Φάε το φαϊ σου, γιατι αλλιώς θα το φάει η Τρόϊκα

Παιδί μου, φάε το φαί σου γιατί θα στο φάει η τρόϊκα.
Έτσι θα φοβερίζει σε λίγα χρόνια η μαμά τον κανακάρη της ή την κανακάρισά της που δεν θα έχει όρεξη για φαγητό.
Σήμερα, εν έτει 2010 μ.Χ. βασιλεύει σε ολόκληρο τον κόσμο η ελεύθερη οικονομία. Στην Δύση, όπως ήταν από τα γεννοφάσκια του, στις πρώην ανατολικές χώρες με σούπερ νεότερα ρούχα και στη Κίνα με γεύση απόμακρης Ανατολής, δηλαδή με πολύ κάπνα.
Οι αντικαπιταλιστικές φωνές είναι παρούσες όσο ποτέ άλλοτε, αλλά πάντα από τη θέση του βολεμένου θεατή. Η πλούσια Δύση στενοχωριέται για την φτώχεια της Ινδίας ή της υποσαχάριας Αφρικής ή της Λατινικής Αμερικής. Αλλά μόλις η φτώχεια αυτή κτυπήσει τη πόρτα τους, τότε το μόνο που ξέρουν είναι η τακτική του κανίβαλου. Όποιο σταθμό της τιβής μας και αν ανοίξεις ακούς το ίδιο τροπάριο. Μάλιστα το ακούς και από στόματα συνδικαλιστών. Από τα γραφτά των διανοούμενων, το ακούς και με το παραπάνω. Εκεί μάλιστα με επιστημονική χροιά. Όλα τεκμηριωμένα από τους λογιστάδες της πεντάρας. Να μειωθεί το σπάταλο κράτος, όπερ σημαίνει να πετάξουμε στο δρόμο καμιά 500σαριά χιλιάδες πρώην βολεμένους. Καιρός είναι να ξεβολευτούν! Να πάνε στα τσακίδια. Να κυλιστούν στη λάσπη αυτοί και οι οικογένειες τους. Δεν μπορούμε να ταΐζουμε τους υψηλόμισθους του ΟΣΕ, του λιμανιού, της Ολυμπιακής, των φυλακών, των εφόρων, των δασκάλων όλων των βαθμίδων, των γιατρών του ΙΚΑ και του ΜΙΚΑ, των σκουπιδιάρηδων, των ταχυδρόμων, των στρατιωτικών, των στρατιωτών και δεν ξέρω εγώ ακόμα ποιών απαίσιων τεμπέληδων που τρώνε τον ιδρώτα του λαού.
Και τώρα που τους έγραψα όλους αυτούς έμεινε να ρωτήσω ποιανού λαού; Ποιος λαός απέμεινε για να του πιούν το αίμα οι παραπάνω βρικόλακες;
Απέμειναν οι πολιτικοί μας. Αυτοί που κάθονται στην Βουλή των Ελλήνων με όλη του κουστωδία τους και αυτοί που κάθονται στις Βρυξέλλες και βρωμίζουν την ατμόσφαιρα με τα σούρτα – φέρτα τους.
Δεν λέω κάτι καινούργιο. Πάντα ο μαλάκας πληρώνει τα σπασμένα. ούτε σεισμός έγινε, ούτε λιμός έπεσε, ούτε επανάσταση ξέσπασε για να αλλάξουν αυτοί που μιλάνε με αυτούς που ακούνε και υπακούνε.
Ωστόσο δεν παύει να με απασχολεί η στραβομάρα αυτών που μας κυβερνάνε.
Όλοι – με καμία απολύτως εξαίρεση μιλάνε για λεφτά. Ακούσατε κανέναν να μιλάει για παραγωγή; Πως θα ανταγωνιστούμε του Βουλγάρους, έλεγε προχτές ένας σοφός στην τιβη, αν βάλουμε φόρους στο Κεφάλαιο. Και βέβαια δεν έχει άδικο. Πως θα ανταγωνιστούμε τον εργάτη της Ινδίας με το ένα Ευρώ την ημέρα;
Όχι δεν θα μπορέσουμε να τον ανταγωνιστούμε! Ένα μπορούμε να κάνουμε: Να του μοιάσουμε! Ο δρόμος της ελεύθερης οικονομίας οδηγεί στην Ινδία. Όποιος νομίζει ότι οδηγεί σε ανάκαμψη και επιστροφή σε καλές εποχές, την έχει πατημένη!

Η κρίση του 29, λένε κάποιοι ότι ξεπεράστηκε με την επέμβαση του κράτους, το οποίο επένδυσε στην παραγωγή. Οι δημόσιες επενδύσεις στην Αμερική είχαν φτάσει σε επίπεδο ρεκόρ (17%) προκειμένου να μειωθεί η ανεργία που ξεπέρασε το 20%. Και παρόλα αυτά, χρειάστηκε να έρθει ο πόλεμος για να ξεπεραστεί κρίση. Στην διάρκεια του πολέμου οι δημόσιες επενδύσεις έφτασαν στο 52% του ΑΕΠ.

Γι αυτό σας λέω: Έχετε κανένα οικοπεδάκι στο χωριό; Πηγαίνετε να καλλιεργήσετε το κήπο σας!!!

Εκλογές 2010

Ικέτιδες, Αισχύλος

Το πιο μεγάλο κατηγορώ που εκτοξεύεται εναντίον της κοινωνίας των αρχαίων προγόνων μας, είναι ο αντιφεμινισμός τους. Όχι πως δεν υπήρχε, για να μην λέμε και ανακρίβειες, αλλά αυτοί που λένε αυτές τις «αλήθειες» ξεχνούν ή αγνοούν μετά από πόσους αιώνες ελευθερώθηκε και – σε ποιο βαθμό ελευθερώθηκε το άλλο μισό τ' ουρανού.
Το πέρασμα από την κοινωνία της μητριαρχίας, που υπήρξε κάποτε σε κάποιες αρχέγονες κοινωνίες, μεταξύ των οποίων και η ελληνική, στην ανδροκρατική κοινωνία, φαίνεται ότι έγινε με πολύ οδυνηρό τρόπο, αφού πολλοί μύθοι και τραγωδίες αναφέρονται σ αυτήν την μάχη, από την οποία ο μεγάλος ηττημένος ήταν η γυναίκα. Εν τούτοις, υπάρχουν πολλές αναφορές στα δικαιώματα των γυναικών, παρόλο που η γυναίκα δεν είχε πολλά να πει στην «αγορά»!

Ξανά Αισχύλος και


Ικέτιδες

Περίληψη του Έργου:
Το θέμα στηρίζεται στον μύθο της Ιούς και της γένεσης των διάφορων λαών και πολιτισμών γύρω από την κοιτίδα του πολιτισμού μας την Μεσόγειο.
ο Δίας ερωτεύτηκε tην Ιώ. Γι αυτό και η ζηλιάρα Ήρα την μεταμόρφωσε σε αγελάδα, που τσιμπημένη από αλογόμυγα τρέχει αλαφιασμένη σαν τρελή και περιπλανιέται για να αλαφρύνει το πόνο της.
Έτσι μανιασμένη περνά τον Βόσπορο, φτάνει στην Μ. Ασία, καταβαίνει τη Συρία, Φοινίκη, και φτάνει στην Αίγυπτο.
Στην Αίγυπτο ο Δίας την λυτρώνει από την τιμωρία της Ήρας, της δίνει πάλι ανθρώπινη μορφή και σμίγει μαζί της. Από την επαφή αυτή γεννιέται ο Έπαφος. Από τον Έπαφο γεννιέται η Λιβύη. Με τη Λιβύη σμίγει ο Ποσειδώνας και γεννιέται ο Βήλος. Από τον Βήλο γεννήθηκαν ο Δαναός και ο Αίγυπτος.
Οι κόρες του Δαναού, αρνούνται να δεχτούν το γάμο με τους γιούς του Αίγυπτου, ως πράξη ανόσια μεταξύ εξαδέλφων, αρνούνται γενικά τον γάμο που επιβάλλεται στις γυναίκες χωρίς τη θέληση τους και φτάνουν με τον πατέρα τους τον Δαναό ικέτιδες στο Αργος, όπου ζητάνε άσυλο στο βασίλειο του Πελασγού.
Ο Πελασγός, τους παρέχει άσυλο και προστασία, αφού συμβουλευτεί τον λαό του.
Πολλά είναι τα νοήματα που μπορεί κανείς να βρει διαβάζοντας τις Ικέτιδες. Καταρχήν ο σεβασμός σε όποιον προσπέφτει ικέτης, επομένως αποδοχή της Ικεσίας, πράξη που προστατεύεται από την Θέμιδα, κόρη του Δία, αλλά και από τον Ικέσιο Δία.

«Την καταφυγή μας τη δίκαιη
ας την κρίνει η κόρη του Δια, της Ικεσίας η Θέμιδα
Όποιος ικέτη σεβάστηκε,
οι θεοί τον τιμούν και ό,τι ζητήσει
του δίνουν εγκάρδια».

