρεγκ, πολύ ενδιαφέρουσα η εκμετάλευση με ψυχολογική άσκηση λέξεων. Χρησιμοποιούνται για αστυνόμευση προθεσεων, κάτι ετοιμάζω, το ζήτημα είναι καυτό!

Alexandra said...

πάντα γράφεις στον στόχο!
πάντα συγκινείς.

σε φιλώ και αποδέχομαι τις λέξεις-δώρο (είναι ωραία έμπνευση).

αλλά πήγαινε στο μπλογκ μου θα βρεις μια προσκλησούλα για κάτι ελαφρύτερο!

σε φιλώ

Alexandra said...
This comment has been removed by the author.
ghteytria said...

Απόλαυση και τα κείμενα και τα σχόλια! Πολύ ταλέντο εκτός από την ποιότητα που είναι δεδομένη. Πράγματι. Όταν μιλάει η ψυχή...τα λέει αλλιώς!

ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ said...

Σε ευχαριστώ καλή μου (άλλη μια φορά) που συνεχίζεις να μας δωρίζεις τέτοια συναισθήματα!!!
Με την υπέροχη ευαισθησία σου μου θύμησες τον εαυτό μου στην 4η δημοτικού: όταν το κοριτσάκι που καθόταν στο μπροστινό από μένα θρανίο σκότωσε μια πανέμορφη μελισσούλα από το τζάμι δίπλα της (την οποία εγώ πολύ ώρα θαύμαζα) & έβαλα τις φωνές & τα κλάματα... Έτσι κι εσύ στο κείμενό σου: αγνή κι αθώα παιδική ψυχή...
Την Καληνύχτα μου!

ΥΣ: Επίσης τρομακτικά έντονο το κείμενο με τους κακόμοιρους τους Ινδιάνους.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...