Το δίκιο της γυναίκας, όχι γενικά και αόριστα, αλλά με πράξεις αυτοθυσίας από τη μεριά του λαού των Αργιτών. Ο βασιλιάς Πελασγός ζητάει από τους Αιγύπτιους να σεβαστούν τη ελεύθερη βούληση τους, σε αποφασιστικό τόνο.

«Κι ενάντια σ άνδρες
Άνδρες αυτοί
το δίκιο το γυναικείο στήριξαν»

Ωστόσο, παρά την ετοιμότητα των Αργιτών για πόλεμο ενάντια στην Αίγυπτο, προκειμένου να υπερασπιστούν τις Δαναΐδες, που έφτασαν Ικέτιδες στους Βωμούς τους, ο Αισχύλος, μέσω του χορού, μας χαρίζει έναν εξαίσιο ύμνο της ειρηνικής ζωής!

«Θάνατος ανδρών να μην ερημώσει
τούτη τη πόλη
Μήτε διχόνοια να ποτίσει τη γη
με εμφύλιο αίμα.
Και ο Άρης φονιάς
– της Κύπριδας ταίρι –
χέρι μη βάλει ποτέ επάνω τους»
και πιο κάτω:

«Του λαού η βουλή
που τη πόλη ορίζει
Προκομμένη και δίκαιη
Με τους ξένους τις έχθρες
να τις λύνουν ομόγνωμα
πριν να ματώσουν.
Αλλά και η διαφορετικότητα των πολιτισμών γίνεται θέμα στις «Ικέτιδες»
Ο Πελασγός κατηγορεί τους Αιγύπτιους ότι δεν σέβονται τους θεούς και με τη στάση τους ντροπιάζουν τη πόλη του. Ο διάλογος μεταξύ τους είναι αποκαλυπτικός:


Βασιλιάς Πελασγός:

« Ε, εσύ! Τα χέρια. Τι μυαλά φοράς
και ντροπιάζεις τη χώρα των Αργιτών;
Χώρα γυναικών την πήρες;
Βάρβαρος και πουλάς νταηλίκι σε Έλληνες;
Τέτοια καμώματα και δεν σε κόφτει;»
Κήρυκας των Αιγυπτίων:

«δεν τους σέβομαι τους θεούς σας
Δεν με μεγάλωσαν ούτε με γέρασαν»
Το Αργος, κατά βάση αντιπροσωπεύει τον κλασσικό πολιτισμό της Αθήνας, το σεβασμό της ανθρώπινης θέλησης, ακόμα και της γυναικείας θέλησης, παρά τα όσα πιστεύουμε για την θέση της γυναίκας στην κλασσική Ελλάδα, όπως λέω και στην αρχή της ανάρτησης.

«Αυτές θα τις πάρεις αν το θελήσουν
Αν τις πείσουν τα δίκαια λόγια σου
Αυτά έκρινε η πόλη με ένα στόμα
να μην τις δώσει με τη βία.
Καρφί αυτό. Μπήκε βαθιά και σφηνώθηκε
σαν σε δοκάρι.
Ούτε σε πλάκες ούτε σε πάπυρο εφτασφράγιστο γράφτηκε
Αλλά τα ακούς από μένα, από γλώσσα ελεύθερη»

«Επτά επί Θήβας»

Βάργκα Λιοσα οι Σουηδοί;;;


Ε, λοιπόν εμείς Αισχύλο!!!



Παλυ-Νείκη, Πολυ - καβγατζή
Είναι θεάρεστο αυτό που γίνεται;
Είναι ν ακούει και να λέει κανείς το Έργο σου;
Την πατρίδα σου και τους Θεούς της κουρσεύεις
Ξένο στρατό φέρνεις και ρίχνεις απάνω της.
Ποια τιμωρία θα σταματήσει το κλάμα των μανάδων;
Η πατρίδα και η γη σου η πατρική
πώς θα ‘ναι φίλος και σύμμαχος
που με τα όπλα σου την αφανίζεις;*



Στην προηγούμενη Ανάρτηση, ξεκίνησα με τους στοίχους από τη τραγωδία του Αισχύλου «Επτά επί Θήβας» παραφράζοντας τον στοίχο «Πολύ-Νείκη Πολύ-καβγατζή» σε Παπανδρέου – Καβγατζή.
Εδώ παραθέτω μια περίληψη αυτής τραγωδίας. Τώρα θα μου πείτε γιατί τραγωδίες και λοιπά γνωστά; Γιατί, όπως έχω πει πολλές φορές, όλες οι αλήθειες είναι γνωστές και ειπωμένες, οπότε σκέφτηκα να σας υπενθυμίσω κάποια ψήγματα αυτών των αιώνιων αριστουργηματων, για να περάσει η ώρα μας.

Θα ξεκινήσω με τον – για μένα – μεγαλύτερο τραγωδό όλων των εποχών!

Τον Αισχύλο, και με την «Επτά επί Θήβας»

Υπόθεση της τραγωδίας.
Η υπόθεση ξεκινάει πιο πριν. Ο Οιδίποδας – Βασιλιάς των Θηβών – προσπαθώντας να ανακαλύψει μια σειρά φόνων, διαπιστώνει ότι αυτός ο ίδιος, εν αγνοία του, έχει σκοτώσει τον πατέρα του Λάιο και έχει παντρευτεί τη μάνα του Ιοκάστη. Απελπισμένος για την μιαρές αυτές πράξεις , παίρνει μια βελόνα και βγάζει τα μάτια του.
Με την Ιοκάστη (την μάνα του) έχει αποκτήσει δύο γιους, το Ετεοκλή και τον Πολυνείκη.
Ο Ετεοκλής κρατάει τον θρόνο και ο Πολυνείκης καταφεύγει στο Αργος όπου παντρεύεται την κόρη του εκεί Βασιλιά.
Σπρωγμένος από την Άτι εκστρατεύει εναντίον των Θηβών με τον στρατό των Αργείων και διεκδικεί το θρόνο από τον αδελφό του.
Οι Αργείοι στέλνουν σε κάθε Πύλη των Θηβών και από έναν στρατηγό τους προκειμένου να εκπορθήσουν τη πόλη. Στην έβδομη Πύλη ορίζει ο ίδιος ο Πολυνείκης τον εαυτό του εκπορθητή. Μαθαίνοντας το ο Ετεοκλής αποφασίζει να αντιμετωπίσει ο ίδιος τον αδελφό του αγνοώντας τις παρακλήσεις του χορού, να μην το πράξει προκειμένου να μην χυθεί αδελφικό αίμα.
Στη μάχη σκοτώνονται και οι δύο.
Ο θάνατος και των δύο, η ταφή του Ετεοκλή με τιμές από την πόλη των Θηβών και η απαγόρευση της ταφής του Πολυνείκη θα είναι το θέμα της άλλης υπέροχης τραγωδίας, δηλαδή της «Αντιγόνης»
Στο έργο αυτό ο Αισχύλος, καταριέται τον πόλεμο, που γίνεται αφορμή να σκοτώνει ακόμα και αδελφός τον αδελφό του. Παίρνει θέση υπέρ του Ετεοκλή και κατηγορεί τον Πολυνείκη ότι έφερε ξένο στρατό εναντίον της πατρίδας του. Εντυπωσιακή είναι η αντικειμενικότητα των Θηβαίων (δηλαδή του Αισχύλου) για την αναγνώριση της γενναιότητας του αντίπαλου στρατού, κάτι που σήμερα δεν συμβαίνει. Σήμερα κάθε αντίθετος στην άρχουσα Τάξη, την τόπια ή την ξένη είναι τρομοκράτης και επικίνδυνος εγκληματίας.

Ανοιχτή Επιστολή

Αναδημοσιεύω αυτην τη συγκλονιστική Επιστολή του Γιάννη Αγιάννη!
Ανοιχτή επιστολή
Δεν σου ‘χω καμιά εμπιστοσύνη. Κι όταν λέω καμιά, εννοώ απολύτως καμιά γιατί είσαι ψεύτης, απατεώνας και κλέφτης. Μού έλεγες και εξακολουθείς να μου λες ψέματα, με εξαπάτησες και εξακολουθείς να με εξαπατάς, και τελευταία έγινες και κλέφτης.
Γιατί τι άλλο είναι όποιος βάζει το χέρι στην τσέπη αλλουνού;
Γυρνάς από ‘δω κι από ‘κει και καμαρώνεις παρουσιάζοντάς με ότι κάνω θυσίες. Θυσία κάνει όποιος με τη θέλησή του στερείται κάτι για το γενικότερο καλό. Εγώ δεν κάνω καμιά θυσία, ΕΣΥ με θυσιάζεις στο βωμό του ξεπλύματος των εγκλημάτων που ΕΣΥ και οι όμοιοί σου διαπράξατε σε βάρος της χώρας και του λαού. ΕΣΥ θυσιάζεις τα όνειρα και τις ελπίδες της νέας γενιάς στον βωμό της υπηρεσίας οικονομικών κέντρων και σχεδίων για παγκόσμια διακυβέρνηση (δικά σου λόγια). ΕΣΥ έκανες τη χώρα μου πειραματόζωο αντοχής σε μέτρα που εφαρμόζονται πια και αλλού και θα εφαρμοστούν σε ευρύτερη κλίμακα για να ξαναγυρίσει ο κόσμος έναν αιώνα πίσω. ΕΣΥ δήλωσες στη Ν.Υ. σε μια σύναξη μεγαλοκαρχαριών και τοκογλύφων: «Εν ολίγοις μετατρέψαμε την κρίση σε ευκαιρία, προκειμένου να προωθήσουμε τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις, που οι προηγούμενες κυβερνήσεις ανέβαλλαν επί σειρά ετών, φοβούμενες το ενδεχόμενο πολιτικό κόστος». Δηλαδή, «το λαό που με πίστεψε και μ’ έφερε στην εξουσία, εγώ τον έχω γραμμένο».
Εξαπάτησες με υποσχέσεις (οικογενειακή παράδοση), κι εξακολουθείς να εξαπατάς με αεριτζήδικες εκτιμήσεις ότι σε 2-3 χρόνια θα τελειώσουν όλα, θα λυθούν τα προβλήματα και θα απολαύσουμε τους καρπούς των προσπαθειών ΣΟΥ.
Γυρνάς εδώ κι εκεί και κλείνεις συμφωνίες για διάθεση περιουσιακών στοιχείων της χώρας, συμφωνίες αδιαφανείς και ως εκ τούτου ύποπτες, ΕΣΥ εκπρόσωπος μιας χώρας λεηλατημένης από τους ίδιους τους διαχειριστές της, μιας θλιβερής αλυσίδας από το ’81 και μετά που ο κάθε κυβερνήτης ετοίμαζε τις δικαιολογίες του επόμενου ώστε τα «τούνελ» οι «στενωποί» και οι «ατραποί» να μη τελειώνουν ποτέ και να οδηγούν στο «γκρεμό».
Περήφανος και συγκινημένος δέχεσαι βραβεία και επαίνους λέγοντας με προσποιητή σεμνότητα ότι τα δέχεσαι για λογαριασμό των συμπολιτών σου. Εγώ όμως λέω ότι κάθε «μπράβο» από τους έξω, είναι μια ακόμα μαχαιριά στο βιοτικό επίπεδο του μέσου πολίτη. Ανακαλύπτετε(!) συνέχεια νέες σπατάλες και παίρνετε μέτρα περιστολής τους λες και αυτές είναι φαινόμενο των τελευταίων πέντε ετών, λες και επί προηγούμενων κυβερνήσεων το δημόσιο χρήμα προστατευόταν σαν κόρη οφθαλμού. Ακόμα και όσα κάνετε προς τη σωστή κατεύθυνση δεν σας απαλλάσσουν από τις βαρύτατες ευθύνες όχι μόνο για απραξία απέναντι στους ληστές αλλά και για συμμετοχή στη ληστεία.
Κι όταν φαγωθούν κι αυτά που τόσο άγρια μαζεύονται, όλο και κάποιος νέος Πολυνείκης θα βρεθεί να πει «όλοι μαζί τα φάγαμε».
υγ. Αν θίγεσαι από τα παραπάνω, μπορείς να βρείς ποιός τα γράφει και να μου κάνεις μήνυση

Χρέη έχουμε όλοι, όπλα όμως λίγοι!

Παπα-νδρέου, Παπα-τζη
Είναι θεάρεστο αυτό που γίνεται;
Είναι ν ακούει και να λέει κανείς το Έργο σου;
Την πατρίδα σου και τους Θεούς της κουρσεύεις
Ξένο στρατό φέρνεις και ρίχνεις απάνω της.
Ποια τιμωρία θα σταματήσει το κλάμα των μανάδων;
Η πατρίδα και η γη σου η πατρική
πώς θα ‘ναι φίλος και σύμμαχος
που με τα όπλα σου την αφανίζεις;*

Είναι πολύ δύσκολη υπόθεση να γράφει κανείς σε δύσκολους καιρούς. Δεν χωράει αμφιβολία, ότι περνάμε δύσκολα χρόνια, όχι μόνο εδώ στη χώρα μας, κάτι που πονάει πιο πολύ, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η Ελλάδα περνάει την μεγαλύτερη κρίση των τελευταίων 50 χρόνων.
Αλλά και ο πλανήτης επίσης και αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά με όλες τις κρίσεις των προηγούμενων εποχών.
Στραγγίζεται και η τελευταία σταγόνα του πετρελαίου, ενώ είναι γνωστό στο καθένα ότι παίρνουμε ένα κεφάλαιο της φύσης – το λάδι της πέτρας - που χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια και σε συνθήκες που δεν θα επαναληφθούν για να φτιαχτεί. Ο αέρας μολύνεται, τα αποθέματα πόσιμου νερού μειώνονται, τα μέταλλα τα σπαταλάμε σε κουτάκια κόκα κόλας, το κλίμα αποσυντονίζεται, το πλαστικό νησί στον ειρηνικό ωκεανό μεγαλώνει, η κυρία Αγγέλα Μέρκελ, αυξάνει την διάρκεια λειτουργίας των ατομικών αντιδραστήρων, αυξάνοντας έτσι την πιθανότητα ενός πυρηνικούς ατυχήματος, πόλεμοι συνεχίζουν να σκορπάνε θάνατο και μίσος ενώ εξαπολύονται απειλές για καινούργιους πολέμους και για φρέσκο αίμα. Η ανθρωπότητα παίζει ένα οδυνηρό δράμα, με παίχτες μεθυσμένους και διεφθαρμένους μέχρι το μεδούλι τους.
Τι άθλια εικόνα!
Από τη μια μεριά ηγέτες ηλίθιοι και αποχαυνωμένοι που το μόνο που σκέφτονται είναι η εξουσία τους, η θεσούλα τους, η ρεμούλα τους, η χλιδή τους και από την άλλη λαοί διεφθαρμένοι! Ηγέτες χωρίς πατρίδα αλλά και λαοί επίσης!
Δεν είναι πρώτη φορά που η ανθρωπότητα βρίσκεται σε κρίση. Ήταν όμως ποτέ τόσο απελπιστικά παραδομένη στην ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης; Ακόμα και οι σκλάβοι της μεγάλης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας επαναστάτησαν, ακόμα και οι μαύροι της Αμερικής, που δεν έβλεπαν πουθενά ελπίδα σωτηρίας.
Ποιος προβάλει σήμερα μια άλλη άποψη, πέρα από αυτήν των ΜΜΕ και των Κυβερνήσεων όλων των πλούσιων δυτικών κρατών; Σίγουρα και υπάρχουν κριτικά πνεύματα, αλλά είναι τόσο απελπιστικά λίγα που η απάντηση είναι ο κανείς! Ποιος θα μας ξετυφλώσει τέλος πάντων, εμάς τους τυφλωμένους και αήττητους γίγαντες; Όχι! Ο κανείς που μας τύφλωσε, δεν πρόκειται να μας γιάνει.
Ωστόσο, όσο ισχυρή και αν φαίνεται η κυρίαρχη ιδεολογία και η τάξη της, αυτή η φάση της ανθρώπινης ιστορίας θα περάσει κάποτε. Σε 20 χρόνια ή σε 200 θα περάσει, όχι μόνο γιατί τα πάντα ρει και ουδέν μένει, αλλά κυρίως γιατί αθανασία δεν υπάρχει στη φύση. Όλα είναι υποκείμενα φθοράς. Το πρόβλημα είναι πώς θα περάσει και τί θ’ αφήσει στη διάβα της.
Στην ιστορία της μεγάλης κλίμακας όλους θα τους φάει η μαρμάγκα, μεγάλα κράτη θα ψοφήσουν (άνθρωποι ούτως ή άλλως) και άλλα θα γίνουν μεγάλα.
Στην ιστορία της μικρής κλίμακας και στη σημερινή Ελλάδα το αδιέξοδο είναι ορατό. Θα πτωχύνουμε λένε οι περισσότεροι, λες και δεν έχουμε ήδη πτωχύνει. Θα βγούμε από τη κρίση το 2011 λένε κάποιοι άλλοι, χωρίς να μας λένε πώς.
Αναρωτιέμαι μέχρι πότε θα κινούνται τα αεροπλάνα πάνω από τα κεφάλια μας, τα πλοία πάνω στους ωκεανούς φορτωμένα με σκόρδα από την Κίνα, γαρίδες από τη Β. Θάλασσα προς τη Νότια για να καθαριστούν και να επιστρέψουν στη Βόρεια για να καταναλωθούν, κινήσεις και μετακινήσεις που δεν έχουν άλλο λόγο και αιτία εκτός του όλο και πιο φτηνά, όλο και πιο φτηνά, μέχρι να αδειάσουν όλες οι αποθήκες της γης όλο και πιο γρήγορα όλο και πιο γρήγορα όλο και πιο γρήγορα; Μέχρι πότε θα κινούνται τα εκατομμύρια των αυτοκινήτων ανάμεσα από τα σπίτια μας, γεμίζοντας την ατμόσφαιρα μόλυβδο και άλλα δηλητήρια, που συσσωρεύονται και συσσωρεύονται και κάθονται στις τροφές μας, στα ρούχα μας, στο δέρμα μας, στο στομάχι μας στο μέλλον των παιδιών μας; Μέχρι πότε θα έχουμε την πολυτέλεια να πλένουμε το δρόμο για να φύγει η σκόνη με το λάστιχο του νερού αδειάζοντας αυτό το πολύτιμο αγαθό που δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν στα σπίτια τους ή στα καλύβια τους;
Μέχρι πότε θα ευημερεί το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού εις βάρος του υπόλοιπου 90%
Μέχρι πότε θα τροχίζουμε το κλαδί του δένδρου που καθόμαστε;
Πως μπορούν να μιλούν όλοι αυτοί οι δήθεν σοφοί μόνο για την οικονομία, για την ανάπτυξη και για τα χρήματα , όταν μόνο εκεί δεν υπάρχει πρόβλημα. Απ όλες τις ακατάσχετες ανοησίες που αράδιασε και αραδιάζει ο ΓΑΠ, σε ένα είχε δίκιο «λεφτά υπάρχουν»!
Ένα τυπογραφείο χρειάζεσαι και έχεις όσα θέλεις. Το ζήτημα είναι ποιός έχει το κλειδί, ποιος τυπώνει και για ποιο σκοπό. Αν σκεφτούμε ότι το χρήμα είναι ένα απλό εργαλείο για να ανταλλάσουμε αλεύρι με αγελάδες ή ντομάτες με βούτυρο, τότε θα έπρεπε να υπάρχει χρήμα όσο υπάρχουν αγελάδες και βούτυρα. Και ωστόσο μόνο εργαλείο δεν είναι το χρήμα. Σήμερα το χρήμα είναι το κλειδί για να υποδουλώσεις μια άλλη χώρα, είναι αυτοσκοπός, είναι λόγος ύπαρξης του ισχυρού για να υποδουλώνει τον ανίσχυρο

Εγώ κρατάω όλα τα κλειδιά, θα μπορούσε να αναφωνήσει ο Στρος- Καν! Αφήνοντας πίσω σε δύναμη τους πιο ισχυρούς βασιλιάδες όλων των εποχών!

Υπάρχουν δυο στοιχεία που χαρακτηρίζουν την οικονομετρία (όχι την οικονομία) μιας χώρας. Το ετήσιο έλλειμμα δημοσίων δαπανών και το δημόσιο χρέος που έχει σωρευτεί από αυτά τα ελλείμματα.
Και τα δυο τα μετράνε σε ποσοστό του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος, γιατί με αυτή τη σημειολογία αποκτά κανείς μια ιδέα των τρις που ακούει και βέβαια δείχνει και την δυνατότητα μιας χώρας να εξοφλήσει (κάτι που σε καμία οικονομία του πλανήτη δεν φαίνεται πιθανόν) κάποτε τα χρέη της.
Υπάρχει και το συνολικό χρέος κάθε χώρας, δηλαδή αυτά που χρωστάει το δημόσιο συν αυτά που χρωστάνε οι ιδιώτες.
Η Ελλάδα είναι σε πολύ κακή θέση όσον αφορά και τα δύο, αλλά σε λιγότερο τραγική, όσο αφορά το συνολικό χρέος, ιδιωτικό και δημόσιο.

Δείτε άλλη μια φορά ποιος χρωστάει ακόμα και στης Μιχαλούς εκτός από την Ελλάδα:
Και αφού το δείτε, πείτε μου, γιατί η Ελλάδα παραδόθηκε στα σκυλιά του ΔΝΤ; Για 375 ψωροδις?

Ταμπέλα 1. Δημόσιο Χρέος


Πηγή: 1. Wiki, http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_GDP_(nominal)
2. Wiki, http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_public_debt
3. http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_external_debt

Επίσης δείτε τα συνολικά χρέη μερικών κρατών (δημόσιο και ιδιωτικό) και πείτε μου, αν υπάρχει έστω και μια πιθανότητα να εξοφληθούν ποτέ αυτά τα χρέη. Κοροϊδία δηλαδή! Κοροϊδία και απάτη σε βαθμό κακουργήματος. Αλλά οι κακούργοι προστατεύονται!

Ταμπέλα 2,3, και 4: Ιδιωτικό και δημόσιο Χρεος

@

@

@

@

Σε πλανητικό επίπεδο, κάθε άνθρωπος και ανθρωπάκι, χρωστάει κατά μέσον όρο 8400 δολάρια!

Και κατα πως φαινεται από τις λίστες, οι πιο πλούσιες χώρες χρωστάνε και τα πιο πολλά.

* Στην επόμενη ανάρτηση, η περίληψη του έργου, απόσπασμα του οποίου αποτελούν αυτοί οι στοίχοι.

Μύθοι και πραγματικότητα

Των Τρώων ήταν αρχηγός ο λοφοσείστης Έκτωρ
ο Πριαμίδης, και λαός πλιότερος και ανδρείος
στο πλάγι του εσυνάζονταν για μάχη διψασμένος.
Των Δαρδανίων αρχηγός ήτ’ ο λαμπρός Αινείας.
του Αγχίση τον εγέννησεν η ασύγκριτη Αφροδίτη,
οπού θεά μ’ άνδρα θνητόν στην Ίδην εκοιμήθη.
Κι είχε κοντά συναρχηγούς του Αντήνορος δύο τέκνα,
Αρχέλοχον και Ακάμαντα στον πόλεμον τεχνίτες*

Μούγκρισε μια φορά ακόμη

μούγκρισε ηθικολογικά,

σαν ηθικολογικό λιοντάρι,

Γιατι της αρετής το ούρλιαγμα,

είναι δυνατότερο απ' όλη

του Ευρωπαίου τη βουλιμία**

Εμείς οι Έλληνες ζούμε εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια με τον μύθο της ωραίας Ελένης. Δέκα ολάκαιρα χρόνια βάσταξε ο πόλεμος που ξεκίνησε για τα μάτια της Γυναίκας του Μενέλαου. Παιδί ακόμα, προσπαθούσα να φανταστώ την ομορφιά της και πάντα μου διέφευγε. Πόσο όμορφη μπορεί να είναι μια γυναίκα ώστε να αξίζει μια εκστρατεία του μεγέθους της Τρωϊκής; Ο μύθος της Ελένης δεν ήταν προφανώς άλλο παρά δικαιολογίες, αφού κανένας λαός δεν θέλει να αυτοκατηγορηθεί. Ωστόσο, δικαιολογίες ή ποιητικές αιτιάσεις, εμείς – όχι άλλοι - γράψαμε για τον τρωϊκό πόλεμο, εμείς για τη ύβρη του Οδυσσέα, εμείς μιλήσαμε για την πικρή αλήθεια του πολέμου, ακόμα και αν η δικαιολογία ήταν η πανέμορφη Ελένη!
Όπως και αν πέρασε στην ιστορία η αιτία του τρωϊκού πολέμου, αυτόν καθαυτό τον πόλεμο όχι απλώς δεν τον κρύψαμε, αλλά τον αφηγηθήκαμε με ένα ποίημα μοναδικής ομορφιάς και τελειότητας. Τον περιβάλαμε με την ποίηση του Ομήρου. Και ο Όμηρος ποτέ δεν θεώρησε τους Τρώες βάρβαρους που τους άξιζε η λεηλασία και η σφαγή. Αντίθετα, η ανδρεία των Τρώων για τον Ποιητή δεν υπολείπεται καθόλου αυτής των Αχαιών.

Ο τρωϊκός πόλεμος έγινε και παραμένει μέχρι σήμερα η αστείρευτη πηγή χιλιάδων μύθων και ρομάντζων!
Από τότε η ιστορία προχώρησε, η ανθρωπότητα ωρίμασε (;) οι άνθρωποι άνοιξαν πανιά για άλλες γαίες, άλλες χώρες, άλλες Ηπείρους!

1492:

Μας προσέφεραν παπαγάλους , μπάλες από βαμβάκι και πολλά άλλα πράγματα.

Αντάλλασαν πρόθυμα οτιδήποτε τους ανήκε.

Είναι καλοφτιαγμένοι, με γερά σώματα και όμορφα χαρακτηριστικά…..
Θα είναι ιδανικοί υπηρέτες!

Έτσι, έγραψε ο Κολόμβος στο ημερολόγιο του και έτσι έπραξαν όλοι οι επόμενοι άποικοι, κατάδικοι και κάθε μορφής αποβράσματα που εγκατέλειπαν την εσπερία και έφταναν στην γη της επαγγελίας για να βρουν χρυσό, ασήμι, διαμάντια και ότι άλλο φούσκωνε το άρρωστο μυαλό τους.
Οι λευκοί κατέφθασαν με κανόνια, ενώ οι ινδιάνοι δεν γνώριζαν ακόμα τη χρήση του σιδήρου. Οι άνθρωποι που έφτασαν από τον μεγάλο ωκεανό είχαν τον απόλυτο έλεγχο και ο απόλυτος έλεγχος έφερε την απόλυτη βαρβαρότητα. Οι Ισπανοί «δεν δίστασαν να μαχαιρώνουν τους Ινδιάνους κατά δεκάδες ή να κόβουν φέτες από τα σώματα τους για να δοκιμάζουν τη κόψη των λεπίδων του» Μοίρασαν κουβέρτες με βλογιά, έκλεψαν τις γυναίκες, σκότωναν τα παιδιά τους επειδή τους ήταν άχρηστα.
Σκλάβωσαν, από τα δυστυχισμένα αυτά πλάσματα που λίγο πριν ήταν κύριοι της γης τους, όσους κατάφεραν να σκλαβώσουν – επειδή οι ινδιάνοι δεν ήξεραν από σκλαβιά - και όσους αντιστάθηκαν τους αφάνισαν είτε σκοτώνοντάς τους είτε ξεριζώνοντας τους με τη πιο μεγάλη βία που μπορεί να φανταστεί μυαλό ανθρώπου από τις εστίες τους και εξορίζοντας τους στην αμερικάνικη έρημο ή σε άλλες περιοχές που μόνο αρρώστιες και θάνατο μπορούσαν να δρέψουν. Η αντίσταση των ινδιάνων, παρότι ήταν η πιο απελπισμένη αντίσταση που κατέβαλε ποτέ ανθρώπινο όν, κράτησε αιώνες, θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς ότι δεν σταμάτησε ποτέ.
Ίσως όταν η χλόη θα συνεχίζει να φυτρώνει και το νερό να κυλάει, ίσως μια άλλη γενιά ινδιάνων να κυριαρχήσει πάλι πάνω σ αυτή την γη.
Την ίδια συμπεριφορά είχαν και με τους μαύρους που μετέφεραν σαν τα γουρούνια από την Αφρική, όπου σε κάθε μεταφορά πέθαιναν περισσότεροι από τους μισούς.
2500 χρόνια μετά την εκστρατεία των Αχαιών οι πολιτισμένοι ισπανοί και σύντομα οι πολιτισμένοι Βρετανοί και Γάλλοι, δεν χρειάστηκαν τον μύθο κάποιας Ωραίας για να απαλύνει την βαρβαρότητα τους. Αντίθετα, οι μύθοι που πλέχτηκαν είχαν ένα άλλο άρωμα. Είχαν τον άρωμα της απόλυτης Δύναμης και της τελικής Μεγάλης Ύβρης!
Στα σχολικά βιβλία ο ινδιάνος είναι ο βάρβαρος, ο λευκός ο πολιτισμένος! Στο Χόλυγουντ οι ινδιάνοι είναι σχεδόν πάντα οι κακοί.
Τον μύθο της Ωραίας του μεγάλου Ποιητή, εδώ, στη χώρα του μελλοντικού φαστ φούντ, τον αντικαθιστά ο μύθος του πολιτισμού μιας ανώτερης φυλής.
Ο Λιούις Κας, Υπουργός Πολέμου και υποψήφιος πρόεδρος της Αμερικής εξήγησε με τον ακόλουθο τρόπο την υποχρεωτική μετακίνηση των ινδιάνων:

Η αρχή της προοδευτικής βελτίωσης μοιάζει να είναι σχεδόν έμφυτη στην ανθρώπινη φύση… Όλοι μας, στην διάρκεια της ζωής μας, παλεύουμε ν αποκτήσουμε πλούτη, υπόληψη, δύναμη ή κάποιο άλλο αγαθό, του οποίου η απόκτηση θα σημάνει την εκπλήρωση των προσδοκιών μας. Και η συνισταμένη αυτών των προσδοκιών αποτελεί πρόοδο για την κοινωνία μας. Στη φύση αυτών των αγρίων, το χαρακτηριστικό της προόδου βρίσκεται σε έλλειμμα.

Και ο μύθος συνεχίζεται:

Είναι ο μύθος της αδέκαστης δικαιοσύνης της, η αγιότητα των προέδρων της, το σύνταγμα που το σέβονται όλοι ακόμα και τα ρομπότ του Ασίμωφ , ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η Δημοκρατία, η πίστη στον άνθρωπο και στον ανθρωπισμό, η αλληλεγγύη, ο ηρωισμός, η αγάπη προς τον πλησίον, η επανάσταση για την «Ανεξαρτησία» και όλα όσα παραμύθια μπορεί κανείς να αραδιάζει χίλιες και μια νύχτες για το μεγαλείο αυτής της μεγάλης Αυτοκρατορίας των ημερών μας.

Η Αλήθεια έγινε ψέμα και το Ψέμα αλήθεια.
Ένα από τα ατέλειωτα ψέματα της αλλοτριωμένης μέχρι το κόκαλο άρχουσας τάξης αυτής της χώρας είναι ο αγώνας για την ανεξαρτησίας της. Αυτής της ανεξαρτησίας που την γιορτάζουν με τόση λαμπρότητα κάθε χρόνο στις 4 Ιουλίου!
Η Ανεξαρτησία της Αμερικής είναι ένα δράμα που παίχτηκε αποκλειστικά μεταξύ των εχόντων και κατεχόντων. Σ αυτήν την ιδέα περί Ανεξαρτησίας και ελευθερίας σύρθηκαν με φρούδες ελπίδες ινδιάνοι και μαύροι για να υποστηρίξουν τους άποικους ενάντια στα γαλλικά πρώτα και στα βρετανικά στρατά και συμφέροντα. Ο φόβος των ανώτερων τάξεων για μια επέκταση του αγώνα για αληθινή ανεξαρτησία στις κατώτερες λαϊκές τάξεις ήταν έκδηλος. « Όχι στο χάος, όχι στον όχλο, όχι στην αναταραχή» ήταν το σύνθημα αυτής της πολύ περίεργης επανάστασης.

Στις 2 Ιουλίου, μια μικρή επιτροπή θα συντάξει το κείμενο της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας του οποίου το προκαταρτικό σχέδιο είχε συντάξει ο Τζέφερσον. Από το μυθικό αυτό κείμενο κάποιες ομάδες του πληθυσμού έμειναν εκτός. Οι ινδιάνοι, οι μαύροι, οι λευκοί υπηρέτες (την εποχή εκείνη υπήρχαν περισσότεροι υπηρέτες με σύμβαση υποχρεωτικής εργασίας από ποτέ) και οι γυναίκες. Ο ίδιος ο Τζέφερσον διατηρούσε μέχρι τον θάνατο του εκατοντάδες σκλάβους. Το 69% αυτών που υπέγραψαν την Διακήρυξη είχαν διατελέσει αποικιακοί αξιωματούχοι της αγγλικής κυβέρνησης.
Ο Καρλ Ντέγκλερ αναφέρει στο βιβλίο «Πέρα από το παρελθόν μας» :

«Καμία νέα κοινωνική τάξη δεν κατέλαβε την εξουσία μέσω της Αμερικανικής επανάστασης. Αυτοί που σχεδίασαν την επανάσταση ήταν σε μεγάλο βαθμό μέλη της αποικιακής άρχουσας τάξης. Ο Τζωρτζ Ουάσιγκτον ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος της Αμερικής. Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος ήταν εύπορος τυπογράφος, ο Τζόν Χάνκοκ ήταν ευκατάστατος έμπορος της Βοστώνης και ούτω καθεξής.

Ένας άλλος μύθος που πιστεύει κάθε ονειροπαρμένος, είναι ότι η Αμερική είναι η χώρα που προσφέρει απλόχερα ευκαιρίες πλουτισμού σε κάθε φιλόπονο και τίμιο άνθρωπο .
Όμως, στην ιστορία του λαού της, δεν εμφανίζονται τέτοια μυθικά φαινόμενα. Η συγκέντρωση του πλούτου σε λίγα χέρια οφείλεται στην αρπαγή της αμύθητης περιουσίας των ινδιάνων και στην εξαντλητική εργασία των μαύρων και των φτωχών λευκών. Η μεγάλη διαφορά μεταξύ του καπιταλισμού της εσπερίας και αυτού της Αμερικής είναι η χωρίς διακοπή κυριαρχία μιας πλούσιας μερίδας. Η Εργατική Τάξη στην Αμερική, παρότι πρόβαλλε τεράστια αντίσταση και οι αγώνες της για ένα καλύτερο μεροκάματο ήταν αδιάκοποι, δεν κατάφερε ποτέ να επιβάλει μια ισορροπία, όπως κατάφερε η αντίστοιχη στην Εσπερία. Η άρχουσα τάξη, με την ωμή υποστήριξη της αστυνομίας και του στρατού τσάκιζε με απίστευτη αγριότητα κάθε κίνημα στα γεννοφάσκια του πριν καλά – καλά περπατήσει. Ένα άλλο χαρακτηριστικό της καπιταλιστικής τάξης της Αμερικής ήταν ένα αστείρευτο απόθεμα απεργοσπαστών, καθώς και το άσβεστο μίσος των περισσότερων λευκών ενάντια στους μαύρους που θεωρούσαν την αιτία της μιζέριας τους, και εμπόδισε την εργατική Τάξη να συγκροτηθεί σε Τάξη an sich und für sich, που λέει και ο Μαρξ, δηλαδή σε μια ενιαία Τάξη με ταξική συνείδηση. Κάθε φορά που ξεσπούσε κάποια απεργία, ένας ολόκληρος στρατός απεργοσπαστών μεταφέρνονταν από τη μια πολιτεία στην άλλη.
Η δε δικαιοσύνη – αυτή η αδέκαστη δικαιοσύνη που μας παραμυθιάζουν από πρωίας έως εσπέρας - δεν εξέδωσε σχεδόν ποτέ μια απόφαση που να καταδικάζει έστω και επιφανειακά έναν εργοδότη. Και ενώ ήταν τόσο γενναιόδωρη με τους πλούσιους επεδείκνυε μια απίστευτη «αυστηρότητα» για κάθε άμοιρο φτωχό.
Διαβάζοντας το βιβλίο του Χ. Ζίνν , αντιλαμβάνεται κανείς πώς αυτή η αυτοκρατορία χρησιμοποίησε με τον πιο απάνθρωπο τρόπο τη δύναμη των όπλων και πώς βίωσε και βιώνει την απόλυτη εξουσία του ισχυρού απέναντι στον αδύνατο.
Το παρακάτω αποτύπωμα μιας απεργίας είναι μια μάτριξ που επαναλαμβάνεται ανελέητα σε κάθε μικρή ή μεγάλη αντίσταση του αμερικάνικου λαού:
Τον Ιανουάριο του 1874 στη Νέα Υόρκη μια μεγάλη πορεία εργατών κατευθύνθηκε στην πλατεία Τόμπκινς όπου τους ανακοινώθηκε ότι έπρεπε να διαλυθούν. Οι εργάτες παρέμειναν στη θέση τους και η αστυνομία τους επιτέθηκε:
Τα ραβδιά των αστυνομικών υψώνονταν και έπεφταν με δύναμη. Γυναίκες και παιδιά έτρεχαν ουρλιάζοντας προς κάθε κατεύθυνση. Πολλοί ποδοπατήθηκαν μέσα στον πανικό τους, προσπαθώντας να φτάσουν στις εξόδους. Στους δρόμους έφιπποι αστυνομικοί έριχναν στο δρόμο ανύποπτους διαβάτες και τους κτυπούσαν ανελέητα με τα ραβδιά τους.

Όταν τελείωσαν οι μεγάλες απεργίες των σιδηροδρόμων το 1877, 100 άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους, 1000 είχαν φυλακιστεί 100.000 είχαν απεργήσει.
Σας θυμίζω το φιλμ «Σακο και Βατζετι» και σας διαβεβαιώνω ότι όλη η ιστορία του εργατικού κινήματος της Αμερικής είναι μια επανάληψη αυτής της ταινίας.

Το 1877, την ίδια χρονιά που οι μαύροι συνειδητοποίησαν ότι δεν διέθεταν επαρκή δύναμη για να υλοποιήσουν την υπόσχεση ισότητας που τους δόθηκε στον Αμερικάνικο εμφύλιο, οι εργαζόμενοι συνειδητοποίησαν οτι δεν είναι αρκετά ενωμένοι ούτε αρκετά ισχυροί για να νικήσουν τον συνδυασμό ιδιωτικού κεφαλαίου και κυβερνητικής εξουσίας.

* Ομήρου Ιλιάς
** Φ. Νίτσε από τους "διθύραμβους του Διονύσου"

Αθεΐα και Δαρβινισμός

Να μας εδώ στα
αλαργινά του κόσμου
στους έρημους κι απάτητους
Σκυθικούς δρόμους.
Τώρα δουλειά σου, ω
Ήφαιστε, όσα ο πατέρας
πρόσταξε, να γνοιαστείς,
και
τον άνομο τούτο
στα βράχια στους ψηλούς
γκρεμούς να δέσεις
μ' αλύσων ασύντριφτα δεσμά ατσαλένια,

γιατί έκλεψε της πάντεχνης
φωτιάς τη φλόγα,
-τ' άνθος Σου εσένα- και το
χάρισε στους θνητούς!

Αθεΐα!

Γι αυτό του το αμάρτημα πρέπει να πάθει
Να μάθει του Δία το ανελέητο θέλημα,
Δεν θα τους κάνει θεούς τους ανθρώπους

Αισχύλος, Προμηθεάς Δεσμώτης

Είμαστε Συμβιωτές πάνω σ έναν συμβιωτικό πλανήτη, μας λέει η Lynn Margoulis στο βιβλίο της «Symboric Planet»* και αμέσως παρακάτω γράφει: Ο Δαρβίνος στο κύριο εργο του « η καταγωγη των ειδών» δεν αναφέρει απολύτως τίποτα για την «δημιουργία των νέων ειδών»

Θα ξαναγυρίσουμε για λίγο στον Δαρβίνο (1809 - 1882), (δείτε εδώ και εδώ) επειδή κάποιοι καλοί φίλοι μου είπαν ότι τον διέγραψα με τρόπο κατηγορηματικό, χωρίς να του αναγνωρίζω ότι συνετέλεσε κατά πολύ στον αγώνα που έκανε η ανθρωπότητα κατά του σκοταδισμού.
Σίγουρα το έργο του Δαρβίνου χαίρει μεγάλης εκτίμησης και αποδοχής καταρχήν από τους άθεους. Θεωρούν ότι ο «σοφός» αυτός παρατηρητής της φύσης, τόλμησε να παρουσιάσει το Έργο του σε μια εποχή, στην οποία η εκκλησία μοίραζε συγχωροχάρτια, έκαιγε επιστήμονες και μάγισσες, ασκούσε το δικαίωμα της πρώτης νύχτας σε σύμπραξη με τους φεουδάρχες, ηγείτο επιθετικών εκστρατειών, συνόδευε του κατακτητές στην άγρια Δύση κλπ. κλπ.
Ωστόσο δεν είναι αυτή η αλήθεια! Ο 19ος αιώνας δεν ήταν ο 16ος. Η κοινωνία είχε ήδη περάσει στην μεγάλη καπιταλιστική συσσώρευση και η θεοκρατία (στα πλούσια τουλάχιστον κράτη) είχε γίνει παρελθόν επειδή δεν συνέφερε το Κεφάλαιο, που είχε γίνει ήδη κοσμοπολίτικο.
Την εποχή που έζησε ο Δαρβίνος, η Ευρώπη έβραζε σαν ένα καζάνι. Το 1821 ξεσηκώνονται όλοι οι βαλκανικοί λαοί ενάντια της σκοταδιστικής οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το 1848 έχει ξεσπάσει σε όλη την Ευρώπη επανάσταση. Στην Γερμανία, στην Ιταλία, στην Γαλλία, στην Ισπανία, στην Μ. Βρετανία, αλλά και στην μακρινή Βραζιλία. Στην Β. Αμερική η εργατική τάξη, ξεσηκώνεται ενάντια στην άγρια καταπίεση του πιο αρπαχτικού Κεφαλαίου που στήθηκε ποτέ. Η Αϊτή αποκτάει την ανεξαρτησία της και είναι η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την αδύναμη Ελληνική Δημοκρατία.
Στην λογοτεχνία εμφανίζονται τα δυνατότερα μυαλά όλων των εποχών!
Εκδίδεται το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, το Κεφάλαιο, το Κρίστμας Κάρολ, οι άθλιοι, το Ζερμινάλ, το Έγκλημα και Τιμωρία, ο δούλος και Αφέντης, το τραγούδι του Χιαγουάθα, ο ευτυχισμένος πρίγκιπας, για να αναφέρουμε μερικά από αυτά, στα οποία πρωταγωνιστές είναι η φτώχεια και η αδικία.
Η εργατική τάξη έχει οργανωθεί και δείχνει τα δόντια της σε όλη την υφήλιο, ενώ στην σκηνή της επανάστασης κάνει και η γυναίκα το ντεμπούτο της!
Ο Δαρβίνος, ο μεγάλος αυτός παρατηρητής της φύσης, ενώ παρατηρούσε με μεγάλη σχολαστικότητα τους ζωντανούς οργανισμούς στα νησια Galapagos, όχι μόνο επέδειξε μια αδιαφορία για την κοινωνία και τις αγωνίες του ανθρώπου, αλλά πήρε ανοιχτά θέση υπέρ της άρχουσας τάξης! Ίσως επειδή διαποτισμένος βαθειά από το χριστιανικό πνεύμα μόλις διαπίστωσε ή ψυχανεμίστηκε ότι ο άνθρωπος κατάγεται από πίθηκο και επειδή για το χριστιανισμό τα ζώα με εξαίρεση τον άνθρωπο δεν είναι ισότιμα, και δεν έχουν καμία αξία παρά να υπηρετούν την κορωνίδα της Δημιουργίας και τον κατ εικόνα και καθ’ ομοίωση του ενός Θεού, τότε ο μισανθρωπισμός του απέκτησε γερές βάσεις!
Δεν με απασχολούν τόσο ο Δαρβίνος και οι ανοησίες του, όσο η θολούρα που κυριαρχεί στις μέρες μας (όχι πως παλιότερα ήταν καλύτερα) για πλείστα μεγάλα θέματα.
Θα είχε κανείς κάθε λόγο να πει, ότι αυτή η θολούρα συντηρείται για να μπορεί ο κάθε πικραμένος να ψαρεύει σε θολά νερά και να μην πιάνει ποτέ ψάρια εκτός από χάνους.
Τέλος πάντων, όλος αυτός ο πρόλογος για να κάνω μια αντιπαράθεση μεταξύ αθεΐας – Χριστιανισμού και πανθεϊσμού.

Ο Δαρβίνος λοιπόν, αντίθετα με τι πιστεύει κανείς δεν μπορεί να είναι σύμβολο αθεΐας αλλά αντίθετα είναι σύμβολο μιας χριστιανικής ηθικής, αυτής της ηθικής που εξοβελίζει τη ομορφιά της ζωής στο υπερπέραν και στο ακατανόητο, αυτής της ηθικής που διχοτόμησε τον άνθρωπο σε πνεύμα και σώμα και τον οδήγησε στη σχιζοφρένεια πάνω στην οποία θα στηριχτεί ο καπιταλισμός για να τον διαλύσει σε χίλια μικρά και ακίνδυνα γι αυτόν κομμάτια.
Υπάρχουν κάποιες μελέτες, δεν τις έχω διαβάσει, μόνο ακουστά τις έχω, που λένε ότι ο άνθρωπος είναι πάνω απ όλα φτιαγμένος για να πιστεύει. Αν πιστεύει κανείς ότι ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να πιστεύει, τότε ο αρχαίος άνθρωπος – αυτός που έβλεπε παντού θεούς και δαίμονες - ήταν πιο εξελιγμένος από τον σημερινό, που θεωρεί τις μηχανές ιερές και πανίσχυρες!
Ακόμα και αν δεν πιστεύει κανείς κάτι τέτοιο, κοιτάζοντας κριτικά τον σημερινό πολιτισμό της κατανάλωσης και του φαστ φούντ, δεν μπορεί παρά να ξαναθέσει τα παλιά ερωτήματα της φιλοσοφίας, «από πού ερχόμαστε, που βαδίζουμε και τι σκοπό έχουμε» όχι όπως παλιά που ο άνθρωπος ρωτούσε αντικρίζοντας τη φύση με θαυμασμό, αλλά με μια τραγική και ίσως καταληκτική χροιά, όπου τα τρία ερωτήματα συρρικνώνονται σε μια σπαρακτική κραυγή: Πού βαδίζουμε; Ένα ερώτημα που πλέον ο άνθρωπος δεν το θέτει κοιτάζοντας τη φύση, αλλά κοιτάζοντας τον εαυτό του και τον καθρέπτη μιας φύσης, που η δική δύναμη μεταμόρφωση σε κόλαση.

Ερωτήματα τόσο παλιά όσο και ο ανθρώπινος πολιτισμός. Αν θεωρήσουμε ότι η εξέλιξη έχει ένα βέλος προς το καλύτερο ας πούμε απλά προς τα πάνω, τότε το βέλος της εξέλιξης της πίστης και της θρησκευτικότητας έχει αντίστροφη πορεία: Λατρεία των πάντων ή του όλου – Λατρεία του ενός Θεού – Λατρεία των μηχανών και του χρήματος.

Περί αθεΐας δεν μιλάω, γιατί αυτή η φάση στην ανθρώπινη ιστορία δεν έχει καταγραφεί ακόμα. Οι περισσότεροι απ αυτούς που εννοούν τον εαυτόν τους σήμερα άθεο, απλώς έχουν αντικαταστήσει τον Θεό της Βίβλου με την πίστη στην Επιστήμη.

Μια Επιστήμη που ενώ θα έπρεπε να υπηρετεί τον άνθρωπο, μοιάζει ολοένα και περισσότερο με μια ολέθρια μηχανή που ξερνάει μόνο δυστυχία και φρίκη!

Διαρροές

Μετα απο τις δύο απανωτές διαρροές πετρελαίου, αρχίσαμε να έχουμε διαρροές και στην CIA

Οι ΗΠΑ καταδικάζουν την διαρροή 91.731 εγγράφων για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν

Αυτά τα έγγραφα να δείτε πόσο καταδικάζουν τις ηγεσίες των ΗΠΑ και όλων των μεγάλων δυνάμεων για εγκληματικές πράξεις, γενοκτονίες, ψέματα, υποκρισία, παραπλάνηση των λαών που τους ψηφίζουν και πρωτοφανή ηλιθιότητα!
Πόλεμος στο πουθενά καταμαρτυρούν τα έγγραφα. Ούτε ναρκωτικά ούτε τίποτε!

Πέρα, όμως από τα αυτονόητα και τα γνωστά, ξεγυμνώνονται όλοι αυτοί οι σπουδαίοι μαλάκες της εποχής μας.

Μήπως θυμάστε την κυρά Μέρκελ, όταν έβγαζε πύρινους λόγους για την αναγκαιότητα της συνέχισης αυτής της αιμορραγίας;

Για την Ένωση (χριστιανοδημοκρατών) είναι καθαρό ότι οφείλουμε να διατηρήσουμε τις πολεμικές επιχειρήσεις της Bundeswehr! (στρατός) Αυτή η εντολή είναι πάνω από κάθε αμφιβολία για όποιον σκέφτεται το σύνταγμα και το Δίκαιο.
Απαίτηση για απόσυρση των δυνάμεων μας είναι ανεύθυνη!

Χα, χα, χα!!! Με τον πόλεμο δεν κινδυνεύει η οικονομία, δεν πληρώνει ο γερμανικός λαός τον τεμπέλη Έλληνα. Μα προφανώς και ΟΧΙ: Αφού η γερμανική βιομηχανία παράγει όπλα, ακόμα και ελαττωματικά.
Ποιος νοιάζεται; έτσι και αλλιώς αυτός ο πόλεμος ήταν χαμένος εξ αρχής!

Διαβάστε στην WikiLeaks :
Ολα στη φόρα!!!

Ο κόσμος ο μικρός ο μέγας

«Α' Αναγνώστης
Καί φιλεύαν ο ένας τον άλλο τους ψωμί και αλάτι, βγαλμένο από τις αλυκές που σχημάτιζε ο λαός με το δάκρυ του..
Β' Αναγνώστης
Και τa δισκοπότηρα που μεταλαβαίναν, αντί κρασί είχαν μέσα τους τον πόνο του Έθνους»
Ν. Βρεττάκος

Ο κόσμος μας είναι ένα πολύχρωμο χαλί με πυκνή ύφανση.
Θρησκείες, δοξασίες, γλώσσες, ήθη, έθιμα, συνήθειες, καταβολές, ιστορικότητες και ιστορίες, βουνά, λαγκάδια, θάλασσες και ποτάμια, αποτελούν τα κύρια υλικά αυτού του χαλιού.
Πολύχρωμο και δυνατό φαντάζει αιώνιο και άφθαρτο με όσες αλλαγές γίνονται πότε αργά από μεγάλες αποστάσεις ιδωμένο και πότε γρήγορα, όταν το κοιτάς από κοντά.
Όταν τα υλικά που δένουν αυτό το χαλί σκορπίσουν στους πέντε ανέμους, τότε άχρηστα κουρέλια θα απομείνουν που θα τα σβήσει ο χρόνος!
Αυτή την αίσθηση αποκόμισα διαβάζοντας το βιβλίο του Σπύρου Κουτρούλη, «ο κόσμος ο μικρός ο μέγας». Δεν είναι ωστόσο η πρώτη φορά που περνάνε τέτοιες σκέψεις από το μυαλό μου. Πόσο μπορεί να διατηρείται ζωντανή η ανθρωπότητα στηριγμένη στην κουλτούρα της χυδαιότητας, της απομόνωσης και του ατομικισμού αλλά όχι ατομικότητας που δημιουργεί προσωπικότητες;
Τι διαφορετικό συνέβη τους τελευταίους αιώνες (ας πούμε μετά την διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία συμπίπτει με την εξόρμηση της Δύσης) και που προβληματίζει σήμερα πολλούς διανοητές της εποχής μας;
Πολλά έχουν συμβεί, τόσα πολλά που η κατάταξη και η αναφορά τους θα χρειαζόταν δυο και τρεις φορές τους τόνους σε χαρτί που καταναλώθηκε από την εφεύρεση της τυπογραφίας και εντεύθεν για να γραφτούν ή ίσως μπορεί να είναι και τραγικά σύντομη και απέριττη, κάτι δηλαδή σαν βράχος που πλακώνει κάθε λεπτομέρεια και αναφορά.



Ο Σπύρος Κουτρούλης σε λίγες σελίδες χρωματίζει την πορεία του Ρωμιού ξεκινώντας και ερμηνεύοντας την Μεγάλη Ιδέα μέχρι τις μέρες μας. Περιορίζεται δηλαδή σε ένα μέρος αυτού του χαλιού, που κάποιοι σήμερα πιστεύουν ότι έχει ήδη αρχίσει να ξηλώνεται και άλλοι μεταξύ αυτών και γω, ότι το ξήλωμα του χαλιού είναι – αλλοίμονο - παγκόσμιο φαινόμενο και όταν θα έχει σβήσει το κομματάκι που λέγεται Ελλάς τότε θα έχει ξηλωθεί ολόκληρο το χαλί και τα κομμάτια του θα τα σέρνουν μόνο τα σκυλιά.
Το βιβλίο είναι σπονδυλωτό και αναφέρεται σε μεγάλες προσωπικότητες της νεότερης Ελλάδας.
Η κυρίαρχη άποψη του βιβλίου είναι η διαφορετικότητα του ελληνικού πολιτισμού, σε σχέση με τις Αρχές εξουσίας οι οποίες πλησιάζουν κοινοτικά πρότυπα και όχι αυτά μια κεντρικής, καταπιεστικής και επιβλητικής εξουσίας αφ’ ενός, και η στενότερη σχέση που έχει αυτή η κουλτούρα με την Ρωσία ή γενικά με το ορθόδοξο σλάβικο στοιχείο αφ ετέρου. Άποψη (περί μοναδικότητας της Ορθοδοξίας) που συμμερίστηκε και ο πρόσφατα αποθανών Χάντιγκτον.
Η Ελληνική Επανάσταση επιδίωξε, με κύριο εκφραστή της το Ρήγα Φεραίο, αλλά και πολλούς άλλους, όπως ο Δραγούμης, ο Υψηλάντης, ο Σοκόλης, ο Καραβίδας, ο Μακρυγιάννης, την απελευθέρωση της Ελλάδας όχι σαν μια εθνική μονάδα, αλλά σαν μια ενότητα ενός γεωπολιτικού χώρου, όπου μετά την απελευθέρωση από την οσμανική κυριαρχία να μπορούν οι καταπιεσμένοι λαοί αυτού του χώρου να ασκήσουν εθνικά δικαιώματα, στη βάση ενός κοινοτισμού, μέσα στον οποίο όλοι αυτοί οι διαφορετικοί λαοί να είναι ελεύθεροι και κυρίαρχοι. Αυτή ήταν η Μεγάλη Ιδέα, η οποία έσβησε στη Σμύρνη με την εθνική κάθαρση και τις γενοκτονίες που ξεκίνησε ο Κεμάλ διακηρύσσοντας και επιβάλλοντας με το σπαθί και με ποταμούς αθώου αίματος την ακριβώς αντίθετη: «ένας λαός, μια θρησκεία, μια γλώσσα»
Η ιδέα της ένταξης ενός έθνους σε μια κοινότητα και άλλων εθνών, δεν είναι καινούργια. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, αυτή τη μορφή εξουσίας ενσάρκωνε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία και γι αυτό το λόγο ήταν η μακροβιότερη Αυτοκρατορία όλων των εποχών. (Το ίδιο και η Αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλέξανδρου)
Καθρέφτης αυτής της ιδεολογίας είναι – πως θα μπορούσε να ήταν αλλιώς – και η Τέχνη.
Η εντυπωσιακά πλατιά μόρφωση του Σπύρου Κουτρούλη, μας ταξιδεύει από την Αρχιτεκτονική, στη ποίηση, τη λογοτεχνία, τη ζωγραφική. Είναι θαυμάσιο και εκπληκτικό, πως οι διανοούμενοι του περασμένου αιώνα πλησίασαν την ελληνική ψυχή με τόση καθαρότητα και ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι η ρηχότητα και ο ευτελισμός της σημερινής «διανόησης»
Από το θαυμάσιο αυτό βιβλίο, που το διάβασα με μια ανάσα (απνευστί), έχω υπογραμμίσει κάποια αποσπάσματα που μου έκαναν εντύπωση. Προσπαθώντας να κάνω μια ανθολόγηση αυτών των υπογραμμίσεων, διαπίστωσα ότι είχα υπογραμμίσει το μισό!

Για την Μεγάλη Ιδέα μιας Βαλκανικής Κοινοπολιτείας:

Ο Ρήγας Φεραίος στο πρώτο Άρθρο του συντάγματός του, γράφει ότι: «η Ελληνική Πολιτεία είναι μια και αδιαίρετη, αν και περιλαμβάνει στους κόλπους της ένα πλήθος διαφορετικών φυλών και θρησκειών»… Στον Θούριο καλεί σε εξέγερση ενάντια στο οσμανικό κράτος όχι μόνο τους χριστιανούς αλλά και τους μουσουλμάνους «από τη Βοσνία ίσαμε την Αραβία». Σε ένα σημείο γράφει:
«Βούλγαροι κι Αρβανίτες,
Αρμένιοι και Ρωμιοί,
Αράπηδες και άσπροι,
με μια κοινήν ορμή.
Για την ελευθερίαν να ζώσωμεν σπαθί,
πως είμαστε αντριωμένοι παντού να ξακουστή!»


Ο Γ. Κορδάτος υποστηρίζει ότι ο Ρήγας είναι:
Ο πρώτος που θεμελίωσε την υπόθεση ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους πάνω σε γερές βάσεις. Οι λαοί της Βαλκανικής σάλπισαν, αδελφωμένοι πρέπει να ξεσηκωθούν και με τας ιδικάς των δυνάμεις να κτυπήσουν τους κατακτητάς.

Ο Ρωμανός ο Μελωδός ήταν Σύριος.

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, σε προκήρυξη του 1821 στο Ιάσιο διακηρύσσει στο ίδιο τόνο:
Ο Μορηάς, η Ήπειρος, η Θεσσαλία, η Σερβία, η Βουλγαρία, τα νησιά του Αιγαίου, με μια λέξη όλη η Ελλάδα έχουν πάρει τ’ άρματα.

Για την επιρροή αυτής της πανεθνικής Ιδέας στην Τέχνη:

*

Επέλεξα από το διαδίκτυο δυο ναούς. Ένα καθεδρικό ναό, από αυτούς που με άφηναν άφωνη όταν ταξίδεψα στην λαμπρή Δύση (Γερμανία – Γαλλία, κυρίως) και ένα φτωχό Βυζαντινό ναό. Με εξαίρεση την Αγιά Σοφιά, δεν θα βρεθεί σε όλο τον κόσμο οίκημα διαστάσεων που ξεπερνούν τις ανθρώπινες. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά στην 3χιλιετη ιστορία της η Ελλάδα, παρότι υπήρξε μεγάλη και κυρίαρχη για δύο τουλάχιστον από αυτές τις χιλιετίες, δεν έχτισε τίποτε προβοκατόρικα υπερμέγεθες! ( Ίσως ο κολοσσός της Ρόδου και ο Φάρος της Αλεξάνδρειας, σημάδια πρακτικής εφαρμογής μεγάλης κλίμακας). Αυτή η Αρχιτεκτονική μικρών διαστάσεων είναι κατά την άποψη μου, απόδειξη της ταπεινότητας, αλλά και της ιερότητας που χαρακτηρίζει τον πολιτισμό μας.

Ο Ν. Χατζηκυριάκος – Γκίκας γράφει το 1934:

Η είσοδος του λιμένος Πειραιώς είναι ένα από τα δυνατότερα θεάματα του κόσμου….
Το μεγαλείο και η συγκίνηση αυτής της εισόδου οφείλονται εν τούτοις κατά μέγα μέρος στη φτώχεια. Δεν ξέρω αν υπάρχουν πολλά άλλα μέρη στο κόσμο που να δίνουν τόσο μεγάλη την εντύπωση της φτώχειας. Σπιτάκια και χαμόσπιτα της Πειραϊκής, σπαραχτικά κολλημένα απάνω στον κίτρινο βράχο, φαγωμένα από τον ήλιο και τη θάλασσα. Ούτε ένα δένδρο ούτε μια πρασινάδα ούτε ένα κτυπητό χρώμα. Και από κει βγαίνει ένα σπαρακτικό καρδιοχτύπι, κάποιο φωτοστέφανο αθανασίας, κάτι αιώνιο, Και μήπως τι να πεθάνει; Η σκόνη; Ο ήλιος; Ο βράχος; Η θάλασσα; Τα βουνά; Εδώ γίνεται το μεγαλύτερο σκηνικό εφέ με τα λιγότερα μέσα και το μίνιμουμ της δαπάνης.

Η Υδρα



Πρωϊνο


_________________________________

Διάλεξα απο το διαδίκτυο:, τρείς πίνακες του Γκίκα και ένα του Θεόφιλου